(ผลงานคอมเมดี้สเปเชียลของ NETFLIX)
โปรดต้อนรับสาวสุดฮา อพาร์นา แนนเชอร์ลา
ขอบคุณค่ะ!
เป็นไงกันบ้างคะ
เยี่ยม! โอ้โฮ!
ขอบคุณค่ะ!
ฉันรู้สึกดีเลยละ
เมื่อไม่นานนี้ ฉันเพิ่งฉลองความสัมพันธ์ครบหนึ่งปี
ขอบคุณที่ไม่ปรบมือ
ไม่ ฉันเห็นนะว่าคุณลังเล ตามน้ำไปเลย
หนึ่งปีมันเร็วไป
คนเขาก็แบบว่า "ฉันอยู่กินมานานกว่านั้นอีก...
กับเครื่องกรองน้ำที่บ้านน่ะ"
ฉันไม่ได้เปลี่ยนของฉันมาเจ็ดปีละ แต่...
ฉันเป็นพวกที่เขาเรียกกันว่า เก็บตกมา คือ...
แฟนฉันเจอฉัน ที่สถานดูแลสัตว์จรก่อนกำจัด ซึ่งก็...
เหลือเวลาไม่มากจริงๆ นะ แต่ก็ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไรเพราะเขาพูดตลอดว่า "เธอช่วยชีวิตผม"
รู้มั้ย เพราะงั้น...
ก็ดูเหมือนทุกคนรู้บทบาท ในความสัมพันธ์นั่นนะ
ฉันออกจะแปลกใจนะ ที่ได้เจอใครด้วย
ฉันเป็น... คนแบบที่ฉันมองว่า เข้าสังคมไม่เป็น
มันแสดงออกมาในรูปแบบต่างๆ กัน
เช่นฉันใส่เสื้อโค้ตในร่มบ่อยเลย
ส่วนใหญ่ก็เพราะหนาว แต่ทำให้คนตีความผิดตลอด
แบบว่าถ้าเราใส่เสื้อโค้ตนานไป ที่งานเลี้ยงหรืออะไรงั้น
ก็ต้องมีคนพูดตลอดว่า "คุณต้องถอดโค้ตออกนะ
คุณดูอึดอัด เหมือนคุณอยากกลับบ้านเลย"
ฉันก็ตอบตลอดว่า "ถูกแล้วนี่"
ฉันพยายามทำตัวเปิดกว้างขึ้น
แบบบางทีฉันก็จะอ่าน นิตยสารผู้หญิง
มีใครอ่านนิตยสารผู้หญิงมั้ย
โอเค ทุกคนเลยเหรอ ดี
เดี๋ยวนี้ทุกคนอ่านกัน... บางฉบับก็เขียนได้ยอดนะ
เช่นฉันรู้สึกว่าทีนโว้ก ทำได้เด็ดดวงเลย
ใช่ ฉันว่ามันเป็นเหมือน อีโคโนมิสต์แห่งยุคเรา แต่...
ฉันขอบอกว่าเคล็ดลับพิลึกสุด ที่เคยอ่านในนั้นมันสั้นและกวนใจมาก
มันบอกแค่นี้เอง มันบอกว่า...
"เพื่อให้ดูมั่นใจขึ้น เวลาคุณไปไหนมาไหน
ให้ทำเหมือนคุณมีความลับสุดเซ็กซี่"
เห็นๆ เลยว่านิตยสารผู้หญิงบางฉบับ สมัยนี้มันแบบว่า
"พิมพ์นี่สิ ดูว่าเป็นคำมั้ย
คุณรู้มั้ย เราไม่รู้หรอก
เราไม่รู้อะไรแล้ว เราเหนื่อยแล้ว"
ก็ยุติธรรมดี
ใช่สิ เดินไปเดินมา เหมือนเรามีความลับสุดเซ็กซี่
อย่าเข้าใจผิดนะ คือฉันขอให้ทุกคน ลองทำดู ไม่ว่าจะเพศไหน
คือมันเป็นการทดลอง ทางความคิดที่มีคุณค่า
มันเหมือนเวลานักแสดงสาวสวย รับบทคนขี้เหร่
คุณก็จะ "โห ฉันว่าเธอต้องโตขึ้นเยอะ คือพนันได้เลย...
เธอได้เรียนรู้เรื่องตัวเองเยอะแน่"
ฉันจะคิดเรื่องนี้กลางถนนตลอด
แล้วก็ไหลไปจากตรงนั้น
ฉันจะเดินไปๆ แล้วก็แบบว่า
"อ๋อใช่ เซ็กซี่ ความลับสุดเซ็กซี่... เธอมีความลับสุดเซ็กซี่...
ไม่รู้สิ ชั้นในฉันน่ะ...
มันมีรู
แต่ว่า...
แต่ไม่ใช่ตรงที่เหมาะๆ" รู้มั้ย คือมัน...
เหี่ยวปลายตลอดเลยแหละ
บางทีฉันก็ลืมส่วนที่เซ็กซี่น่ะ นั่นมันขั้นสูงแล้ว ไม่ต้องไปห่วงหรอก
พยายามเข้า ความลับจะก่อตัวเอง ชีวิตคือการเดินทาง
เราต้องเริ่มจากเล็กๆ ก่อน
มันเลยเป็นงี้ "ได้เลย ความลับๆ ความลับฉันคืออะไร
ไม่รู้สิ...
รหัสผ่านอีเมลฉัน...
ไม่ปลอดภัยพอ"
ต้องพยายามสร้างความลับ
ฉันให้นักวิเคราะห์ภาษากาย มาประเมินฉันเมื่อไม่นานนี้ เธอว่า
"ปกติฉันไม่ชอบให้ความเห็นแง่ลบนะ...
ฉันเลยไม่รู้จะพูดอะไรกับคุณดี"
ใช่ แบบนั้นแหละ ฉันเลยร้องไห้ เดินออกจากห้อง
ฉันแบบว่า...
