EEN NETFLIX-COMEDYSPECIAL
Een groot applaus voor Naomi Ekperigin.
Dit voelt goed. Het voelt goed voor ons allemaal.
Hou toch op.
Hou op.
Ik voel me erg gesteund, maar ik heb wel m'n handtas meegenomen.
Jazeker. Want ik ken jullie niet, oké? Ik ken jullie niet in dit leven.
Ik kom uit Harlem en ik moet mijn spullen in de gaten houden.
In 't zicht. Nu kan ik me rustig focussen.
Ik vind het geweldig om in New York te zijn.
Schitterend, geweldig.
Ik had het ook nodig.
Ik woon nu in Los Angeles en ik raad het niet aan.
Echt niet.
Iemand uit New York die niet van LA houdt is cliché…
…maar het is mijn waarheid. Oké?
En ik ben een klokkenluider.
Het zijn maar kleine dingen. Ik ben geen buitenmens en…
Ik weet hoe wetenschap werkt. Ik weet dat deze aarde één zon heeft.
Maar de zon in Los Angeles is anders. Hij is anders.
Dat is hij echt hoor. Hij is feller, hij is agressief.
Hij is veroordelend, dat is het. Dat is een feit, echt.
Ik heb verduisterende gordijnen.
Ik ben een volwassen vrouw, ik heb dingen te verbergen. Logisch.
En toch word ik elke ochtend gewekt door die ene strook zon.
Die ene strook tussen het gordijn en het raamkozijn…
…knalt elke ochtend op m'n oogbal en zegt:
'Waarom hike je niet?'
Genoeg.
Dat willen ze. Dat je gaat hiken.
Ik trap er niet in. Hiken is dramatisch wandelen.
Mij krijg je niet.
Mensen in LA vinden LA ook niks. Dat merkte ik doordat…
Toen ik daarheen verhuisde was ik nieuw, was ik jong.
'Ik ben er. Wat moet ik doen?'
Ze zeiden: 'Nieuw in Los Angeles? Weet je waar je echt heen moet?
Naar San Diego.
En naar San Francisco, Santa Barbara, Ojai, Big Bear, Big Sur, Palm Springs.'
En hier dan?
Als je in New York komt, zegt niemand: 'Ben je al in Hoboken geweest?'
In New York heb je alles.
Bij Staten Island heb je zelfs nog iets nautisch.
Maar in LA is het: 'Welkom in LA, pak je spullen.'
Ik vind het niet wat.
Maar ik ben wel op zo'n uitje geweest, naar Palm Springs.
Dat is een woestijnstadje op twee uur rijden van LA.
Ik dacht niet dat ik het wat zou vinden…
…in de woestijn, ik zweet liever niet openbaar.
Maar ik vond het geweldig, zo bleek.
En de reden waarom ik van Palm Springs hou is…
Hoe zeg ik dit?
Als ik voor mezelf wil zorgen, als ik er even helemaal tussenuit wil…
…zie ik mezelf graag als hoofdpersonage in een Nancy Meyers-film.
Dat is het. Dan wil ik me goed voelen.
Heb je nooit een Nancy Meyers-film gezien als:
Something's Gotta Give, It's Complicated, The Holiday…
Als Diane Keaton zich dartel voelt. Oké?
Als je nooit een Nancy Meyers-film hebt gezien vat ik het even samen.
Stel je eerst voor dat ik een witte vrouw ben, goed?
Ik ben in de vijftig, in de zestig.
Middenin de opvliegers, goed? In dat specifieke moment.
Ik heet Margot, met een T.
En ik draag taupe, ik draag crème, ik draag beige.
Gebroken wit, ecru.
En wat ik draag zit losjes, maar past ook precies, snap je?
Dat is mijn vibe.
Ergens in de film drink ik Californische witte wijn met m'n beste vriendin.
Dan zeg ik: 'Hoe oud is z'n nieuwe vrouw?'
Zo zijn alle Nancy Meyers-films.
Bedankt. Ja, dat is waar.
