(ผลงานคอมเมดีสเปเชียลของ NETFLIX)
ทุกท่านครับ
ขอเสียงต้อนรับเบรนท์ โมริน
ขอบคุณครับ
ผมยังไม่ทันพูดอะไรเลย นั่นคุณ...
ขำภาพลักษณ์ผมเหรอ
ผมซื้อแจ็กเก็ตตัวนี้มา
ผมบอกว่า "ผมใส่ได้"
วันนี้ผมทำกางเกงหด
ทิ้งมันไปให้หมดเลยดีกว่า
กลายเป็นกางเกงรัดน่องแล้ว
โคตรเจ็บเลย
แต่ผมคิดว่าผมดูเซ็กซี่ และรู้ว่าต้องเห็นรูป
บนหน้าจอของเน็ตฟลิกซ์ และผมคงทำหน้าแบบนี้...
และผมคงเกลียดมัน แต่ตอนนี้ผมรู้สึกเซ็กซี่
ดังนั้นผมไม่ต้องการ ความรู้สึกแง่ลบจากใคร
แค่อยากผ่านมันไปให้ได้
ผมมีเรื่องกากๆ จะพูดเยอะเลย
เป็นไงบ้าง พวกคุณไม่ขำเลย
ผมต้องการมันนะ ขอบคุณครับ
ผมคิดว่าอูเบอร์ทำชีวิตผมพัง
ผมเคยขับรถเอง
แต่ตอนนี้เลิกขับแล้ว
ผมไม่ขับ จะขับทำไม
ผมไม่ขับรถแล้ว และสมัยที่ขับ
ผมมี... ขอบเขต เหมือน...
คืองี้ครับ ผมเรียนรู้จากอูเบอร์
ว่าผมยอมให้คนรอบข้าง กดดันง่ายเกินไป
ผมไม่เคยรู้ตัวมาก่อนเลย
เพราะสมัยที่ขับรถ
ชอบมีคนชวน "เบรนท์ ดื่มไหม"
ผมตอบ "ผมต้องขับรถ" พวกเขาก็จะปล่อยไป
แต่เดี๋ยวนี้มีอูเบอร์ ผมรู้ว่าถ้าคุณดูเจ๋ง
และชวนผมสองครั้ง ผมก็ดื่ม
นี่ไม่ใช่คุณภาพชีวิตที่ดีเลย
ผมก็ไม่ได้อยากดื่ม แต่รู้สึกเหมือนต้องดื่ม
ไม่สำคัญว่าพรุ่งนี้จะสำคัญแค่ไหน
แค่ดูเจ๋งและชวนผมสองครั้ง
"เบรนท์ สักแก้วไหม" "ไม่ พรุ่งนี้บินแต่เช้า"
"เอาหน่อยน่า" "ก็ได้"
และผมใช้อูเบอร์เอ็กซ์
ถ้าคุณไม่รู้จัก อูเบอร์เอ็กซ์
มันคือโตโยต้า คัมรีมารับ...
เหมือนเอารถของผมเอง มารับผม
โดยคนที่ดูเหมือนผม
จากนั้นผมก็จ่ายเงินให้เขา พาผมไปบางแห่ง
เพราะผมไม่มีใจจะขับ
และผมนั่งที่เบาะหน้า
ผมไม่เคยรู้ว่า คนเรานั่งเบาะหลังของคัมรี่ด้วย
คุณจะทำอะไรที่เบาะหลัง
เล่นบทบาทสมมติเหรอ คุณทำไม่ได้หรอก
ผมไม่เคยรู้ว่า ใครๆ ก็นั่งเบาะหลังอูเบอร์เอ็กซ์
จนผมเห็นเพื่อนที่ตกงานของผม ขึ้นไปนั่งเบาะหลังฮอนด้า ซีวิค
เป็นเรื่องหยาบคายที่สุด เท่าที่ผมเคยเห็น
เพราะมันคือซีวิคสองประตู
ผมไม่เคยเห็นใครพยายามที่จะทำตัว หยาบคายมากกว่านี้อีกแล้วในชีวิตผม
มันฮาสุดๆ เขาพูดว่า "เจอกัน พรุ่งนี้โทรหาฉันนะ
ฉันไปด้วย ฉันจะไปดูเกมด้วย"
และเขาเอาเบาะขึ้นไม่เป็น
เขางง "ต้องทำไง ดึงขึ้นแล้วผลักเหรอ"
ผมบอก "ก็นั่งเบาะหน้าไปสิ ไคล์"
"ยุ่งน่า เขาเป็นลูกจ้างฉันสิบนาทีแล้ว
ช่วยหน่อยได้ไหม
เขาอยากได้คะแนนไหมล่ะ
เราจะ... มาช่วยผมหน่อย"
แล้วคนขับก็มาช่วย แล้วเขาก็ไปนั่งข้างหลัง
ซึ่งสบายน้อยกว่าเยอะเลย
แล้วเขาก็พูดผ่านหน้าต่างสามเหลี่ยม บานเล็กๆ "พรุ่งนี้โทรหาฉันนะ
ฉันพูดจริงนะ รู้ไหม"
แต่ผมมือถือสาก ปากถือศีล เพราะเวลาเมา
ผมทำตัวคุณชายโคตรๆ ผมขึ้นไปนั่งเบาะหลังอูเบอร์เอ็กซ์ทันที
ผมทำตัวคุณชายโคตรๆ คำนี้เหมาะสมที่สุดแล้ว
ผมมีกติกาชัดเจน เช่น ถ้าผมอยู่ที่บาร์
และผมเมา และร้านกำลังจะปิด
สิ่งแรกที่ผมทำคือ ผมจะสั่งเครื่องดื่มแก้วสุดท้าย
และเอาไปดื่มบนถนน ผมทำอย่างนั้น
แบบว่า "ขอบคุณสำหรับเครื่องดื่ม แล้วเจอกัน"
"คุณครับ คุณครับ"
"ขอบคุณมาก" "คุณครับ"
"คุณครับ !"
"ชื่นชมพวกคุณมาก พวกคุณทำงานได้เยี่ยมมาก"
"คุณครับ"
"แล้วผมก็โทรเรียกฮอนด้า แอคคอร์ด"
ผมขึ้นไปนั่งเบาะหลัง และทำตัวคุณชายโคตรๆ
ผมสั่ง "พาฉันไปส่งบ้านที จอร์จ
จอร์จ ฉันหิวว่ะ"
"เพื่อน ผมชื่อไทเลอร์" "นายชื่อจอร์จ
นายอยู่กับบ้านฉันมาตั้งแต่ฉันเกิด
จอร์จ ฉันไม่มีเวลา จะเถียงเรื่องไร้สาระนะ
พาฉันกลับบ้าน ฉันกรอกที่อยู่ไปแล้ว
อย่ามามองฉัน"
"เพื่อน คุณกรอกแค่ 'คฤหาสน์'"
"จอร์จ !
อย่าให้ต้องโทรหาท่านพ่อนะ ฉันไม่อยากทำแบบนั้น
"คุณเสพยามาหรือเปล่า" "จอร์จ อย่ามาสงสัยฉัน"
ขับรถไปซะ ข้างหลังนี่กว้างดีจัง
จอร์จ
จอร์จ นี่นายเมินฉันเหรอ"
"ผมแค่... ผมจะพาคุณไปส่งโรงพยาบาลครับ
คุณสะกด 'คฤหาสน์' ด้วยตัว 'ฆ" มัน..."
"จอร์จ จำได้ไหม ตอนฉันเด็กๆ...
จำได้ไหมว่าท่านพ่อ พาฉันไปบ้านพักฤดูร้อนในวันเกิดฉัน
นายจำได้ไหม จอร์จ
ตอนนั้นฉันเก้าขวบ
ใส่ทิลลี่แท็กที่เท่ที่สุด
นายรู้จักทิลลี่แท็กไหม
มันคือหมวกตลกๆ ที่มีเชือกผูกใต้คาง
แม้แต่เด็กอ้วนๆ ยังชอบใส่
นายรู้นี่ จอร์จ
จอร์จ นายจำได้ไหม
ท่านพ่อบอกว่าจะอยู่กับฉัน ในวันเกิดเขา แต่เขาไม่อยู่
ฉันเสียใจมาก เขาให้ว่าวฉันหนึ่งตัว
และทิ้งฉันไว้กับว่าวตามลำพัง
ฉันไม่ได้อยากชอบว่าวตัวนั้น
แต่วันนั้นลมดีมาก จอร์จ นายจำได้ไหม
และฉันเดินไปตามเนินทุ่งหญ้า..."
"ผมจะพาไปโรงพยาบาลที่ใกล้สุดนะ
ห่างออกไปสามทางออก
คุณเสพยามาแน่นอน
เอาเครื่องดื่มโปะหัวไว้นะ" "จอร์จ...
ฉันเดินทางไปตามเนินทุ่งหญ้า และฉันจำได้
วันนั้นเมฆครึ้ม หญ้าสีเขียว ไม่เคยเขียวเท่านั้นมาก่อน
มันปลิวไปมากลางสายลม
หญ้าสีเขียวอ่อน หญ้าสีเขียวเข้ม หญ้าสีเขียวอ่อน หญ้าสีเขียวเข้ม
และฉันจำได้ ฉันใส่กางเกงขาสั้นจุ๊ดจู๋สุดเท่
สีกากีเข้มกับหมวกทิลลี่สุดเฉิ่ม
และฉันสะดุดก้อนหินล้ม
และฉันทำว่าวหล่น และได้แผลแรกมา
นายจำได้ไหม จอร์จ
จอร์จ นายจำแผลแรกของฉันได้ไหม
จอร์จ นายจะซิ่งทำไม"
"คุณต้องลงไปซะ ผมไม่ไหวแล้ว"
"แต่ฉันจำได้ว่าท่านพ่อ ซื้อม้าสีขาวมาให้ฉันเป็นการปลอบใจ
และฉันบอกเขาว่าฉันไม่อยากได้ม้าสีขาว ฉันอยากได้ม้าสีน้ำตาล
และฉันให้เขาฆ่าม้าสีขาวทิ้งซะ
ฉันเล่าเรื่องนี้ให้นายฟัง เพราะรู้ว่านาย
คือคนที่ต้องฆ่าม้าตัวนั้น
ฉันเสียใจด้วยกับเรื่องนั้น จอร์จ"
"โอเค เพื่อน มันประหลาดมาก แต่ไม่เป็นไร"
"จอร์จ...
พาฉันไปหาอีหนูที"
การเป็นตลกนั้นไม่ดีเลย มีเวลาว่างมากไป
ว่างมาก มากเกินไป น้องชายผมเป็นหมอ
เขาทำงานวันละ 15 ชั่วโมง
ผมทำงานคืนละ 15 นาที
แล้วยังยกเลิกงานอีก
เยอะด้วย
ผมมีเพื่อนดื่มคนหนึ่ง เขาเป็นตลกเหมือนกัน
เป็นการรวมกันที่ไม่ดีเลย
ไม่เลย และเรามีเพื่อนดื่มเพียงเพื่อ
เราจะได้โทษอีกคนได้ถ้าเราดื่มมากไป
คุณพูดได้ "เพราะเขานั่นแหละ" และเขาจะบอก "เพราะเขานั่นแหละ"
เราเถียงกันแบบนั้น
เขาบอก "เป็นเพราะนาย" ผมบอก "เป็นเพราะนาย"
เขาเป็นคนตลกมาก และผมบอก "ไม่ เป็นเพราะนาย"
เขาบอก "เป็นเพราะนาย"
แล้วเขาก็พูดว่า "เอาละ บอกมา ทำไมเป็นเพราะฉัน"
ผมบอก "ข้อหนึ่ง นายผิวดำ" และเขาบอก "ว่าไงนะ"
ผมบอก "ใช่ ฟังดูประหลาดมาก"
ประเด็นของผมคือ มีคนแค่สองกลุ่ม
ที่ผมไว้ใจ ที่ผมจะรับฟังความเห็น
ชายผิวดำและเกย์
แค่นั้นเลย
ผมเรียนรู้ว่า
ถ้ามีชายผิวดำบอกผมว่า "ฉันชอบแจ็กเก็ตนายนะ"
ผมจะ...
ผมอาจเคลิ้มอยู่ครึ่งชั่วโมง
นึกออกไหม ผมจะมั่นใจมาก
แต่ไม่รู้ว่ากับเกย์จะเป็นไง น้องผมเป็นเกย์
และผมไปเที่ยวกับเขาและเพื่อนเกย์
เพื่อนเขาคนหนึ่งเข้ามา
และพูด "ขอบอกอะไรหน่อยได้ไหม
คุณดูแซ่บมาก"
และผมบอก "จะบ้าเหรอ" ผมแบบว่า...
"นี่ไม่ใช่วันของผมสักหน่อย มาไม้ไหนเนี่ย
เราทำอะไรกันอยู่เนี่ย"
แต่เขาบอก "ไม่ คุณใช้มุกนี้ไม่ได้ ไม่ได้ผลหรอก"
ผมบอก "ก็ได้"
จากนั้นผมถึงเข้าใจ ว่าเขาทำอะไรบางอย่าง
ถ้าคุณชวนผมสองครั้ง และผมไม่รู้จักคุณ ผมไป
แต่ถ้าเป็นเพื่อนซี้ผม มุกนั้นใช้กับผมไม่ได้
ต้องใช้มุกอื่น
และผมก็ได้รู้ว่าเพื่อนประเภทนี้ ใช้คำตลกๆ เพื่อให้ผมทำเรื่องต่างๆ
นั่นคือสิ่งที่ผมค้นพบ เพราะหลังบทสนทนานี้
ผมก็เริ่มติดตามช่วงเวลาเหล่านี้
เรื่องเป็นอย่างนี้ วันนั้นวันพุธ หกโมงเย็น
เขาส่งข้อความหาผม เราอยู่ย่านเดียวกัน
เขาส่งข้อความว่า "ดื่มไหม"
ผมตอบกลับ "ขอดูตารางงานก่อน 555 ล้อเล่น
เจอกันนะ"
เพราะเราไม่มีตารางงานหรอก
เราเจอกันที่โชว์สองทุ่ม
เราตกลงว่า "ไปบาร์กันเถอะ ดื่มสักสองแก้ว
แล้วค่อยไปแสดงต่อ
ฉันจะโทรเรียกจอร์จ เราจะไปจากที่นี่กัน"
แล้วเราก็ไปที่บาร์ เราดื่มเยอะกว่านั้นมาก
เราไม่ควรดื่มขนาดนั้น
แล้วใช่ความผิดเราไหม ใช่ แต่ใช่เหรอ ใช่ แต่...
แต่บางครั้งบรรยากาศพาไป
มีแสงไฟสนุกๆ บนโต๊ะ
คุณคิด "คืนนี้อย่ากลับบ้านเลย"
ที่นี่มันน่ากลัวมาก
คุณหลบได้ คุณไม่รู้หรอก
บรรยากาศเปลี่ยนความคิดคุณได้
เหมือนอยู่ในร้านอาหารอิตาเลียน และมีขนมปังบนโต๊ะ
คุณไม่ได้สั่งขนมปัง แต่มันอยู่ตรงนั้น คุณก็เลยกิน
แล้วพวกเขาก็เอาตะกร้านั้นไป
เอาขนมปังมาเพิ่มอีก คุณก็กินอีก พวกเขาเอาตะกร้าไป
เอาขนมปังมาอีก คุณก็กินจนหมด
แล้วพวกเขาก็เอาตะกร้าไป และไม่เอาขนมปังมาแล้ว
คุณโกรธ "ขนมปังอยู่ไหน ไม่ทิปมันแล้ว
ทุเรศชะมัด
ไม่ ที่รัก ผมโกรธ"
แต่สุดท้ายเราก็ไปแสดง เราแสดง การแสดงผ่านไปด้วยดี
มี... ไม่รู้เกิดขึ้นได้ไง แต่เกิดขึ้น
ผมปิดการแสดง และตอนนั้นสี่ทุ่มแล้ว
มันเป็นวันธรรมดา
ผมจะกลับบ้านไปดูเน็ตฟลิกซ์
ผมถึงคิดว่า "คืนนี้พอแล้ว"
แต่พอออกมาข้างนอกและผมเจอเพื่อนผม
เขาถาม "ทำอะไรต่อ"
ผมตอบ "ฉันจะกลับบ้าน ดูเน็ตฟลิกซ์"
เขามองผม และนี่คือเหตุผล ที่ต้องโทษเขามากกว่าผม
เขาบอก "ได้ จะทำอย่างนั้นก็ได้
หรือนายอยากไปท่องโลกล่ะ"
โอเค ทีนี้ ผมก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว
ผมรู้แน่ชัดว่า เขาไม่มีโลกให้ท่องหรอก
แต่ก็คิด
เขาจะมีอะไรให้ท่องไหม แบบว่า...
คนบ้าอะไรจะใช้คำว่า "ท่องโลก" ที่อยู่ในหนังดิสนีย์
หรือที่เลเซอร์เกม ไม่มีใครพูดว่า 'ท่องโลก' หรอก
เหมือนผมจะกลับบ้านไม่ได้เชียวนะ ผมงง "อะไร"
แถมเขายังโยนไปที่พระเจ้า
ผมไม่เคยเห็นเขาทำท่านี้มาก่อนเลย
ผมเลยคิดถึงอะไรประหลาดๆ
เช่นคิดว่าตอนผมอยู่บนเวที
เขาสูบบุหรี่อยู่ในซอย
และมีสัตว์ประหลาดตัวจิ๋วออกมา "ท่องโลก"
นึกออกไหม
ผมคิดแบบนั้นเลย
แต่ที่ต้องโทษเขา
เพราะถ้าเขาบอกว่าจะไปทำอะไร
ผมคงไม่ไป
ถ้าเขาบอก "นายกลับบ้านไปดูเน็ตฟลิกซ์ก็ได้
หรือนายจะอยากไปบาร์เล็กๆ อีกร้าน
ดื่มอีกหน่อย และหลังจากนั้น
เราจะไปที่ที่คิดว่าเป็นบาร์เปลือย แต่ไม่ใช่
แค่มีป้าแก่ๆ ใช้นมบีบกระป๋องเบียร์
จากนั้น ตอนอยู่ที่นั่น เราจะเจอคนที่เหมือนผีดูดเลือด
ที่นายรู้ว่าเป็นคนกำกับมิวสิควิดีโอ
และชวนเราไปงานเลี้ยงหลังเลิกงาน ที่ฮอลลีวู้ดฮิลล์
ซึ่งเราจะคิดว่า เจ๋ง น่าสนุกนะ แต่พอไปถึง
เจอแค่ผู้ชายหกคน ดูดโคเคนรอบโต๊ะกาแฟ
ซึ่งนายดูดไม่ไม่ได้เพราะผนังกั้นจมูกคด และเป็นโรควิตกกังวล
นายเลยต้องไปยืนหลบมุม
จากนั้นผู้ชายที่เราไม่รู้จัก ก็ประสาทหลอน
และเรียกนายว่าตำรวจ และเขวี้ยงหมอนใส่นาย
ใจหนึ่งนายก็กลัว
แต่ก็คิด 'หรือนี่คือเหตุผล ที่เรียกว่าหมอนอิง'
ในหัวนายจะสับสนมาก
จากนั้นผู้หญิงโกนหัว มีรอยสักเต็มตัวก็เข้ามาห้ามมวย
และนายปิ๊งเธอ
เพราะนายเพิ่งดู พยัคฆ์สาวรอยสักมังกร
และนายบูชาความรัก คิดว่าทุกอย่างเกิดขึ้นเพื่อการณ์นี้
แต่พอนายสร่างเมาก็ได้คิด
นายไม่ได้ชอบ พยัคฆ์สาวรอยสักมังกร
นายชอบรูนีย์ มารา นางเอกเรื่องนั้นต่างหาก
นายไม่ได้อยากเอาคนโรคจิตนั่น แต่ยังไงซะ คืนนั้น
เธอพานายไปในครัว นายดื่มกับเธอ
เธอบอก 'ดื่มอีกสิ' นายบอก 'ไม่'
เธอบอก 'เถอะน่า' นายบอก 'ก็ได้'
นายเลยเมากว่าเดิม หมดสติ
ตื่นขึ้นมาบนเตียงรับแขก บ้านผู้กำกับมิวสิควิดีโอ
นายเปลือย เธอเปลือย ไม่เห็นร่องรอยถุงยาง
เรามีอะไรกัน หรือไม่มี
นายจะคิดเรื่องนี้ไปอีกเป็นเดือน
นายอยากไปท่องโลกไหม"
การที่ผมมีแฟนจึงเป็นเรื่องดี
ผมมีแฟนหลังจากนั้นไม่นาน และมันดีสำหรับผม
มันเยี่ยมมาก เราเลิกกันแล้ว แต่มันดีมาก
อย่าถามนะว่าใครบอกเลิกใคร ใช่
เธอทิ้งผม
เจ็บไหมเหรอ
ใช่ มันโคตร... อะไรนะ เปล่า ผมล้อเล่น ผมจะตะคอกทำไม
ขอโทษที่ตะคอกคุณนะ คุณไม่ใช่เธอ
มันเจ็บมาก ทำไมถึงเจ็บเหรอ
นั่นแหละแย่สุด เธอคือคนแรกที่ผมจริงจัง
ไม่มีใครบอกผม "ถ้าเลิกกัน นายจะอยากตายเลย"
ไม่มีใครบอกเรา ผมไม่รู้ว่าอะไรดีกว่า
โสด หรือไม่โสด
แต่นี่เหมือน "อะไรก็ได้"
แต่นี่เหมือน "ฉันมีอิสรภาพ"
ซึ่งผมชอบ เพราะการมีแฟน มันเหมือน "ผมเป็นใคร
ผมคืออะไร ผมทำอะไร ผมกลายเป็นใคร
จะรู้ได้ไงว่าจะเกิดอะไรขึ้น
เรารักกันไหม ควรรักกันไหม
คนนี้จะใช่ไหม ไปเจอครอบครัว ชอบครอบครัว
มีช่วงเวลาดีๆ มันไปได้สวย มันดี
นอนคุยกัน เราค่อยๆ เรียนรู้กัน
ตัวเอง เค้าชอบเสื้อตัวนั้น
คุณพระ มันเปลี่ยนชีวิตผม
ผมชอบมาก นี่คือช่วงเวลาที่ดี
เรามีช่วงเวลาที่ดี จากนั้นก็เลิกกัน
แต่รู้ไหม
การเป็นโสดคือ "คุณชื่ออะไร คุณน่ากลัว จะฆ่าผมไหม
ไม่เหรอ โอเค ได้ งั้นก็ดี
เกิดอะไรขึ้น ผมตื่นที่ไหน ไม่ต้องตอบใคร
ผมได้มี..." ผมไม่รู้อะไรแล้ว
ผมคล้ายจะเสียสติ โอเคไหม
เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากแต่ผมโอเค
มันดี ผมบล็อกเธอ ผมบล็อกเธอในโลกโซเชียล
คุณต้องทำแบบนั้น เพราะคุณต้องก้าวต่อไป
ไม่จริงหรอก แค่เลิกติดตาม ยังแอบส่อง เธอคบใคร
ล้อเล่นนะ
เธอดีเกินเอื้อม นั่นคือเป้าหมายของผู้ชาย
เราหาคนที่เกินเอื้อมและหลอกล่อเธอ
เราทำแบบนั้น เราภาวนาว่าเธอจะจับไม่ได้
นั่นคือสิ่งที่ผู้ชายทุกคนที่นี่ทำ
นี่ก็ทำ
นี่ก็ทำ นี่ก็ทำแน่นอน
ทำแน่ๆ ทำแน่ๆ
เราได้แต่ภาวนา
แต่ผมได้รู้ว่าผมยังไม่เป็นผู้ใหญ่ การมีแฟนได้สอนผม
ผมยังไม่พร้อมจะมีใคร ไม่พร้อมเลย
เพราะผมไม่เป็นผู้ใหญ่พอ เช่นตอนคบกัน
ผมไม่รู้ว่าการผูกสัมพันธ์กับใคร
มันมากกว่าการผูกสัมพันธ์กับเธอ
คุณต้องผูกสัมพันธ์ กับสามีของเพื่อนซี้เธอด้วย
คือ... ฉันไม่ได้อยาก เป็นเพื่อนกับนาย โคลตัน
ฉันไม่อยากเลย
ทำไมฉันต้องเป็นเพื่อนกับคนที่ฉันไม่...
หมอนั่นใส่เบลเซอร์ที่ปะตรงข้อศอก
เหมือนเขาเป็นอาจารย์วิทยาลัย
ฉันไม่ชอบนาย โคลตัน
และคุณต้องรู้จักคนที่คุยด้วย
เราไปร้านอาหารราคาแพงกัน
แบบที่ได้ยินเสียงเครื่องเงิน
นึกออกไหม มันจะ "ติ๊งๆ ๆ
ติ๊งๆ ๆ
รู้ไหมทำไมได้ยินแค่นี้ เพราะทุกคนกำลังคิด
"ไอ้นี่ราคาเท่าไหร่นะ
เมื่อคืนเพิ่งทำแบบนี้กินเองแท้ๆ
แล้วต้องมากินอีก"
รู้จักคนที่คุยด้วยหน่อยเถอะ โคลตันมองผม
และพูดว่า "อันที่จริง ผมเชื่อว่าวิกฤตเศรษฐกิจ"
และผมบอกว่า "อันที่จริง ผมไม่อ่านหนังสือว่ะ...
ผมคือคนโง่ไง โคลตัน"
เราทะเลาะกัน คนเป็นแฟนกัน ย่อมทะเลาะกัน ความรักเป็นอย่างนี้
รักคือทะเลาะกัน แต่จากนั้นยังรักกันอยู่
ผมไม่รู้ว่ามันจะเป็นอย่างนั้น
ผมแพ้ทุกครั้ง
เพราะผมควรแพ้ ผมทำอะไรโง่ๆ หลายอย่าง
ผมได้เรียนรู้ครับ และ...
แต่หลังจากเลิกกัน ผมได้ประเมินความสัมพันธ์
ผมคิดว่ามันสำคัญ ตรงที่เมื่อคุณเลิกกันแล้ว
อย่าไปมองมันจากมุมมองที่มีอคติ ให้มองจากข้างนอก
และผมเริ่มเห็นว่าผมทำอะไรผิด
ผมจะได้แก้ไขมันเมื่อเจอคนใหม่ ผมว่านั่นคือการเติบโต
แต่พอประเมินแล้ว ผมคิดว่าผมควรชนะสองครั้ง
และสิ่งที่เธอทำ ซึ่งเยี่ยมมาก
ผมคิดว่านี่คือสาเหตุ ที่ผู้หญิงฉลาดกว่าผู้ชาย
เพราะพวกเธอฟังครับ มันสำคัญมากนะ
เป็นเรื่องสำคัญมาก และพวกเธอจดจำ
เพราะเวลาคบกัน เราก็อยากบอกความลับกัน
และข้อบกพร่องของตัวเอง เพื่อที่คุณจะได้เติบโตขึ้น
และผมเคยเล่าให้เธอฟัง ว่าตอนเด็กๆ ผมไปตรวจโรคสมาธิสั้น
และผมบอบช้ำทางใจมาก และนั่นคือบางเรื่องที่ผมบอกเธอ
และพอมองย้อนไปตอนทะเลาะกัน
ผมคิดได้ว่าเธอใช้บางอย่างสู้กับผม
เธอไม่เคยทำมือแบบนี้เลยตอนคบกัน
ในชีวิตนี้ ผมไม่เคยเห็นเธอทำแบบนี้เลย
นั่นคือสิ่งที่ผมจับได้ เมื่อมองย้อนไป
ผมคิด "เธอทำท่า อาทิตย์สาดแสงเมื่อไหร่นะ"
และผมรู้ว่าทำไมเธอทำแบบนั้น
เพราะเธอรู้ว่าผมสมาธิสั้น และผมจะเสียสมาธิ
เพราะพอผมพูด "และอีกเรื่อง...
นั่นอะไร มือเหรอ" นึกออกไหม
อะไรอยู่ข้างล่างเหรอ ขนมเหรอ
คุณทำอะไรเหรอ
เพราะเธอจะทำแบบนี้และพูด "คุณรู้ไหม
ฉันยังไม่อยากพูดถึงมัน"
แล้วเธอก็จะ "เดินหนี"
ออกจากห้องไปเลย
ซึ่งสำหรับผม มันเหมือนตอนผมยังเด็ก
และผมเล่นวิดีโอเกมกับเพื่อนซี้
และเขากำลังจะชนะ ผมก็จะดึงปลั๊กออกหมดเลย
เพราะคุณจะไม่โกรธอะไรกว่านั้นแล้ว
เพราะเขาก็พูดได้แค่ "ฉันจะชนะอยู่แล้ว"
ผมก็พูดได้ว่า "เหรอ ใครจะรู้
ฉันอาจตีตื้นเก่งสุดในโลกก็ได้
ใครจะไปรู้ได้"
แต่ครั้งที่สองที่ผมควรชนะ
ผมว่านี่คือสาเหตุที่เราเลิกกัน
และที่ผมไม่เป็นผู้ใหญ่ เราอยู่ในนิวยอร์ก
เราลงจอดในนิวยอร์ก
มันเป็นช่วงกลางวัน
เราทะเลาะกันอีกครั้ง เธอทำมือแบบนี้ใส่ผม
เธอบอก "ฉันยังไม่อยากพูดถึงมัน"
และเดินหนีไป
ปกติผมจะตามเธอไป ห้ามเธอ แล้วเราก็คืนดีกัน
คราวนี้อยู่ๆ ผมก็เกิดความคิดว่า "ฉันจะไม่ตามเธอไป"
ผมไม่รู้ว่าทำไม แค่คิดว่าจะไม่ตาม
ผมไม่รู้ว่าทำไม จนวันนี้ก็ยังไม่รู้
แต่ผมคิด "ฉันจะยืนอยู่ตรงนี้ ดูสิว่าจะเป็นยังไง
เมื่อเธอหายไป" ผมไม่รู้ครับ
มันคือนิวยอร์ก โง่มาก วันแรกของการเที่ยวสิบวัน
เป็นความคิดที่โง่มาก เบรนท์
แต่เธอเริ่มเดินห่างออกไป
และห่างออกไป
ผมคิด "อีกนานแค่ไหนนะ
เธอถึงจะหันกลับมา และสงสัยว่าผมอยู่ไหน"
คำตอบคือเธอไม่หันกลับมาเลย
เป็นการยึดมั่นที่ไม่เหมือนใครจริงๆ
เธอเดินไปเรื่อยๆ แล้วในที่สุดก็หายไปเลย
ในนครนิวยอร์ก อันตรธาน
และผมอยู่คนเดียว ผมยึดมั่นกับสิ่งนั้น
ผมยืนอยู่ตรงนั้น ซึ่งตอนนั้นผมไม่มีแผนอะไรเลย
ไม่มีโคลตัน ไม่มีเพื่อน
ผมจะทำอะไรก็ได้
แต่ผมไม่มีอะไรทำ ผมไม่รู้ว่าต้องทำอะไร
แล้วอยู่ๆ ลมก็พัดมาปะทะหน้าผม
และผลักผมไปทางนี้ ผมพูดออกมาเสียงดังว่า
"ฉันจะปล่อยให้สายลมพัดพาฉันไป"
ใช่ ผมไม่รู้มันแปลว่าอะไร และฟังดูบ้ามาก
แต่ผมได้เดินทั่วนิวยอร์ก และผมเปลี่ยนไป
ผมคุยกับคนแปลกหน้า "ไง เจ้าหนู"
"อย่ามายุ่งกับเรานะ" "เข้าท่า"
สายลมพาผมไปสวนสาธารณะ
ผมอยู่ในสวน ผมดูนักแสดงข้างถนน
ผมไม่อยากดูนักแสดงข้างถนน
ผมไม่ได้สนใจมันเลย แต่ผมดูคนนี้ครับ
และมีผมคนเดียวที่ดูเขา
เขาแย่ขนาดนั้นเลยล่ะ
เพราะไม่มีใครตรงนั้นเลย และเขาเต้นยับ
และผมร้องไห้ ร้องไห้ !
มันสะเทือนใจมาก เหมือนดูหนังบนเครื่องบิน
เพราะผมร้องไห้ที่นั่นเยอะมาก น่าจะเป็นฟิวเรียสภาคแปด
ผมตะโกน "วิน !" คือผมไม่ไหวแล้ว
ผมดูผู้ชายคนนี้ ผมร้องไห้
เราไม่รู้จักกัน และเขาหยุดเต้น แล้วเขามองผม
เขาไม่รู้จักผมและเขาพูดว่า "นี่ เพื่อน นายดูเปลี่ยนไปนะ"
และผมทำท่า เหมือนผมเสพยาที่ไม่เคยมีใครเสพ
ผมบอก "ผมปล่อยให้สายลมพัดพาไป"
เขามองผมและพูดว่า "ฟังดูเจ๋งมาก เพื่อน
แล้วนี่สายลมจะพานายไปไหน"
ผมบอก "เอ่อ..."
ลมหยุดพัดพอดี
มันค่อนข้าง... ผมไม่... มันเหมือน...
ผมอยู่บนคลื่น และตอนนี้ คลื่นนั้น... ผมไม่รู้จะไปไหนดี
เขามองผมและพูด "นี่ รู้ไหมนายต้องทำอะไร
นายต้องไปล่องเรือ"
ผมบอก "มันเฉพาะเจาะจงมาก แต่ได้ ฉันจะไป...
ฉันจะไปล่องเรือ" เขาบอก "ขอหยิบของก่อน ไปกันเลย"
ผมถาม "นายจะไปด้วยเหรอ ก็ได้"
เพราะผมไม่สู้คน แล้วผมกับริโก้ก็ไปล่องเรือกัน
เขาพาผมล่องเรือไปดูเทพีเสรีภาพ
ผมไม่เคยล่องเรือดูมาก่อน
เราล่องเรือและคุยกันสนุกสนาน
มันเจ๋งมาก ผมดีใจที่ไปล่องเรือ
ผมถามเขา "ทำได้ไง
นายเต้นกลางที่สาธารณะแบบนั้น และไม่หวั่นไหวหรืออายได้ยังไง
เขาบอก "ไม่ใช่อย่างนั้น
ทุกคนชอบมัน ทุกคนรักศิลปะ"
เขาบอก "ฉันจะทำให้ดู" แล้วเขาก็ออกมากลางเรือ
เขาพยายามจะเต้น แต่มันคือเรือ
เขาก็เลย "เวรตะไล" นึกออกไหม
เขาเซไปเซมา แต่ผมชอบมาก
เพราะผมชอบความกระตือรือร้นที่เขามี ผมร้องไห้อีกครั้ง
ผมถ่ายรูปลงสแนปแชท
เราสนุกกัน แล้วก็จบ เราลงจากเรือ
ผมนึกว่าจบแล้ว เขาบอก "ยังไม่จบ"
เราต้องไปล่องเรืออีกที่"
เราขึ้นเรืออีกลำเพื่อไปดูเกาะเอลลิส
ผมไปเกาะเอลลิศ ได้เรียนรู้บางอย่าง
ไปตายซะ โคลตัน ฉันเรียนรู้บางอย่างแล้ว
และหลังจากล่องเรือรอบนี้ ผมลงจากเรือ และนึกได้
ผมทิ้งแฟนไว้คนเดียวในนิวยอร์ก กว่าหกชั่วโมงแล้ว
ในวันแรกของการเที่ยวสิบวัน
ตอนนั้นผมคิดอะไร ยาหมดฤทธิ์แล้ว
แต่เขายังไม่หยุด เขามองผม "เรือที่เราจะขึ้นอยู่ไหนนะ บี"
ผมบอก "ริโก้ ฉันต้องไปแล้ว
ฉันต้องหาคำตอบให้ชีวิตตัวเอง ฉันไม่รู้ทำไมถึงทำแบบนี้
ฉันต้องไปแก้ไขความสัมพันธ์ของฉัน
เขามองผมและพูดว่า "ได้ เพื่อน
แต่นายจะไปโดยไม่กิน ไอศกรีมที่อร่อยที่สุดในเมืองนี้ไม่ได้
ผมบอก "ฉันไม่กินไอศกรีม"
เขาบอก "เถอะน่า" ผมบอก "ก็ได้" มัน...
ใจง่ายมาก
แล้วผมก็กินไอศกรีม เราแยกกัน
เราไม่ได้แลกเบอร์กัน แต่เราสนุกกันมาก
ผมเดินกลับไปโรงแรมและคิดว่า "ผมต้องโกหก
ผมต้องหาเรื่องโกหก ผมต้องหลบเลี่ยง
ผมบอกเธอไม่ได้ว่าไปทำอะไรมา ผมต้องโกหก
ผมต้องหาเรื่องโกหก และจดจำมันไปตลอดชีวิต
ผมเป็นนักแสดง ตลก นักเขียนบท
ถ้าผมจำคำโกหกไปทั้งชีวิตไม่ได้
ผมก็ไม่ควรอยู่วงการนี้"
แล้วผมก็เดินกลับไป และแผนของผมคือ "ผมจะไปที่ห้องพัก
พอเธอเดินเข้ามา ผมจะอาละวาดเลย"
เหมือนพ่อที่โกรธจัด
ผมจะพูด "มาแล้วเหรอ !" แล้วอาละวาดเลย
แล้วผมก็ไปที่ห้องพัก ผมเปิดประตู ตอนที่เปิดประตู
เธอยืนอยู่กลางห้องเลย
เวลาที่เรากลัวมากๆ เราจะกลัวเฉพาะบางจุดเลย
หูผมร้อนฉ่า คุณเคยหูร้อนไหม
เหมือนตอนเด็กๆ แล้วพ่อแม่คนอื่นตะคอกใส่คุณ
เป็นครั้งแรก แบบว่า "เฮ้ย !" คุณก็...
"ฉี่ราด" นึกออกไหม
และนี่คือเหตุผลที่ผมกลัวขนาดนั้น นี่คือเหตุผล
เพราะไม่มีอะไรที่บ่งบอกว่า "ฉันไม่แคร์เธออีกต่อไปแล้ว" มากไปกว่า
การถือไอศกรีมโคนอยู่ในมือ
มันแปลว่า "ไม่มีเธอ ชีวิตดีกว่าเยอะเลย"
มันแปลว่าอย่างนั้น
เวลาคุณทะเลาะกับแฟน ไม่มีอะไรทำให้คุณโกรธมากไปกว่า
การที่ใครคนหนึ่ง ถือไอศกรีมบ้าๆ อีกแล้ว
ควงผู้หญิงอีกคนมา ยังอธิบายง่ายกว่าไอศกรีมเลย
อะไรที่เธอวางแผนไว้พังหมด
เธอมองผม เธอถาม "ไอศกรีมเหรอ ไอศกรีมงั้นเหรอ"
ซึ่งคุณไม่ควรพูดกับชายวัย 30 เลย
แต่ผมตกใจ ผมนึกถึงบทที่เตรียมไว้ในหัว
ผมพูดเลย "มาแล้วเหรอ !"
เธองง "อะไรนะ" ผมพูด "เหอ"
คุณเคยพูดอะไรชวนงงสุดๆ ไหม มันทำให้งงกันทั้งคู่
และต้องปรับสมองใหม่เลย
ผ่านไป 30 วินาที เธอบอก "ทำอย่างนี้เหรอ
คุณกินไอศกรีม นี่คือสิ่งที่คุณทำเหรอ"
และผมบอก "เจ้าไอศกรีมบ้าเอ๊ย !"
ไม่รู้จริงๆ ทำไมทำแบบนั้น
แล้วผมก็เริ่มพูด "เป็นความคิดที่เหลือเชื่อจริงๆ
เป็นความคิดที่โคตรจะเหลือเชื่อ
คุณรู้บ้างไหมว่าผมตามหาคุณนานแค่ไหน
ในเมืองบ้าๆ... เมืองนี้
เป็นความคิดที่โคตรจะเหลือเชื่อเลย
ให้ตายเถอะ เธอยู่นี่เอง
เธออยู่ที่นี่นี่เอง
ไม่อยากจะเชื่อเลย คุณรู้ไหมผมทำอะไร
ผม..." "ฉันอยากรู้"
"อยากรู้เหรอ" "ใช่ อยากรู้"
"ได้ ผมจะบอกให้
ผมตามหาคุณทั้งเมือง ทุกซอกทุกมุม ตามหาคุณ พยายาม
ถามทุกคน 'เห็นผู้หญิงคนนี้บ้างไหม'
รู้ไหม
หัวใจผมเต้นแรงมาก
ผมไม่รู้จะได้เจอคุณอีกไหม
เมืองนี้มันใหญ่มากนะ
คุณเล่นผลุนผลันออกไปเลย รู้ไหม
เป็นความคิดที่เหลือเชื่อจริงๆ
คุณมันทุเรศ ทุเรศ"
ในหัวบอก "หยุดพูดทุเรศเถอะ"
"คุณมันโคตรทุเรศเลย ทุเรศที่สุด
คุณมัน... ทุเรศ !
ให้ตายเถอะ
ริโก้เอ๋ย...
โคตรอร่อยเลย"
"จบหรือยัง" "ไม่ ยังไม่จบ
ผมยังไม่จบ คนทุเรศ
รู้บ้างไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม ผมอยู่ที่สวนสาธารณะ
ผมอยู่ที่สวนสาธารณะ !
ร้องไห้ หวาดกลัว
เพราะรูปปั้นโลมา" "อะไรนะ"
"ก็แค่... รายละเอียด ที่คุณไม่ต้องฟังหรอก ไม่ใช่ประเด็น
ผมหวาดกลัว ผมร้องไห้
ตำรวจม้าสองคนผ่านมา พวกเขาถามผมว่าผมไหวไหม
ผมบอก 'ผมเพิ่งเสียรักแแท้ไป' คุณไง รู้ตัวไหม
พวกเขาเลยให้ไอศกรีมผม เพื่อปลอบใจ และ...
คุณมันโคตรทุเรศเลย
วันแรกของการเที่ยวสิบวัน
ผมต้องเจอความคิดแบบนี้"
เธอมองผมและถาม "จริงเหรอ...
มันเป็นอย่างนั้นเหรอ"
วิธีที่เธอพูด ผมคิด "งงว่ะ
ทำไมเธอถึงนิ่งขนาดนั้น ผมพูดว่า 'ทุเรศ' เป็นพันครั้งได้"
แล้วเธอก็พูด "ฉันขอพูดตรงๆ นะ"
และคุณแย้งได้ ทุกเมื่อที่คุณต้องการ..."
ตอนที่เธอทำมือวนไปวนมา
ผมคิด "ผมไม่รู้เธอจะพูดอะไร"
เธอบอก "พูดตรงๆ นะ
คุณ... คุณ
คุณ...
ตามหาฉันทั่วเมือง
ทั่วนิวยอร์ก ทุกซอก ทุกมุม ทุกที่
โอเค ผ่าน
แล้วคุณก็ไปที่สวนสาธารณะ ใกล้รูปปั้นปลาโลมา
แปลกๆ
และคุณร้องไห้และหวาดกลัว
แล้วตำรวจม้าสองคน ก็ซื้อไอศกรีมโคน
ให้ชายวัย 30 งั้นเหรอ"
"ใช่"
แล้วเธอก็พูด "จริงเหรอ คุณไม่ได้ไปล่องเรือกับริโก้เหรอ
ผมงง "คุณรู้..."
เธอบอก "คุณสแนปแชทไง ไอ้โง่
นี่คุณโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ
แฮชแท็ก 'วันที่ดีที่สุด' ด้วยนะ
แฮชแท็ก 'ให้สายลมพัดพาฉันไป' ด้วยนะ
ขอบคุณมากครับ ผมเบรนท์ โมริน
คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล