BİR NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Brian Simpson'a hoş geldin diyelim!
Evet.
Yüzlerce yıldır
siyahiler telafi ödemesi istiyor.
Konuyu her açtığımda
"Bu gerçekçi değil" diyorlar.
"Siz nüfusun %13'üsünüz."
"Amerika herkese para veremez."
Sonra pandemi geldi.
"Trilyonlarca paranız varmış."
"Bizim paramız nerede?"
Siyahilere para verin.
Evet.
Bu bir espri değil, bir çözüm.
Ücretsiz sağlık hizmeti verirseniz nigga demenize izin verebiliriz.
Her şey olabilir.
Protesto etmemizi de sevmezler.
Grup hâlinde olunca milleti kızdırıyoruz.
Amerika'nın siyahilere tavrı kasiyerlerin bozuk paraya tavrına benzer.
Yasal olarak kabul etmek zorundalar.
Ama dört ya da beş tane getirirseniz "Bu ne böyle ya?" derler.
Berbat bir şey.
Polis saldırıları.
Ne zaman bir polis silahsız siyahi bir erkeği vursa "Hayatım için korktum."
"Çok hızlıydı."
Bunu yapabileceğiniz tek iş bu.
Yüksek Mahkeme'ye göre polis canı için korkarsa
ölümcül güç kullanabilir.
Korkarlarsa seni vurabilirler.
Bu konuda bir şey yapamayız. Ama bence şu var.
Eğer korkuyorsan vurabilirsin.
Ama seni polis yapmadan önce nelerden korktuğunu öğrenmemiz gerek.
Mantıklı.
Ciddiyim.
Bence Polis Akademisi'nde son sınav hayaletli bir ev olmalı. Değil mi?
İskeletler ve cadılar yerine
hayatını sürdüren siyahiler olsun.
Kimseyi öldürmeden ön bahçeden arka bahçedeki mangala gitmelisin.
Izgarada rozetini verirler.
Mantıklı.
Her zaman "Sadece birkaç çürük elma" derler.
Çürük elmaların hangisi olduğunu nereden bileyim?
Bilmiyorum, o yüzden kaçınıyorum.
Acil bir durum olursa ve 911'i aramam gerekirse
sadece itfaiyeyi çağırmalarını söylüyorum.
Bana silah gerek olmuyor.
Sadece cesur birileri lazım.
İtfaiyeciler de polis kadar cesurdur.
Ellerinde sadece bir tane baltayla…
…yanan bir binaya girerler.
Ama ben bir itfaiyecinin korktuğu için birinin kafasını kopardığını duymadım.
Ama…
"Seni ateş sandım, pardon…"
"Titreşiyordu, siz de gördünüz."
Genç bir siyahi olduğum için
herkes en büyük korkumun ırkçı polisler olduğunu düşünüyor.
Ben daha çok ırkçı cankurtaranlardan korkuyorum.
Kimse onları düşünmez.
Irkçı polislerin en azından uğraşması gerekir.
Sahte evrak hazırlar, yalan söyler.
Irkçı bir cankurtaranın tek yapması gereken seni fark etmemek.
Ve ölürsün.
Kendinize sorun,
siyahiler yüzemiyor mu?
Yoksa biz
Ku Klux Klan'ın su ekibinin
on yıllarca süren komplosunun kurbanı mı olduk?
Polislere laf atan bir sürü esprim var.
Bunu duyanlar polisten nefret ettiğimi sanıyor.
Bu doğru değil.
Yani, polisten herkes nefret eder.
Polis bile nefret eder.
Benim komedi anlayışım politik değildir.
Sizi yargılamam.
Muhafazakâr ya da düzgün bir insan olup olmadığını sorgulamam.
Önemli olan dürüst olmamız.
Gerçek şu ki kime oy verirseniz verin
şu anda arabanıza bindiğinizde şu sesi duysanız…
"Tanrım, bir kahraman!" demezsiniz.
Hayır, kimse böyle yapmaz.
Herkes aynı tepkiyi veriyor.
"Siktir be. Sikeyim!"
Bunun bir sebebi var
çünkü polisle olan her etkileşim olumsuz sonuçlanır.
Ne zaman polis görseniz
size para kaybettirir.
En azından "Sikeyim" dersiniz. Değil mi?
O yüzden bence polisler küçük ödüller taşımalı.
Arada sırada sağa çektiğiniz zaman
çok iyi bir şey yaptığınız için olur.
Evet, sirenleri duyunca umutlanırsınız.
"Ben bir süredir bayağı iyiyim" dersiniz. "Belki bir şey alırım."
"Sizi neden durdurdum?"
"Harika bir sola geçiş yaptığım için mi?"
"Sanırım bir şey hissediyorum."
"10 kavşak boyunca sizi takip ettim.
Üç kere harika şerit değiştirdiniz.
"New York'tan size bir bardak Starbucks kahve."
"Evet!"
Şunu bilmelisiniz.
Ben ABD Deniz Kuvvetleri'nde askerdim.
Evet.
Hayır, lütfen.
Ben kahraman değilim. Sadece oradaydım.
Anlıyor musunuz?
Üniversite parası için gittim.
Mart 2001'de.
Eylül'de saldırı olacağını bilmiyordum.
Bin Ladin tüm planlarımı mahvetti.
Bunu anlatıyorum çünkü ben müfrezedeki tek siyahi kişiydim.
İki yıl boyunca.
Birçok beyaz insanın ilk siyahi arkadaşıydım.
Evet, yani bir çeşit kahraman oluyorum galiba.
Düşününce…
Birçok orospu çocuğunu eğittim.
İlk kez beyaz insanların arasındaydım.
Çok fazlaydı. Beyazlar üzerine doktora yaptım.
Nasıl düşündüğünüzü anladım. Ruhunuzu hareket ettiren şeyleri öğrendim.
Evet.
Beyazlar hakkında iki şey öğrendim.
Beni aksine asla ikna edemezsiniz.
Bir, herhangi bir beyaz erkek grubunun dikkatini küçük bir topla dağıtabilirsin.
Bu olayı açıklayamıyorum.
Ama kadınlar için alarm düdüğünden daha etkili. Çantanıza bir tane koyun.
Yanınıza bir grup erkek yaklaşırsa
omzunuzun üstünden fırlatın.
%100 eminim, en öndeki erkek hemen böyle yapar.
Karşı koyamıyorlar.
Bağımlı gibiler.
Evet, beyazlar hakkında doğru olan ikinci şey ise
hepinizin biraz nigga demek istemesi.
Evet. Bu kapsamlı bir araştırma. Ne düşündüğünüz umurumda değil.
Değil mi? Amerika'da özgürce yapamadığınız tek şey bu.
Düşünmelisiniz, kimsenin duymadığından emin olmalısınız.
Değil mi?
Köşede bir grup siyahi görürsünüz.
Bıçak çevirir gibi bunu söyleyip duruyorlar.
"Çok tehlikeli" dersiniz.
"Keşke ben de katılabilsem."
Değil mi? Sizi %99 özgür hissettiriyor.
Sorun değil. Dürüst oluyoruz.
Hepiniz yaptınız.
İlk siyahi dostunuz ile rahat oldunuz.
Değil mi? Doğru zamanı beklediniz.
Ortama bir nigga katmaya çalıştınız.
Dürüst olun.
Beklediğiniz tepkiyi alamadınız, değil mi?
Sonra ne yaptınız? Kafanız karışmış gibi davrandınız.
"Pardon, bu sadece bir kelime. Hepiniz söylüyordunuz…"
"Ya şarkıda geçse?"
"'ER yerine 'A' ile bitseydi?"
Tüm o saçmalıklar. Değil mi?
Olay şu, size söyleyeyim.
Mantıklı konuşmak gerekirse bu %100 mantıklı değil.
Ama olmasına gerek yok. Kuralları takip et nigga.