Dat is heel erg waar. Z'n nieuwe vrouw is altijd te jong, oké?
Dat was Palm Springs. Palm Springs was Kaukasische decadentie.
Een gootsteen voor hem en voor haar. Snap je? Een beetje dat niveau.
Het is leuk om er als zwarte heen te gaan, niemand snapt hoe je er kwam.
Mensen beginnen erdoor te fluisteren.
Je komt het restaurant in: 'Is dat Michelle?'
En ik van: 'Nee.
Nee, ik ben haar niet.
Maar ik wil wel een gratis voorgerecht.'
We sliepen in een hotel waar je je hond mocht meenemen…
…wat ik normaal niks vind, maar er overkwam me iets.
Ik verhuisde naar LA, met die hete lucht, en wilde gelijk een hond en een podcast.
Snap je? Onmiddellijk.
En er zat een oude, zwarte labrador bij het zwembad.
En ik hou van oude honden. Oude honden zijn mijn ding, oké?
Dat is gewoon goed.
Ik wil geen hond die de bel hoort en gek wordt.
Ik wil een hond die de bel hoort en kijkt van:
'Ga je nog opendoen?'
Snap je? Hij komt niet eens omhoog.
Hij komt niet uit zijn mand.
Zo ook die zwarte labrador. Die lag gewoon.
En het is daar 38 graden…
…dus wij wilden als zwarte meiden in de schaduw blijven.
We waren beste vriendinnen voor 't leven.
Toen ik de hond tien minuten had geaaid…
…kwamen er twee oudere witte vrouwen aan.
Zo uit een Nancy-film. Oké?
De hond was van een van hen, en wie was ik dan wel?
Ze stelden zich voor…
…en ze heetten…
…Susan…
…en Jan.
Echt, Palm Springs.
Heerlijk.
We begonnen te kletsen en ik hoopte dat Susan en Jan een stel waren…
…maar ze waren gewoon vriendinnen. 'Saai, maar prima. Blijf praten.'
Susan en Jan bleken beste vriendinnen, ze waren op een rondreis.
En Jan bleef me bij.
Ze heeft een plekje in mijn hart, want Jan woonde in Maui, Hawaï…
…en was op vakantie in Palm Springs.
Jazeker, schat.
Op een gegeven moment zei Jan doodserieus tegen me:
'Ik weet dat mensen naar Maui op vakantie gaan…
…maar ik heb soms vakantie nodig van Maui.'
Wat?
Janner dan dat wordt het niet.
Ik zei: 'Jan, je bent een stoer wijf. Ik snap je, Jan.
Je praat tegen me alsof ik geen zwarte in Amerika ben. Ga door.
Ga door, Jan.'
En later zei ze: 'Nu ik op het vasteland ben…'
Stapje terug, Jan.
Je ging net iets te ver. Je komt vast uit Indiana.
'Nu ik op het vasteland ben, wilde ik naar m'n broer. Maar ik twijfel.'
Jan geeft helemaal niks om haar broer.
Dit is Jans vakantie.
O, mijn God. Ik wil dit leven nog een Jan worden.
Ik voel me nu nog een Susan. Ik lift gewoon mee, snap je?
Maar Jan boekt de reserveringen, schat. Ze maakt je klaar voor succes.
Zo voel ik me. Hoe moet ik Jan nou belichamen?
Hoe word ik de Jan die de wereld nodig heeft?
Soms, bij een klein ongemak, zoals je teen stoten, kan ik:
'Ik heb vakantie nodig van Maui' zeggen.
Maar dat is het toch niet helemaal.
Jan was in de zestig, ze had twee volwassen zonen…
…en leefde haar leven.
Jan had een joie de vivre.
Jan nam minnaars en aquarelleerde.
Jan deed het. Ze deed het gewoon.
Ze is ouder dan ik, maar jonger van geest.
Want Jan doet het geweldig, en ik…
…zit graag in de douche. En dus…
Heftig. Ik raad het wel aan. Kijk niet zo. Onder de douche zitten is perfect.
