NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Powitajcie brawami arcyśmieszną Aparnę Nancherlę.
Dziękuję!
Co słychać?
Super!
Dziękuję!
Czuję się świetnie. Ostatnio obchodziłam pierwszą rocznicę związku.
Dzięki, że nie klaszczecie. Zauważyłam wasze wahanie.
Rok to zbyt krótko.
Myślicie: „Byłam w dłuższym związku
z filtrem Brita.
Nie zmieniłam mojego od siedmiu lat”.
Jestem znajdą.
Mój chłopak znalazł mnie w schronisku.
To była tylko kwestia czasu. Ale jest w porządku.
On mawia: „Uratowała mnie”. Rozumiecie.
Oboje znamy nasze role w związku.
Dziwię się, że kogoś poznałam.
Jestem osobą nieporadną społecznie,
co wyraża się na wiele sposobów.
Często noszę płaszcz w pomieszczeniach.
Bo jest mi zimno, ale ludzie źle to odbierają.
Jeśli długo nie zdejmujecie płaszcza na imprezie,
ktoś w końcu powie: „Zdejmij to.
Wyglądasz, jakbyś chciała wyjść”.
Zawsze odpowiadam: „Właśnie tak jest”.
Próbuję się otwierać.
Czasem czytam prasę kobiecą.
Któraś z was czytuje?
Wszystkie? Super.
Każda czytuje jakieś. Niektóre pisma są fajne.
Teen Vogue robi świetną robotę.
Myślę, że to nasz nowy Economist...
Najdziwniejsza porada, jaką wyczytałam, była szokująca.
A przy tym lakoniczna.
„Żeby wyglądać na pewną siebie, udawaj, że masz seksowny sekret”.
Niektóre pisma kobiece działają chyba tak:
„Wydrukujmy to. Może ktoś to zrozumie.
My już się zmęczyłyśmy”.
No dobra.
Udawaj, że masz seksowny sekret.
Nie zrozumcie mnie źle. Nie zachęcam do tego ani kobiet, ani facetów.
Że to niby ciekawy eksperyment.
Tak jak piękna aktorka, która gra brzydulę.
Myślicie: „Założę się, że to ją rozwinęło...
Dużo się o sobie dowiedziała”.
Przypominam sobie o tym na ulicy, ale nie wychodzi mi.
Idę sobie...
„No tak. Ten seksowny sekret. Mam seksowny sekret...
Sama nie wiem. W majtkach...
mam dziurę.
Ale...
w niefajnym miejscu”. Rozumiecie?
Zwykle rozpruwają się na szwie.
Zapomnijcie o seksownym sekrecie. To dla zaawansowanych.
Życie jest drogą. Można zacząć od małego sekretu.
Więc myślę: „Jakie to ja mam sekrety.
Nie wiem...
Moje hasło do e-maila...
nie jest wystarczająco silne”.
Muszę popracować nad sekretami.
Ostatnio oceniła mnie ekspertka od mowy ciała. Powiedziała:
„Ogólnie nie lubię przekazywać negatywnych uwag...
więc nie wiem, co mam pani powiedzieć”.
No i, wiecie, wybiegłam z płaczem.
Pomyślałam:
„Jeśli dobrze rozumiem, to już koniec tej interakcji.
To jak ja i dziewczyna z The Grudge przeciwko wszystkim. Niezrozumiana para”.
Sama nie wiem.
Czuję, że świat nie rozumie naszego kraju.
W tym roku dużo podróżowałam.
Sporo zagranicznych występów. Nastały dziwne czasy.
Ilekroć wyjeżdżam z USA, od razu czuję, że muszę przepraszać.
Trzeba ciągle wszystkich przepraszać.
„Nie mamy z nim nic wspólnego.
Zrozumcie, pracujemy nad tym.
Udostępniam właściwe tweety, więc...
wszystko będzie w porządku”.
Spędziłam trochę czasu w Kanadzie, co było miłe.
Ja przepraszam ich, a oni mnie.
„Przepraszam”. „Przepraszam”.
Dzięki temu poczułam się lepiej.
Naprawdę lepiej, bo mieliśmy darmowe badania lekarskie.
To był udany tydzień.
Dużo latam. Ostatnio po lądowaniu zdarzyło się coś dziwnego.
Szłam do wyjścia. Na przodzie stał pilot.
Nigdy nie wiem, co im powiedzieć. Zwykle mówię: „Dziękuję.
Dobrze poszło”.
Potem wymamrotałam coś niezrozumiałego i go minęłam.
Usłyszałam, jak kobieta za mną nachyliła się do pilota:
„Podobało mi się to, co zrobił pan z tym lotem”.
Pomyślałam, że to dziwne, ale też piękne.
Ja sądziłam, że to było rutynowe. Start, lot i lądowanie.
Ona potraktowała go, jakby był artystą performatywnym,
którego tworzywem jest powietrze.
„Naprawdę to, co zrobiłeś, było przełomowe.
Nagranie o zasadach bezpieczeństwa było metakomentarzem o posłuszeństwie.
No i... dzięki tobie inaczej spojrzałam na chmury”.
Ta kobieta pewnie nie zawsze jest miła.
Po innym locie, wychodząc z samolotu, mówi:
„To było...
wtórne.
Zaserwował pan oklepane starocie.
Zakończenie było...
takie przewidywalne.
Miałam wrażenie, że cały czas leciał pan na autopilocie”.
No, wiem.
Potrafi ostro przygadać pilotowi.
Ostro.
Przechodziłam przez kontrolę bezpieczeństwa, tę bramkę,
która ma na celu wywołać raka w każdej naszej komórce.
I...
Bramka cię skanuje, a każda podejrzana cześć ciała
podświetla się na ekranie.
Funkcjonariusz, nie odrywając wzroku od monitora,
mówi, trochę sam do siebie:
„O! No proszę!”.
Zdziwiłam się. „Akurat ten obszar?
Wpadły mi tam monety?”
„Zmarszczyła się? Robi tę niezadowoloną minę?
Może to uznali za zagrożenie?”
Potem mi się przypomniało: „No tak, wsadziłam sobie pistolet,
bo broni aż tak się nie czepiają”.
O nie!
Złożyłam zeznania.
To było coś, co zjadłam.
Nastały dziwne czasy na świecie. Można tak powiedzieć.
Wiesz, że żyjesz w dziwnych czasach,
gdy na terapii terapeuta mówi:
„Kto dziś mówi pierwszy? Ty czy ja?
Może mówmy jednocześnie.
Lepiej wykorzystamy czas”.
Odczuwam wiele lęków.
To ciekawe, że wreszcie lęk jest na topie.
Jako lękliwe osoby właśnie na takie czasy się przygotowywaliśmy.
To są nasze igrzyska.
Te nieprzespane noce przygotowały nas na ten moment.
Wszystkie scenariusze naraz.
Zmagam się z różnymi lękami. Mam też depresję.
Lubię mieć lęki w tygodniu, a depresję w weekend.
To sprawiedliwy podział.
Ale ostatnio zaczęłam brać nowy lek.
Nie wiedziałam o skutkach uboczne. Wysycha mi jama ustna.
To akurat świetnie się składa w mojej pracy...
Uświadomiłam sobie, że z lekami jest tak jak w mitach greckich.
Jako śmiertelnik dostajesz to, co chcesz, ale jest cena, o której ci nie mówią.
Zawsze tak jest. „Staniesz się bardziej przebojowa,
ale gdy spróbujesz zagadać do ludzi...
będzie ci leciał kurz z pyska!
Nie musisz dziękować”.
Lekarz mówi: „Dostanie pani to, czego chce”.
„Czemu pan to powtarza, doktorze?
Ten dziwny ton nie był konieczny”.
Jako że dużą część życia spędzam we własnej głowie,
często ucinam sobie drzemki. Lękowe drzemki. Tak je nazywam.
Lubię to. Jedyny problem jest taki, że trzeba się obudzić.
Tego nie lubię. Dlatego, że budzę się
za każdym razem kompletnie zdezorientowana.
Nikt nie budzi się z drzemki i nie mówi:
„Świetny pomysł. Czuję się ekstra”.
Budzenie się z drzemki zawsze wygląda mniej więcej tak...
To jak śledztwo w sprawie morderstwa, w którym grasz wszystkie postaci.
Musisz odnaleźć się, wykorzystując wskazówki dookoła ciebie.
„Kim ja byłam?”
Brzeg pizzy.
Same resztki.
Podejrzana wydaje się być spoko babką”.
Budzenie się z drzemki można porównać tylko do tego,
jak przeglądasz się w szybie zaparkowanego samochodu
i uświadamiasz sobie, że ktoś siedzi w tym samochodzie.
