NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
Hanımlar ve beyler, Brent Morin'e büyük bir alkış alalım.
Sağ olun.
Daha bir şey demedim. Bu...
Tipime mi gülüyorsunuz?
Bu ceketi aldım.
"Yapacağım." dedim.
Dar pantolon giydim.
Konuşalım da bitsin.
Artık baldırları dar.
Canım yanıyor lan.
Ama bence seksi oldum ve biliyorum ki
Netflix'te şöyle olduğum resimler göreceğim.
Kesin beğenmeyeceğim
ama şu an seksi hissediyorum, kimsenin negatifliğini çekemem.
Bitsin de kurtulalım.
Bir sürü şey diyeceğim.
Nasılsın? Henüz gülmedin,
ihtiyacım olacak. Sağ ol.
Uber hayatımı mahvediyor.
Eskiden araba sürerdim.
Sürerdim ya.
Artık sürmüyorum.
Sürmüyorum. Manası yok.
Sürmüyorum ve sürdüğüm zamanlarda
çeşitli sınırlarım vardı.
Mesele şu, Uber'la öğrendim ki
çevre baskısına çok kolay boyun eğiyorum.
Bunu bilmiyordum.
Çünkü sürdüğüm zamanlarda
biri "İçer misin?" dediğinde
"Araba süreceğim." derdim ve biterdi
ama şimdi Uber'la fark ettim ki havalı duruyorsanız
ve ikinciye sorarsanız içiyorum.
İyi bir nitelik değil.
Keşke olmasaydı ama bu ihtiyacı hissediyorum.
Yarın önemli bir gün mü? Fark etmez.
Havalı durun ve ikinciye sorun.
"Bir tek atar mısın?" "Sabah uçağım var."
"Hadi ama!" "Peki."
UberX kullanıyorum.
Bilmeyenler için, UberX,
Toyota Camry falan gelip...
Âdeta benim arabamla gelip beni alıyorlar.
Şoför de aynı bana benziyor.
Sonra ona beni götürsün diye para veriyorum
çünkü iradem yok.
Önde oturuyorum bir de.
Camry'nin arkasına oturulduğunu bilmiyordum.
Arkada ne yapıyorsun ki?
Hayal mi kuruyorsun? Başarısızsın işte.
UberX kullanıp da arkaya oturan olduğunu bilmiyordum,
ta ki işsiz arkadaşımı Honda Civic'in arkasında görene dek.
Gördüğüm en büyük saygısızlıktı
çünkü Civic iki kapılıydı.
Daha önce saygısızlık etmek için bu kadar uğraşan birini görmemiştim.
Acayip komikti. Dedi ki "Görüşürüz! Yarın arayın.
Ben varım. Maça gelirim."
Koltuğu nasıl iteceğini bilemedi,
"Ne yapıyoruz? Önce çekip sonra mı itiyoruz?" dedi.
"Öne bin işte Kyle!"
"Siktir lan! On dakikalığına bana çalışıyor.
Yardım eder misin?
İyi puan istemiyor mu bu?
Nasıl... Yardım etsene!"
Elemanın yardımıyla arkaya oturdu,
çok daha rahatsızdı bir de.
Şu küçük üçgen camdan bağırdı, "Yarın arayın.
Cidden bak!"
Ama ikiyüzlüyüm çünkü sarhoşken
boktan bir prensim. UberX'in arkasına hemen atlarım.
Boktan bir prensim. En iyi tasviri bu.
Belirli kurallarım var. Mesela bir barda sarhoşsam
ve mekân kapanıyorsa
ilk işim gidip son bir içki söylemek
ve onu yolluk yapmak. Evet.
"İçki için sağ olun. Görüşürüz." derim.
"Beyefendi?"
"Çok teşekkürler." "Beyefendi?
Beyefendi!"
"Sizi takdir ediyorum, iyi iş çıkarıyorsunuz."
"Beyefendi?"
Sonra Honda Accord çağırıp
hemen arkasına atlıyorum. Boktan prens olduğumdan
diyorum ki "Eve götür beni George.
George, midem kazınıyor."
"Dostum, adım Tyler." "Hayır, George!
Doğduğumdan beri bizimlesin.
George, bu fuzuli konuşmaya vaktim yok.
Şimdi eve götür beni. Adresi yazdım.
Bana bakma."
"Dostum, sadece 'Şato' yazmışsın."
"George!
Babamı arattırma bana. Bunu istemem."
"Madde mi aldın sen?" "George, beni sorgulama.
Sür işte. Arkası ne kadar da ferah.
George.
George?
Beni görmezden mi geliyorsun?"
"Ya... Seni hastaneye götürüyorum.
'Şato' yerine 'Şado' yazmışsın, bu..."
"George, hatırlar mısın, ben çocukken..."
Babam beni doğum günümde yazlığa götürmüştü ya?
Hatırlıyor musun George?
Dokuz yaşındaydım.
En güzel disket şapkamı takmıştım.
Disket şapkaları bilir misin?
Şu çenenin altından bağlanan kurdelesi olanlardan.
Şişman çocuklar bile sever.
Biliyorsundur George.
George, hatırlar mısın?
Babam, yaş gününü benimle geçireceğini söylemişti ama geçirmemişti.
O kadar üzüldüm ki bana uçurtma vermişti...
...ve beni onunla bir başıma bırakmıştı.
Onu sevmek istememiştim
ama rüzgârlı bir gündü George, hatırlar mısın?
O çimenli tepelerde gezdim..."
"Seni en yakın hastaneye götürüyorum,
üç sonraki çıkışta.
Kesin bir şey almısşın.
İçkinle alnını silip duruyorsun." "George.
O çimenli tepelerde gezdim ve hatırlıyorum da...
...bulutlu bir gündü. Yeşil çim hiç olmadığı kadar parlaktı.
Rüzgârla renk değiştiriyordu.
Açık yeşil çim, koyu yeşil çim. Açık yeşil, koyu yeşil.
Hatırlıyorum, en güzel yüksek belli şortumu giymiştim.
Açık hâkîydi, kemerim de vardı.
Bir taşa takıldım...
...ve uçurtmamı düşürdüm, ilk kez uf oldum.
Hatırlar mısın George?
George, ilk ufumu hatırlıyor musun?
Niye hızlandın?"
"Senden kurtulmam lazım ya."
"Ama hatırlıyorum, babam telafi etmek için beyaz bir at almıştı
ve ona beyaz değil, kahverengi at istediğimi söylemiştim.
Beyaz atı da öldürtmüştüm.
George, bunu sana anlatıyorum çünkü atı öldürmek senin görevindi.
Bunun için özür dilerim George."
"Tamam dostum. Çok tuhafsın ama tamam."
"George...
...beni karıya götür."
Komedyenlik kötü. Fazla boş vaktin oluyor.
Gerçekten. Çok fazla. Mesela kardeşim doktor.
Günde 15 saat çalışıyor.
Bense gecede 15 dakika.
Sürekli de...
...iptal ediyorum.
Bir içki arkadaşım var, o da komedyen.
İyi bir bileşim değil.
Değil çünkü içki arkadaşları,
çok içersen suçu başkasına atmak için vardır.
"Onun suçuydu." dersin. O da suçu sana atar.
Bu yüzleşmeyi de yaşadık.
"Suç sende." dedi. Ben de "Sende." dedim.
Çok da komik adamdır, dedim ki "Hayır, suç sende."
"Sende." dedi.
Sonra dedi ki "Tamam Brent. Neden suç bende?"
Dedim ki "Öncelikle siyahisin." O da "Pardon?" dedi.
"Evet," dedim, "biraz tuhaf kaçtı."
Demek istediğim şu ki bu kadar güvenebileceğim
sadece iki grup var. Fikrini dinleyeceğim yani.
Siyahi adamlar ve gey adamlar.
O kadar.
Zamanla öğrendim.
Mesela siyahi bir adam "Ceketin iyiymiş." dese
şöyle olurum...
Yarım saatliğine sarhoş olurum.
İşte öyle öz güvenli biriyim.
Geyleri de şöyle öğrendim. Kardeşim gey,
o ve gey arkadaşlarıyla takılmıştık
ve arkadaşlarından biri
"Sana bir şey diyeyim mi?
Yakıyorsun." demişti.
Dedim ki "Kafayı mı yedin?
İyi bir günüm bile değil. Hayırdır?
Ne yapıyoruz biz?"
Ama dedi ki "Bunu kullanamazsın. İş yapmaz."
"Tamam." dedim,
sonra onun yaptığı bir şeyi fark ettim.
İki kere sorarsanız ve tanışmıyorsak kabul ederim
ama yakın arkadaşımsanız işlemez.
Başka bir şey lazım
ve fark ettim ki bu arkadaşım,
eğlenceli laflarla bana bir şeyler yaptırıyor.
Bunu öğrendim. Çünkü bu sohbetten sonra
bu anları aklımda tutmaya başladım.
Şöyle bir şey oldu. Çarşamba, saat 18,00.
Mesaj attı. Yakın oturuyoruz.
Mesaj attı. "İçer miyiz?"
Dedim ki "Programıma bakayım... Şaka şaka.
Orada buluşuruz."
Çünkü programımız falan yok.
İkimizin de sekizde sahnesi var,
dedik ki "Bara gidip ikişer tane içelim,
sonra sahneye gideriz.
George'u ararım, götürür."
Bara gidip çok daha fazlasını içtik.
Çok, çok daha fazla. O kadar içmemeliydik.
Bu bizim suçumuz muydu? Evet, ama öyle mi? Evet, ama...
Ama bazen mekânın havasından olur. Masada eğlenceli ışıklar.
"Bu gece eve dönmeyelim." dersiniz.
Korkunç bir yerdir. Saklanırsınız. Bilemezsiniz.
Mekânın havası tavrınızı değiştirir.
Mesela İtalyan restoranlarında masaya ekmek koyarlar.
İstememişsinizdir ama vardır, yersiniz.
Sonra sepeti alırlar.
Daha çok ekmek getirirler, yersiniz. Sepeti alırlar.
Daha da getirirler, yersiniz.
Sonra alırlar ve başka getirmezler.
"Ekmek nerede lan? Bahşiş bırakmam.
Saçmalık bu.
Hayır hayatım, kızdım." İşte..
Neyse, yine de sahneye çıktık, gayet de iyi gitti
Artık nasıl olduysa.
Sahneyi bitiriyorum, saat 22,00
Hafta içi zaten.
Eve gidip Netflix izleyeceğim.
Dedim ki "Bu gecelik yeter."
ama çıktım ve arkadaşımı gördüm,
"Ne yapalım B" dedi.
Dedim ki "Ben eve gidip Netflix izleyeceğim."
Bana baktı... Bu yüzden o daha suçlu.
Dedi ki "Tamam, istersen git
ama bir maceraya da atılabiliriz."
Tamam, kocaman adamım.
Kesinlikle elinde bir macerası yok, biliyorum.
Ama yine de,
acaba olabilir mi? Yani...
Disney filminde olmayan hangi insan "maceraya atılmak" der?
Ya da oyun oynamayan? Kimse demez.
Artık eve gitmem imkânsız, kafam karışmış.
Bir de Tanrı'ya işaret etti.
Hiç böyle yaptığını görmemiştim,
kafamda garip şeyler dönüyor.
"Galiba ben sahnedeyken
sigara içmeye çıktı,
ufak bir uzaylı gelip ona 'Macera!' dedi."
Öyle işte.
Kafam oraya gitti.
İşte bu yüzden suç onda çünkü gerçeği söylese gitmezdim.
Deseydi ki "Eve gidip Netflix izleyebilirsin
ya da başka bir köhne barda
daha da sarhoş olup sonra da
striptiz kulübü sandığımız ama olmayan bir yere gidebiliriz.
Sadece memesiyle bira kutusu ezen yaşlı kadın var.
Bir de orada tanıdığın, klip çeken,
vampir tipli birine rastlarız,
bizi Hollywood Hills'te bir partiye davet eder,
biz de "Süper, belki güzeldir.' deriz ama gittiğimizde
kokain çeken altı adam görürüz
ama sen çekemezsin çünkü sende septum deviasyonu ve anksiyete var,
o yüzden köşede dikilirsin,
sonra tanımadığımız biri paranoyaklaşıp
seni polis sanıp yastık atmaya başlar.
Korkarsın ama bir yandan da
'Kırlentlerin amacı bu muymuş?' dersin,
kafanda bir ikileme düşersin,
sonra her yeri dövmeli, saçlarını kazıtmış bir kız kavgayı ayırır
ve ona âşık olursun
çünkü daha yeni Ejderha Dövmeli Kız izledin
ve her şeyin bir sebebi olduğunu sanan bir romantiksin
ama uyandığında fark edersin ki
ejderha dövmeli kızı değil,
Rooney Mara'yı seviyorsun, dövmeli kızı oynayan kızı.
Bu psikopatı sikmek istemiyorsun. Ama neyse,
seni mutfağa götürür, içmeye başlarsınız.
'Bir daha.' der, istemezsin.
'Hadi ama.' der. 'Tamam.' dersin.
Daha da sarhoş olup kendinden geçer,
klip yönetmenin misafir yatağında uyanırsın.
İkiniz de çıplak. Ortalıkta kondom yok.
Seks yaptınız mı? Yapmadınız mı?
Ama bir ay boyunca bunu düşünürsün.
Bu maceraya atılmak ister misin?"
O yüzden sevgili bulmam iyi oldu.
Bundan kısa süre sonraydı ve bana iyi geldi.
Harikaydı. Ayrıldık ama iyiydi.
Kim kimi terk etti, sormayın.
Yok, o beni terk etti.
Koydu mu?
Hayvan gibi... Ne? Yok be, şaka. Niye bağırdım?
Sana bağırdım, kusura bakma. Sen o değilsin.
Çok pis koydu. Neden koyuyor ki?
Fena. İlk gerçek ilişkimdi.
"Bittiğinde intihar etmek isteyeceksin." demediler.
Söylemiyorlar. Bekârlık mı daha iyi,
yalnızlık mı, bilmiyorum.
Şurası "Her neyse." seviyesiyse
burası "Özgürüm." seviyesi.
Bunu seviyorum çünkü ilişkide diyorum ki
"Kimim, neyim ben? Ne yapıyorum? Kime dönüştüm?
Ne olacak, nereden bileceğim?
Âşık mıyız? Olmalı mıyız?
Hayatımın aşkı mı?
Ailesiyle tanışayım, seveyim, eğleneyim, o da çözülsün. İyi gidiyor.
Yatak sohbeti. Birbirimizi tanıdık.
'Hayatım, gömleğin güzelmiş.'
Siktir, hayatım değişti.
Bayıldım, harika bir an."
Çok iyi vakit geçirirsiniz ama sonra biter işte lan.
Ama yani...
Bekârken de, "Adın ne? Ürkütücüsün. Beni öldürecek misin?
Hayır mı? Tamam, güzel. İyi.
Ne oldu? Nerede uyandım? Kimseye hesap vermiyorum,
yani harika..." falan. Ne bileyim?
Ufaktan sıyırıyorum.
Zor günler geçirdim ama iyiyim.
Güzel yani. Onu engelledim. Sosyal medyada.
Mecburen. Çünkü atlatmak gerekiyor.
Yalan. Takibi bırakıp yine de kimleymiş diye bakacaksın. Şaka şaka.
Bana göre fazla güzeldi, erkeğin hedefi budur.
Kendine göre güzel birini bulup kandırmak.
Hedef bu. Çakmasın diye dua edersin.
Buradaki her erkek bunu yapıyor.
Sen de.
Sen de. Sen zaten kesin.
Sen kesin, sen de kesin.
Dua ediyorsun işte.
Ama öğrendim ki yetişkin değilim. İlişkiden bunu öğrendim,
buna hazır değilmişim.
Çünkü daha büyümemişim. Ciddi ilişkilerde meğerse
sırf kadına bağlanmıyormuşsun.
Kankasının kocasına da bağlanacaksın.
Seninle arkadaş olmak istemiyorum Colton.
Hoşuma gitmiyor ulan.
Niye sevmediğim biriyle arkadaş olmam...
Adam yüksekokul hocası gibi dirsekleri yamalı
blazer ceket giymiş.
Seni sevmedim Colton.
Hedef kitleni tanıyacaksın.
Pahalı restoranlara gitmeliyz.
Şu tüm çatal bıçağı duyduğun yerler.
Sürekli çın, çın.
Çın, çın...
Niye sadece o ses var? Çünkü herkes düşünüyor,
"Kaç para lan bu?
Daha dün akşam kendim pişirmiştim.
Daha da fazlaydı."
Hedef kitleni tanıyacaksın işte. Colton bana
"Ben ekonomik krize inanıyorum." gibi şeyler söylerdi,
ben de derdim ki "Ben bir sik okumuyorum, yani...
Ben bir palyaçoyum Colton."
Tartışırdık. İlişkiler öyledir. Aşk böyle bir şey.
Âşıksan tartışırsın ama aşkın bitmez.
Öyle olacağının farkında değildim.
Her kavgayı kaybettim
çünkü hak ettim. Çok aptallık yaptım.
Öğrendim. Ve...
Ama ilişkiden sonra ilişkiyi değerlendirdim.
Bence ayrıldıktan sonra geriye dönüp
ön yargısız, dışarıdan bakabilmek lazım.
Hatalarımı irdelemeye başladım ki
sıradaki kişi için düzeltebileyim. Bence bu gelişmektir.
Ama irdelerken fark ettim ki kazanmam gereken iki kavga varmış.
Onun yaptığıysa, ki dâhiceydi...
Bence kadınlar erkeklerden daha zeki
çünkü dinliyorlar, çok mühim.
Mühim bir şey. Sonra da dosyalıyorlar
çünkü ilişkideyken sırlarını, eksiklerini
paylaşmak istiyorsun ki gelişebilesin.
Onunla çocukken dikkat bozukluğum olduğunu
ve benim için çok travmatik olduğunu paylaşmıştım.
Kavgalarımızı düşününce gördüm ki
bana karşı kullandığı bir şey varmış.
İlişkimiz boyunca bu el hareketini hiç yapmamıştı.
Bir kez olsun bunu yaptığını görmemiştim.
Düşününce ona takıldım.
"Ne zaman gökkuşağı yaptı?" dedim
ve neden yaptığını anladım.
Sorunumu bildiğinden, dikkatimi dağıtmak için.
Şöyleydi, "Bir şey daha...
O ne, el mi?" falan olurdum.
"Aşağıda ne var, şeker mi?
Ne yapıyorsun?"
Çünkü bunu yapıp derdi ki "Boş versene.
şu an bunu konuşmak istemiyorum."
Sonra da "sıvışmak" dediğim şeyi yapıp
odayı terk ederdi.
Bunun bendeki eşdeğeri, çocukken kankamla
video oyunu oynarken,
tam o kazanmak üzereyken aletin fişini çekişimdi.
Acayip sinir bozucudur
çünkü sadece "Yeniyordum lan." diyebilir.
Ben de "Öyle mi? Kim bilir?
Belki süper bir dönüş yapacaktım.
Kim bilebilir ki?" derdim.
Ama ikinci kazanmam gereken kavga,
ayrılık sebebimizdi bence.
Ve o yüzden yetişkin değilim. New York City'deyiz.
Uçaktan indik.
Günün ortası.
Kavgaya başladık, gökkuşağı çekti,
"Şu an konuşmak istemiyorum." deyip gitti.
Genellikle peşinden gidip durdururdum, barışırdık.
Bu sefer bir şer dürttü. Karar verdim, takip etmeyecektim.
Neden, bilmiyorum, oluverdi.
Gerçekten nedenini hâlâ bilmiyorum yani.
Ama dedim ki "Burada dikilip gözden kaybolduğunda
ne olacak, göreceğim." Ne bileyim?
New York'tayız. Aptallık. On günlük tatilin ilk günü.
Çok aptalca bir fikir Brent.
Ama uzaklaşmaya başladı,
gitgide uzaklaşıyor.
Düşündüm ki "Acaba ne zaman
dönüp neredeyim diye bakacak?"
Cevabımı, hiç dönmediğinde aldım.
İnanılmaz bir adanmışlıktı.
Gitmeye devam etti ve sonunda gözden kayboldu,
New York onu yuttu. Gitti.
Bir başıma kaldım. Kendimi buna adamışım.
Öylece dikiliyorum, hiçbir planım yok.
Colton yok. Arkadaşlar yok.
İstediğimi yapabilirim
ama yapacak bir şeyim yok. Ne yapacağımı bilemedim.
Bir anda rüzgâr yüzüme çarptı.
Beni bu tarafa itmeye başladı ve sesli bir şekilde
"Rüzgârın götürdüğü yere gidiyorum." dedim.
Evet, ne demek, bilmiyorum ve kulağa delice geliyor
ama New York'ta yürüyorum, değişmiş biri olarak.
Yabancılarla konuşuyorum. "Çocuğunuz tatlıymış!"
"Rahat bırak bizi!" "Mantıklı!"
Rüzgâr beni bir parka götürdü.
Bir parkta sokak sanatçısı izliyorum.
Normalde izlemem.
İlgimi çekmez ama bunu izliyorum işte
ve tek izleyen benim.
Düşünün, o kadar beceriksizdi.
Çünkü kimse yok, adam çılgınca dans ediyor
ve bense ağlıyorum. Ağlıyorum!
Duygusal bir an. Sanki uçakta film izliyorum
çünkü öyle çok ağlarım ben. Öfkeli 8 bile olsa
"Vin!" falan olurum. Biterim.
Adamı izliyorum, ağlıyorum.
Tanışmıyoruz ama dansı bırakıp bana bakıyor.
Beni tanımıyor. "Dostum, sen farklısın." diyor.
Kimsenin bilmediği bir madde kullanmış tavrındayım.
"Rüzgârın götürdüğü yere gidiyorum."
Bana bakıp dedi ki "Kulağa harika geliyor dostum.
Şu an nereye götürüyor?"
Dedim ki "Yani şimdi...
Rüzgâr durdu.
Biraz... Aslında... Ben, şey...
Kendimi akışa bırakmıştım ama... Kayboldum şimdi."
Dedi ki "Bak, bence yapman gereken belli,
tekne turuna çıkacaksın."
"Epey spesifik oldu ama tamam...
Tura çıkarım." dedim. "Dur, toplanayım." dedi.
Dedim ki "Sen de mi geliyorsun? Tamam."
Çünkü omurgasızın tekiyim. Rico'yla tekne turuna çıktık
ve beni Özgürlük Anıtı'nı görmeye götürdü.
Hiç tekneyle bunu yapmamıştım.
Sudayız, süper muhabbet ediyoruz.
Harika. İyi ki yapmışım, diyorum.
Dedim ki "Nasıl yapıyorsun?
İnsan içinde öyle dans edip zayıf veya utangaç hissetmemeyi?"
"Olay o değil,
herkes sanatı sever.
Göstereyim." dedi. Ayağa kalktı,
dans etmeye çalışıyor ama teknedeyiz.
"Ha siktir!" falan diyor.
Sallanıp duruyor ama bayıldım
çünkü sahip olduğu tutkuya hayran oldum. Yine ağlıyorum.
Snap atmaya başladım.
Bu anı yaşadık, bitti, tekneden indik.
Ayrılacağız sanırken dedi ki "Bitmedi.
Bir tur daha var."
Bu sefer de Ellis Adası'na gittik.
Ellis Adası'na gittim, bir şeyler öğrendim.
Siktir git Colton. Bir şeyler öğrendim.
O tekne turu da bitince birden aklıma geldi.
Az önce sevgilimi New York'ta altı saatten fazla yalnız bırakmıştım,
hem de on günlük tatilin ilk gününde.
Ne düşünüyordum ki? Maddenin etkisi geçti
ama Rico devam ediyor. "Rüzgâr bizi nereye götürüyor?" modunda.
Dedim ki "Rico, gitmem lazım.
Hayatımı düzeltmeliyim. Niye bunu yaptım, bilmiyorum.
İlişkimi yoluna koymalıyım."
Bana baktı ve dedi ki
"Tamam ama şehrin en iyi dondurmasını yemeden gitme."
"Dondurma sevmem." dedim.
"Hadi ama." dedi. "Peki madem." dedim.
Kolay lokmayım.
Dondurma aldım, ayrıldık,
numaralarımızı almadık. Sadece o anı yaşadık.
Otele yürürken düşündüm ki "Yalan söylemeliyim.
Bir yalan bulup kurtulmalıyım.
Ne yaptığımı söyleyemem. Yalan söylemeliyim.
Bir yalan uydurup hayatım boyunca sürdürmeliyim.
Aktörüm, komedyenim, yazarım,
hayat boyu bir yalanı sürdüremeyeceksem
sektörü bırakmalıyım."
Dönerken bir plan kurdum. "Odaya gireceğim,
o geldiğindeyse patlayacağım."
Sinirli baba gibi.
"Demek buradasın!" deyip kafayı yiyeceğim.
Odaya geldim, kapıyı açtım, onu gördüm.
Odanın ortasında dikiliyordu.
Hiç çok korkunca belirli bir uzvunuzda hisseder misiniz?
Benim kulaklarım ısınıyor. Olan var mı?
Çocukken başka birinin ebeveyni size ilk defa
bağırdığında. "Hey!" Şöyle olursunuz...
"Çiş!" Bilirsiniz.
Bu kadar korkmamın sebebi şuydu.
"Umurumda değilsin." demenin en ama en iyi yolu
dondurma külahı tutmaktır.
Resmen "Sensiz çok daha iyiydi." diyorsun.
Dondurma bunu ifade ediyor.
İnsanı, kavga ettiği partnerinin elinde dondurma olması kadar
sinirlendirebilecek hiçbir şey yok.
Başka bir kadın olsa dondurmadan daha kolay açıklarsın.
Kafasında ne varsa bir kenara bıraktı.
Dedi ki "Dondurma mı? Taşak mı geçiyorsun?"
30 yaşında adama söylenmesi gerekmeyecek bir şey.
Ama panik yaptım ve kafamdaki senaryoya döndüm.
Dedim ki "Demek buradasın!"
"Ne?" dedi. Ben de şaşırdım.
Hiç ikinizin de kafasını karıştırıp beyninizi durduracak kadar tuhaf
bir şey söylediniz mi?
30 saniye sonra "Bu mu yani? Dondurma mı yiyorsun? Bu mudur?" dedi.
Dedim ki "Herhâlde yiyorum ulan!"
Niye, bilmiyorum.
Sonra coştum. "Tavra bak ya!
İnanamıyorum ulan şu yaptığın tavra!
Kaç saattir siktiğimin yerinde seni arıyorum,
biliyor... musun?
İnanamıyorum sana ya!
Ha siktir! Buradaymış!
Buradaymış ulan!
İnanamıyorum ya. Ne yaptım, biliyor musun?
Ne yaptım..." "Söyle."
"Öyle mi?" "Evet, söyle."
"Tamam, söyleyeyim.
Bütün şehri sokak sokak gezip seni aradım,
herkese 'Bu kızı gördünüz mü?' dedim.
Öyle işte!
Kalbim güp güp atıyordu.
Bir daha seni görecek miyim, bilmiyordum.
Dünyanın en büyük şehirlerinden birinde öyle basıp gidilir mi?
İnanamıyorum şu hareketine.
Kaltak!"
Kafamda diyorum ki "Kaltak deme."
"İnanılmaz bir kaltaksın! Basit kaltak seni!
Seni... kaltak!
Tanrım.
Rico...
...süpermiş lan."
"Bitti mi?" "Hayır, bitmedi.
Bitmedi... seni kaltak.
Başıma neler geldi, biliyor musun? Bir parka gittim.
Parka gittim ulan!
Bir yunus heykelinin yanında
ağladım, panikatak geçirdim." "Ne?"
"Önemli bir ayrıntı değil, geç onu şimdi.
Panikatak geçirdim, ağladım.
Atlı polisler geldi, iyi miyim diye sordular.
'Hayatımın aşkını kaybettim.' dedim.
Sakinleşeyim diye dondurma verdiler ve...
Seni inanılmaz kaltak!
On günlük tatilin ilk gününde
çektiğim tavırlara bak."
Bana baktı ve dedi ki "Gerçekten,
öyle mi oldu?"
Öyle bir söyledi ki "Kaybettim." dedim.
"Niye bu kadar sakin, bilmiyorum. Bin kere 'kaltak' dedim."
Dedi ki "Doğru mu anladım?
İstediğin zaman düzeltebilirsin..."
Daire çizmeli kutlama hareketi yaptı,
"Elinde ne var, bilmiyorum." oldum.
Dedi ki "Doğru mu anladım? Şimdi sen... Sen...
Sen...
...tüm şehri aradın.
Tüm New York'u. Sokak sokak, her yerini.
Tamam, oldu.
Sonra kendini yunus heykelli bir parkta buldun...
Tuhaf.
Ağladın ve panikatak geçirdin,
atlı polisler de gelip 30 yaşında bir adama...
...dondurma verdi."
"Evet."
"Gerçekten mi? Rico'yla tekne turunda değildin yani?"
"Sen nereden..."
Dedi ki "Snap attın ya siktiğimin salağı.
O kadar mı aptalsın?
'#EnGüzelGün'...
...'#RüzgârınGittiğiYere' yazacak kadar mı?
Çok sağ olun. Ben Brent Morin.
Altyazı çevirmeni: Oktar Bumin Aykutlu