Onder de douche zitten is geweldig, voor als je schoon wilt zijn…
…maar ook wilt rusten. Snap je wat ik bedoel?
Ik vind het heerlijk. Lekker zitten. Ik wil niet zweten in een bad.
Hou ik niet van.
Je gaat zitten, ontspant je, en het water valt zo op je.
Alsof je in een R&B-video uit de jaren 90 zit.
En dat is prachtig.
Dat is romantisch.
Gewoon voor jezelf.
Maar ja…
…ik ben een oude ziel. Zo werd ik als kind genoemd. Altijd.
Volwassenen noemden me een oude ziel. Vooral omdat ik niet kwam om te spelen.
Ik zat in een hoekje een boek te lezen.
De babysittersclub, die meiden hadden werk.
Oké? Dat hadden ze.
Ondernemend, vond ik goed.
Ik wilde altijd al volwassen zijn, ging graag met volwassenen om.
Ik keek naar ze: 'Hun ogen zijn getergd.
Wat zagen ze? Ze zijn leeg.'
Snap je? Ik was geobsedeerd.
Als enig kind van een alleenstaande moeder zat ik er soms gewoon tussen.
Mama zei dan: 'We gaan naar Pam. Ga zitten.'
De zwarte meiden snappen het.
Dus ik zat daar maar.
En als je klein bent, vergeten de volwassenen dat je er bent.
Vond ik super. Ik kwam binnen met een pakje sap…
…stapte het keukengesprek in en zei: 'Gail, is de scheiding er nou al door?'
Ik had het nodig.
Appelsap drinken en roddelen. Dat was mijn ding, al van jongs af aan.
En Gail vertelde het me ook. Ik was onpartijdig, daarom was ik er.
Ik deed het graag.
Dus ja, in mijn hart ben ik oud. En weet je waarom ik dat een beetje ben?
Want ik heb veel woede, daar word je oud van, oké?
Spastische darmen, dat is woede.
Prikkelbare Darm Syndroom. Ik heb dat.
Er zijn dingen waar ik kwaad om ben, maar ik weet niet wat ik eraan moet doen.
Dus mijn nieuwe ding is kwaad worden om onbelangrijke dingen…
…die los staan van me.
Wil nog iemand z'n woede ergens kwijt? Want zo ik doe ik het. Constant.
En het helpt niet dat ik nieuwsgierig ben, mijn neus overal in steek.
Daardoor wordt ik echt kwaad om dingen die los van me staan.
Als het stel naast me in een restaurant ruzie heeft…
…blijf ik tot het is afgelopen.
Ik zeg het je. 'Wacht met de rekening.
Heb je een lift nodig, meid?
Kom bij mij wonen, hij is een lul.'
Dat zou ik doen.
Dat zou ik wanneer dan ook doen.
Ik vind altijd dingen…
Een goed voorbeeld van iets waar ik kwaad van word.
Ik zag een volwassen man met een volle baard…
…chocolademelk drinken.
En ik werd razend.
Ik dacht: waarom drink je in godsnaam chocolademelk?
Dit is de kleuterschool niet, of een spelletje.
De oceaan staat in brand. Oké? Er brandt vuur op het water.
Waarom drink je chocolademelk als de oceaan in brand staat?
Daar ben ik dus kwaad om.
Daar heb je het.
Ik moet die lul Nesquik laten drinken en mijn vertegenwoordigers bellen.
Je moet je concentreren.
Waar ben je nou echt kwaad om?
Altijd weer. En het hielp niet dat het een witte man was.
Een welvarende witte man vind ik altijd verdacht, snap je?
'Wat ben je van plan?'
Ik liep een keer ergens en er was een jonge, fitte witte vent…
…die tijdens het joggen stond te wachten bij het stoplicht.
Hij bleef joggen, hartslag hoog houden.
Geen shirt aan. 'Niet zo opscheppen.'
Hij had z'n oordopjes in en hij lachte in zichzelf.