„O nie! Czemu mi się to przydarza?
Czy moja rodzina jest bezpieczna?
Co to są włosy?” Te pytania są bez sensu.
Jak uciec z takiej sytuacji? Czy udawać: „Nigdy mnie tu nie było...
To tylko sen...
To ty jesteś dziwny, siedzisz w zaparkowanym samochodzie.
Ja tylko sprawdzałam, czy wciąż mam twarz.
Ja wygrywam”.
Dużo siedzę w sieci, żeby zabić czas.
Internet nie jest teraz szczególnie przyjaznym miejscem.
Niewielu ludzi o tym wiem,
ale jako dziecko nie mogłam oglądać pokazów slajdów,
więc jako dorosła mam wielką potrzebę tworzenia prezentacji.
Teraz na scenę wyjdą nasi technicy...
Podróżuję z tym czymś. To naprawdę niewygodne.
Kto tu jest gwoździem programu?
Od razu przejdziemy do rzeczy.
Nazwałam to: „Od pierwszego słowa”.
Jeśli to łapiecie, super.
Jeśli nie, zachowajcie to dla siebie...
To będzie „Mozolna wiwisekcja tego,
jak język cyfrowy ewoluuje w zmieniającym się świecie”.
Oczywiście tytuł pochodzi z generatora tytułów prelekcji TED.
Ale...
tytuł się chyba sprawdza. Czyli mówiąc językiem laików:
„Rozważania o tym,
czemu emotikony rodziny są dostępne tylko w jednym kolorze skóry,
skoro blondyn występuje w różnych wersjach?”.
Oczywiście nie musicie mi wierzyć na słowo. Oto przykłady rodzin.
Piękne. Różne zestawy.
WIDZICIE???
Wzruszające, ale też wygląda trochę
jak zestaw startowy rasy aryjskiej.
Porównajmy z tym... Dlaczego?
Dlaczego?
Dlaczego...
Dlaczego firma od emotikonów sądzi, że to ważne,
by mieć zróżnicowany rasowo boysband...
ale nie piękną, różnorodną rodzinę?
Nie znam odpowiedzi, ale wiem, kto może nam pomóc.
Ci goście.
Odkąd stworzyłam tę prezentację, pojawiły się nowe emotikony.
Pewnie firma wsłuchała się w głosy klientów i teraz...
mamy te oto panie.
POSTĘP
Dzięki Bogu mamy równość.
Oczywiście też są detektywami.
No więc...
nim przejdę dalej, chcę wam opowiedzieć trochę o sobie.
Gdy się coś prezentuje na takim forum,
trzeba się przedstawić...
KIM JESTEM?!
Jestem „komiczką, pisarką, mam stronę www”.
Te twierdzenia da się obronić w sądzie.
Jestem „córką, siostrą, przyjaciółką, wrogaciółką, wrogiem, Emmy i Oscarem”.
Na końcu trochę się pogubiłam.
Zaczęłam dopisywać luźne skojarzenia.
Jestem „depresyjno-lękową, chodzącą na terapię fanką PMS”.
Staram się odczarować to ostatnie. Nadać mu pozytywne znaczenie.
„Introwertyczka, czasami gwałtownie cicha”.
Byłam tu szczera.
„Feministka, kolekcjonerka internetowych trolli”. Mam już prawie wszystkich.
„Heteroseksualna, z naciskiem na rosé”.
Nie umiałam zdecydować,
którą część tego słowa wybrać jako najmniej problematyczną,
ale chyba wyszło mi nieźle...
Możecie tego nie rozumieć. Spoko, nie jest to najlepszy żart.
„Ciskobieta, która ledwo umie wyjaśnić, co znaczy »cis«”.
Oto moje uprzywilejowanie.
„Kolorowa, ładnie dopełni zdjęcie na uczelnianej ulotce”.
Chętnie się do tego przysłużę.
„Nieujawniona rozbójnica”.
Ciągle zmagam się z tą częścią mnie. Wspierajcie mnie w tym.
No i „ktoś, kto błędnie używa cudzysłowów”.
Oto cała ja w pigułce.
Dziękuję.
Będę dziś głównie mówić o języku,
ale pewnie są wśród nas ścisłowcy. Fanatycy danych.
Chcę was zapewnić, że są badania,
które potwierdzają to, co mówię.
Są te wszystkie dane, więc się nie czepiajcie tego w trakcie.
Zacznę od emotikonów, bo to bliski mi temat.
Oto kilka zdumiewających przykładów.
Twarz klauna. Kto poprosił o taki emotikon?
„Wiecie, czego mi brakuje?
Więcej koszmarów”. Więc...
ŚWIAT EMOTIKONÓW
O co chodzi z tym? To znaczy „zadzwoń” czy chodzi o pozycję seksualną?
Jeśli ktoś mi pokaże taki gest, szczególnie biały gość,
to wiem, że muszę uciekać.
Emotikon croissanta. Mam z nim taki problem,
że nie ma bajgla.
Jak śmiecie mieć croissanta, ale nie bajgla?
Niemniej ogólnie lubię croissanty.
Tak sobie myślę, że to jest „zadzwoń” w żargonie pieczywa.
Te są bardziej niepokojące.
Medal za trzecie miejsce. Czemu zrobili taką emotkę?
Nawet jeśli ktoś zajął trzecie miejsce,
to chyba niegrzeczne mu to wysyłać.
Grzbiet podniesionej dłoni.
Było okej, dopóki nie napisali, która to strona,
a teraz każdy dzwoni do swojego prawnika.
A teraz ten. Twarz kłamczucha.
Ktoś w Apple ma nieczyste motywy.
Uświadomiłam sobie, że te trzy emotki można wykorzystać,
by z kimś zerwać.
„Miałeś trzy szanse, by mnie zaobrączkować. Jesteś kłamcą”.
Robi się z tego poezja.
Oto jeszcze nowszy zestaw emotikonów.
Brodacz się przydaje. Jak zobaczymy na ulicy gości z Mumford & Sons,
to wreszcie mamy symbol, by to wyrazić.
Czarna elfka.
Może najpierw zadbajmy o realistyczne wizerunki czarnych kobiet,
a potem popracujemy nad elfkami.
Tak byłoby lepiej.
Nie do końca rozumiem, jaką wartość wnosi do rozmowy ten emotikon...
skoro mamy już taki.
Widocznie to drugie oko wiele mówi.
Emotikony podnoszą mnie na duchy. Kolejna kwestia.
Szperając w internecie, natrafia się na opinie.
Teraz każdy może zabierać głos.
Facebook ma cały zestaw reakcji na cudze posty.
Dość wiernie oddają ewolucję mojego stosunku do Facebooka.
Zaczynam w dobrym nastroju, okazuję miłość, śmieję się i niepokoję.
Potem: „Co ja robię z moim życiem?”.
A na końcu do szału doprowadza mnie nowa grzywka koleżanki.
Nie wiem czemu.
Złe recenzje na Yelpie.
Niby są negatywne, ale ja widzę w nich nieodkryty potencjał literacki.
Oto moja ulubiona.
„Okropna obsługa, przed restauracją proponowano mi kokainę.
Kiszonki smakowały jak kompost”.
Ta pani chyba jeszcze nie weszła,
a już uznała: „Ta restauracja jest okropna”.
Kawosze to wdzięczne źródło negatywnych recenzji.
„Bardzo źle! Przeszkolcie baristę. Cappuccino zbyt gorąco.
Mleko się nie zintegrowało”.
Nim to przeczytałam, nie wiedziałam, o co chodzi z tą integracją.
Ale teraz nawet mnie to oburza.
„Segregujecie płyny? Czemu? Tak nie można”.
„Przyszliśmy po kawę przed spektaklem w teatrze.
Lokal był zamknięty, więc poszliśmy dalej, do Seattle Grind,
a potem wróciliśmy w okolice teatru.
Wracamy z kawą, a ten lokal jest otwarty...
Co to za biznes, do cholery?”.
Podoba mi się. Od razu widać,
że ta kobieta nie doświadczyła w życiu prawdziwych problemów...
skoro to, że mała kawiarnia otwiera się i zamyka,
wstrząsa fundamentami jej świata.
A oto mój faworyt wszech czasów.
„Głównie piszę tę recenzję, by ostrzec innych
przed zestawem trzech dipów”.
Już ma moją uwagę.
„O ile pesto było w porządku,
to wędzony humus smakował dosłownie jak papierosy.
Nie poleciłbym go najgorszemu wrogowi...”
Podoba mi się pomysł, by polecać dipy wrogom.
„Była to zdecydowanie jedna z pięciu najgorszy rzeczy, jakie jadłem w życiu.
Na dodatek dipy były bardzo gęste”.
Nie wiem, co tu się zadziało,
ale gdzieś w połowie nastąpił zwrot w erotykę
i ta recenzja stopniowo przerodziła się w dipową pornografię.
Może ktoś to pisał w szlafroku, nagle pasek opadł:
„Może pójdę w innym kierunku”.
Warto czytać negatywne recenzje.
Kolejna kwestia. Jako komiczka dostaję dużo opinii w sieci.
Czasami ludzie są mili, ale zdarza się też tak:
„Wolałbym, żebyś zamieniła się w rój pszczół”.
Oto jedna z najgorszych opinii o mnie.
„Jezu Chryste! Jesteś najbrzydszą istotą na tej planecie.
Choć innych planet nie odwiedziłem”.
Znów podoba mi się tu taki zwrot w introspekcję.
KOMENTARZE INTERNETOWE
Najpierw: „Jesteś brzydka”, ale potem: „Cóż ja zrobiłem z moim życiem?”.
Uwielbiam trolli, którzy nie boją się autorefleksji.
Oto komentarz na Instagramie, który wciąż mi się przypomina.
Wciąż nie mam odpowiedzi.
Kobieta pisze: „Masz rację, Doug”.
Kim jest Doug?
Kim jest Doug, Carol?
Chcemy wiedzieć, ale nigdy się nie dowiemy.
Czas na moją ulubioną formę komunikacji w sieci, czyli komunikatory internetowe.
Ktoś pisuje z rodzicami?
O MATKO
Czy ktoś nauczył rodziców, jak to robić?
Idzie nam nieźle, jeśli brać pod uwagę dwie osoby, które zaklaskały.
Ja nauczyłam tego moją mamę. Robiła szybkie postępy,
o czym pokrótce wam opowiem.
Najpierw pisała tak, jakby to był mail.
Mój nick „apps” jest pogrubiony jako temat.
Potem wiadomość.
„Mam nadzieję, że podobało ci się w Nashville. Tata po ślubie...”.
Po czym zmęczyła się i odłożyła telefon.
Nie dostałam reszty wiadomości.
„Po ślubie tata...”
A ja: „No tak, cały tata, brzmi jak on...
Typowe zachowanie taty”.
Potem zaczęła pisać w sprawach codziennych. Poszłyśmy w muzeum.
„Daj znać, nim pójdziesz piętro wyżej. Jestem przy Picassie”.
Odpisałam: „Przy wyjściu za siedem minut?”.
W ciągu kilku sekund odpisała:
„Już na parterze, głodna. Proszę przyjdź”.
Moja mama przemyka przez muzea sztuki niczym welociraptor.
O niezaspokojonym apetycie.
Jedzenie ją stresuje. Wysłała mi jednocześnie dwie wiadomości:
„Apps, kupiłam ci kanapkę.
Czy dostałaś moją wiadomość o kanapce?”.
Musi zbyć produkt.
Potem weszła na wyższy poziom. Pewnego dnia
nagle przesłała mi nieostre zdjęcie księżyca...
O MATKO 2: POWRÓT DO HABITU
...bez kontekstu.
Godzinę później napisała:
„Kochani, księżyc dziś większy i jaśniejszy”.
Nie wiem, czy mama zajęła się hobbystycznie prognozowaniem pogody,
czy może to znak, że staje się czarownicą, ale tak czy owak
jestem tego świadkiem.
Mama jest też autorką tego:
„Pamiętasz faceta o zabawnym imieniu? Proszę nie mów o tym innym”.
Pomyślałam: „To nie fair.
Znasz mnie.
Dopuszczasz się sabotażu”.
Ilu z was wie o piśmie odręcznym w iPhonie?
Tej funkcji na pewno nie stworzono z myślą o niej. Kiedyś tak napisała
do mnie i siostry.
Moja siostra nie odpuszcza,
więc pisze: „Po co ta linia?”.
Rozsądne pytanie.
Mama chyba chodziła na kurs improwizacji komediowej.
Odpowiedziała: „To życie. Możesz je interpretować tak, jak chcesz,
a ono ciągle trwa”.
Pomyślałam: „O matko! Szach-mat. Wygrywasz”.
Matka taka do przodu. Pewnie się zastanawiacie co z ojcem.
Mniej zaawansowany.
NATOMIAST TATA
Zaczął od takich wiadomości... Cały tata.
Tata jest oszczędny w słowach, więc to już sporo jak na niego.
Kolejnym etapem rozwoju były nieśmiałe pytania.
„Czyli co”.
To był drugi etap, a teraz pisze już pełnymi zdaniami.
„Kiedy zaszczycisz nas swoją osobą?
Chcemy zaplanować dzień”.
Niestety emotikony nie zawsze pasują do treści wiadomości.
Tu mamy połączenie strachu i miłości.
Miłość bierze się głównie ze strachu,
więc jest w tym głębia.
I tak doszłam do mojej ostatniej ulubionej rzeczy,
czyli randek w sieci.
Mówiłam, że jestem w związku.
Kilkakrotnie odbębniłam pańszczyznę w sieci.
Byłam na paru serwisach: Match, OkCupid i, jak już wspomniałam, Yelp.
NA ZAWSZE W NASZYCH SERCACH
Z żadnym facetem nie zaiskrzyło, ale było kilku,
których chcę zachować w pamięci.
Jak nie tu, to gdzie znajdą swoje miejsce?
Przed wami kilku kawalerów z potencjałem.
Ten gość napisał: „Wpadnij na zioło”.
Wysłał to w Boże Narodzenie.
Pomyślałam: „Jezu, czy to ty?”.
Szczodry.
Ten opis zawrócił mi w głowie.
„Chcę więcej niż inni faceci,
chcę kogoś, kto chce tego samego i chce się przy tym zabawić”.
Nie ma w tym sensu.
Zagadka trolla spod mostu.
Gość pisze dalej: „Jestem pracoholikiem”.
Trochę za dużo informacji jak na początek.
To chyba nie ten etap...
ale dzięki za szczerość.
Dostałam sporo dziwnych wiadomości.
„Nadejdzie czas, gdy nie będę się uśmiechał,
ale nie martw się. Wiem, co robić”.
Pomyślałam: „Czyli poradzisz sobie beze mnie.
Nie sądzę, żebyś mnie potrzebował”.
Niektórzy nie są tak mili.
„Chodzisz na siłkę? Jeśli nie, proszę, nie pisz do mnie”.
Może to i lepiej.
„Czy dużo się pocisz?”
Wysłane przed 9,00 rano. Gość jest gotowy na spotkanie tej jedynej.
Niektóre są zagadkowe.
Tutaj chyba kot wskoczył na klawiaturę.
Spodobało mi się to, że nie przestał pisać,
a nawet się podpisał.
„Justin”.
Pomyślałam: „Podoba mi się twój styl”.
Nie mogę pominąć groźnych gości.
To jedna z bardziej przerażających wiadomości.
„Zaintrygowała mnie twoja unikalna, zdrowa seksualność:
seksowne usta, uroczy uśmiech, idealna cynamonowa cera i drobna figura
składają się na rzadko spotykane, oszałamiające piękno”.
Co nie? Ten robot nauczył się nieźle pisać.
Kontynuuje:
„Szukam uroczej, sympatycznej, seksownej i inteligentnej towarzyszki brunchy...”
Przygotujcie się.
„Do przytulania i pieprzenia”.
Trochę tak: „Nie zrażaj się przytulaniem, to nie koniec”.
Nie pociesza mnie to. A jak zwieńczyć to arcydzieło? To proste.
„Jestem Jerry. Pogadajmy”.
Podoba mi się, że po tym, co napisał, myśli: „Dawaj. Kto się oprze Jerry’emu?”.
Chyba większość kobiet w tym serwisie.
Ta wiadomość jest okropna. Najgorsza, jaką dostałam.
„Wyobrażam sobie, jak siedzisz przede mną na łóżku,
a twoje ciało rozpala się i lekko cierpi na mój widok”.
Dobra. Pomarz sobie.
Na jego obronę powiem, że jako profilówki używałam tego obrazka.
Stąd też pewnie to pytanie: „Czy dużo się pocisz?”.
Tak oto dotarliśmy do ostatniego slajdu.
Na koniec dałam cytat.
„W kwestii komunikacji cyfrowej nie należy bać się trudnych pytań”.
Jak rzecze mędrzec: „Czyli co?”.
Dziękuję! Byliście przecudowni!
Dziękuję!
Napisy: Łukasz Dutka