Çünkü bazı insanlara bazı şeylerin söylenmemesi gerektiğini anlıyorsunuz.
Sadece "nigga" kelimesi kafanızı karıştırıyor.
Örneğin, annenize ismiyle seslenmezsiniz.
Garip bir insan değilseniz.
Benim geldiğim yerde sadece garip insanlar böyle der.
Bayım, annenizin adı ne?
-Eileen. -Eileen.
Yüzüne karşı Eileen mi diyorsunuz?
Hayır, değil.
Bu çok saçma, bu onun adı. Değil mi?
-Başkaları ona Eileen mi diyor? -Evet.
Kesinlikle birkaç şarkıda geçiyor.
Değil mi?
Sizinle uğraşıyormuşum gibi hissetmenizi istemem.
Sizin annenizin adı nedir?
-Christina. -Christina. Ona Christina mı diyorsunuz?
-Elbette hayır. -Hayır.
Değil mi?
Çok mantıksız. Bu onun adı.
-Hayır. -"A" ile bitiyor, "ER" ile değil.
Ama ona öyle demiyorsunuz.
Değil mi?
Bu…
Son bir tane. Efendim, annenizin adı nedir?
-Carol. -Carol.
Ona nigga diyor musunuz?
Hayır!
Başkasına "nigga" dememek ne kadar kolay, değil mi?
Teşekkürler.
İroni şurada.
Bana "nigga" diyen ilk kişi büyükannemdi.
Evet, asla unutmam. Yedi yaşındaydım.
Koca köle çiftliğine benzeyen bir evin öbür tarafından bağırdı.
80'lerde çocuk olmanın gerektirdiği şeylerden biri.
Eğer bir ebeveyn size evin öbür ucundan sesleniyorsa
gidip bakmalısınız, geri bağıramazsınız.
"Brian!" derler.
"Ne?" derseniz dayağı yersiniz. Değil mi?
İkincisi…
Evde oyun konsolları yeniydi ve kaydetme diye bir şey yoktu.
Büyükkanennin umurunda değil…
Kaç saattir Mario Brothers oynuyorsunuz, ne kadar ilerlediniz…
"Buraya gel dedim" der. Değil mi?
Beni çağırdı, kumandayı bıraktım.
Tek istediği şey bir pencereyi açmamdı.
Hemen yanında durduğu pencere.
Tam bir güç gösterisi.
Yüksek sesle söylemedim
ama "tembel karı" dediğimi duydu.
Kadın aklını yitirdi.
Bir anda sırt ve bacak ağrıları yok oldu.
Sandalyesinden fırladı.
Kötü bir anime karakteri gibi iki katına çıktı.
Asla unutmam, bu an beynime kazındı.
Dedi ki "Nigga!
Burası şimdi alev almaya başlayacak!"
Evet.
Yaşlı siyahi kadınlar hakkında bilmeniz gereken şey şu.
Onların bir sözlüğü vardır.
İçindeki tehditler…
…aynı zamanda bilmecedir.
İki amacı var. Biri, rakibin kafasını karıştırmak.
İkincisi, sen Çocuk Hizmetleri'ni ararsan deli gibi görünmeni sağlar.
Ben yedi yaşındayım, bilmeceden anlamam.
Suratımda şaşkın bir ifade var, şaşkınım.
Yedi yaşında olduğum için bilmediğim bir şey daha var.
Şaşkınlık ifadesi aynı zamanda "Sen ne yapıyorsun lan kaltak?" gibi.
O da böyle yorumladı. Karşı koyma gibi.
Beni koltuk altımdan tutup diziyle sert bir darbe indirdi.
Sonra arkasından fırlattı.
Duvara çarptım. Baş aşağı, kafamın üstüne düştüm.
Bu sırada bakıcılık yaptığı herkes, diğer çocuklar da gelmişti.
Yeğenler, komşu çocukları, torunlar.
Birbirimizin dayak yemesini izlemeyi severdik.
Beni örnek yapmak istedi.
"Ne öğrendin seni küçük nigga?"
Ne istediğini anlıyordum. Şöyle dememi istiyor.
"Sana laf söylemeyi ve bir daha asla…"
Değil mi? İstediği bu.
Başka bir gün olsaydı ona istediğini verirdim.
Ama o gün içimde bir şey "Bugün karşılık vereceğiz" dedi.
"Ne öğrendin seni küçük nigga?" dedi.
"Beni mutfağın öbür ucuna fırlatacak enerjin vardı.
Kalkıp pencereyi açabilirdin…
…Cynthia."
İki gün hastanede kaldım.
Üçüncü gün koruyucu ailedeydim.
Koruyucu aile saçmalığı da şu. Seni hemen psikiyatriste gönderiyorlar.
Yedi yaşındasın ya.
Devlet pahalı psikiyatristleri karşılayamıyor.
Yeni mezun, beyaz kızlar geliyor.
Siyahi insanları sadece broşürlerde görmüşler. Yani…
Sana yakın olmaya çalışıyorlar.
Hepsini kovuyordum. "Siktir git be."
Hep aynı şekilde başlarlardı.
"Dinle ufaklık, senin travmatize olduğun yazıyor."
"Evet, yetişkinlere güvenmiyormuşsun ama bana güvenebilirsin.
Ben Doktor Güven."
"Bana söylediğin her şey aramızda kalır.
Hatta bunları başkalarıyla paylaşmam kanunen yasak.
Ama kendine ya da bir başkasına zarar vermeyi düşünürsen başka.
Bunu rapor etmem gerekir."
Ben de "O zaman buraya kadarız."
Çünkü tek düşündüğüm şey…
…intikam."
O yaşlı sürtüğü alt edeceğim.
Evet. Biraz zamanımı aldı, geç de olsa anladım.
Hayatı tam kavramak için
bir psikiyatriste ve rahibe ihtiyacınız var.
Bir rahiple konuşmak için Katolik olmanıza gerek yok.
Katolik kilisesine gidin, sizi hoş karşılarlar.
Rahibe her şeyi anlatabilirsiniz. Ona birini öldürdüğünüzü söyleyin.
"Tanrı'ya dua et" derler.
"Ve bağış kutusuna para bırak."
Ama rahipler reçete yazamıyor.
Eğer her şeyi halletmek istiyorsanız…
…ikisi de gerekli.
Bir psikiyatrist ve bir rahip. Rahibe öldürmek istediğin kişiyi anlat.
Psikiyatriste de size taciz edeni.
Tacizci rahip. Anlayabildiniz, değil mi?
Kurtuluş bedava değildir.
Yanakları verin.
Evet.
Bu yüzden uyuşturucu kullanıyorum.
Evet, kullanmayanları pek anlamıyorum.
Uyuşturucu kötü bir üne sahip çünkü insanların hayatını mahvediyor falan…
Gerçeklik de öyle.
Bazılarınız kendini toplayamıyor diye uyuşturucular niye herkese illegal?
Bu saçmalık.
Ehliyet puanı gibi olmalı.
Uyuşturucuyla kötü şeyler yapıyorsan kullanamazsın.
İlaçlar için yer yıl emniyetten izin almak zorundasın.
"Bak, mantarla sorunun yok ama son Coachella'da ortalığı batırdın.
Sana bir yıl ekstazi yok."
Bana mantıklı geliyor.
Uyuşturucu karşıtı insanlar bazılarına yaradığını kabul edemiyorlar.
Değil mi? Bazılarına iyi geliyor.
Bazen arkadaşınız ayılır ve berbat biri olduğunu fark edersiniz ya?
Uyuşturuculara iyisi ve kötüsü varmış gibi bakıyoruz.
Doğru değil.
Size iyi ve kötü gelen uyuşturucular var.
Uyuşturucunun iyisi kötüsü yok.
Tamam mı? İnsanları yargılama şekliniz bu.
Bir örnek vereyim.
Meth'in çok kötü bir uyuşturucu olduğuna hepimiz hemfikiriz.
Metamfetamin insanları mahvediyor. Evet.
Bilin bakalım.
Los Angeles'ta 24 saat açık bir McDonald's var, bayılıyorum.
Gece müdürü 23,00'ten 07,00'ye kadar çalışıyor.
Hep meth kullanıyor.
Ne zaman görsem enerjisi tavan.
O ne zaman çalışsa
yemekler aynı fotoğraflardaki gibi oluyor.
Bu sanat.
Meth sayesinde.
Benim tercihim esrar.
Pek alkışlanacak bir şey değil. Sadece bir aktivite.
Sürekli kafayı çekmenin iyi bir şey olmadığını zor yollardan öğrendim.
Her gün, tüm gün. İyi bir şey değil.
Kafanızın karışmasını riske alamadığınız bir durumda kafanız güzel olmamalı.
Çünkü ot kafa yapabilir. Kafası "fazla güzel" diye bir şey var.
Kafayı fazla çektiğiniz zaman insanlar bunu paranoya olarak tanımlıyor.
Ama aslında,
düşünmeyi bırakacağınız yerde düşünmeye devam ediyorsunuz.
Değil mi?
Normal düşünce sürecinizde
bir şeyi düşünürsünüz, sonuca varırsınız ve biter.
Ama kafanız fazla güzelken bir şey düşünüp, sonuca varıp,
sonra sonucu düşünüp, sonra sonucu düşünüp…
Bir bakmışsınız başladığınız yerden çok uzaktasınız.
En son kafayı çok fazla çektiğimde arkadaşıma dedim ki…
"Acaba çocuk tacizcilerine kendi çocukluk fotoğraflarını verseler?"
"Bu kurbansız bir suç."
"Yani harika bir fikir ama…" dedi.
"Biz ekonomiden bahsediyorduk."
"Evet, doğru. Benim kafam güzel, haklısın."
Evet.
Kafayı fazla çekmemeyi öğrendiğim zaman şuydu.
Bir gün kafam çok iyiydi ve WebMD'deydim.
Değil mi?
Evet, bilmeyenler için,
WebMD hastalık hastaları için bir internet sitesi.
Bu site kendi kendinizi teşhis etmenizi sağlıyor.
Hiçbir sağlık çalışanı olmadan. Berbat bir fikir.
Şöyle çalışıyor.
Bir insan şekli var, ağrıyan yerinize tıklıyorsunuz.
Sonra yaklaşıyor ve ekranın sol tarafında
o bölgede olabilecek belirtilerin bir listesi çıkıyor.
Bir belirtiye tıkladığınızda
sağ tarafta olabileceğiniz 5,000 tane hastalık beliriyor.
Bir belirtiye daha tıklıyorsunuz, 5,000'den 2,500'e iniyor.
Bir tane daha, 1,000.
Ama saçmalık şu. Asla bire inmiyor.
Hepsine bile tıklasanız asla bire düşmüyor.
En az üç hastalık oluyor.
Birkaç tanesini duymuşsunuzdur ama en az biri sizi korkutuyor.
Diyorsunuz ki "Boğazım ağrıyor." WebMD diyor ki…
"Bu COVID."
"Hayır, ben çift aşılıyım" diyorsunuz.
"O zaman mevsimsel grip."
"Hayır, ben COVID'den sonra grip aşısı da oldum."
"O zaman sen AIDS olmuşsun, öleceksin."
Korkunç.
Herkes esrarı biliyor, WebMD'yi de biliyor.
Hikâyemi anlatıyorum.
Kafam çok iyi. Bu sitedeyim. Boğazım ağrıyor.
Boyun sekmesine tıkladım, belirtilere bakıyorum.
Belirtilerden biri "Kısa, geniş boyun."
Evet.
Fark etmişsinizdir, benim boynum kısa ve geniş.
Kafam hep alışılmıştan büyüktü.
Büyükannem beni duvara fırlattığından beri.
Sabit kalabilmek için boynum kalınlaşmış.
Merak ettim.
Bu nasıl bir hastalığın
belirtisi olabilir?
Tıkladım.
Bu WebMD'yi ilk kullanışımdı.
Bir belirtiye tıkladım.
Bir hastalık çıktı.
Down sendromu.
Evet.
Yani normal şartlar altında
Down sendromum olmadığından emin olabilirim.
Kafam çok iyiydi.
İlk düşüncem "Brian, bu çok saçma" oldu.
"Down sendromun yok, olsa şimdiye kadar biri söylerdi."
Ama sonra düşündüm ki "Eğer…
…Down sendromu olanlar aynı zamanda…
…Down sendromuna sahip olmadıklarını düşünüyorlarsa?"
Ya Netflix'te
gerçek bir komedyen olduğum
tamamen bir hayalse?
Ama gerçekte olan şey
aslında ölmek üzere olan birinin son dileğiyse bu?
Beni alkışlıyorsunuz çünkü geri zekalıyım ve çok çabalıyorum.
"Hayır, çok cesur" diyorsunuz.
"Şuna bakın."
"Çabalıyor."
Bakın. Biliyorum ki bazılarınız
"geri zekalı" lafını kullandığım için beni yargılıyor.
Bu konu hakkında konuşmak istiyorum.
Bu kazayla olmadı.
Ben profesyonelim.
"Geri zekâlı" lafını kullanmaya devam edeceğim.
Çünkü geri zekalı insanların "nigga" kelimesini kullanmasına izin veriyorum.
Anlaşma anlaşmadır.
Herkese göre değil.
Bir hikâye anlatayım.
Google benim nasıl hayatımı kurtardı.
Evet, büyük Google, şeytan, canavar şirket.
Bugün onun sayesinde hayattayım.
Bunu bilmiyor olabilirsiniz.
Google size kendinizi nasıl öldüreceğinizi söylemez.
Biliyor muydunuz?
Google'a "Kendimi nasıl öldürürüm?" yazın.
"Yalnız değilsin" diye cevap verir.
İntihar hattının numarasını verirler.
Yani biraz saçmalık aslında.
Diğer tüm acil durumlar için 911'i arayabiliyorsunuz.
Ama kafanızı uçurmak istiyorsanız kimsenin bilmediği 1-800'lü bir numara.
Bir kelime ortaya çıkaran, akılda kalıcı bir şey de değil.
1-800-dişçi gibi.
Rastgele rakamlar.
Neyse. Google bana kendimi nasıl öldüreceğimi söylemedi.
Sonra Reddit'e girdim. "Çok kolay" dediler.
"İntihar mı? Beş tane var."
O gün bir ders aldım.
Vücudun panik anında yaptığı nefes alma hareketi
oksijen alamamaktan kaynaklanmıyor.
Karbondioksit atamamaktan kaynaklanıyor.
Değil mi? Yani şu.
Eğer atıl bir gaz solursanız bayılırsınız.
En iyisi ikinci el bir araba bulmak.
Egzoz testini geçemeyecek bir araba.
Tercihen 2000'den eski.
Garaja park edin.
Egzoz borusuna hortum takıp aralık pencereden içeri koyun.
Çalıştırın.
En sevdiğiniz müziği açın.
İsa'yla tanışmayı bekleyin.
"Çok kolay" dedim.
"Bunu bana Google niye söylemiyor?"
Psikiyatristime e-posta attım, randevularımı iptal etmek için.
Gmail hesabımı açtım.
92 model Camry araba için bir Google reklamı gördüm.
"Orospu çocukları" dedim.
"Arka taraftan kâr etmeye çalışıyorlar."
Onlara gıcıklık olsun diye hayattayım.
Google hayatta olduğu sürece
Brian Simpson da olacaktır.
Anlıyor musunuz?
Ben Brian Simpson. Teşekkürler.
Alt yazı çevirmeni: Gökay Örsel