Ik zag voor me dat ik z'n AirPods uit z'n oren trok:
'Waar lach jij verdomme om?'
Waarom was ik zo onbeschoft? Ik deed het niet, maar ik wilde het wel.
Ik besefte wel waarom. Weet je waarom?
De reden waarom ik die witte lol niet vertrouw…
…is omdat het al jaren gebeurt.
Ik vind het verdacht, en niet waarom jullie denken.
Ik vertrouw witte mannen niet, omdat de meesten ooit witte jongens waren.
Snap je? En als kind van de jaren 80 en 90…
…ging elke film en tv-show die ik keek…
…over een wit jongetje met slechte energie die in de problemen kwam.
Oké? Die witte jongetjes werden graag vrienden met een buitenaards wezen.
Ze gingen gewoon een gremlin zoeken. Oké?
Ze hadden ontmoetingen met de derde soort. Wat zijn de andere twee?
Wat zijn de andere twee ontmoetingen? Dat weten we dus niet.
Witte jongetjes, echt waar, openen graag een poort naar een andere dimensie.
Die etters openen een poort, en jij mag het opruimen. Dat is een feit.
Ooit de film The Gate gezien? Uit 1989, in mijn vormende jaren.
Het gaat over twee witte jochies die een weekend alleen thuis zijn…
…en een poort naar de hel openen.
Konden niet gewoon pizza bestellen, zoals normale mensen?
Daarom vertrouw ik het niet.
Het is zo erg dat niets me meer beangstigt, me meer doet beven…
…dan een of meer witte jochies…
…op de fiets.
Een ettertje op een fiets en ik ben weg.
Het betekent dat er een klopgeest aankomt.
Daar wil ik dus niet bij zijn, dat vertel ik je gelijk.
Ik wil blijven leven.
Ik wil blijven leven, schat.
Ik ben ingeënt en rustig.
Ik ben echt blij.
Ik ben zo blij dat ik ingeënt ben. Ik wilde het vreselijk graag.
Het kwam langzaam op gang.
Je moest op je beurt wachten. Dat wilde ik dus niet.
Ik bleef de site verversen alsof ik concertkaartjes wilde kopen.
'Wanneer ben ik aan de beurt?'
En de website van Los Angeles zei: 'Niet alles draait om jou.'
En ik weigerde.
Ik moest een paar maanden wachten tot ik mocht.
En terwijl ik wachtte…
…las ik in een artikel dat de San Diego Zoo…
…al zijn orang-oetans tegen COVID-19 had ingeënt.
Jongens.
Ik wacht op die inenting en de orang-oetans hebben hem al gehad.
Eén orang-oetan had gehoest en de dierentuin reageerde met:
'Niet als wij het kunnen helpen. Niet onze burgers.'
Ik googelde al: ik wil een kooi. Snap je wat ik bedoel?
Als ze zo omgaan met de inentingen, verhuis ik naar de dierentuin. Serieus.
Ik heb van 2020 geleerd dat ik kan gedijen in een afgesloten ruimte.
Waarom dus niet?
Geef dit wijf een kooi.
Echt waar.
En ik zou beter zijn dan die andere dieren in de dierentuin.
Want die dieren verstoppen zich steeds achter een rots.
Als de schoolgroep komt, kom ik naar buiten. Oké?
Dan doe ik een korte set voor de kinderen.
Als ik maar ingeënt word.
Dat dat artikel uitkwam terwijl ik nog wachtte, ik vatte het persoonlijk op.
Vooral toen ik las dat een van de orang-oetans daar…
…Karen heette.
Kom op nou, zeg.
'San Diego Zoo, je doet het erom. Je weet heel goed waar je mee bezig bent.'
Karen de orang-oetan was ingeënt.
En ik ging elke dag rond sluitingstijd naar Walgreens…
…alsof ik Oliver Twist was.
'Alstublieft, meneer. Mag ik een vaccin?
Mag ik een vaccin voor het bederft?'
Dat vaccin was delicaat.
Zes uur, en dan werkt het niet meer.
Net een rijpe avocado.
Maak quacamole, of je kans is gestolen.
'Mag ik een vaccin?'
Ik kreeg het niet.
Waar had Karen de orang-oetan het vaccin voor nodig?
Ik heb reeds bestaande aandoeningen, schat.
Astma. Zwartheid. Oké?
En wat doet Karen de hele dag? In een boom over haar klit wrijven.
Waarom heb je hem nodig?
Waarom heb je hem nodig, Karen?
Ik was zo kwaad op Karen.
Ik googelde haar. Dat doe je als je iemand haat.
Je doet onderzoek naar hen, om meer informatie te vinden…
…die je haat bevestigt, snap je?
Dat deed ik met Karen de orang-oetan.
Ik googelde 'Karen, orang-oetan, San Diego.'
Er kreeg nog veel meer…
…maar toen vond ik Karen, de orang-oetan in kwestie.
Mijn aartsvijand.
En ik las dat Karen de orang-oetan…
…een van de eerste primaten was, die een openhartoperatie onderging…
…in de jaren 90.
We geven dat kreng te veel kansen. Waar zijn we mee bezig?
Karen, je had een mooi leven. Als je COVID krijgt, is het zo. Oké?
Je hebt 25 goede jaren gehad. Waarom proberen we je hier te houden?
Al ingeënt voor ik mocht.
Ik hou wel van dieren.
Dat je geen verkeerde indruk krijgt.
Ik ben een hondenmoeder. Dus dat is erg mooi. Bedankt.
Ze is prachtig.
Ze is een jaar of acht.
Ik heb haar al twee jaar. Dus ze komt uit het asiel, graag gedaan.
Dat moet je erbij zeggen.
Ik volg veel dierenaccounts op Instagram.
Dan posten ze een foto van hun dier met de hashtag #whorescuedwho.
'Hallo? Ik heb haar gered.'
Ik zag haar en zei: 'Kom met mij mee als je wilt leven.'
Zo zit het.
'Neus uit je reet en meekomen.'
En ze is zo schattig.
Ze is een kleine Maltezer, een mini-engeltje. Ze is prachtig.
En toen ik haar een week had, besefte ik…
…dat ik geen te mooie hond wil.
Als je een mooie hond hebt, spreken mensen je op straat aan.
Ik ben een chagrijn en zij is prachtig, en zij willen contact.
Ik ga met haar uit, en ze vragen: 'Is ze vriendelijk?'
Dan zeg ik: 'Nee, dat ben ik niet.' En dan loop ik door.
Echt waar.
Vooral 's ochtends.
Ik ben geen ochtendmens. Dat zou de hond oplossen, snap je?
Ik dacht: als ik een hond heb, sta ik elke dag vroeg op…
…en begin ik met een stevige wandeling.
Elke ochtend 20 tot 30 minuten.
Dat zet veel veranderingen in gang.
Want dan kom ik thuis en ga ik verstandig ontbijten.
Een halve meloen met een schepje hüttenkäse of zo.
Weet je? Dat kan ik wel. En als ik dat heb gedaan…
…kan ik dus eindelijk sudoku leren spelen.
Dat doe ik dan opeens.
En dan schrijven de scenario's zichzelf.
En dan werk ik al op hoog niveau…
…en pak ik de wereldproblemen aan. Beter word ik niet, topniveau.
Dan pak ik m'n telefoon:
'Israël, meid, ik heb Palestina aan de andere kant.
Dit kunnen we oplossen.
Ik heb een plan.
Ik ben al sinds acht uur wakker.'
Ik had grote dromen…
…maar dat is niet wat er is gebeurd.
Ik word elke ochtend wakker, draai me om, kijk naar die hond…
…en zeg: 'Je mag in bed plassen als je dat wilt.
Doe maar ook. Ik kan nog wel tien minuten gebruiken, waarom niet?
Ik ben geen ochtendmens maar echte hondenmensen…
…die al langer een hond hebben, zijn wakker.
Ze staan als de zon opkomt al zo te stap-tikken.
Ze zijn erop uit, ze verwachten oogcontact.
Ze willen op straat met je praten.
Ik laat 's ochtends zonder beha aan mijn hond uit, oké?
Zonder beha.
En ik zeg je: spreek me niet aan als ze bungelen. Serieus.
Meer is er niet van.
Praat dan niet tegen me.
Als ik me verkiesbaar stel, wordt dat mijn leus.
'2024. Naomi Ekperigin. 'Praat niet tegen me als ze bungelen.''
Dat wordt hem, serieus.
M'n hondje is perfect.
Erg fijn, want ze geeft mij en Jew-boo, mijn joodse liefje…
…iets om over te praten na al die jaren.
We zijn al bijna 12 jaar samen.
Ja, of niet?
Bijna 12 jaar.
Als je 2020 meetelt, zijn we al 38 jaar samen.
We zijn dus al best lang samen.
We houden vreselijk veel van elkaar. Dat is magisch.
Zijn hier nog meer interraciale stellen? Iemand een IRS?
Deze toekomst willen de liberalen. Heerlijk.
Geen idee hoe het met jullie zit, maar als Jew-boo en ik op straat lopen…
…denkt niemand ooit dat we samen zijn.
Ze kunnen de connectie tussen ons niet bevatten.
Hij denkt dat het is omdat hij wat kleiner is.
Dan zeg ik: 'Je bent te optimistisch.'
Maar ja, ik slaap wel in een groot bed.
Je wilt een liefje dat voldoet aan de normen.
Luister naar me. Stop hem in je tas en ga. Oké?
Maar dat is het niet. Gaan we uit…
We lopen naar de ontvangst in een restaurant…
…en de gastvrouw vraagt: 'Horen jullie bij elkaar?'
'We houden elkaars hand vast, en er staat niemand achter ons.
Ja, we horen bij elkaar.' En zij van: 'Huh?'
'Ik ben z'n thuishulp, die hem naar de dood begeleidt.
We wilden er vroeg bij zijn.'
Telkens weer.
En als we naar de supermarkt gaan, Trader Joe's, m'n favoriete plek.
Normaal gesproken ook veilig.
Maar we waren dus in Trader Joe's, we liepen naar de kassa.
Wat was de situatie? Twee geliefden, één karretje.
We liepen erheen, en de kassier keek naar Jew-boo.
Ze kijken altijd eerst naar hem, met de vraag:
'Meneer, wordt u bedreigd?
Knipper twee keer als ze u pijn doet.'
Ze richten zich op hem.
'Horen jullie bij elkaar, is dit jullie karretje?'
En ik was chagrijnig die dag. Ik zei: 'Ja, we horen bij elkaar.
Bij onze vorige zoen boerde ik per ongeluk in z'n mond. Een stel dus.'
Ik boerde niet expres in z'n mond.
Het gebeurde.
Na 11 jaar zoen je gewoon door, als je de boer voelt komen.
Dat is het. Het gebeurt gewoon, dat besluit neem je.
Laatst nog, echt ongehoord, in LA.
We hebben een dakloze buur, Amerika is een kapitalistische hel…
…die niet voor kwetsbare burgers zorgt.
Hij hoort bij onze buurt. Hij is er al jaren, hij is onze man.
'Hoi, alles goed? Wil je een dollar? Wil je wat eten?' Het is de man.
Op een dag liep Jew-boo alleen en kwam hij hem tegen.
En die vent zei:
'Wat is er met je huisgenoot?
Waar is je huisgenoot?
Jullie zijn altijd samen. Waar is ze?'
Die man heeft ons omarmd in de regen zien staan…
…op de hoek van de straat alsof we uit een Brontë-roman kwamen.
Hij weet dat we samen zijn, goed?
Dat weet hij best, hij deed het erom.
Dat zei Jew-boo ook tegen hem. 'We wonen samen, ze is mijn partner.'
Toen zij hij:
'Ik had ook eens een zwarte vriendin.