"รู้สึกเหมือนปฏิสัมพันธ์นี่มันจบแล้ว ถ้ามองไม่ผิดนะ
เหมือนฉันกับผู้หญิงในเรื่องจูออน สู้กับทั้งโลก
เป็นคู่ที่ใครๆ ก็เข้าใจผิด...มากๆ"
อืม ไม่รู้สิ
ฉันรู้สึกว่าคนเขา เข้าใจประเทศเราผิดอยู่ตอนนี้
คือฉันเดินทางไปแสดงตลก เยอะนะปีนี้
เดินทางไปต่างประเทศเยอะเลย ออกจากสหรัฐฯ ช่วงนี้มันพิลึก
เพราะตอนนี้ทุกครั้งที่เราไป มันรู้สึกเหมือนเป็น
ทัวร์ขอโทษอัตโนมัติ
เราต้องแบบ "ฉันเสียใจค่ะ ฉันรู้ ฉันเสียใจ
ในทางเทคนิค ตานั่นไม่เกี่ยวกับเรา
รู้มั้ย เราพยายามแก้ไขอยู่ เรามีทีม
ฉันก็รีทวีตอยู่ เพราะงั้น...
มันไม่เป็นไรหรอก"
ฉันไปแคนาดามาพักหนึ่ง แล้วมันก็ดีนะ เพราะฉันแบบ
"ฉันเสียใจ" แล้วเขาก็ "ไม่ เราเสียใจด้วย"
"เสียใจๆ" "เสียใจด้วยๆ"
มันก็ช่วยเยียวยาได้นะ
ฉันได้รับการเยียวยาจริงๆ เพราะเราได้ตรวจร่างกายฟรี
มันเลยเป็นสัปดาห์ที่ดี
มันเป็นสัปดาห์ที่ดี แต่... ใช่ ฉันบินบ่อยมาก
เมื่อเร็วๆ นี้เครื่องฉันลง แล้วก็เกิดเรื่องแปลก
ฉันเดินไปตามทางเดิน นักบินยืนอยู่ด้านหน้า...
ฉันไม่เคยรู้ว่าต้องพูดอะไรกับพวกเขา อย่างที่รู้ มันก็ราวๆ "ขอบคุณ
งานดีค่ะ อะไรก็ช่าง" ตลอด
ฉันเลยพึมพำอะไรไม่เป็นเรื่อง จ้ำผ่านๆ ไป
แล้วก็ได้ยินผู้หญิงข้างหลัง เธอชะโงกไปหาเขาแล้วพูดว่า
"ฉันชอบที่คุณทำกับเที่ยวบินนี้ จริงๆ นะคะ"
ซึ่งฉันว่าประหลาดนะ แต่ก็สวยงามด้วย
เพราะฉันเพิ่งคิดประมาณว่า บินขึ้น เดินทาง ร่อนลงตามปกติ...
เธอทำเหมือนเขาเป็นศิลปิน แสดงเชิงทดลองอะไรสักอย่าง...
บนฟ้า ที่ที่เธอแบบว่า
"พูดตรงๆ นะคะ ที่คุณทำบนนี้ มันสร้างสรรค์แปลกใหม่มาก
แบบวิดีโอสาธิตความปลอดภัยนั่น เป็นเครื่องกำกับการตีความที่ล้มล้าง
การเชื่อฟังคำสั่ง
แล้ว...
คุณก็ทำให้ฉันมองเมฆในมุมใหม่"
แต่ฉันก็นึกภาพได้นะ ว่าเธอไม่ได้แสนดีเสมอ
อย่างเธออาจลงจากอีกเที่ยวบิน แล้วก็แบบ...
"เอาละ อื้อหือ...
นั่นมัน...
งานลอกเลียนแบบชัดๆ
มีแต่อะไรเดิมๆ เต็มไปหมด
ตอนจบ... รู้มั้ย เดาง่ายสุดๆ
คือฉันไม่อยากพูดหรอก แต่รู้สึกเหมือนคุณบินอัตโนมัติตลอด"
ฉันรู้ ไม่เหมาะ
ไปเสียดสีนักบินเอาแสบๆ ไม่ดี
ไม่น่ารักเลย
อีกวันฉันผ่านด่านตรวจที่สนามบิน
ฉันผ่านอุโมงค์ยักษ์นั่น ที่มีไว้จัดการให้แน่ใจว่า...
แต่ละเซลล์ของเราจะเป็นมะเร็ง
แล้วก็...
แบบว่า มันสแกนเรา แล้วส่วนไหนของเรา
ที่น่าสงสัย ก็จะสว่างขึ้นมา บนจอเจ้าหน้าที่
ฉันผ่านไป แล้วเจ้าหน้าที่ ก็พูดโดยไม่ได้เงยหน้ามาจากจอ
เหมือนพูดกับตัวเองน่ะนะ พูดว่า
"โอ้โห! ตรงของดีเลย!"
แล้วฉันก็แบบ "ทำไมตรงนั้นมันมีปัญหาเนี่ย"
ฉันก็แบบ "เหรียญฉันมันร่วงไปตรงนั้นหมดเหรอ"
ฉันแบบ "มันย่นหน้ามั้ย คือมันทำหน้าโกรธ
แบบที่มันทำบางครั้งมั้ย
เวลาคุณอาจถูกมองเป็นภัยคุกคามน่ะ"
แล้วฉันก็แบบ "โอ๊ย จำได้แล้ว ฉันเอาปืนมาใส่ไว้แทนไง
เพราะปืนโดนควบคุมน้อยกว่า
โอ๊ย!
โอ๊ย ไม่นะ!
ฉันแสดงจุดยืนไปแล้วสิ
ฉันคงกินอะไรผิดสำแดงไป แต่...
