NETFLIX – ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Panie i panowie,
powitajmy gorąco Brenta Morina.
Dziękuję.
Jeszcze nic nie mówiłem. Czy...
Śmiejecie się z mojego wyglądu?
Kupiłem tę kurtkę.
Zrobiłem to.
Zbiegły mi się spodnie.
Rozprawmy się z tym.
Mam krótkie spodenki.
To wkurza.
Ale wyglądam atrakcyjnie i będą obrazki
na reklamach Netflixa, na które zareaguję tak...
i nie polubię tego, ale teraz jestem sexy,
więc proszę bez negatywnego nastawienia.
Muszę przez to przejść.
Mam dużo do powiedzenia.
Co z wami? Gdzie śmiech?
Potrzebuję go. Dzięki.
Uber mnie dobija.
Kiedyś jeździłem.
I to jak!
A teraz już nie.
Nie ma po co.
A jak jeździłem, to
znałem swoje możliwości...
Rzecz w tym, że Uber nauczył mnie,
że ulegam presji otoczenia zbyt łatwo.
Nie miałem o tym pojęcia.
Jak jechałem,
ktoś pytał się: "Brent, pijesz?".
A ja na to, że prowadzę i odpuszczali,
ale z Uberem, jeśli jesteś spoko,
i nalegasz, to się napiję.
To nie jest dobra cecha.
Fajnie jakbym taki nie był, ale czuję, że trzeba tak robić.
Nieważne, co robię jutro -piję.
Tylko bądź spoko i nalegaj.
"Brent, może drink?" "Nie, mam lot jutro rano".
"No dawaj!" "Dobra".
Używam UberX.
Jeśli nie wiesz, co to,
jest to jak podwózka Toyotą Camry...
Samochód taki jak mój mnie zgarnia,
koleś taki jak ja prowadzi,
a ja mu płacę, żeby mnie woził,
bo mi się nie chce.
I siedzę obok niego.
Nie wiedziałem, że ludzie siadają z tyłu, jadąc Camry.
Co oni tam robią?
Grają w udawanie? To się nie uda.
Nie wiedziałem, że ktoś siada z tyłu UberX-a,
aż widzę bezrobotnego kumpla ładującego się na tył Hondy Civic.
Największe chamstwo jakie w życiu widziałem,
bo był to dwudrzwiowy Civic.
Nie widziałem nikogo, kto by przebił jego chamstwo.
Komiczne. Mówi mi, "Nara! Zadzwoń jutro.
Przyjdę zobaczyć grę".
Nie wiedział jak odsunąć siedzenie
i pyta się: "Jak to się robi? Góra i pchasz?"
"Po prostu wbijaj do przodu, Kyle!"
"Spieprzaj! On pracuje teraz dla mnie.
Pomożesz?
Czy on chce dobrą ocenę?
Co robimy... Pomóż mi!".
I kierowca pomógł, a on usiadł z tyłu,
co było dużo mniej komfortowe.
I krzyczy przez to małe, trójkątne okno: "Zadzwoń jutro.
Zadzwoń! Dobra?".
Jestem hipokrytą, bo jak się upiję,
to gwiazdorzę. Siadam z tyłu w UberX.
Po prostu gwiazdorzę.
Mam swoje zasady, np. w barze,
jak się upiję i wołają po ostatniego,
to od razu idę i zamawiam drinka
i biorę na wynos. Dokładnie tak.
Mówię: "Dzięki za drinka, na razie".
"Proszę Pana?"
"Dziękuję." "Panu."
"Proszę Pana!"
"Dzięki, dobra robota."
"Przepraszam?"
I zamawiam Hondę Accord,
ładuję się na tył i gwiazdorzę,
"Wieź mnie do domu, George.
Zdycham, George."
"Kolego, jestem Tyler." "Nie, George!
Jesteś z nami od mojego urodzenia.
George, nie mam czasu na bzdury.
Wieź mnie do domu. Znasz adres.
Nie gap się na mnie".
"Facet, wpisałeś adres »Zamek«".
"George!
Bo zadzwonię do Ojca. Nie zmuszaj mnie".
"Brałeś narkotyki?" "George, bez pytań.
Prowadź. Ileż tu miejsca z tyłu.
George.
George?
George, ignorujesz mnie?"
"Po prostu... Zawiozę cię do szpitala.
Napisałeś "zamek" z błędem..."
"George, pamiętasz jak byłem mały...
Tata zabrał mnie do domku letniskowego na urodziny?
Pamiętasz, George?
Miałem dziewięć lat,
kapelusz podróżnika na głowie.
Wiesz jaki?
To fajny kapelusz, ze wstążką wiązaną pod brodą.
Nawet grubaski go lubią.
Wiesz o tym, George.
Pamiętasz, George?
Tata mówił, że spędzi ze mną urodziny, ale kłamał.
Byłem smutny, a on dał mi latawiec
i mnie z nim zostawił.
Nie chciałem polubić latawca,
ale nieźle wiało, pamiętasz, George?
I włóczyłem się po wzgórzach..."
"Dobra, wiozę cię do szpitala,
trzy zakręty stąd.
Coś brałeś.
Chłódź czoło tym drinkiem." "George...
Przemierzałem te wzgórza, pamiętam to.
Był chmurny dzień. Trawa nigdy nie była jasniejsza.
Poruszała się od wiatru.
Jasna trawa. Ciemna trawa.
Miałem na sobie najlepsze szorty.
Wyblakłe khaki i kapelusz,
potknąłem się o kamień,
puściłem latawiec i zrobiłem sobie kuku.
Pamiętasz to, George?
Pamiętasz moje pierwsze kuku?
Dlaczego tak pędzisz?"
"Muszę cię tam dowieźć".
"Pamiętam jak Tata kupił mi białego konia na pocieszenie,
i powiedziałem mu, że nie chcę białego, tylko brązowego.
Kazałem mu zabić białego konia.
George, mówię ci to, bo wiem,
że to ty go musiałeś zabić.
I jest mi z tego powodu przykro".
"Dobra. Strasznie to dziwne, ale ok."
"George...
wieź do burdelu".
Nie jest dobrze być komikiem. Za dużo wolnego czasu.
Po prostu za dużo. Mój młodszy brat to doktor.
Pracuje 15 godzin dziennie.
A ja 15 minut w nocy.
I odwołuję występy...
często.
Mam kumpla, z którym piję, też komika.
Złe połączenie.
Serio złe, kumpel od picia jest po to,
by kogoś obwiniać jak dużo pijesz.
Mówisz, że to jego wina, a on, że twoja.
I mieliśmy konfrontację, wiecie?
Mówi mi: "Twoja wina." A ja: "Twoja".
Śmieszny koleś. Powiedziałem mu: "Nie, twoja wina".
On znowu: "Twoja"
i wtedy mówi, "Dobra, Brent. Mów, czemu moja".
Odparłem: "Po pierwsze, jesteś czarny", a on: "Słucham?".
Ja na to: "Dobra, zabrzmiało dziwnie".
Chodzi o to, że są dwie grupy ludzi,
których zdaniom po prostu ufam.
Czarni i geje.
Po prostu.
Nauczyłem się,
że jak czarny gość mówi mi, "Fajna kurtka",
to ja...
jestem zakłopotany.
Taki jestem pewny siebie.
Nie wiedziałem, że geje... Mój młodszy brat jest gejem
i spędzamy czas z jego kumplami gejami
i raz jeden z nich mówi:
"Mogę ci coś powiedzieć?
Wyglądasz zajebiście."
A ja na to: "Oszalałeś?
To nawet nie mój dzień. O kurde!
Ale się porobiło!".
A on na to: "Źle reagujesz. Nie tak".
A ja: "Dobra"
I załapałem, co on robi.
Jak nalegasz i cię nie znam, to mnie masz,
ale jak jesteś dobrym kumplem, to nie ulegam.
To co innego.
I załapałem, że ten kolega używał śmiesznych słów, żeby mną pogrywać.
Zrozumiałem to, bo po rozmowie,
połączyłem kropki
i oto co się stało. Była środa, szósta wieczorem.
Wysłał SMSa. Jest z mojej okolicy.
Pisze, "Pijemy?".
Odpisuję: "Niech sprawdzę mój plan dnia, haha.
Będę tam."
Oczywiście, nie mam planu dnia.
Mamy występ o ósmej,
więc "Lecimy do baru na dwa drinki,
a potem na występ.
Zadzwonię do George'a i stąd pojedziemy".
Więc idziemy do baru i pijemy dużo więcej.
Popiliśmy dużo więcej, a nie powinniśmy.
Czy to nasza wina? Tak, ale na pewno? No tak, ale...
Ale czasem taki klimat.
Okoliczności sprzyjają piciu.
Mówisz sobie: "Nie wracamy do domu".
Świat jest okrutny.
Można się zaszyć.
Klimat może zmienić podejście.
To jak być we włoskiej knajpie i kładą pieczywo na stół.
Nie pytałeś o nie, ale jest i jesz je.
Potem zabierają kosz.
Donoszą więcej, jesz to. Biorą nowy kosz.
Znowu przynoszą, jesz ponownie.
Zabierają kosz i już nie przynoszą,
myślisz, "Gdzie mój chleb? Bez napiwku.
Wkurza mnie to.
Nie, kochanie, wnerwili mnie".
W końcu mieliśmy występ, szło dobrze,
jakimś cudem
i kończę występ, jest dziesiąta wieczorem.
Dzień roboczy.
Potem dom, Netflix.
Myślę, "Koniec na dziś".
Poszedłem na zewnątrz i widzę kumpla,
mówi: "Co robisz, B?"
odparłem: "Oglądam Netflixa w domu",
właśnie dlatego to bardziej jego wina.
On mi na to: "Dobra, oglądaj,
chyba, że chcesz wykonać misję?".
Dobra, jestem dorosły.
Na 100% on nie ma żadnej misji.
Ale może
on jednak ma misję? No...
kurde, kto mówi "misja", a nie jest z filmu Disneya?
Albo w laser tagu? Nikt nie mówi "misja".
Jakbym nie mógł iść do domu, mówię: "Co?".
A on udał, że rzuca do kosza.
Nigdy się tak nie zachowywał,
więc zacząłem coś podejrzewać.
Może jak byłem na scenie,
a on wyszedł na papierosa,
to jakiś kosmita mu powiedział: "Misja!".
Co nie?
Tak pomyślałem.
Dlatego to jego wina,
gdyby powiedział, co zrobimy,
nie poszedłbym.
Gdyby rzekł: "Ok, możesz oglądać Netflixa
albo możemy iść do speluny,
bardziej się upić, a potem
iść do klubu ze striptizem, który nim nie jest.
Tylko ma starą babę gniotącą puszki cyckami.
I tam wpadliśmy na typa wyglądającego jak wampir,
który nagrywa klipy muzyczne
i zaprosił nas na afterparty w Hollywood,
myśleliśmy: »Może będzie OK«, a na miejscu,
sześciu kolesi wciągających ze stolika,
do których nie możesz dołączyć przez defekt nosa i ataki lęku,
więc stoisz z boku,
a wtedy jednemu z nich odwala po koce
i nazywa cię tajniakiem i rzuca jaśkami w twarz.
Jesteś pół-wystraszony,
ale też myślisz: »Czemu to jaśki?«.
Masz więc w głowie dylemat,
a wtedy laska z ogoloną głową i tatuażami przerywa to
i się zakochujesz,
bo oglądałeś Dziewczynę z tatuażem,
i jesteś romantykiem i wierzysz, że wszystko ma przyczynę,
a jak wytrzeźwiejesz, łapiesz,
że nie lubisz dziewczyny z tatuażem,
lubisz Rooney Mara, która ją grała.
Nie chcesz pieprzyć psychopatki. Tamtej nocy,
ona bierze cię do kuchni i strzelacie shoty.
»Jeszcze jeden«. A ty: »Nie«.
»No dawaj«. A ty: »Dobra«.
Upijasz się, tracisz przytomność,
budzisz w łóżku dla gości w domu reżysera klipów.
Ty goły. Ona goła. Kondoma nie widać.
Robiliśmy to? Czy nie?
Z miesiąc będziesz o tym myśleć.
Chcesz iść na misję?".
Dobrze, że wszedłem w związek.
Stało się to niedługo później i bardzo dobrze.
Wiecie, było świetnie. Zerwaliśmy, ale było dobrze.
Nie pytajcie kto zerwał pierwszy.
Dobra, ona mnie opuściła.
Bolało?
Jak cholera... Co? Nie, żartuję. Czemu krzyczę?
Wybaczcie, że krzyczę. Nie jesteście nią.
To tak boli. Dlaczego?
To najgorsze. Pierwszy związek na serio.
Nikt nie mówił: "Jak się skończy, będzie boleć".
Nikt wam tego nie powie. Nie wiem, co lepsze,
być singlem, czy nie,
jedno to: "Jakoś leci",
a drugie to: "Jestem wolny".
Lubię to, bo w związku pytasz: "Kim jestem?
Czym jestem? Co robię? Kim się stałem?
Co się wydarzy?
Kochamy się? Czy powinniśmy?
Czy to ta osoba? Poznaj rodzinę, polub ją,
bawcie się świetnie, wtedy to działa. Jest dobrze.
Miłosne zwierzenia. Poznajemy się trochę.
Kotku, lubię tę koszulę.
Jakie to ważne!
Kocham to, świetny moment".
Świetnie się bawimy i nagle się kończy, kurwa.
Ale wiecie.
Single mówią: "Jak ci na imię? Boję się. Zabijesz mnie?
Nie? Dobra. W porządku.
Co się stało? Gdzie się budzę? Bez odpowiedzi,
jest świetnie..." Sam nie wiem.
Chyba tracę zmysły, dobra?
Ciężki okres, ale jestem ok.
Jest dobrze, wiecie? Zablokowałem ją.
Trzeba tak robić. Iść naprzód.
Kłamię. Wywaliłem ze znajomych i patrzę z kim jest.
Żartowałem.
Była nie na moim poziomie, a to cel faceta,
żeby zdobyć kogoś lepszego.
Modlisz się, żeby się nie skapnęła.
To robią wszyscy faceci.
Ty to robisz.
Ty też. Ty na pewno.
Ty na 100%, także ty.
Po prostu się modlisz.
Związek nauczył mnie, że nie jestem dorosły,
Nie byłem na to gotowy, wiecie?
Bo nie byłem jeszcze dorosły. W relacji,
nie wiedziałem, że w stałym związku,
chodzi o więcej niż oddanie.
Musisz związać się z mężem jej najlepszej przyjaciółki.
Myślę sobie: "Nie chcę się z tobą przyjaźnić, Colton".
Nie podoba mi się to.
Dlaczego jestem zmuszany do przyjaźni z kimś...
Gość nosi marynarkę z łatami w łokciach
jakby był wykładowcą na uczelni.
Nie lubię cię, Colton.
Wiedz, z kim masz do czynienia.
Chodzimy do tych drogich knajp.
Ze srebrnymi sztućcami.
I słychać tam: "Ting, ting, ting.
Ting, ting, ting.
Dlaczego tylko to słyszycie? Bo każdy myśli:
"Ile to gówno kosztuje?
Ugotowałem to sobie wczoraj.
A teraz jem to znowu".
Wiedz, z kim masz do czynienia. Colton by na mnie zerknął
i powiedział: "Właściwie, to wierzę, że czasy recesji,"
a ja: "A właściwie, to nie umiem czytać, kurwa, więc...
jestem cholernym pajacem, Colton".
Kłóciliśmy się. Jak to w związkach. To jest miłość.
Gdy się kłócisz i wciąż kochasz.
Nie spodziewałem się tego.
Każdą sprzeczkę
przegrywałem, wiecie? Bo robiłem głupoty.
Poprawiłem się, wiecie?
Ale po tym związku, zacząłem go oceniać.
Jest ważne, żeby kiedy zrywacie,
nie patrzeć na to subiektywnie, a z zewnątrz,
więc myślałem, co zrobiłem źle,
żeby już tak nie robić. To jest rozwój,
ale zorientowałem się, że powinienem wygrać dwie sprzeczki.
A co ona zrobiła, było genialne,
myślę, że to czyni kobiety sprytniejszymi od facetów,
bo one słuchają, to jest coś.
To ważna rzecz, a one to odkładają,
bo w związku powinno się nie mieć tajemnic,
przyznawać do wad, żeby móc się rozwijać,
powiedziałem jej, że jako dziecko miałem zdiagnozowane ADD
i było to traumatyczne, ale podzieliłem się z nią.
Wspominając te sprzeczki,
skapnąłem się, że używała tego przeciw mnie.
Przedtem, nigdy nie użyła tego gestu w naszym związku.
Nigdy, przenigdy nie widziałem, żeby tak robiła.
Na tym ją złapałem, patrząc wstecz.
Myślałem sobie: "Kiedy ona zrobiła taki gest?".
I załapałem dlaczego.
Wiedziała, że mam ADD i to mnie rozkojarzy.
Odpowiedziałbym: "I jeszcze jedno...
Co robisz ręką?" Rozumiecie?
Co tam masz? Cukierki?
Co robisz?
Ona by tak zrobiła i powiedziała: "Wiesz co?
Nie chcę o tym teraz gadać"
i zrobiłaby swoje "odejście"
i wyszła z pokoju.
I to jest tak samo jak gdy byłem dzieckiem
i grałem z przyjacielem w gry wideo,
a on prawie wygrał, więc odłączałem prąd.
Bo nic cię tak nie wkurza
jak to, że mógł tylko rzec: "Bym wygrał",
a ja na to: "Serio? Kto wie?
Może bym się odegrał jak nigdy.
Kto, cholera, wie."
Drugi raz, kiedy powinienem wygrać sprzeczkę,
doprowadził do zerwania.
Dlatego nie jestem dorosły. Jesteśmy w Nowym Jorku.
Wylądowaliśmy.
Jest środek dnia.
Wdajemy się w sprzeczkę, ona rysuje słońce,
mówi: "Nie chcę o tym teraz gadać"
i odchodzi.
Normalnie bym za nią poszedł, zatrzymał i byśmy się pogodzili.
Tym razem coś mi się rozjaśniło. Postanowiłem nie iść za nią.
Nie wiem czemu, ale tak postanowiłem,
do tej pory nie wiem dlaczego,
ale pomyślałem: "Postoję i zobaczę, co się wydarzy
jak zniknie". Nie wiem.
To Nowy Jork. Durniu, pierwszy dzień wycieczki.
Głupi pomysł, Brent.
A ona już odchodzi
i idzie dalej
i myślałem: "Ile jej zajmie,
odwrócić i zobaczyć, gdzie jestem?".
Odpowiedź to: nie odwróciła się.
Cóż za zaangażowanie.
I szła dalej, aż zniknięła
w głębi Nowego Jorku. Nie ma jej.
I byłem sam. Postawiłem na swoim.
Stoję sobie tam i nie mam już planów.
Nie ma Coltona. Ani przyjaciół.
Mogłem robić co chcę,
ale nie miałem niczego do roboty.
I nagle wiatr uderza mnie w twarz.
I pcha mnie w tę stronę, a ja mówię na głos:
"Niech wiatr mnie zabierze".
Nie wiem, co to znaczy i brzmi wariacko,
ale teraz chodzę sobie po Nowym Jorku i jestem inny.
Zagaduję obcych: "Hej, urocze dziecko!"
"Zostaw nas!", "Masz rację!".
Wiatr pchnął mnie do parku.
Skończyłem w parku i oglądam występ.
Nie lubię występów ulicznych.
Nie interesują mnie, ale patrzę na tego gościa,
patrzę tylko ja.
Taki słaby był.
A że jesteśmy sami, a on się wysila tańcząc,
zaczynam płakać. Płaczę!
Wzruszyłem się. Jakbym oglądał film podczas lotu,
bo wtedy płaczę. Nawet przy Szybkich i wściekłych 8,
Myślę sobie: "Vin!". Zdycham.
Patrzę na tego gościa i płaczę.
Nie znamy się, on przestaje tańczyć i patrzy.
Nie zna mnie i mówi: "Hej, kolego, jesteś inny".
A ja gram naćpanego.
Mówię: "Pozwalam się nieść wiatrowi".
On patrzy na mnie i mówi: "Brzmi świetnie.
Gdzie wiatr cię teraz niesie?"
A ja: "Cóż..."
Wiatr się zatrzymał.
To jest tak, że... że ja...
Niosła mnie fala, a teraz... Nie wiem, gdzie iść.
Spojrzał i odparł: "Wiesz, czego ci trzeba?
Musisz wyruszyć w rejs".
A ja: "To coś konkretnego, pójdę...
pójdę na rejs". On na to: "Biorę rzeczy i lecimy."
A ja: "Płyniesz ze mną? Dobra",
więc dlatego, że brak mi odwagi, płynę z Rico na wycieczkę,
zobaczyć Statuę Wolności.
Pierwszy raz tam płynę,
świetnie nam się gada.
Jest cudownie. Cieszę się
i pytam go: "Jak to robisz?
Jak tańczysz przed ludźmi i nie wstydzisz się?
A on: "Nie o to chodzi.
Każdy kocha sztukę"
i dodaje: "Pokażę ci" i daje na łodzi,
próbuje tańczyć, ale to łódź,
więc klnie: "O kurwa!". Czujecie?
Daje występ, mnie się podoba,
bo kocham jego pasję. Znowu płaczę. Rozumiecie?
Wrzucam to na Snapchata.
Wspaniała chwila się kończy, wychodzimy na ląd.
Myślę, że to koniec, a on: "To nie wszystko.
Płyniemy znowu."
I zaczynamy rejs do Ellis Island.
Płynę do Elis Island, uczę się czegoś.
Pierdol się, Colton. Nauczyłem się czegoś.
Po rejsie wysiadam i uderza mnie:
dopiero co zostawiłem dziewczynę samą w Nowym Jorku na ponad sześć godzin,
w pierwszym z dziesięciu dni wycieczki.
Co sobie myślałem? Haj minął,
a on dalej chce działać i mówi, "Gdzie wiatr pchnie nas teraz?",
a ja: "Rico, musze spadać.
Muszę ułożyć sobie życie. Nie wiem czemu to zrobiłem.
Muszę ratować swój związek",
a on patrzy na mnie i mówi, "Dobra, kolego,
ale nie kończymy bez najlepszych lodów w mieście".
A ja: "Nie jem lodów".
On mówi: "Dawaj", a ja: "Dobra". Więc...
Po prostu.
Kupuję lody, rozstajemy się,
nie wymieniamy numerami. A tyle przeżyliśmy.
Wracam do hotelu i orientuję się: "Musze kłamać.
Muszę coś zrobić. Zaradzić temu.
Nie mogę powiedzieć, co robiłem. Kłamstwo.
Wymyślić kłamstwo i się go trzymać do końca życia.
Jestem aktorem, komikiem, pisarzem,
jeśli nie mogę podtrzymac kłamstwa,
to nie jest to biznes dla mnie".
Wracam do hotelu, a mój plan to: "Pójdę do pokoju,
a kiedy ona wróci, wpadnę w szał".
Jak wkurzony ojciec.
Powiem: "Tu jesteś!" i się wkurzę.
Więc dotarłem do pokoju, otwieram drzwi,
a ona stoi na środku pokoju.
Czy gdy się boicie, boicie się w jakimś miejscu,
na przykład mnie się grzeją uszy. Mieliście tak?
Jakbyście byli dzieckiem, na które drze się cudzy rodzic
pierwszy raz, krzyczy: "Hej!". A ty...
"Ssikałem się!". Łapiecie?
A oto dlaczego byłem wystraszony,
bo nic innego nie mówi: "Mam cię gdzieś" bardziej niż
trzymanie wafelka od loda.
To krzyczy: "Było dużo lepiej bez ciebie".
Właśnie to.
Jak kłócisz się z drugą połową, nic nie wkurza mocniej
niż rożek od loda w ręce.
Inna kobieta byłaby łatwiejsza do wytłumaczenia.
To, co planowała, zmieniło się.
Spojrzała na mnie i mówi: "Lód, pierdolony lód?".
Niefajnie słyszeć to mając 30 lat.
Spanikowałem i zagrałem według planu.
Odparłem: "Tu cię mam!".
A ona: "Co?". A ja: "Jak?".
To ta chwila, gdy mówisz coś tak mylącego, że dziwi was oboje
i resetuje wasze mózgi.
Po 30 sekundach mówi: "To robiłeś?
Jadłeś lody? To robiłeś?"
a ja na to: "Masz cholerną rację, lody!".
Nie wiem czemu tak.
I kontynuuję: "Niewiarygodne podejście!
Kurwa, niespotykane!
Masz pojęcie, jak długo ciebie szukałem
w tym pieprzonym mieście?
Kurwa, niespotykane podejście.
Ja pierdolę! Tutaj jest!
Tu jesteś, do cholery!
Kurwa, niespotykane. Wiesz, co robiłem?
Wiesz, co ja..." "Co?"
"Tak? Chcesz wiedzieć?" "Chcę".
"Powiem ci.
Przeszukiwałem miasto, od góry do dołu, szukając ciebie, próbując
pytać każdego: »Widziałeś ją?«
Wiesz?
Serce mi łomocze.
Nie wiedziałem, czy cię znajdę.
To ogromne miasto,
w którym uciekłaś, wiesz?
Niewiarygodna postawa, kurwa.
Ty suko!"
Myślę: "Przestań tak mówić".
"Ty niewiarygodna suko! Zwykła suko!
Ty... Suko!"
O Boże.
O, Rico...
ale to dobre.
"Skończyłeś?" "Nie skończyłem.
Jeszcze nie, ty suko.
Masz pojęcie co się ze mną stało? Wylądowałem w parku.
W parku!
Płacząc, z atakiem paniki,
koło statuy delfina". "Co?"
"Po prostu... To był zbędny detal, nie o to chodzi.
Mam atak paniki, płaczę,
dwie gliny podjeżdżają na koniach, pytają się o mnie.
Mówię: »Straciłem miłość mojego życia«, ciebie, wiesz?
Więc dali mi loda na pocieszenie i...
niewyobrażalna suka!
Pierwszy z dziesięciu dni
i taka postawa".
Patrzy się na mnie i mówi: "Serio...
tak było?"
To mnie zbiło z tropu.
Była taka spokojna, mimo że nazwałem ją suką sto razy.
Mówi: "Wyjaśnijmy to sobie,
popraw mnie, kiedy chcesz..."
Kiedy zaczęła kręcić rękami,
myślałem, że nie wiem, co wyciągnie.
Powtórzyła: "Wyjaśnijmy to.
Więc ty...
ty...
przeszukałeś całe miasto.
Calutki Nowy Jork... Z góry do dołu, wszędzie.
Rozumiem.
I wylądowałeś w praku, koło statuy delfina...
Dziwne.
Płaczesz, masz atak paniki,
dwóch gliniarzy na koniach daje facetowi, lat 30...
Loda w rożku".
"Dokładnie".
A ona: "Serio? Nie byłeś na tym rejsie z Rico?"
Mówię: "Skąd..."
Odparła: "Snapchat, debilu.
Jesteś aż tak głupi?
Hashtag, »najlepszy dzień życia«?
hashtag, »niech wiatr mnie porwie«?".
Dziękuję bardzo. Brent Morin.
Napisy: Michał Drączkowski.