Hield geen stand, ze wilde me steeds nieuwe dingen laten doen.'
'En daarom ben je dus dakloos.
Had geluisterd naar je zwarte vriendin, we laten je inderdaad nieuwe dingen doen.
Nieuwe dingen, zoals therapie.
Zoals je lakens leren wassen.
Zoals je teennagels knippen.
Dat doen zwarte vriendinnen.'
Heel even: ik was niet boos omdat hij dakloos is…
…maar omdat hij zich aanstelde.
Jeremy deed erg onbeschoft.
Hij heet Jeremy. Had ik moeten zeggen. Onbeschoft.
'Wonen jullie samen? Als huisgenoten?'
Maf, de ene kant denkt dat we geen stel zijn.
De andere schiet door naar het andere uiterste.
Die zijn geobsedeerd door onze voortplanting.
Dat willen ze zien. Ik ben zwart, hij is wit.
Ze zijn dolenthousiast.
'Wanneer krijgen jullie kinderen? Ze worden echt prachtig.'
'Neem kinderen, ze worden prachtig.'
'Wanneer krijgen jullie kinderen? Ze worden prachtig.'
Waarom geilt iedereen zo op het idee van een kind…
…alleen omdat het beige wordt? Ik snap het niet.
Waarom?
Ze zien er allemaal uit als gebakken aardappelen.
En ik heb geen drang om een kind te krijgen.
Om er eentje te maken.
Misschien een tiener adopteren, die kan ik aan het werk zetten.
Maar geen drang om… Ik weet het niet.
Ik heb nooit het gevoel gehad…
…dat ik mijn DNA moest bewaren in mijn bloedlijn. Snap je?
Ik ben klinisch depressief…
…halfblind en heb een beugel gehad. Twee keer.
Laten we dus maar zeggen dat de bloedlijn hier eindigt.
Vind je niet?
Dat wordt nu allemaal recessief.
Graag gedaan.
Ik wil het niet.
En ik ben oud vanbinnen. Ik kan geen kind opvoeden.
Daar heb ik geen energie voor.
Goed, eventjes rondkijken.
Ik wilde vragen hoeveel van jullie ouder zijn dan 30.
Veel vrienden hier.
Schitterend.
Ben je jonger, mond dicht.
Ik zie het licht in jullie ogen weerkaatsen.
Dus niets zeggen.
De mensen boven de 30, veel dus.
Jij bent niet boven de 30, veel te enthousiast.
Maar ik zal dit zeggen.
Boven de 30, hebben jullie ooit iemand horen praten…
…en gedacht: jij bent nog maar 22.
Je laat het toe.
Dat overkwam me in LA.
Ik was aan het lopen en hoorde twee jonge witte vrouwen.
Ik hoorde ze praten. Ik hoorde maar twee zinnen, een couplet.
Maar toch bevatte het alles dat ik wilde weten.
Het was echt. Eén meisje, heel casual, niet gestrest: 'Ik voel me dik.'
En haar vriendin: 'Hou je bek, je bent prachtig.'
Rustig maar, meisje.
Rustig maar.
Dat vind ik iets voor begin twintig.
Als je nog maar net huur betaalt en er enthousiast over bent.
Weet je wel?
'Ik heb dit tapijt gekocht.'
Weet je? Die energie.
Ik ben in de dertig. Wij praten niet meer zo.
Als iemand zegt: 'Ik voel me dik'…
…zegt de rest: 'Ik ook, trut.'
Ik ga je niet zitten opbeuren.
Ik heb het ook gewoon moeilijk.
Boven de dertig kan ik wel een broodje voor je maken, oké?
Of een warme maaltijd, maar ik praat je niet meer van de richel.
Maar begin twintig is je liefde agressief.
In de aanval. 'Hou op, meid. Je bent een koningin.'
'Nee, je bent administratief medewerker.'
Een koningin…
…ben je pas als je iemand recht aankijkt en zegt:
'Ik heb vakantie nodig van Maui.'
Bedankt.
Ondertiteld door: Martijn Beunk