ไม่รู้สิ นี่เป็นช่วงเวลาที่แปลก สำหรับโลกนี้ ฉันว่าพูดแบบนั้นได้
คือเราจะรู้ว่าเราใช้ชีวิต อยู่ในช่วงที่แปลกของประวัติศาสตร์
เมื่อเราไปบำบัดจิต แล้วนักบำบัดก็บอกว่า
"คุณอยากพูดก่อนหรือฉันก่อน" "รู้มั้ย บางที...
บางทีเราอาจควรพูดพร้อมกัน
ทำให้การบำบัดนี่คุ้มที่สุด"
ใช่ ฉันเป็นคนขี้กังวลมาก
แล้วก็แปลกที่ความวิตกกังวล กลายเป็นเรื่องเข้าแก๊ปจนได้
เหมือนถ้าเราเป็นคนขี้กังวล มันจะประมาณว่า
"อืม รู้มั้ย เราฝึกมาเพื่อช่วงเวลานี้แหละ
นี่แหละ... นี่คือโอลิมปิกของเรา"
แบบว่าทุกคืนที่นอนไม่หลับนั่น ตอนนี้ "ได้เวลาแสดงแล้ว" รู้มั้ย
ทุกฉากพร้อมกัน
ใช่ ฉันเป็น ฉันวิตกกังวล ฉันซึมเศร้าด้วย
ฉันออกจะชอบเป็น...
โรควิตกกังวลวันธรรมดา ซึมเศร้าตอนสุดสัปดาห์
เหมือนมันได้อำนาจปกครองทั้งคู่น่ะ
แต่ไม่นานนี้ฉันเริ่มยาใหม่ มันได้ผล แต่มีผลข้างเคียง
ที่ฉันไม่รู้มาก่อน ฉันปากแห้งเป็นบ้า
ซึ่งจะว่าไปก็เหมาะเจาะ กับงานสายนี้นะ แต่...
มันทำให้ฉันตระหนักว่า การใช้ยาหลายตัวเหมือนตำนานกรีก
มนุษย์เรา เราได้สิ่งที่อยากได้
แต่ต้องเสียสิ่งที่ไม่มีใครบอกมาก่อน เสมอเลย
มันเป็นงี้ตลอด...
"อ๋อ ใช่ คุณจะสนุกขึ้นเมื่ออยู่ด้วย...
แต่เมื่อไรที่คุณพยายามคุยกับใคร
ผงทรายจะปลิวออกจากปาก!
ยินดีที่ได้ช่วย"
ฉันก็แบบ "อ๋อ คุณจะได้สิ่งที่อยากได้
คุณจะได้สิ่งที่อยากได้"
แล้วคุณก็แบบ "ทำไมคุณพูดงั้นอีกแล้วล่ะหมอ
ใช้น้ำเสียงแปลกๆ ที่ดูไม่จำเป็นด้วย"
ไม่รู้สิ ในฐานะคนที่ใช้ชีวิต อยู่ในหัวตัวเองไม่น้อย ฉัน...
คือฉันงีบหลับบ่อยเลยนะ ฉันเรียกมันว่างีบแก้กลัว
ฉันชอบงีบ ปัญหาเดียวที่ฉันมีกับมัน คือการตื่นขึ้นมา
นั่นคือตอนที่ ฉันตามไม่ทันนิดหน่อย เพราะมันเป็น
ความรู้สึกชวนมึนที่สุดทุกทีเลย
คือไม่มีใครเคยงีบหลับ แล้วก็ตื่นมาแบบ
"คิดถูกเผงเลย ตอนนี้รู้สึกยอดเป็นบ้า!"
รู้ใช่มั้ย การตื่นจากงีบน่ะ เป็นอะไรประมาณนี้ตลอด
เราจะแบบ...
เหมือนเราอยู่ในเรื่องฆาตกรรมลึกลับ ที่เราเล่นเป็นตัวละครทุกตัว
เราต้องปะติดปะต่อเรื่อง โดยอาศัยเบาะแสรอบตัว
เราจะแบบ "ฉัน... ฉันเป็นใครนะ
เศษพิซซ่า
มีแต่เศษเป็นผง บ้าเอ๊ย
ผู้ต้องสงสัยดูเจ๋งนะเนี่ย"
ความรู้สึกเดียวที่ฉันจะเปรียบกับ การตื่นจากงีบ ก็คือ
ตอนเราแวะดูเงาสะท้อนของตัวเอง จากรถที่จอดบนถนน
แล้วเราก็รู้ตัวขึ้นมากะทันหัน ว่ามีคนนั่งอยู่ในรถ
แบบว่า "ไม่! ทำไมเรื่องนี้ต้องเกิดเนี่ย
ครอบครัวฉันยังอยู่ดีมั้ย
ผมคืออะไร" คือคำถามพวกนั้น มันไม่มีเหตุผลสักข้อ
เราจะออกมาจากจุดนั้นได้ยังไง หรือเราจะแบบ "ฉันไม่เคยอยู่ตรงนี้...
ทั้งหมดนี่เป็นความฝัน...
ไม่ คุณน่ะแหละแปลก
คุณนั่งอยู่ในรถที่จอดบนถนน
ฉันก็แค่ดูให้แน่ใจว่าตัวเองยังมีหน้าอยู่
ฉันชนะ"
อืม ฉันมีแนวโน้มจะใช้เวลาไม่น้อย เล่นอินเทอร์เน็ต ดูอะไรไปเรื่อย
แล้วฉันก็กล้าพูดเลย ว่าตอนนี้ อินเทอร์เน็ตไม่เป็นมิตรเท่าไร
รู้มั้ย มีคนรู้เรื่องนี้ของฉันไม่มากนะ
แต่ฉันไม่ได้รับอนุญาต ให้ดูสไลด์โชว์ตอนเด็กๆ
ฉันเลยเกิดความต้องการจริงๆ ตอนโต ที่จะทำพาวเวอร์พอยต์ แล้ว...
อืม ฉันว่าฝ่ายเทคนิคกำลังออกมา...
รู้มั้ย ฉันเดินทางไปกับเจ้านี่ บอกตรงๆ ว่าถึงจุดนี้มันเป็นภาระแล้ว
เหมือนว่า โชว์นี้สำคัญที่ใครกันแน่ เข้าใจมั้ย
เอาละ งั้นเราจะเข้าประเด็นกันเลย
หัวข้อนี้ชื่อ "คุณคว้าใจฉันตั้งแต่โยโล่"
เชิญเฮฮากับการเล่นคำนั่นถ้าอยาก แต่ถ้าไม่อยาก อืม
ก็เงียบๆ ไว้เถอะ แต่...
นี่จะเป็น "การค้นหาอันเบาบาง
ว่าภาษาดิจิทัลดำรงอยู่อย่างไร ในภูมิทัศน์อันเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา"
ซึ่งแน่ละว่าเป็นหัวข้อที่ฉันได้มา จากโปรแกรมสุ่มสร้างหัวข้อเท็ดทอล์ก
แต่ว่า...
ฉันรู้สึกว่ามันใช้การได้ แต่... เรียกแบบลำลองกว่านี้ มันคือ
"หรือการใคร่ครวญประเด็นเช่น
ทำไมอีโมจิครอบครัวทุกตัวมีผิวสีเดียว
แต่อีโมจิชายผมบลอนด์มีทุกสีผิว"
แน่ละว่าใช้ไม่ได้ถ้าไม่มีหลักฐาน นี่คือครอบครัวอันหลากหลายของเรา...
ส่วนผสมอันแตกต่าง งดงาม
(เห็นมั้ย)
แสนอบอุ่นใจ แต่ถ้าเราจะสังเกต
มันเหมือนชุดเริ่มสร้างชาติอารยัน อยู่นิดหน่อย
"เทียบกับ..."
ทำไม
ทำไม...
ทำไมบริิษัทอีโมจิ คิดว่ามันสำคัญกว่ามาก
ที่จะทำรูปแทนตัว บอยแบนด์พหุวัฒนธรรม...
แทนที่จะเป็นครอบครัวงดงามแตกต่าง รู้มั้ย ฉันไม่มีคำตอบหรอก
แต่ฉันรู้ว่าใครจะช่วยเราหาคำตอบได้
คนพวกนี้ไง
รู้มั้ย ตั้งแต่ฉันทำสไลด์นี้ เขาก็ทำอีโมจิออกมาเพิ่มนะ
ฉันว่าเวลาคนเรียกร้องพวกเขาก็ฟัง เพราะตอนนี้เรามีนี่ด้วย...
ผู้หญิงพวกนี้
(ความก้าวหน้า)
ดีจริงๆ ที่มีตัวแทนอย่างเท่าเทียมกัน
แล้วแน่ละ พวกนี้ก็ตามคดีอยู่
เอาละ...
ก่อนฉันจะเจาะประเด็นลงลึกจริงๆ
ฉันอยากให้คุณรู้ เบื้องหลังของฉันเล็กน้อย
เมื่อไรก็ตามที่เรานำเสนอความคิด ในงานประชุมแบบนี้
คนฟังควรรู้เรื่องเราสักหน่อย เพราะงั้น...
(ฉันเป็นใคร)
ฉันเป็น "นักแสดงตลก นักเขียน มีเว็บไซต์"
ทั้งหมดนั่นใช้การในศาลได้
ฉันเป็น "ลูกสาว น้องสาว เพื่อน เพื่อนกึ่งศัตรู ศัตรู ประตู หน้าต่าง"
ออกจะคิดนอกเรื่องไปหน่อย ตอนท้ายประโยคนั่น
กลายเป็นการเชื่อมโยงคำมากกว่า
ฉันเป็นคน "ซึมเศร้าปนกังวล" อย่างที่ฟังมา "ขาประจำการบำบัด ผู้ชื่นชอบพีเอ็มเอส"
พยายามเอาข้อสุดท้ายนั่นคืนมาอยู่ เอากลับมาอย่างแข็งแกร่ง
"อินโทรเวิร์ต บางครั้งก็เงียบอย่างดุเดือด"
นั่นจริงใจนะ
"เฟมินิสต์ นักสะสมพวกล่อเป้าในเน็ต" หวังว่าจะได้ครบ ใกล้แล้วละ
"รักเพศตรงข้าม เน้นคำว่า พศ"
คือนี่ฉันไม่แน่ใจว่า
จะเน้นส่วนไหนของคำนั้นดี ที่เป็นปัญหาน้อยที่สุด
แต่ฉันว่าฉันเลือกใช้ได้นะ แล้ว...
บางคนก็อาจไม่เข้าใจมุกนั้น มันไม่ดีเท่าไร เพราะงั้นก็ไม่เป็นไร
"ผู้หญิงตรงเพศ เกือบไม่มั่นใจเลย ที่จะอธิบายว่า 'ตรงเพศ' แปลว่าอะไร"
นั่นเป็นอภิสิทธิ์ของฉัน
ฉันเป็น "คนผิวสี จะทำให้รูปโบรชัวร์วิทยาลัยสมบูรณ์แบบ"
ยินดีช่วยเรื่องนั้นนะ
"ตัวแสบแบบปกปิด"
ยังพยายามทำใจเรื่องนั้นอยู่ ช่วยเป็นกำลังใจให้ฉันด้วย
แล้วก็แน่ละ "คนที่ยกคำพูดมาแบบผิดๆ"
นั่นคือฉันแบบคร่าวๆ
ขอบคุณค่ะ
หลักๆ แล้วฉันจะพูดเรื่องภาษา ตลอดรายการนี้
แต่ฉันคาดว่าคงมีคนเก่งตัวเลข อยู่ในกลุ่มคนดู ปีศาจข้อมูล
ฉันอยากยืนยันกับคุณว่า มีผลการศึกษาวิจัย
รองรับทุกอย่างที่ฉันพูดมานะ
คือก็มีอยู่นั่นหมดแหละ อย่ามัวไปจมอยู่กับมันเลย รู้มั้ย
ระหว่างเราคุยกันนี่
เอาเป็นว่าฉันอยากเริ่มที่อีโมจิ ซึ่งฉันรู้สึกใกล้ชิด
แต่มีอยู่สองสามตัวที่ฉันกังขากับมัน
อีโมจิหน้าตัวตลก ฉันแบบว่า ใครขออีโมจินี้เนี่ย
ใครที่แบบ "รู้มั้ยว่าบทสนทนาฉันขาดอะไร
ฝันร้ายมากกว่านี้ไง"
เราเลยไม่...
(อีโมจินตนาการ)
ไม่แน่ใจเรื่องรูปนั้นเท่าไร รูปนี้...
ฉันไม่รู้ว่ามันคือ "ไอ้นั่น" หรือ "โทรหาด้วย"
ที่ฉันรู้ก็คือ ถ้าฉันโผล่ไปที่ไหน แล้วมีคนทำมือแบบนี้ใส่
โดยเฉพาะชายผิวขาว ฉันต้องเผ่นละ
อีโมจิครัวซองต์อันนี้... ปัญหาหลักของฉันเกี่ยวกับรูปนี้
คือไม่มีอีโมจิเบเกิล แล้วกล้าดีทำรูปครัวซองต์ได้ไง
โดยไม่ทำรูปเบเกิล
ถึงจะว่างั้น ฉันก็โอเค กับครัวซองต์โดยภาพรวม
แล้วฉันก็นึกได้ว่ามันเป็น "โทรหา" ฉบับขนมปังด้วย ถ้าลองคิดดูนะ
นี่มันร้ายกาจกว่าหน่อย
เหรียญรางวัลที่สาม ทำไมต้องมีอีโมจินี้
ฉันว่าต่อให้เราได้รางวัลที่สามจริงๆ
ก็ยังรู้สึกว่าหยาบคายนะ ที่จะส่งรูปนี้หา
รูปนี้ รูปยกหลังมือ
มันใช้ได้ จนกระทั่งเราบอกว่า นั่นเป็นฝั่งไหนของมือ
แล้วทุกคนก็โทรหาทนายเลย รู้มั้ย
แล้วก็รูปนี้ หน้าโกหก
ฉันนี่แบบ ใครที่แอปเปิล ต้องมีปัญหาอยากพูดแน่ๆ
แต่ฉันตระหนักได้ว่าสามรูปนี้รวมกัน จะเป็นข้อความบอกเลิกชั้นยอดเลย
ถ้าเราลองคิดดู
แบบว่า "แกมีโอกาสสามหนแล้ว ที่จะสวมแหวนจอง ไอ้โกหก ลาก่อน"
เป็นบทกวีอย่างสวยเลยนะ ที่ออกมานั่น
แล้วก็มีอีโมจิชุดใหม่กว่านั้น ที่ออกมา
รูปนี้ คนไว้หนวด ดีมากเลย ตรงที่ถ้าเราเห็นมัมฟอร์ดหรือคนในวง
บนท้องถนน ที่สุดเราก็มี...
สัญลักษณ์เหมาะๆ ไว้แสดงออกแล้ว
เอลฟ์ดำ
ฉันแบบ ทำไมเราไม่ทำรูปแทน ผู้หญิงผิวดำในชีวิตจริง
แล้วค่อยทำรูปเอลฟ์
คงดีนะ
นั่นคงดีเลย
แล้วก็รูปนี้... ฉันไม่แน่ใจว่ารูปนี้ช่วยเพิ่มอะไร
ให้บทสนทนา...
อะไรที่รูปนี้ไม่ได้สื่อไปแล้ว
แต่เห็นๆ ว่าตาข้างนั้นบอกอะไรเยอะ
รู้มั้ย
คือฉันว่าอีโมจิออกจะบันเทิงใจดี อีกเรื่องนะ
ถ้าเราใช้เวลาในเน็ตมากพอ เราจะเจอความคิดเห็นเป็นครั้งคราว
แล้วตอนนี้ใครๆ ก็แสดงออกได้
เฟซบุ๊กมีปุ่มแสดงอารมณ์ทั้งชุด ไว้แสดงความเห็นกับโพสต์ชาวบ้าน
ฉันชอบปุ่มอารมณ์เฟซบุ๊ก ตรงที่มันไล่ลำดับเหตุการณ์
ตั้งแต่ฉันล็อกอินเข้าเฟซบุ๊ก
(ข้อมูลจากฝูงชน)
เริ่มจากอารมณ์ดีๆ แบ่งปันความรัก หัวเราะ เริ่มกังวล
จากนั้นก็ "ฉันทำอะไรกับชีวิตอยู่เนี่ย"
แล้วพอถึงตอนท้าย ฉันก็เดือดเรื่อง ผมม้าใหม่ของเพื่อน ทำไมก็ไม่รู้
ไม่รู้ทำไมแฮะ
รีวิวหนึ่งดาวของเยลป์
มันดูติดลบนะ แต่ฉันพบว่ามันเป็น แหล่งวรรณกรรมที่ยังไม่มีคนเข้าถึง
นี่ข้อความโปรดเลย
"บริการเฮงซวย มีคนเสนอโคเคนให้ ระหว่างทางไปร้าน
เหล้าหมักเอง รสชาติเหมือนขยะนิ่ม"
ฉันนี่แบบ ฉันว่าผู้หญิงคนนี้ ที่จริงคงอยู่แค่ในซอย
แล้วก็แบบ "ร้านนี้ห่วยแตก"
คอกาแฟก็ใช้ได้ตลอด เรื่องรีวิวเกรี้ยวกราด
"ไม่! ไม่ได้ความ! ฝึกบาริสตาด้วย! คาปุชชิโนร้อนไปมากกกก!
ไม่มีการหลอมรวมของนม!"
ฉันไม่รู้ว่าการหลอมรวมของนมคืออะไร ก่อนอ่านรีวิวนี้
แต่หลังจากนั้น แม้แต่ฉันก็โมโห รู้มั้ย แบบว่า
"ทำไมต้องแบ่งแยกกีดกันของเหลว
นี่มันผิดนะ"
รีวิวนี้ "มาซื้อกาแฟ รอเวลาเริ่มการแสดง
ที่โรงละครซีแอตเทิลอิมเมอร์ซีฟ
ร้านปิด เราเลยคิดว่าจะเดินไปตามถนน
ไปร้านซีแอตเทิลไกรด์ แล้วกลับมารอที่นี่ (ใกล้โรงละคร)
เราซื้อกาแฟแล้วกลับมา แล้วร้านนี่ก็เปิด...
ทำธุรกิจบ้าอะไรวะเนี่ย"
นี่ ฉันชอบรีวิวนี้เพราะเห็นชัดเลย ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่เคยพบ
ความลำบากที่แท้จริงในชีวิต...
การที่ธุรกิจขนาดเล็กพลิกป้าย จากปิดเป็นเปิด
สั่นคลอนรากฐานทุกอย่าง ที่เธอเคยรู้จักมา
แล้วนี่ก็คือ รีวิวโปรดตลอดกาลของฉันเลย
"เหตุผลที่ฉันเขียนรีวิวนี้ คือเพื่อเตือนคนอื่นๆ
เรื่องพูเรสามสหาย"
ฉันรออ่านแบบใจจดใจจ่อ แล้วนะเนี่ย
"ขณะที่ถ้วยที่เหมือนเพสโต ของสามสหายนี่ใช้ได้
แต่เครื่องจิ้มฮัมมัสรมควัน รสเหมือนบุหรี่เอาจริงๆ
ฉันจะไม่แนะนำเจ้านี่ ให้ศัตรูตัวฉกาจที่สุดของฉันแน่..."
แต่ฉันชอบความคิดเรื่อง มีคนแนะนำเครื่องจิ้มให้ศัตรูนะ
"ติดอันดับของแย่ที่สุดห้าอย่าง ที่ฉันเคยเอาเข้าปากแน่นอน
แถมน้ำยัง...ข้นมากด้วย"
นี่ ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับรีวิวนี้
แต่มันหักมุมไปแนวอีโรติก ตรงกลางทาง
แล้วก็ค่อยๆ เสื่อม กลายเป็นเรื่องอีโรติกฉบับพูเร
ไม่รู้ว่าคนเขียนสวมเสื้อคลุมตอนเขียน แล้วมันหลุดผลัวะออกมา
ตอนไหนสักตอน แล้วเลยคิดว่า "ฉันจะเปลี่ยนแนว" หรือเปล่า
ใช่ รีวิวหนึ่งดาวของเยลป์ ไปลองดูเลย
อีกเรื่องนะ...
ในฐานะนักแสดงตลก เราได้ความเห็นออนไลน์เยอะเลย
บางทีก็มาแบบแสนดี แต่บางทีก็แบบว่า
"แทนที่จะเล่นตลก ฉันว่าคุณควรเกิดมาจากผึ้ง"
นั่นแหละ หรืออะไรก็ช่าง
นี่เป็นหนึ่งในความเห็นร้ายกาจที่สุด ที่ฉันเคยได้
"พระเจ้า คุณอาจเป็นคนขี้เหร่ที่สุด บนโลกเลยนะเนี่ย
แต่ก็อีกนั่นแหละ ผมยังไม่เคยออกนอกโลก"
พูดอีกทีนะ ฉันชอบความเห็นนี้ เพราะมีการเปลี่ยนมุมมองเข้าไปภายใน
(ความเห็นทางอินเทอร์เน็ต)
จาก "เธอมันขี้เหร่" มาเป็น "ฉันได้ทำอะไรกับชีวิตตัวเองบ้างเนี่ย"
แล้วฉันก็รักโทรลล์ที่ไม่กลัว ที่จะดูเงาตัวเอง
ถัดไปเป็นความเห็นในอินสตาแกรม ที่ยังหลอกหลอนฉันอยู่
ฉันยังไม่ได้คำตอบ
เธอเขียนมาแค่ "นั่นจริงมากเลย ดั๊ก"
ดั๊กนี่ใคร
ดั๊กคือใคร แครอล
เราต้องการคำตอบ แล้วก็จะไม่มีวันได้มันมา
แล้วนั่นก็นำฉันมาถึง การสื่อสารออนไลน์แบบโปรดของฉัน
คือการสื่อสารตัวต่อตัว มีใครเคยส่งข้อความกับพ่อแม่มั้ย
(โธ่ คุณแม่)
โอเค มีใครเคยสอนพ่อแม่ ให้ส่งข้อความมั้ย
เอาละ ท่าทางไปได้สวย ดูจากสองคนที่ปรบมือนั่น
ฉันสอนแม่ให้ส่งข้อความ ฉันว่าแม่ก้าวหน้าเร็วมากเลย
ซึ่งฉันอยากลงรายละเอียดคร่าวๆ
แม่เริ่มจากเขียนข้อความ เหมือนอีเมล
เขียนชื่อเล่นฉัน "อัปส์" เป็นหัวข้อ ใช้ตัวหนา
แล้วแม่ก็เริ่มข้อความ
"หวังว่าที่แนชวิลล์จะสนุกนะ ตอนเราแต่งงานกัน พ่อจะ..."
แล้วแม่ก็จะเหนื่อย แล้วทิ้งโทรศัพท์เดินหนีไป
เราได้ข้อความนี่มาทั้งหมดแค่นี้
"ตอนเราแต่งงานกัน พ่อจะ..."
ฉันแบบว่า "อ้อ มันฟังเหมือนพ่อนะ ประจำเลย...
พ่อทำงี้ประจำเลย"
แล้วแม่ก็เริ่มใช้มันแบบมีประโยชน์ขึ้น นี่คือตอนเราอยู่ในพิพิธภัณฑ์
แม่เขียนว่า "บอกแม่ก่อนลูกไปชั้นถัดไปนะ
แม่อยู่กับปีกัสโซ"
ฉันเลยเขียนตอบ "อีกเจ็ดนาทีเจอกันที่ทางออกดีมั้ย"
แล้วในไม่กี่วินาที แม่ก็ตอบ
"อยู่ชั้นล่างแล้ว หิวด้วยจ้ะ"
เห็นๆ ว่าแม่ฉันเคลื่อนที่ผ่าน พิพิธภัณฑ์ศิิลปะได้เร็วเหมือนแรปเตอร์
พร้อมความต้องการไม่สิ้นสุด ในการหาอาหาร
ฉันว่าอาหารทำให้แม่ว้าวุ่นมาก ครั้งหนึ่งฉันได้ข้อความติดๆ กัน
"อัปส์ แม่ซื้อแซนด์วิชมาให้ จากร้านบลอสซัม
ลูกได้ข้อความเรื่องแซนด์วิชมั้ย"
แม่ต้องย้ายผลิตภัณฑ์นั่น
แล้วแม่ก็ก้าวหน้าไปมากๆ
วันหนึ่ง อยู่ๆ แม่...
ก็ส่งรูปพระจันทร์เบลอๆ มาให้ หน้าตาเฉย...
(โธ่ คุณแม่ ภาคสอง: หวนคืน)
โดยไม่มีบริบท
แต่หนึ่งชั่วโมงถัดมา ข้อความนี้ก็เข้ามา
"วันนี้พระจันทร์ดวงใหญ่ขึ้น สว่างขึ้น ดีจริง"
ฉันไม่รู้ว่านี่แปลว่าแม่ฉันกำลัง รายงานสภาพอากาศแบบสมัครเล่น
หรือนี่เป็นสัญญาณแรกที่บอกว่า แม่กำลังกลายเป็นแม่มด แต่จะแบบไหน...
ฉันก็คอยหนุนอยู่ตรงนี้นะ
แม่ยังเป็นคนเขียนข้อความนี้ด้วย
"จำที่แม่เคยบอกลูก เรื่องคนนั้นที่ชื่อตลกๆ ได้มั้ย
อย่าเอาไปบอกใครล่ะ"
แบบ "นั่นมันไม่ยุติธรรมเลย
แม่ก็รู้ว่าหนูทำงานอะไร
นี่เป็นการบ่อนทำลาย แบบอุกฉกรรจ์เลยนะ"
ฉันไม่รู้ว่ามีคนมากแค่ไหนที่คุ้นกับ ฟังก์ชันเขียนด้วยลายมือของไอโฟน
มันไม่ได้พัฒนาขึ้นโดยมีแม่อยู่ในใจแน่ๆ แต่วันหนึ่ง เส้นนี้ก็เด้งมา...
ถึงฉันกับพี่สาว แล้วพี่ฉันก็ไม่ยอมปล่อยวาง
พี่เลยเขียนไปว่า "เส้นนั่นมันคืออะไรน่ะ"
เป็นคำถามที่มีเหตุผลอยู่นะ
ฉันเดาว่าแม่คงเคยลงเรียนแสดงสด ตอนไหนสักตอน เพราะแม่พร้อมรับมือ
แม่ตอบมาเลยว่า "นั่นคือชีวิต ไม่ว่าลูกอยากตีความมันยังไง
มันก็เดินหน้าต่อไปเรื่อย"
ฉันนี่แบบ "โอ๊ย ปิดเกมสนิท
แม่ชนะเรื่องนั้น"
แล้วก็พวกคุณคงแบบ
"แม่คุณก้าวหน้าใช้ได้เลยนะ พ่อคุณเป็นไงบ้างเรื่องนี้"
พ่อมีขีดจำกัดกว่าหน่อย
(แต่พ่อน่ะ)
เริ่มจากการเขียนข้อความแบบนี้... ก็เป็นแบบพ่อดี
ข้อความเดียวเราก็รู้ว่าพ่อไม่พูดมาก นั่นเยอะแล้วสำหรับพ่อ
แล้วพ่อก็พัฒนาไปสู่อะไรแบบ การสอบปากคำอย่างเบาะๆ
"เช่นอะไรล่ะ"
คล้ายๆ จะเป็นขั้นสองน่ะ ตอนนี้พ่อเขียนข้อความเต็มได้แล้ว
"นี่ อัปส์ กี่โมงที่แขกลูกจะมา
เราจะได้วางแผนได้ดีขึ้น"
โชคร้ายที่อีโมจิไม่ตรงกับ อารมณ์ข้อความเสมอไป
รูปนี่ผสมกันระหว่างความกลัวกับรัก
เราคงแย้งได้ว่ารักส่วนใหญ่ มาจากความกลัว เพราะงัั้น...
ที่จริงพ่อก็ลึกซึ้งอยู่นะ
แล้วนั่นก็นำฉันมาที่หัวข้อโปรด หัวข้อสุดท้าย นั่นคือ
การเดตออนไลน์
คุณก็รู้ ฉันบอกว่า ตอนนี้ฉันมีแฟนอยู่
แต่ฉันเคยต้องโทษมาหลายรอบ ทางออนไลน์
ฉันเข้าเว็บเยอะเลย ทั้งแมตช์ โอเคคิวปิด เยลป์ อย่างที่พูดไปก่อนนี้
(อยู่ในใจเราเสมอ)
รู้มั้ย ฉันไม่คลิกกับใครเลย แต่แบบว่า มีผู้ชายอยู่หลายคนนะ...
ฉันไม่อยากให้เสียงเขาถูกลืม
พวกเขาจะหาตัวแทนได้ ที่ไหนอื่นอีกล่ะในสังคม
เพราะงั้น นี่คือดาวรุ่งพุ่งแรงบางคน ที่คุณควรจับตาดู
คนนี้เขียนว่า "มาปุ๊นกัญชากัน"
ส่งมาวันคริสต์มาส
ฉันนี่แบบ "พระเยซู นั่นพระองค์เหรอ"
นั่นใจกว้างมากนะ
นี่เป็นประวัติที่ทำฉันอึ้ง
"ผมเป็นชายที่มองหา สิ่งที่มากกว่าคนส่วนใหญ่หา
ซึ่งคือคนที่ต้องการสิ่งเดียวกัน แต่อยากสนุกระหว่างทางไปจุดนั้น"
ซึ่งอ่านไม่รู้เรื่องเลย เป็นปริศนาคำทาย
จากโทรลล์ใต้สะพานชัดๆ
แล้วเขาก็เขียนต่อไปว่า "ผมเป็นคนติดเหล้างาน"
โอเค นั่นมันเยอะเลยนะ สำหรับการมาเล่าให้ฟังแต่ต้น
ฉันไม่แน่ใจว่าเราไปถึงจุดนั้นแล้ว
แต่ขอบคุณค่ะที่เปิดใจให้เห็น
ฉันได้ข้อความชวนงงมามาก ฉันได้อันนี้
"อาจมีสักวัน ที่ผมยิ้มไม่ได้อีกต่อไป
แต่อย่าห่วงผมเลย ผมรู้ว่าต้องทำยังไง"
ฉันนี่แบบ "โอเค งั้นคุณก็ดูสบายดีโดยไม่มีฉัน
ฉันว่าคุณไม่ต้องการฉันเลยละ ในสมการนี้"
บางข้อความก็ไม่ดีแบบนั้น
ฉันได้นี่มา "คุณออกกำลังในยิมมั้ย ถ้าไม่ กรุณาอย่าตอบ"
อาจดีทั้งสองทางนะ
อันนี้ "คุณเหงื่อออกเยอะมั้ย"
ส่งมาก่อนเก้าโมงเช้า ฉันแบบว่า "คนนี้พร้อมที่จะเจอคนที่ใช่"
บางข้อความก็ช่างจินตนาการ
ครั้งหนึ่ง ฉันเจอแมวพิมพ์
แต่ที่ฉันชอบคือ มันส่งข้อความต่อมาเรื่อยๆ
แล้วในที่สุดก็บอกชื่อมา
"จัสติน"
ฉันแบบว่า "มาเลย จัสติน ฉันชอบสไตล์คุณ"
แล้วแน่ละ เราคงตัดพวกน่าขนลุกไปไม่ได้
นี่คือหนึ่งในข้อความ น่ากลัวลำดับต้นๆ ที่ฉันเคยได้
"สวัสดีครับ ผมสนใจความเย้ายวน อันผุดผ่อง ไม่มีใครเหมือนของคุณ
ปากเซ็กซี่ของคุณ รอยยิ้มน่ารัก ผิวสีอบเชยไร้ที่ติ และร่างน้อยๆ
ที่ผนวกเป็นความงามชวนตะลึง หนึ่งไม่มีสอง"
ฉันรู้ มันเหมือนกับ "หุ่นยนต์นี่ เรียนรู้วิธีเขียนหนังสือแล้ว"
เขาเขียนต่อไปว่า
"ผมมองหาคนอ่อนหวาน น่ารัก เซ็กซี่ และฉลาด เพื่อไปเดตมื้อสายกัน..."
เตรียมตัวนะ
"และเพื่อกอดก่ายและอึ๊บกัน"
"เพื่อกอดก่ายและอึ๊บกัน"
มันเหมือน "ถ้าผมทำคุณเบื่อตรงกอดก่าย ไม่ต้องห่วง ยังมีอีก" ฉันนี่แบบ...
"ยังกังวลนะ" แล้วเราจะปิดท้าย งานชิ้นโบแดงแบบนี้ยังไงล่ะ
ง่ายมาก
"ผมชื่อเจอรี่ มาคุยกันนะ"
ฉันชอบนะที่หลังจากเขียนทั้งหมดนั่น เขาแบบ "ต้องย้ำเข้าเป้าเด็ด
ใครจะต้านทานเจอรี่ได้"
เห็นๆ ว่าผู้หญิงส่วนใหญ่ในเว็บนั่น
ข้อความนั้นแย่ แต่อันนี้เป็นอันที่ รบกวนจิตใจที่สุดที่ฉันเคยได้
เขาเขียนว่า "ผมนึกภาพคุณ บนขอบเตียงตรงหน้าผม
ทำให้บางจุดบนตัวคุณ แผ่ความเจ็บปวดนิดๆ และความร้อน
ขณะที่คุณเห็นผมตรงหน้าคุณ"
ใช่ ปล่อยให้มันซึมผ่านใจคุณ
แต่ถ้าให้พูดเข้าข้างเขานะ ฉันใช้รูปนี้เป็นรูปโปรไฟล์
ซึ่งก็อาจอธิบายเรื่อง "คุณเหงื่อออกเยอะมั้ย" ได้ด้วย
แล้วฉันก็เชื่อว่า นั่นนำเรามาถึงสไลด์สุดท้าย
ฉันอยากจบด้วยคำคมหนึ่ง
"เมื่อเป็นเรื่องการสื่อสารดิจิทัล
อย่ากลัวที่จะถามคำถามยากๆ
อย่างที่ปราชญ์ผู้หนึ่งเคยกล่าวไว้ "เช่นอะไรล่ะ"
ขอบคุณทุกคนมากๆ ค่ะ! ขอบคุณที่ดีกับฉันมาก!
ขอบคุณค่ะ!
คำบรรยายโดย พรรษพร ชโลธร