‪(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‪ทุกท่านครับ ขอเสียงต้อนรับไบรอัน ซิมป์สัน!
‪ครับ
‪พวกคุณรู้ว่าเป็นเวลาหลายร้อยปีแล้ว
‪ที่คนดำเรียกร้องให้จ่ายเงินชดเชย
‪และทุกครั้งที่ผมพูดเรื่องนี้ขึ้นมา ก็จะแบบว่า
‪"ไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย"
‪"พวกคุณคือ 13% ของประชากรนะ"
‪"อเมริกาไม่มีปัญญาให้เงินทุกคนได้หรอก"
‪จากนั้นก็เกิดโรคระบาด
‪ผมแบบว่า "พวกแกแม่งมีเงินเป็นล้านล้าน…"
‪"เงินพวกเราแม่งอยู่ไหนวะ"
‪เอาเงินให้คนดำซะ
‪ใช่
‪มันไม่ใช่มุกนะ มันคือทางแก้ปัญหา
‪รักษาพยาบาลฟรีสิ
‪เราอาจยอมให้คุณเรียกเราว่า "ไอ้มืด" ก็ได้
‪ลองพิจารณาดูนะ
‪ลองพิจารณาดู
‪และพวกเขาไม่ชอบเวลาเราประท้วง
‪กลุ่มของพวกเราเอาแต่ทำให้คนอื่นโมโห
‪อเมริกาทำกับคนดำ ‪เหมือนที่พนักงานเก็บเงินทำกับเหรียญสลึง
‪ตามกฎหมายแล้ว พวกเขาต้องยอมรับเราทุกที่…
‪แต่ถ้าคุณเดินเข้าไปมากกว่าสี่หรือห้าคน
‪ทุกคนจะแบบว่า "นี่มันเชี่ยอะไรวะเนี่ย"
‪และมันรู้สึกแย่มาก
‪และการยิงของตำรวจ…
‪ทุกครั้งที่ตำรวจยิงชายผิวดำไร้อาวุธ
‪พวกเขาจะพูดว่า "ก็ผมกลัวตาย"
‪"พวกไอ้มืดมันไว"
‪เป็นงานเดียวที่คุณทำแบบนั้นได้
‪ศาลสูงสุดตัดสิน ‪ให้ตำรวจใช้กำลังรุนแรงถึงตายได้
‪ถ้าพวกเขากลัวว่าจะเป็นอันตรายถึงชีวิต
‪ถ้าพวกเขากลัว พวกเขาก็ยิงคุณได้
‪และผมว่าเราทำอะไรไม่ได้หรอก ‪แต่ผมบอกว่าไม่เป็นไร
‪คุณฆ่าคนได้เมื่อคุณกลัว
‪แต่ก่อนที่เราจะให้คุณเป็นตำรวจ
‪เราควรรู้ก่อนว่าคุณกลัวอะไร
‪สมเหตุสมผลนะ
‪ผมพูดจริงๆ นะ
‪ผมคิดว่าการสอบปลายภาคที่โรงเรียนตำรวจ
‪ควรจะเป็นบ้านผีสิง ใช่ไหม
‪แต่แทนที่จะมีโครงกระดูกกับแม่มด
‪ให้เปลี่ยนเป็นคนดำ ‪ทำกิจกรรมประจำวันกัน นึกออกไหม
‪คุณต้องผ่านให้ได้ตั้งแต่สนามหน้าบ้าน ‪ไปจนถึงครัวในสวนหลังบ้าน
‪โดยไม่ฆ่าใครเลย นึกออกไหม
‪คุณจะได้รับตราของคุณที่เตาย่าง
‪ฟังดูสมเหตุสมผล
‪และพวกเขามักจะพูดว่า ‪"มันก็แค่ปลาเน่าไม่กี่ตัว"
‪ผมจะไปรู้ได้ไงว่าใครเป็นปลาเน่า
‪ผมไม่รู้หรอก ผมเลยใช้วิธีหลีกเลี่ยงมันซะ
‪ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉิน และต้องโทรหา 911
‪ผมจะบอกให้พวกเขาส่งแค่นักดับเพลิงมาก็พอ
‪เพราะผมไม่ต้องการปืน
‪ผมแค่ต้องการความกล้าหาญ นึกออกไหม
‪นักดับเพลิงกล้าหาญพอๆ กับตำรวจ
‪พวกเขาจะวิ่งเข้าไปในตึกที่กำลังไฟไหม้
‪พร้อมขวานด้ามเดียวเท่านั้น
‪แต่ผมไม่เคยได้ยินรายงานข่าวว่า ‪มีนักดับเพลิงตกใจ
‪แล้วฟันหัวไอ้มืดเลย
‪แต่…
‪"ผมขอโทษ นึกว่าคุณเป็นไฟ ผม…"
‪"เขาส่องแสงวาบ พวกคุณเห็นเขาส่องแสงวาบ"
‪เพราะผมเป็นคนหนุ่มผิวดำ
‪ทุกคนเลยคิดว่า ‪สิ่งที่ผมกลัวที่สุดคือตำรวจเหยียดผิว
‪ผมกลัวพวกยามชายฝั่งเหยียดผิวมากกว่าเยอะ
‪ไม่มีใครคิดถึงพวกเขา
‪เพราะอย่างน้อยตำรวจเหยียดผิวก็ต้องเสียเหงื่อ
‪ใช่ไหม ยื่นเอกสารปลอม โกหกใครสักคน
‪แต่ยามชายฝั่งเหยียดผิวแค่ต้องไม่สังเกตเห็นคุณ
‪แล้วคุณก็ตาย
‪เพราะฉะนั้นถามตัวเองดู
‪ว่าเป็นเพราะคนดำว่ายน้ำไม่เป็นเหรอ
‪หรือว่าเราเป็นเหยื่อ
‪ของการสมรู้ร่วมคิดที่ยาวนานหลายสิบปี
‪ของกลุ่มย่อยทางทะเลของคูคลักซ์แคลนกันแน่
‪ผมมีมุกตลกแซะตำรวจเยอะมาก
‪และบางคนก็เข้าใจว่าผมเกลียดตำรวจ
‪ซึ่งไม่จริงเลย
‪อย่างแรกเลย ทุกคนเกลียดตำรวจ
‪แม้แต่ตำรวจก็ยังเกลียดตำรวจ
‪ใช่ไหม ฟังนะ ตลกของผมไม่เกี่ยวกับการเมือง
‪ผมไม่ตัดสินคุณ
‪ผมไม่สนว่าคุณจะเป็นพวกอนุรักษ์นิยม
‪หรือเป็นคนดี นะครับ
‪สิ่งสำคัญคือเราซื่อสัตย์ ใช่ไหม
‪และความจริงที่ซื่อสัตย์ต่อพระเจ้าคือ ‪ไม่ว่าคุณจะโหวตให้ใคร
‪ถ้าคุณขับรถออกจากบ้านตอนนี้ ‪และคุณได้ยินเสียง…
‪คุณจะไม่แบบว่า "ขอบคุณพระเจ้า ฮีโร่มา"
‪ไม่ครับ ไม่มีใครมีปฏิกิริยาแบบนั้น
‪ทุกคนมีปฏิกิริยาเหมือนกันหมด
‪"ไปตายซะ แม่งเอ๊ย!"
‪ที่ทุกคนเกลียดตำรวจมันมีเหตุผล
‪เพราะการมีปฏิสัมพันธ์ ‪กับตำรวจทุกครั้งเป็นไปในทางลบ
‪ทุกครั้งที่คุณเจอตำรวจ
‪คุณรู้เลยว่าคุณจะต้องเสียเงิน
‪คุณเลยคิดว่า "ไอ้ระยำ" เป็นอย่างน้อย ใช่ไหม
‪ผมเลยคิดว่าตำรวจ ‪ควรพกรางวัลเล็กๆ น้อยๆ ติดตัวไว้
‪และบางครั้งพวกเขาก็แค่เรียกให้คุณจอดรถ
‪เพราะคุณทำอะไรเจ๋งๆ มา นึกออกไหม
‪ใช่ แบบนั้นพอคุณเห็น ‪ไซเรนของพวกเขาก็จะมีความหวัง
‪คุณคิดว่า "รู้อะไรไหม ฉันทำดีมาตลอด
‪อาจมีอะไรพิเศษก็ได้"
‪เช่น "รู้ไหมว่าผมเรียกให้คุณจอดรถทำไม"
‪"เพราะเมื่อกี้ผมเลี้ยวซ้ายได้เจ๋งมากรึเปล่านะ"
‪"ผมว่าผมรู้สึกอะไรบางอย่าง"
‪แบบว่า "ผมตามคุณมาสิบทางออกแล้ว"
‪"คุณเข้าทางร่วมได้โดดเด่นมากถึงสามครั้ง"
‪"ดื่มสตาร์บัคส์ให้อร่อยในเมืองนิวยอร์กนะครับ"
‪"ไชโย"
‪พวกคุณน่าจะรู้เรื่องผมเรื่องนี้
‪ผมเป็นทหารผ่านศึกของนาวิกโยธินสหรัฐฯ
‪ใช่
‪ไม่ครับ ขอเถอะ ไม่
‪ผมไม่ใช่ฮีโร่ ผมแค่อยู่ตรงนั้น
‪เข้าใจใช่ไหม
‪ผมเข้าร่วมเพื่อรับเงินจากมหาวิทยาลัย
‪ในเดือนมีนาคม ปี 2001
‪ผมไม่รู้ว่าเราจะโดนโจมตีในเดือนกันยายน
‪บิน ลาเดนทำแผนชีวิตผมพังพาบ
‪ผมพูดถึงเรื่องนี้เพราะผม ‪เป็นคนดำคนเดียวในหน่วยของผม
‪เป็นเวลาประมาณสองปี
‪ผมเป็นเพื่อนผิวดำคนแรกของคนผิวขาวหลายคน
‪ใช่ ซึ่งผมเดาว่ามันก็ทำให้ผม ‪เป็นฮีโร่ประมาณนึง รู้ไหม
‪ถ้าคุณลองคิดดูให้ดีนะ
‪ผมฝึกพวกคุณมาหลายคนเลย
‪มันเป็นครั้งแรกที่ผมได้อยู่ใกล้คนขาว
‪ผมขลุกอยู่กับพวกเขา ‪ผมจบด็อกเตอร์ท่ามกลางคนขาว
‪ผมรู้ว่าพวกคุณคิดยังไง ‪รู้ว่าอะไรทำให้จิตวิญญาณคนขาวของคุณตื้นตัน
‪ใช่
‪ผมรู้เรื่องจริงสองเรื่องเกี่ยวกับคนขาว
‪และคุณโน้มน้าวให้ผมเชื่อแบบอื่นไม่ได้หรอก
‪หนึ่งคือคุณสามารถเบนความสนใจ ‪ชายผิวขาวทุกกลุ่มได้ด้วยแฮ็กกี้แซ็ก
‪ผมอธิบายปรากฏการณ์นี้ไม่ได้
‪แต่สาวๆ ครับ มันได้ผลกว่า ‪นกหวีดแจ้งเตือนการข่มขืนอีก
‪พกไว้ในกระเป๋าสักลูกเถอะ
‪ถ้ามีกลุ่มเด็กหนุ่มมหาลัยตามมาใกล้เกินไป
‪ก็โยนข้ามไหล่คุณไปเลย
‪รับรองได้เลยว่าคนที่อยู่หน้าสุด ‪จะแบบว่า "โอ้ เฮ้ย!"
‪พวกเขาอดใจไม่ไหว
‪มันเหมือนกัญชาแมว
‪ใช่ และเรื่องที่สองที่ผมรู้ว่า ‪เป็นเรื่องจริงเกี่ยวกับคนขาวทุกคน
‪ก็คือพวกคุณทุกคนอยากพูดว่า "ไอ้มืด" นิดๆ
‪นี่เป็นงานวิจัยที่ตรวจสอบโดยผู้เชี่ยวชาญอีกคน ‪ผมไม่สนหรอกว่าคุณรู้สึกยังไง
‪ใช่ไหม เพราะมันเป็นสิ่งเดียว ‪ในอเมริกาที่คุณทำอย่างอิสระไม่ได้
‪คุณต้องคิดให้ดี ‪คุณต้องดูให้แน่ใจว่าทางสะดวก
‪นึกออกไหม
‪คุณเห็นกลุ่มคนดำตรงหัวถนน
‪พวกเขาตะโกนคำว่า "ไอ้มืด" ใส่กันเป็นว่าเล่น
‪คุณคิดว่า "โอ้ อันตรายมาก"
‪"อยากมีส่วนร่วมด้วยจัง"
‪ใช่ไหม มันทำให้คุณรู้สึกมีอิสระ 99%
‪ไม่เป็นไร เราพูดกันตรงๆ
‪พวกคุณทุกคนเคยทำ
‪คุณสบายใจกับคนผิวดำคนแรกของคุณ
‪ใช่ไหม คุณรอจังหวะของคุณ
‪คุณพยายามพูดว่า "ไอ้มืด" ในเหตุการณ์นั้น
‪พูดมาตรงๆ เถอะ
‪และคุณไม่ได้รับการตอบสนอง ‪ที่คุณคาดหวัง ใช่ไหม
‪แล้วคุณทำยังไง คุณพยายามทำตัวงงๆ
‪"ฉันขอโทษ มันก็แค่คำพูด ‪ พวกนายก็พูดกัน และ…"
‪"ถ้ามันอยู่ในเพลงล่ะ"
‪"ถ้ามันขึ้นต้นด้วย 'พี่' ไม่ใช่ 'ไอ้' ล่ะ"
‪พูดจาเหลวไหลไปเรื่อย
‪คืองี้ครับ ผมจะพูดให้คุณเข้าใจ
‪พูดกันตามหลักแล้ว มันไม่สมเหตุสมผลนักหรอก
‪แต่มันไม่จำเป็นต้องสมเหตุสมผล ‪แค่ทำตามกฎก็พอ
‪เพราะคุณเข้าใจแนวคิดดี
‪ว่ามันมีบางเรื่องที่คุณพูดกับคนบางคนไม่ได้
‪คุณแค่สับสนกับคำว่า "ไอ้มืด"
‪ยกตัวอย่างนะ คุณไม่เรียกแม่ตัวเองด้วยชื่อจริง
‪เว้นแต่ว่าคุณจะโคตรประหลาด
‪ใช่ไหม แถวบ้านผมมีแต่เด็กประหลาดที่ทำแบบนั้น
‪ใช่ไหม คุณครับ แม่คุณชื่ออะไร
‪- ไอลีน ‪- ไอลีน
‪คุณเรียกเธอว่าไอลีนต่อหน้าเธอไหม
‪ไม่เลย
‪แต่มันไม่สมเหตุสมผลเลย ‪เพราะนั่นคือชื่อเธอ ถูกไหม
‪- คนอื่นเรียกเธอว่าไอลีนใช่ไหม ‪- ใช่
‪มันอยู่ในบางเพลงด้วย
‪ใช่ไหม
‪ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณรู้สึกว่าโดนแกล้งนะครับ
‪คุณครับ แม่คุณชื่ออะไรครับ
‪- คริสติน่า ‪- คริสติน่า คุณเรียกเธอว่าคริสติน่าไหม
‪- ไม่เลย ‪- ไม่เลย
‪ใช่ไหมล่ะ
‪มันไม่สมเหตุสมผลเลย นั่นชื่อเธอ
‪- ใช่ครับ ‪- ไม่ได้ขึ้นต้นด้วย "พี่" ด้วย
‪แต่คุณก็ไม่เรียกเธอแบบนั้น
‪ใช่ไหม
‪มัน…
‪โอเค คนสุดท้าย คุณครับ แม่คุณชื่ออะไรครับ
‪- แครอล ‪- แครอล
‪คุณเคยเรียกเธอว่าไอ้มืดไหม
‪ไม่
‪เห็นไหมว่ามันง่ายแค่ไหน ‪ที่จะไม่พูดว่า "ไอ้มืด" กับคนอื่น
‪ขอบคุณครับ
‪แต่อันนี้ตลกครับ
‪คนแรกที่เรียกผมว่าไอ้มืดคือยายผมเอง
‪ใช่ ผมจะไม่มีวันลืมเลย ตอนนั้นผมอายุเจ็ดขวบ
‪ยายเรียกผมจากอีกฟาก ‪ของไร่ทาสอันกว้างใหญ่ของยาย
‪และสิ่งที่พวกคุณต้องเข้าใจ ‪เกี่ยวกับการเป็นเด็กในยุค 80
‪คือหนึ่ง เวลาผู้ปกครองของคุณ ‪เรียกคุณจากอีกฟากของบ้าน
‪คุณต้องไปดูว่าพวกเขาต้องการอะไร ‪ห้ามตะโกนตอบ
‪เช่นเรียก "ไบรอัน!"
‪คุณห้ามตอบ "อะไร" แบบนั้นคุณซวยแน่
‪และข้อสองคือ
‪วิดีโอเกมที่เล่นที่บ้านเป็นเรื่องใหม่ ‪และมันเซฟไม่ได้…
‪และยายก็ไม่สน…
‪ว่าคุณเล่นมาริโอบราเธอร์สมานานแค่ไหน ‪ไปถึงด่านไหน ยากแค่ไหน
‪"จงลุกมานี่"
‪ยายเรียกผมจากอีกฟากของบ้าน ผมวางจอยลง
‪และสิ่งที่ยายต้องการคือให้ผมเปิดหน้าต่าง
‪ที่ยายนั่งอยู่ข้างๆ
‪ใช้อำนาจเต็มๆ
‪และผมรู้ว่าผมไม่ได้พูดออกไปดังๆ
‪แต่ยายได้ยินว่า "นังขี้เกียจ" หรืออะไรก็ตาม
‪ยายสติแตกไปเลย
‪อยู่ๆ ก็ไม่ปวดข้อเฉยเลย
‪ยายเด้งออกจากเก้าอี้
‪ตัวใหญ่ขึ้นเหมือนตัวร้ายในการ์ตูน
‪และผมจะไม่มีวันลืมช่วงเวลานี้เลย ‪มันฝังอยู่ในสมองผม
‪ยายพูดว่า "ไอ้มืด
‪ไอ้เมืองเวรตะไลนี่กำลังจะมีควัน!"
‪ใช่
‪เรื่องอื่นที่คุณต้องเข้าใจคือผู้หญิงผิวดำสูงวัยทุกคน
‪พวกเขามีคลังคำศัพท์
‪ที่เป็นคำขู่
‪ที่เป็นปริศนาด้วย
‪มันตอบโจทย์สองข้อ ‪หนึ่งคือเอาไว้ทำให้ฝ่ายตรงข้ามงง…
‪และสองคือเพื่อทำให้คุณฟังดูบ้า
‪ถ้าคุณโทรไปที่ศูนย์คุ้มครองเด็ก
‪แต่ผมอายุเจ็ดขวบ ผมไม่รู้ปริศนา
‪ผมเลยแค่ทำหน้างงอย่างเดียว ผมงงมาก
‪แต่เรื่องอื่นที่ผมไม่รู้เพราะผมอายุเจ็ดขวบ ‪ก็คือหน้าตางงๆ นั้น
‪เป็นตาหน้าแบบเดียวกับ ‪"จะทำห่าอะไรก็เอาเหอะ อีแก่"
‪และยายตีความแบบนั้น นึกออกไหม ‪เป็นการท้าทายโดยตรง
‪ยายคว้าจักกะแร้ผม ตีเข่าใส่ผมอย่างโหด
‪ทุ่มข้ามสะโพกอย่างสวยงาม
‪โยนผมไปที่กำแพงฝั่งตรงข้าม หัวผมโหม่งพื้นเลย
‪ตอนนั้นแหละ
‪ที่เด็กคนอื่นๆ ที่ยายช่วยดูแลอยู่มารวมตัวกัน
‪หลานสาว หลานชาย ลูกเพื่อนบ้าน เหลนโหลน
‪สมัยนั้นเราชอบเห็น ‪ความฉิบหายของกันและกัน ใช่ไหม
‪ยายอยากเชือดไก่ให้ลิงดู ยายพูดว่า
‪"ได้เรียนรู้อะไรบ้างล่ะ ไอ้มืด"
‪ผมรู้ว่ายายต้องการอะไร ยายอยากให้ผมพูดว่า
‪"อย่าเถียงยายหรือเรียกยายว่า…"
‪ใช่ไหม นั่นคือสิ่งที่ยายต้องการ
‪และถ้าเป็นวันอื่น ผมก็คงยอมยายไปแล้ว
‪แต่วันนั้นมีบางอย่างอยู่ลึกๆ ในใจผม ‪ที่บอกว่า "วันนี้ เราจะสู้กลับ"
‪แล้วยายก็พูดว่า "เรียนรู้อะไรบ้าง ไอ้มืด"
‪ผมบอก "ยายมีแรงโยนผมไปอีกฝั่งของครัวได้
‪ยายน่าจะลุกขึ้นเปิดหน้าต่างเองได้…
‪ซินเธีย"
‪ผมนอนโรงพยาบาลอยู่สองวัน
‪และในวันที่สาม ผมอยู่ที่สถานสงเคราะห์
‪ความโหดของสถานสงเคราะห์คือ ‪พวกเขาส่งคุณไปบำบัดทันที
‪เด็กเจ็ดขวบต้องคุยกับนักบำบัด
‪และคุณก็รู้ว่ารัฐไม่มีปัญญาจ่ายค่านักบำบัดหรอก
‪พวกเขาเลยใช้สาวๆ ผิวขาว ‪จบจากมหาลัยมาหมาดๆ แทน
‪พวกเขาเคยเห็นคนดำในแผ่นพับเท่านั้นแหละ
‪พวกเขาไม่…
‪และพวกเขาพยายามจะเข้าใจ
‪ผมอยากไล่พวกเขาออกตลอดเวลา ‪"ไปตายซะ นังบ้า ไปตายซะ"
‪เพราะพวกเขามักจะเริ่มต้นด้วยวิธีเดียวกัน
‪"นี่ ฟังนะ หนุ่มน้อย พูดสิว่าเธอถูกทำร้าย"
‪"ใช่ และเธอมีปัญหาในการไว้ใจผู้ใหญ่ ‪แต่เธอไว้ใจฉันได้"
‪"ฉันคือด็อกเตอร์ทรัสต์"
‪"ทุกอย่างที่เธอพูดกับฉัน เราจะรู้กันแค่สองคน"
‪"ที่จริง มันผิดกฎหมายเลยละ ‪ถ้าฉันเอาไปบอกคนอื่น"
‪"เว้นแต่ว่าเธอจะบอกฉันว่า ‪เธอคิดจะทำร้ายตัวเองหรือคนอื่นอยู่"
‪"แบบนั้นฉันต้องรายงาน"
‪ผมบอก "ได้ ผมว่าเราคุยกันจบแล้วละเจ๊"
‪"เพราะเรื่องเดียวที่ผมนึกถึง…
‪คือการแก้แค้น"
‪ผมจะเล่นงานยายแก่นั่น
‪ผมใช้เวลาสักพัก แต่ผมคิดออกช้า
‪เพื่อให้จัดการชีวิตได้ดีเต็มที่
‪คุณต้องมีนักบำบัดและบาทหลวง
‪ใช่ ไม่ต้องเป็นคาทอลิกก็คุยกับบาทหลวงได้
‪แค่เดินเข้าไปในโบสถ์คาทอลิก ‪พวกเขายินดีต้อนรับ รู้ไหม
‪คุณบอกบาทหลวงได้ทุกเรื่อง
‪คุณบอกบาทหลวงได้ว่าคุณเพิ่งฆ่าคนมา
‪พวกเขาจะบอกว่า ‪"พูดว่า 'พระบิดาของเรา' สองครั้ง'
‪และทิ้งของสะสมบางอย่างซะ"
‪แต่บาทหลวงไม่เขียนใบสั่งยา
‪ดังนั้นถ้าคุณต้องการให้ครอบคลุมทุกแง่มุม…
‪คุณต้องการทั้งสองอย่าง
‪คุณไปหานักบำบัดและบาทหลวง ‪คุณบอกบาทหลวงว่าคุณอยากฆ่าใคร
‪และคุณบอกนักบำบัดว่าใครลวนลามคุณ
‪ก็บาทหลวงไง ตามทันกันใช่ไหมเนี่ย
‪การไถ่บาปไม่ฟรีหรอก
‪หันก้นให้พวกเขาซะ
‪ใช่
‪ผมถึงเล่นยาไง
‪ใช่ พวก ผมไม่เข้าใจคนพวกนี้ที่ไม่เล่นยาเลย
‪ยาเสพติดมีชื่อเสียงไม่ดี ‪เพราะมันทำลายชีวิตคนหรืออะไรก็ตาม
‪แต่ความเป็นจริงก็เหมือนกัน
‪ทำไมยาเสพติดถึงผิดกฎหมายสำหรับทุกคน
‪แค่เพราะพวกคุณบางคนทำตัวดีๆ ไม่ได้
‪มันไร้สาระ
‪มันควรเหมือนคะแนนในใบขับขี่ของคุณ
‪ถ้าคุณเล่นยาแล้วมีปัญหาตลอด คุณก็ห้ามเล่นยา
‪คุณต้องไปที่กรมกรมยานยนต์ ‪และขออนุญาตใช้ยาทุกปี
‪เช่น "นี่ ฟังนะ คุณใช้เห็ดแล้วโอเค
‪แต่คุณพังมากที่งานโคเชลลาปีที่แล้ว"
‪"คุณห้ามเล่นยาอีไปทั้งปี"
‪ผมว่ามันดูสมเหตุสมผลนะ
‪พวกคนที่ต่อต้านยาเสพติด
‪สิ่งที่พวกเขาไม่ยอมรับคือบางคนเล่นยาแล้วดีกว่า
‪ใช่ไหม บางคนเล่นยาแล้วเทพเลย
‪คุณเคยมีเพื่อนที่สร่างเมา
‪แล้วคุณรู้สึกว่าพวกเขาโคตรน่าเบื่อเลยไหม
‪ปัญหาคือเรามองยาว่ามันมียาที่ดีและยาที่ไม่ดี
‪ซึ่งไม่จริง
‪มีแค่ยาที่เหมาะและไม่เหมาะกับคุณ
‪ไม่มียาดี ยาไม่ดีหรอก
‪นั่นเป็นแค่วิธีที่คุณตัดสินคนอื่น
‪ผมจะยกตัวอย่างให้ฟัง
‪ทุกคนเห็นตรงกันว่า ‪ยาไอซ์เป็นยาที่ชั่วช้า อุบาทว์ เลวทรามใช่ไหม
‪ยาไอซ์ทำลายคน ใช่
‪แต่รู้ไหม
‪มีร้านแมคโดนัลด์ 24 ชั่วโมง ‪ในลอสแอนเจลิสที่ผมชอบมาก
‪และผู้จัดการกะดึก ‪คนที่ทำงานตั้งแต่ห้าทุ่มถึงเจ็ดโมงเข้า
‪เขาใช้ยาไอซ์ตลอด
‪ทุกครั้งที่ผมเห็นผู้ชายคนนี้ เขาดีดมาก
‪แต่ทุกครั้งที่เขาอยู่ในตึก
‪แฮมเบอร์เกอร์ทุกชิ้นจะออกมาเหมือนในรูปเป๊ะ
‪นั่นคือศิลปะ
‪จากยาไอซ์
‪ยาเสพติดประจำตัวของผมคือกัญชา
‪ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีหรอก มันเป็นแค่กิจกรรม
‪ผมเรียนรู้ด้วยตัวเองมานานแล้ว ‪ว่าการเป็นขี้ยามันไม่ดี
‪เมายาทุกวัน คุณทำแบบนั้นไม่ได้
‪คุณไม่ควรเมายา ‪ในสถานการณ์ที่คุณเสี่ยงต่อการสับสนไม่ได้
‪โอเคไหม เพราะกัญชาทำให้คุณพังได้ ‪มันมีจุดที่เรียกว่า "เมาเกินไป"
‪ใช่ไหม และเมื่อคุณเมาเกินไป
‪บางคนจะมองว่ามันคือความหวาดระแวง
‪แต่ความเป็นจริงคือ
‪คุณแค่คิดไปเรื่อยๆ ‪ซึ่งถ้าเป็นเวลาปกติคุณจะหยุดคิดไปแล้ว
‪ใช่ไหม
‪กระบวนการคิดปกติของคุณคือ
‪คุณครุ่นคิดบางเรื่อง คุณได้ข้อสรุป แล้วก็จบ
‪แต่พอคุณเมาเกินไป
‪คุณครุ่นคิดบางเรื่อง คุณได้ข้อสรุป
‪แล้วคุณก็ครุ่นคิดข้อสรุป ‪แล้วคุณก็ครุ่นคิดข้อสรุปนั้นอีก…
‪รู้ตัวอีกที
‪ก็ไปไกลจากจุดเริ่มต้นมากแล้ว
‪ครั้งสุดท้ายที่ผมเมาเกินไป ‪ผมบอกเพื่อนผมว่า "นี่…
‪พวกเขาเคยคิดจะให้พวกใคร่เด็ก ‪ดูรูปตัวเองตอนเด็กๆ ไหม
‪"นั่นเป็นอาชญากรรมที่ไม่มีเหยื่อ"
‪และเขาบอกว่า "ก็เจ๋งดีนะ แต่…
‪เรากำลังคุยเรื่องเศรษฐกิจกันอยู่นะ"
‪ผมบอก "เออใช่ โทษที ฉันเมามาก โทษที"
‪ใช่
‪นั่นคือตอนที่ผมเรียนรู้ว่าเราจะเมาเกินไปไม่ได้
‪ผมเคยเมาเกินไปอยู่ทีนึง และผมเข้าเว็บเอ็มดี
‪นึกออกไหม
‪ใช่ และถ้าคุณไม่รู้จัก
‪เว็บเอ็มดีก็เป็นแค่เว็บไซต์ ‪สำหรับคนที่เป็นโรคคิดว่าตัวเองป่วย
‪มันคือหมอออนไลน์ที่จะช่วยคุณวินิจฉัยโรคของคุณ
‪โดยที่ไม่มีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญอยู่ ‪เป็นความคิดที่แย่มาก
‪และวิธีการทำงานของมันคือ
‪มันจะมีรูปภาพมนุษย์อยู่ ‪คุณคลิกตรงที่คุณไม่สบาย
‪มันจะซูมเข้าไป และที่ด้านซ้ายของจอ
‪จะมีรายการอาการทั้งหมด ‪ที่คุณอาจเป็นแสดงขึ้นมา
‪ถ้าคุณคลิกที่อาการ
‪อีกด้านของหน้าจอ จะมีโรคขึ้นมา 5,000 โรค
‪ที่คุณอาจเป็น
‪และถ้าคุณคลิกอีกอาการ ‪โรค 5,000 โรคจะเหลือ 2,500 โรค
‪คลิกอีกอาการ จะลดเหลือ 1,000 โรค
‪แต่มันไร้สาระตรงนี้ครับ ‪มันจะไม่มีวันเหลือแค่โรคเดียว
‪ต่อให้คลิกทุกอาการแล้ว ก็ยังไม่เหลือโรคเดียว
‪สุดท้ายจะเหลืออย่างน้อยสามโรค
‪คุณอาจจะรู้จักสองโรค
‪แต่อย่างน้อยจะมีโรคนึงที่ทำให้คุณกลัวโคตรๆ
‪ถ้าคุณบอกเวปเอ็มดีว่า "ผมเจ็บคอ"
‪เว็บเอ็มดีจะบอกว่า "นั่นคือโควิด"
‪คุณบอก "ไม่นะ ผมฉีดสองเข็มแล้ว"
‪พวกเขาบอก "มันคือไข้หวัดใหญ่ตามฤดูกาล"
‪คุณบอก "ไม่นะ ‪ผมฉีดวัคซีนไข้หวัดใหญ่หลังวัคซีนโควิด"
‪พวกเขาบอก "โอเค มันคือภาวะเอดส์เต็มขั้น ‪คุณกำลังจะตาย"
‪มันน่ากลัวมาก
‪ทุกคนรู้แล้วว่ากัญชาเสพแล้วเป็นไง ‪และเว็บเอ็มดีคืออะไร
‪นี่คือเรื่องราวของผม
‪ผมเมาเกินไป ‪ผมเข้าเว็บไซต์นี้ ผมเจ็บคอ
‪ผมคลิกที่ "คอ" ผมเลื่อนดูอาการที่เกี่ยวกับคอ
‪และหนึ่งในอาการคือ "คอสั้นและกว้าง
‪ใช่
‪คุณอาจสังเกตเห็นว่าคอผมสั้นและกว้าง
‪หัวผมโตกว่าปกติมาตลอด
‪ตั้งแต่ยายโยนผมใส่กำแพง
‪และคอผมก็หนาขึ้นเพื่อให้มันมั่นคง
‪ผมก็เลยสงสัย
‪ว่าโรคห่าอะไรวะ
‪ที่มีอาการแบบนั้น
‪ผมก็เลยคลิกดู
‪และนี่เป็นครั้งแรกที่ผมใช้เว็บเอ็มดี
‪ผมคลิกที่อาการนึง
‪ผมเป็นหนึ่งโรค
‪มันคือดาวน์ซินโดรม
‪ใช่
‪และอย่างที่บอก ในสถานการณ์ปกติ
‪ผมค่อนข้างมั่นใจว่าผมไม่ได้เป็นดาวน์ซินโดรม
‪แต่ผมเมามาก
‪ความคิดแรกของผมคือ ‪"ไบรอัน นั่นมันไร้สาระมาก"
‪"นายไม่ได้เป็นดาวน์ซินโดรม ‪ไม่งั้นป่านนี้ต้องมีคนพูดอะไรบ้างแล้วแหละ"
‪แต่ความคิดต่อไปของผมคือ "เว้นแต่ว่า…
‪ส่วนหนึ่งของการเป็นดาวน์ซินโดรม
‪คือการเชื่อว่าเราไม่ได้เป็นดาวน์ซินโดรม"
‪ถ้านี่เป็นแค่อาการหลงผิด
‪ว่าผมเป็นตลกตัวจริง
‪ในเน็ตฟลิกซ์ล่ะ
‪แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในความเป็นจริงคือ
‪ผมแค่ยืนอยู่บนโต๊ะ ‪ที่การแสดงเพื่อการกุศลของผม และ…
‪พวกคุณแต่เชียร์ผมเพราะผมปัญญาอ่อน ‪และพยายามสุดความสามารถ
‪แบบว่า "ตายแล้ว เขากล้าหาญมาก"
‪"ดูเขาสิ"
‪"เขาเต็มที่มาก"
‪ฟังนะ ผมรู้ว่าพวกคุณบางคนกำลังตัดสินผม
‪เพราะผมใช้คำว่า "ปัญญาอ่อน"
‪และผมอยากพูดเรื่องนั้นตรงๆ เลย ‪ว่ากันซึ่งๆ หน้า
‪ผมอยากให้คุณรู้ว่ามันไม่ใช่อุบัติเหตุ
‪ผมเป็นมืออาชีพ
‪ผมยังคงใช้คำว่า "ปัญญาอ่อน"
‪เพราะผมยอมให้คนปัญญาอ่อน ‪พูดว่า "ไอ้มืด" เสมอ
‪ข้อตกลงก็คือข้อตกลง
‪มันไม่ใช่ข้อตกลงสำหรับทุกคน
‪ไม่ใช่สำหรับทุกคน
‪ผมอยากเล่าให้พวกคุณทุกคนฟัง
‪เรื่องที่กูเกิลช่วยชีวิตผมไว้
‪ใช่ บริษัทกูเกิลนี่แหละ ไอ้ปีศาจชั่วร้าย
‪พวกเขาคือเหตุผลที่ผมมีชีวิตอยู่ในวันนี้
‪และถ้าคุณไม่รู้เรื่องนี้
‪กูเกิลจะไม่บอกวิธีฆ่าตัวตายกับคุณ
‪คุณรู้ไหม
‪ถ้าคุณกูเกิลว่า "ฉันจะฆ่าตัวตายได้ยังไง"
‪กูเกิลจะตอบว่า "คุณไม่ได้ตัวคนเดียว"
‪และพวกเขาจะให้เบอร์สายด่วน ‪เพื่อปรึกษาเรื่องฆ่าตัวตาย
‪ใช่ ซึ่งค่อนข้างไร้สาระ
‪เราอยู่ในประเทศ ‪ที่เหตุฉุกเฉินทุกอย่างต้องโทร 911
‪แต่ถ้าคุณอยากเป่ากบาลตัวเอง ‪ต้องโทร 1-800 ที่ไม่มีใครรู้จัก
‪และมันก็ไม่ใช่อะไรที่สะกดเป็นคำจำง่ายๆ
‪อย่าง "1-800-หมอฟัน" ด้วย
‪มันเป็นตัวเลขแบบสุ่ม
‪แต่นั่นแหละ กูเกิลจะไม่มีวัน ‪บอกวิธีฆ่าตัวตายกับผม
‪ผมเลยต้องเข้าเรดดิต ‪และเรดดิตบอกว่า "มันง่ายมาก"
‪"ฆ่าตัวตายเหรอ เรามีห้าหัวข้อ"
‪วันนั้นผมได้เรียนรู้
‪ผมเรียนรู้ว่าความตื่นตระหนกของร่างกายเรา ‪ตอบสนองต่อการหายใจ
‪ที่ไม่ได้เกิดจากการที่เราไม่ได้รับออกซิเจน
‪แต่เกิดจากการที่เรา ‪ไม่หายใจเอาคาร์บอนไดออกไซด์ออกมา
‪พูดง่ายๆ ก็คือ
‪ถ้าคุณเอาแต่สูดก๊าซเฉื่อยเข้าไป ‪คุณจะหมดสติ ใช่ไหม
‪ดังนั้นสิ่งที่ควรทำที่สุดคือไปซื้อรถมือสองมา
‪คันที่ไม่ผ่านการตรวจควันพิษ
‪น่าจะเป็นช่วงก่อนปี 2000
‪จอดไว้ในโรงรถ
‪ต่อสายยางจากปลายท่อไอเสีย ‪ไปยังหน้าต่างที่ร้าว
‪สตาร์ตรถ
‪เปิดเพลงโปรดของคุณ
‪แล้วก็รอพบพระเยซูเลย
‪ผมคิด "ง่ายมากเลย"
‪"ทำไมกูเกิลถึงไม่บอกฉันแบบนั้นวะ"
‪ผมเลยไปส่งอีเมลหานักบำบัดของผม ‪เพื่อยกเลิกนัด
‪แล้วผมก็เปิดจีเมลของผม
‪แล้วก็เจอกูเกิลโฆษณารถคัมรีปี 97
‪ผมคิดเลย "ไอ้เวรพวกนี้นี่"
‪"พยายามหากำไรอยู่ข้างหลัง"
‪ผมเลยมีชีวิตอยู่ต่อด้วยความแค้น
‪ตราบใดที่มีกูเกิล
‪ก็จะมีไบรอัน ซิมป์สัน
‪เข้าใจใช่ไหมครับ
‪ผมไบรอัน ซิมป์สัน ขอบคุณครับ
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล