(ผลงานคอมเมดี้สเปเชียลของ NETFLIX)
ท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรูษ ขอต้อนรับ เรเชล ไฟน์สไตน์ สู่เวทีครับ
ขอบคุณค่ะ
ดีใจจังที่ได้มาที่นี่
ฉันเพิ่งไปเยี่ยมพ่อแม่ที่บ้าน
ไม่รู้มีใครรู้สึกเหมือนกันไหม
เวลาที่กลับบ้าน ฉันรู้สึกโอเคได้ไม่เกินหกนาที
จากนั้นก็จะหัวร้อนขึ้นมากแปลกๆ
และรู้สึกผิดที่ตัวเองไม่เป็นมิตรกับใคร
และฉันก็
กินขนมปังเยอะมาก เอาให้นอนอืดตลอดสุดสัปดาห์เลย
พ่อฉันเล่นเฟสบุ๊ค
ไม่รู้ว่ามีพ่อแม่ใครบ้างที่เล่นเฟสบุ๊ค แต่มันน่าหงุดหงิดมาก
พ่อฉันเล่นตลอดเวลา
รูปโปรไฟล์ของพ่อฉันดูสับสนมาก
เป็นรูปที่กำลังจ้องมองออกไปไกลๆ
ทำไมพ่อถึงเลือกรูปนั้น
เขาดูโกรธเอาเป็นเอาตาย
ด้วยการเพ่งแบบชั่วร้ายแปลกๆ
และเขาก็เขียนโวยวายยาวเหยียด เรื่องการเมืองที่ไม่มั่นคงบนเฟสบุ๊ค
พ่อฉันไม่รู้วิธีแก้คำที่ตัวเองเขียนไป
เขาเลยแก้ด้วยการคอมเมนต์
ใต้ข้อความที่ตัวเองเพิ่งโพสในช่องคอมเมนต์
พ่อฉันแบบว่า "ผมอยากจะขออภัย
แต่ในข้อความที่ผมใส่อารมณ์ไปเมื่อครู่
มีคำที่ผมสะกด ดังนี้"
แล้วพ่อก็กดไลค์คอมเมนต์ตัวเองด้วย
แม่ของฉันชอบล็อกอิน
และใช้เฟสบุ๊คของพ่อฉัน
แม่บอกว่า "แม่กับพ่อแบ่งเฟสบุ๊คกันใช้"
ไม่ได้นะ ไม่มีใครเขาทำแบบนั้น
คือ พ่อเขามีเพจซาตานเป็นของตัวเอง คนอื่นอย่าไปยุ่ง
แม่บอกว่า "ก็ แม่ชอบเข้าเฟสบุ๊คพ่อ
เพราะจะได้กดไลค์พวกเพื่อนๆ ของลูก
เวลาที่เจอรูปสวยๆ ของพวกเธอไง"
มันก็เลยดูเหมือนพ่อฉัน กำลังจีบเพื่อนฉันทุกคนเลย
หายนะสุดๆ
เมื่อไรก็ตามที่เพื่อนๆ ฉันลงรูปของพวกเธอ
แม่ฉันก็จะเข้าเฟสบุ๊คของพ่อแล้วคอมเมนต์
"ตายจริง หุ่นเซี๊ยะมากเลยนะ ลิซ่า
ฉันไม่เชื่อหรอกว่า
เธอเพิ่งจะมีลูก แล้วหุ่นยังสวยอึ๋มขนาดนั้น
น่าหม่ำจริงๆ"
แล้วพ่อฉันก็
ทำหน้าจ้องอยู่
สีหน้าสับสนและเย็นชา
ที่ดูเหมือนเขากำลังอ่อยเพื่อนฉันทุกคน
ฉันเคยบอกพ่อฉันว่าจะเล่นมุกนี้
คือว่า "หนูเล่นมุกนี้ทั้งบนเวที และพ่ออาจเคยเห็นในอินเทอร์เน็ต
มันเกี่ยวกับพ่อและเฟสบุ๊คของพ่อ" ไม่อยากทำร้ายความรู้สึกเขา
แล้วพ่อฉันก็บอกว่า "เยี่ยมเลย พ่อจะแชร์ลงเฟสบุ๊ค"
เขาเอาลิงค์ยูทูบไปแชร์เลย
เจ็ดครั้งได้
แล้วก็ไลค์ทั้งเจ็ดอันเลยด้วย
แม่ฉันเป็นเสรีนิยมแบบรุนแรง
ความฝันของแม่สำหรับฉัน
คงอยากให้ฉันได้แต่งงานกับ แบลก แพนเตอร์ เกย์ คิดว่านะ
ทุกครั้งที่แม่มาหาฉันที่นิวยอร์ก
แม่จะพยายามจะตีสนิทกับคนขับอูเบอร์
และขอโทษเรื่องทรัมป์
มันแย่มาก
ฉันรู้ได้ว่าแม่จะกระตือรือร้น
กับอะไรที่แม่มองว่าเป็น
โอกาสสำคัญทางวัฒนธรรม
คือ หยุดเลยแม่
หยุดทุกอย่างที่แม่คิดว่า จำเป็นต้องเกิดขึ้นตอนนี้
และเธอชอบอ่านชื่อพวกเขา
เธอชอบชื่อจำเพาะของชนชาติ
แม่จะพยายามอ่านให้อินที่สุด และยกย่องมันด้วย
แม่จะแบบว่า "โทษทีนะ ซารูฮานเจย์
ชื่อเพราะอะไรอย่างนี้
นี่มาจากแถบไหนเหรอ"
ฉันต้องบอกว่า "เขาไม่ใช่ไวน์นะแม่ เขาเป็นคน
อย่าไปยุ่งกับเขา"
แม่ก็พูดต่อ "ฉันแค่อยากจะบอก ซารูฮานเจย์
ว่าฉันเสียใจจริงๆ กับเรื่องแย่ๆ
ที่ ปธน.ทรัมป์พูดถึงชาวมุสลิม"
นั่นไม่ใช่วิธีพูดที่ถูกนะแม่
พูดแบบนั้นมันเหยียดเชื้อชาติ
แม่ยังไปต่อ "พวกเราคิดว่า ชาวมุสลิมนั้นวิเศษมาก
และเท่าที่ฉันรู้ แถวบ้านฉัน
พวกเรายินดีต้อนรับคุณนะ ซารูฮานเจย์"
เขาจ้องแม่ฉันแล้วพูดว่า "ฉันเป็นซิกห์นะ
อีบ้าผิวขาว ลงจากรถไปเลย"
ด้วยความยินดี สร้างสะพานเชื่อมวัฒนธรรมแล้ว ใครต่อดีล่ะ
ฉันเลยว่า "เขาเกลียดแม่นะ"
แม่ฉันมองคนไม่ออกเลยว่าใครคิดยังไงกับแม่
และแม่ก็...
แม่ฉันเดินอยู่รอบๆ คนน่ากลัวทั้งวัน
แล้วพูดว่า "ด้วยความยินดี
คุณพระช่วย วันนี้มันช่างสนุกอะไรอย่างนี้"
เธอชอบแต่งตัวแบบเดิมๆ
แม่ฉันซื้อของในร้าน แบบที่คุณจะถือขึ้นมาทาบตัว
แล้วคิดว่า อะไรวะเนี่ย ใครที่ไหนจะซื้อ
แล้วคุณก็ถ่ายรูปล้อเลียนเอาลงไอจี
นั่นแหละความฝันของแม่ฉันเลย
แม่ฉันจะตรงดิ่งเข้าไปหาของพวกนั้น พูดว่า "เดี๋ยวนะ
ดูสิ เราเจออะไรเข้า"
นั่นใช่เสื้อคลุมลาย นักเต้นระบำเผ่านาวาโฮกับสับปะรด
ในตัวเดียวกันรึเปล่า
นี่ฉันเพิ่งถูกหวยเหรอเนี่ย
ตายแล้ว นั่นเข็มกลัดลายนกฟลามิงโก
กับเกอิชาในอันเดียวกันเหรอ
นี่ฉันจัดของเสร็จ พร้อมเที่ยวนิคารากัวแล้วใช่ไหม
แต่ฉันนึกได้เรื่องรถแท็กซี่
ฉันเคยเป็นแบบแม่ฉันในร่างสาวผิวขาว เมาเละที่ไปตีสนิทกับพวกคนขับ
เคยไหมคะ
คุณเมาแล้วขึ้นรถอูเบอร์ ไปตีสนิทกับคนขับ
และคิดว่าคุณกำลังมีช่วงเวลาที่สวยงาม
กำลังช่วยแก้ปัญหาต่างๆ บนโลก แต่พอมาดูตัวเองวันรุ่งขึ้น
คุณก็จะเห็นว่าคุณแค่เมาเหมือนหมา รู้ไหมคะ
ฉันกับเพื่อนๆ พวกเราขึ้นรถอูเบอร์ แล้วพูดว่า "พวกเรารักคุณ"
และคนขับก็หันมา "ผมก็รักคุณเหมือนกัน"
"ผมรักทุกๆ คนบนโลกใบนี้"
มาคิดๆ ดู ฉันว่าเขาก็น่าจะเมาเหมือนกัน
เขาพูดว่า "ทุกๆ คนบนโลกนี้เป็นคนดี"
พวกฉันก็แบบ "พวกเราเป็นคนดี!"
ขณะที่เพื่อนฉันถ่มนำ้ลายโดนตัวเอง หัวนมโผล่ออกมาข้างหนึ่ง
และฉันมีเพื่อนที่เป็นคู่เกย์ไปด้วย
เขาก็พูดว่า "ผมไม่สน! เกย์ทั้งหลาย ตามสบายเลย!"
เขาให้อนุญาตพวกเขาให้เป็นเกย์ต่อไป
พวกเขาเมายับแล้ว ก็เลยดีใจกันใหญ่
ตอบไปว่า "ขอบคุณมากจริงๆ"
คนขับพูดต่อ "ทุกคนชอบโกรธเคือง เรื่องการแต่งงานเพศเดียวกัน
ผมไม่สนการแต่งงานเพศเดียวกัน"
"จะใส่กางเกงแต่งงานด้วยกันทั้งคู่ ก็ไม่เห็นเป็นไร"
เขาสรุปการแต่งงานเพศเดียวกันแบบนั้น
แค่กางเกงผู้ชายสองตัวแต่งงานกัน
และเขาก็ต่ออีกว่า "ทุกๆ เชื้อชาติ ต้องหันหน้าเข้าหากัน"
พวกเราก็ตาม "ทุกๆ เชื้อชาติ!"
เพื่อนฉันก็ยังถ่มน้ำลาย กระโปรงขึ้นมาครอบหัว
เขาบอก "ทุกคนเข้าหากัน
คนดำ พวกเขายอดเยี่ยมนะ รู้ไหม
คนลาติน พวกเขาเป็นคนดี
ทุกคนอยู่ร่วมกัน"
เขาว่า "คนเอเชีย
ทุกคนชอบล้อเลียนคนเอเชีย
พวกเขาชอบพูดว่าคนเอเชียจู๋เล็กนิดเดียว
มันไม่ดีนะ
นั่นเป็นเรื่องไม่ควรพูด
ทุกคนชอบพูดว่า คนเอเชียจู๋เล็กนิดเดียว
มันไม่จริงเลย
พวกเขามีจู๋ขนาดปกติธรรมดาที่แข็งแรงดี"
ฉันเลยบอก​"คุณใส่อารมณ์กับ จู๋คนเอเชียไปหน่อยนะคะ"
เขาพูดว่า "ทุกคน ทุกเชื้อชาติ ร่วมกัน
เราเข้าหากัน รู้ไหม
คนโปแลนด์ คนจาเมกา"
แต่ยังไงทุกคนก็เหยียดเชื้อชาติกับบางคน ถ้าคุณพูดไล่ไปเรื่อยๆ
เขาก็พูด "คนจาเมกา พวกเขายอดเยี่ยม
คนแอลจีเรีย
ที่จริงเป็นคนเฮงซวย"
และเหตุผลก็เจาะจงเกินไปเสมอ
เขาหรี่เสียงเพลง
แล้วพูด "อย่าไปค้าขายหนัง กับคนแอลจีเรียเด็ดขาด"
ฉันก็แบบ "อะไรวะ"
นั่นเป็นประโยคที่เจาะจงที่สุดในชีวิต ที่ฉันเคยได้ยิน
เขาพูด "ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ
อย่าได้ไปค้าขายกระเป๋าหนัง กับคนแอลจีเรียเด็ดขาด
ยิ่งพวกที่ไว้เล็บยาวที่นิ้วก้อยซ้าย
เขาฟันคุณเละแน่ เข้าใจไหม"
ฉันก็ "ขอบคุณมากค่ะ
ว่าจะไปตลาด ขายกระเป๋าหนังแอลจีเรียพอดี
พวกเราเปลี่ยนใจแล้ว
ช่วยเลี้ยวซ้ายด้านหน้าเลยค่ะ"
ค่ะ มันแปลกเมื่ออยู่บ้าน
แต่ฉันก็ได้เจอเพื่อนๆ
เพื่อนฉันพาลูกสาวมา เธออายุได้หกขวบ
น่ารักมากจริงๆ
แต่ตอนนี้เธออยู่ในช่วงวัยที่แปลก
เธออยากเห็นผู้หญิงแก้ผ้ามาก
เลยเหมือนว่าเธอจีบฉันตลอดทั้งสุดสัปดาห์
มันรู้สึกแปลกๆ นะที่ถูกเด็กหกขวบจีบ
ฉันเล่นตุ๊กตากับเธออยู่ที่พื้น
เธอหยุดเล่นแล้วพูดว่า
"คุณควรถอดเสื้อออกเดี๋ยวนี้"
ฉันบอก "ฉันไม่อยากทำ"
เธอพูดต่อ "ไม่เอาน่า เรเชล
มาถอดเสื้อผ้าคุณออกเถอะ"
เธอไม่ได้ขอให้คนอื่นทำด้วยนะ เธอทำเหมือนว่า
เราทุกคนรู้ทำไมคุณมาที่นี่ คุณมาเปลื้องผ้า
แล้วเธอก็จับปลายเสื้อฉัน
ดึงมันลงอย่างช้าๆ
พร้อมทำหน้าโรคจิตๆ
แล้วฉันก็ดึงเสื้อกลับขึ้นมา
เธอก็พูดว่า "โอย! คุณอยากได้ขนมไหม"
และฉันก็อยากกินขนม เลยบอก "เอาสิ ไหนล่ะขนม"
รู้ตัวอีกที เธอกำลังเสริมสวยให้ฉัน เหมือนโรคใคร่เด็ก
แต่เราสลับตำแหน่งกัน
พอฉันจะช่วนเพื่อนอาบน้ำให้เธอ เธอพูดว่า
"เรเชล ถอดเสื้อผ้าออกแล้วมาลงอ่าง
หนูจะไม่พูดซ้ำนะ"
แล้วเธอก็พูดว่า "หนูบอกรึยัง ว่าคุณเหมือนวันเดอร์ วูแมน"
และมันได้ผลอยู่ครู่หนึ่งนะ
รู้ไหม ฉันก็หลงปลื้มไปหน่อย
ในหัวคิดถึงแต่คำชม
วันเดอร์ วูแมน จะว่าไปก็เหมือนนะ
นี่ฉันอยากได้คำชม จากเด็กหกขวบขนาดนั้นเลยเหรอ
ฉันเลยเล่าให้แม่เธอฟัง "ลูกเธอบอกว่าฉันเหมือน วันเดอร์ วูแมน"
เพื่อนฉันบอก "ลูกฉันพูดกับทุกคนแหละ
นี่เธอไม่ได้ลงอ่างใช่ไหม"
แม่ฉันเกลียดมุกนั้น
แม่บอกว่า "มันแปลกเกินไป
ลูกจะเล่นมุกแบบนั้นบนเวทีไม่ได้
เอามุกนั่นออกไปจาก โชว์แสดงความสามารถของลูกซะ"
แม่ฉันเรียกโชว์เดี่ยวไมโครโฟนว่า โชว์แสดงความสามารถ
พ่อแม่ไม่ค่อยเข้าใจฉันหรือโชว์ของฉันเท่าไร
ฉันคิดว่าพวกเขาเข้าใจพวกพี่ชายฉัน มากกว่านิดหน่อย
เพราะพวกพี่ๆ แต่งงาน มีลูก และทำครบทุกอย่างในสายตาพ่อแม่แล้ว
แต่พ่อแม่ไม่แน่ใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับฉัน
ทำให้พวกเขาหวั่นใจ
ไม่มีใครรู้ว่าจะถามอะไรฉันดี
พวกเขาได้แต่จ้องมองฉันเหมือนเป็นโคมไฟลาวา
แม่ฉันจะมองมาสักพักแล้วพูดว่า
"แล้ว ชีวิตตลกนิวยอร์กใต้ดินเป็นยังไงบ้าง"
ฉันก็ตอบว่า "หนูไม่ได้อยู่แบบหลบซ่อน หนูก็ยื่นภาษีนะ"
แม่ฉันคิดว่า ฉันรับฝิ่นอยู่ในตรอกมืดๆ เป็นค่าจ้าง
ฉันทำพ่อแม่สับสนมาก
แต่เพราะพวกเขาโตมาในยุคที่ต่างกัน
แฟนสมัย ม.ปลายของพ่อฉันทิ้งพ่อไป
เพราะพ่อทำกิจกรรมในโรงเรียนไม่พอ
ซึ่งฉันคิดว่าเป็นเหตุผลหนึ่ง ที่ดีที่สุดที่จะทิ้งใครสักคน
ฉันอยากทำบ้าง
ฉันอยากย้อนเวลากลับไปแล้วพูดว่า "ฟังนะ วอลลี
เธอรู้อะไรไหม มันจบแล้ว
ฉันขอโทษ วอลลี
แต่เธอทำกิจกรรมในโรงเรียนไม่พอ"
ฉันจะยอมเธอได้ยังไงในเมื่อเธอไม่สนใจ ทีมไวลด์ แคตเลยด้วยซ้ำ
เธอจะมาแตะต้องฉันไม่ได้
จนกว่าจะหัดเล่นเวฟในกองเชียร์ให้เป็น วอลลี
ใช่ ฉันรู้ว่าพ่อแม่เธอถูกแมวป่าฆ่าตาย
แต่นั่นไม่ใช่ข้ออ้างนะ วอลลี"
ตอนจบมันแปลกมาก
ที่บ้าน พ่อฉันกำลังทำบางอย่าง
ที่ทำให้พวกเรามีปัญหากับเขาอยู่
เพราะพ่อออกไปวิ่งยืดกล้ามเนื้อ ในที่สาธารณะบ่อยมาก
มันสับสนมาก
เพราะพวกเราไม่เคยเห็นพ่อออกไปวิ่ง หรือออกกำลังกายเลย
แต่พ่อกำลังใช้ชีวิตเพื่อแสวงหา
วิธีทำให้ตัวอ่อนที่สุดที่จะทำได้
โดยไม่มีจุดประสงค์เพื่ออะไรทั้งนั้น
พ่อทำเหมือนการออกกำลัง จะทำร้ายเขาได้ทุกเมื่อ
พ่อเลยอยากจะเตรียมพร้อมเอาไว้ก่อน
พ่อฉันหุ่นเหมือนอาเสี่ย
และเขาจะหยุดตรงไหนก็ได้ ยืดตัวกับอะไรสักอย่าง
ไม่สนแม่งอะไรทั้งนั้น เขาชอบยืดตัวในที่สาธารณะมาก
ชอบยืดตัวกับกล่องรับจดหมาย
และพ่อก็ทำให้ผู้ชายแปลกๆ หน้าตาน่าเกลียดคนหนึ่งร้องไห้
พ่อจะจับอะไรสักอย่างแล้วทำท่า...
ร้องแบบนี้ "อ๊า! อ๊า!"
เสียงประหลาดแบบกิ้งก่ามีปีก
พี่ๆ กับฉันเรียกมันว่าการยึดขายหน้า
เพราะมันทำให้พวกเราอับอาย
พวกเราพยายามเตือนกันเอง เวลามันจะเกิดขึ้น
เช่น พวกเราไปที่ร้านอาหาร แล้วหาพ่อไม่เจอ
พ่อเดินสุ่มสี่สุ่มห้าตามใจตัวเอง
ส่วนแม่ก็กำลังสบประมาทเด็กเสิร์ฟ
แม่พูดว่า "อะเลฮานโดร อยู่แถวไหนเหรอ
ช่างเป็นชื่อชนเผ่าพื้นเมืองที่เพราะจริงๆ"
ฉันก็แบบ "พ่ออยู่ไหน" แม่เอาแล้ว...
แม่ได้สิ่งที่ต้องการแล้ว
ใส่เสื้อคลุมน่าเกลียดเดินไปรอบๆ สบประมาททุกคนที่เจอ
พี่ชายฉันบอก "สงสัยพ่อกำลัง ยืดขายหน้าอยู่สักที่"
แล้วเราก็เจอพ่อกำลังยืด
อยู่หลังเก้าอี้ชายคนหนึ่ง ขณะที่เขากำลังกินข้าวอยู่
พ่อฉันคิดว่ามันโอเคที่จะไปคร่อมคนแปลกหน้า
แล้วยืดกล้ามเนื้อแบบสุดตัวข้ามหัวเขา
พ่อฉันแบบ "ขอโทษนะครับ
อ๊า!"
ฉันเลยบอก "พ่อหยุดขย่มเก้าอี้ผู้ชายคนนั้น
ปล่อยเขากินไก่ของเขาไป"
ช่วงหลังๆ ฉันเดินทางบ่อย
และใครก็ตามที่พอจะรู้ว่าชีวิตตลกเป็นยังไง
พวกเขาไม่สนใจพวกเราหรอกค่ะ
พวกเขาจะส่งไอ้บ้ากามที่ไหนก็ได้ มารับเราที่สนามบิน
พวกเขาไม่สนจริงๆ
ในระหว่างโชว์ครั้งหนึ่งที่แอละแบมา
ฉันพูดบางอย่างไม่เข้าหูชายคนหนึ่ง
และเขาก็ยืนขึ้นมากลางงานแล้วพูดว่า
"ผมไม่ชอบที่คุณพูด"
แล้วก็พูดต่อว่า
"อีกอย่างนะ
กลีบจิ๋มคุณออกแหน่ะ"
นั่นคือชีวิตฉัน
และฉันไม่คิดว่ากลีบจิ๋มฉันออกนะ
แต่ก็ไม่อยากก้มลงไปตรวจดูเหมือนกัน
ตรงบริเวณสงวนของตัวเองต่อหน้าผู้ชม
แล้วก็มีผู้หญิงฝั่งตรงข้ามห้อง ยืนขึ้นแล้วพูดว่า
"ไม่ กลีบจิ๋มของเธอไม่ได้ออก"
เธอบอก "ตอนแรกฉันก็คิดแบบนั้น
แต่มันไม่ใช่รอยกลีบจิ๋ม
มันแค่เงาจากแสงไฟส่องกระทบกางเกงของเธอ"
และมีผู้หญิงลุกขึ้นเป็นคนที่สาม
บอกว่า "ใช่ นั่นไม่ใช่รอยกลีบจิ๋ม
มันเป็นเพราะแสงไฟ แสดงต่อเลย อย่าไปสนใจ"
ผู้ชมได้เปลี่ยนที่นั่นเป็นหอประชุม เรื่องเป้ากางเกงฉันไปแล้ว
มันน่าสยอง
แล้วฉันก็กลับเข้าห้องพักหลังเวที
พยายามไตร่ตรองว่ามันเกิดอะไรขึ้น
แล้วเจ้าของคลับก็เข้ามาหาฉัน พูดว่า
"รู้ไหมว่าคุณเป็นยิวคนแรก ที่ผมเคยรู้จักในชีวิต"
เขาบอกว่าฉันเป็นยิวคนแรกที่เขารู้จัก
ซึ่งก็เดาว่าดีกว่าเป็นคนสุดท้ายละนะ
แล้วเขาก็พูดต่อว่า "ผมวาดภาพพิเศษนี้ให้คุณ"
เขาวาดภาพดาวหกแฉกให้ฉัน
มันเป็นอะไรที่รบกวนใจที่สุดที่ฉันเคยเห็นมา
คุณมองภาพนั้นครั้งเดียว
และคุณจะรู้ได้ว่า เขาฆ่าคุณแน่
ฆ่าเร็วๆ นี้แหละ ฉันว่า
แล้วเขาก็มาสะบัดอยู่หน้าฉัน
พูดว่า "ใช่เลย เธอชอบมัน
นี่สิ ยิวของผม เธอชอบดาวหกแฉก"
เขาโบกภาพอยู่ข้างหน้าฉัน
อย่างกับเป็นพวกนักสู้วัวบ้านนอก
แล้วเขาก็เอาแต่มองฉัน
พูดว่า "เธอชอบมัน เธอชอบมัน"
ฉันพยายามหาคำตอบว่าเขาต้องการอะไรกันแน่
เขาคิดว่ามันจะจบยังไงงั้นเหรอ
บางทีตอนเขายังเด็ก
ลุงของเขาสอนมาว่า ที่เธอต้องทำก็คืออึ๊บพวกยิว
ไม่รู้สิ บางทีเขาไปกับลุง
แล้วลุงบอกว่า "ถ้าเธออยากจะอึ๊บคนยิว
ที่ต้องทำก็คือ
สะบัดรูปดาวหกแฉกใส่หน้าคนยิว"
สะบัดมันเข้าไป อดทนไว้
อาจใช้เวลาหน่อย
เหมือนเวลาพยายามเอาลูกหมา ออกมาจากใต้ระเบียงหน้าบ้าน
อีกเดี๋ยว พอคนยิวพร้อมให้เอา
ผิวของเธอจะเปลี่ยนเป็นสีเขียว
เมื่อมันเปลี่ยนเป็นสีเขียวชะอุ่ม
นั่นคือตอนที่เธอได้ยิวแบบที่ต้องการ
แล้วคนยิวก็จะพูดว่า เอาเข้ามาเลย! เอาเข้ามา!
แล้วตอนนี้พวกเราก็อยู่ด้วยกัน และ...
ฉันเคยพยายามเล่นเซ็กซ์โฟนกับแฟนในโรงแรม
เขาอยากเล่นเซ็กซ์โฟนกัน
แต่เขาถูกขัดจังหวะ
เพราะฉันพยายามจะกินมักกะโรนีชีส ในเวลาเดียวกัน
ฉันหาส้อมไม่เจอในห้อง
ก็เลยใช้ที่กรองกาแฟแทน
ฉันรู้ว่านี้เป็นเรื่องเซ็กซี่
อย่างเพิ่งแข็งซะก่อน ตั้งใจฟังที่ฉันพูด
คือฉันก็พยายามตักมักะโรนีชีส แล้วเขาก็ถามว่า
"คุณใส่ชุดอะไรอยู่" ฉันนึกถึงชุดเซ็กซี่ไม่ออก
ที่ฉันใส่อยู่คือเสื้อยืดตัวหลวมโคร่ง
มีลายหน้าของทูพักอยู่ด้านหน้า
กำลังชูนิ้วกลางสองนิ้ว พร้อมข้อความ "อย่าเชื่อใครหน้าไหน"
ฉันก็คิดว่า ไม่ นี่มันไม่เซ็กซี่
ฉันเลยบอกแฟนว่า "ฉันใส่..."
ฉันคิดอะไรที่เซ็กซี่ไม่ออกจริงๆ ก็เลย
"ฉันใส่จัมป์สูทผ้าสักหลาด...
เพราะสำส่อน
และฉันชอบผ้าสักหลาด
ฉันใส่เสื้อคลุมลายชนเผ่านาวาโฮ ที่มีสับปะรดอยู่ด้วย
และก็มีฟลามิงโกอีก
ฉันจัดของเสร็จ พร้อมเที่ยวนิคารากัวแล้ว
เขาโกรธฉันเพราะฉันชอบ เล่าเรื่องตลกทันทีหลังมีเซ็กซ์
คือ ฉันไม่เคยเชื่อ
ว่าจำเป็นต้องมีช่วงเวลา จ้องตาอ่อนโยนกันหลังมีเซ็กซ์
ฉันว่าพอมีอะไรเสร็จแล้ว ก็ได้เวลาเล่าเรื่องตลก
ฉันชอบเปลี่ยนเรื่องกับผู้ชาย หลังมีเซ็กซ์แล้ว
มันตลกมากสำหรับฉัน
มันคือตอนที่ฉันรู้สึกมีชีวิตชีวา และเข้าถึงได้ที่สุด
ฉันก็แค่หยิบเหรียญขึ้นมา
แล้วโยนใส่เขา...
ลงบนร่างเปลือยหลังมีเซ็กซ์ของผู้ชาย...
แล้วพูดว่า "ชู่วว์ อยู่นิ่งๆ แหละดีแล้ว
เก็บเหรียญพวกนั้นไปแล้วหุบปาก
ห้ามพูดเรื่องที่เกิดขึ้น ในห้องนี้ เข้าใจไหม"
ออกไปซื้อของมีค่าให้ตัวเอง...
เพราะว่าคุณคู่ควร"
หนึ่งในการทะเลาะครั้งใหญ่
คือเขาโกรธเพราะเรากำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม
แล้วฉันไปเตรียมเศษเหรียญให้พร้อมล่วงหน้า
เขาบอกว่า "คุณทำบ้าอะไรน่ะ"
คือ ขอโทษนะ
ขอบอกได้ไหมว่าไม่เห็นจะไม่ตลกตรงไหนเลย
มันเป็นช่วงเวลาขำๆ หลังมีเซ็กซ์สำหรับฉัน
คือ คุณทำเรื่องโง่ๆ พวกนี้ด้วยกัน
แล้วตอนนี้คุณมานอนอยู่ตรงนั้น มันทำให้ฉันขำ
ผู้ชายให้ความสำคัญกับร่างกายพวกเขา
เมื่อ 20 นาทีก่อน พวกเขามี ร่างกายทางเพศที่ทรงพลัง
แล้วตอนนี้เขาก็แค่เดินไปมารอบห้อง
ในร่างปวกเปียกหลังมีเซ็กซ์
ทำนู่นนี่ หยิบผ้าเช็ดตัว
ไม่มีช่วงไหนในชีวิตจะดูโง่ไปกว่า
การต้องทำนู่นทำนี่ในบ้านทันที หลังจากมีเซ็กซ์
ช่วงเวลาแห่งความใคร่ได้กลายเป็น การเดินล่อนจ้อนหยิบของ
ตอนนั้นฉันอยู่บนรถเมล์หลังเลิกกับแฟน
และฉันร้องไห้เบาๆ อยู่บนรถ
ผู้หญิงที่นั่งข้างๆ ฉันถามว่า
"ทำไมคุณถึงร้องไห้ ร้องทำไม"
เธอเหมือนคนบังคลาเทศใจดี
ฉันก็บอกว่า "ฉันโดนผู้ชายทิ้ง"
เธอก็พูดว่า "อย่าไปร้องไห้เพราะพวกผู้ชาย"
เธอบอก "ผู้ชายทุกคน สนใจแค่เป้ากางเกงของคุณเท่านั้น"
ก็จริงนะ ว่าต่อสิคะ
เธอบอก "พวกผู้ชายก็เหมือนลูกแมว
พวกมันร้องเหมียวๆ เพื่อขอเข้าไปข้างใน เหมียวๆๆ
พวกมันอยากได้แค่นั้น เป้า เหมียวๆ
พวกมันข่วนประตูของคูณ
แล้วพอคุณให้เข้ามา
พวกมันทำยังไง พวกมันก็ลงโทษเป้าของคุณ ด้วยการฉีกมันออก
จุดหนึ่ง ดูเหมือนเธอจะแค่เพ้อฝัน
ถึงจู๋ดีๆ ที่เคยสัมผัสมาในวันเก่าๆ
เธอบอก "โอ้แม้เจ้า พวกมันเล่นซะ"
เธอบอกอีกว่า "ทันทีที่พวกมัน สำเร็จกับเป้าแล้ว
พวกมันก็จะร้องเหมียวๆๆ ขอกลับออกไปข้างนอกทันที
นั่นแหละที่พวกมันอยากได้ เป้ากางเกง
ฉันก็แบบ โอเค เรื่องนี้หนักอยู่นะ แต่ฉันก็ยินดีรับฟัง
เธอพูดว่า "คุณรู้ไหม ฉันไม่ชอบสามีตัวเองด้วยซ้ำ
เขาเป็นไอ้ขยะ"
ฉันคิดว่ามันเป็นคำดูถูกที่ดีที่สุด
มันดีกว่าด่าคนอื่นว่าไอ้ชั่ว หรือหัวกระดอซะอีก
แค่เรียกว่า ไอ้ขยะ!
คนที่ฉันกำลังคบอยู่ เราถูกจับคู่ค่ะ
เพื่อนของฉันพาฉันไป งานเลี้ยงคริสมาสต์เพื่อเจอเขา
เขาเป็นนักดับเพลิง เพื่อนฉันเลย พาฉันไปงานเลี้ยงนี้ที่บรูกลินเพื่อเจอเขา
และเมื่อฉันไปถึง ทุกคนก็ค่อนข้างเมาแล้ว
จากนั้นผู้ชายคนนี้ก็ขึ้นไปที่บาร์
เพื่อกล่าวอวยพร ให้กับคนอื่นๆ ในแผนกดับเพลิง
เขาพูด "ผมอยากจะบอกว่า ผมรักพวกคุณมากกว่าทุกสิ่ง
พวกคุณเป็นพี่น้อง เป็นเพื่อนของผม"
มันฟังดูเหมือนข่มขู่ แต่ที่จริงมันก็ สวยงามในเวลาเดียวกัน
เขาพูดว่า "พวกคุณไม่ใช่แค่พี่น้องของผม พวกคนเป็นเพื่อนรักที่สุดในโลก"
นี่ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ ในเวลาเดียวกัน ทุกคนพร้อมใจร้องเพลง
"แพทริคโดนเล่นตูดแน่ แต๊วแหน่วๆ"
คุณไม่เคยเห็นผู้คนมีความสุขขนาดนี้มาก่อน
ร้องเพลงงี่เง่าที่สุดที่เคยได้ยิน
แล้วผู้ชายคนนั้นก็ค่อยๆ ลงมาจากบาร์
เก็บความคิดตัวเองไว้เงียบๆแล้วเดินจากไป
อีกไม่กี่นาทีก็มีผู้ชายอีกคน ขึ้นมาที่บาร์เพื่อกล่าวอวยพร
นี่เขาคิดว่ามันจะต่างจากครั้งก่อนรึไง
เขาพูด "ผมรักพวกคุณ
พวกคุณเป็นพี่น้องของผม และผมยอมแลกชีวิตให้"
พวกเขาก็ "ไบรอันโดนเล่นตูดแน่ แต๊วแหน่วๆ"
ฉันมองไปที่ชายคนหนึ่ง เขาก็ถามฉัน "อะไรล่ะ คุณไม่ชอบเสียงเพลงเหรอ"
ฉันก็ว่านั่นแหละคือปัญหา เขาคิดว่าฉันชอบเพลงนี้
"คุณพูดถูก
ฉันไม่เคยชื่นชอบงานอาร์ต"
เขาเลยบอก "นี่คุณยังไม่ได้ฟังท่อนที่สองนะ"
แล้วมันก็ประมาณนี้ "แพทริคโดนเล่นตูดแน่ แต๊วแหน่วๆ
และเราฉลองให้เขาได้สิทธิ์นั้น"
แฟนฉันไม่ได้ร้องเพลงนั้น
มันเป็นเดตแรกของเรา
ฉันมองเขาเพื่อดูว่าเขาจะร้องเพลงไหม
เพลงแพทริคโดนเล่นตูด
แล้วเขาก็มองมาที่ฉันแบบนี้
ซึ่งให้เขาดูเป็นสุภาพบุรุษ ที่น่าทึ่งที่สุดในโลก
ที่ไม่ได้ร้องเพลงนั้น
ที่จริงเขาไม่รู้เนื้อเพลง เหมือนที่นี่ไม่ใช่สถานีดับเพลิงเขา
อย่างไรก็ดี ฉันพาเขาไปเจอพ่อแม่ที่บ้าน
แม่ของฉันก็สวมผ้าคลุมวัยทอง ลายสับปะรดอยู่
แล้วพ่อฉันก็เดินมาหา พูดว่า
"คุณเป็นนักดับเพลิงเหรอ
ผมเจอกระรอกตายอยู่หลังบ้าน
คุณน่าจะช่วยผมได้"
เขาเป็นนักดับเพลิงนะพ่อ ไม่ใช่ จนท.ควบคุมสัตว์
พ่อไม่สน "มาช่วยผมหน่อย"
พ่อพาแฟนฉันเดินไปสวนหลังบ้าน ชี้ไปที่ซากกระรอกตัวนั้น
แล้วบอก "คุณช่วยไปจัดการให้ผมหน่อยสิ
ไม่คุณก็เมียผม แคเรน
ผมไม่ไปจับมันแน่"
คุณชายมาก พ่อฉัน
แล้วพ่อก็บอก "ผมจะบอกอะไรให้ ถ้าคุณจัดการ
ผมจะให้ 20 เหรียญ"
แฟนมองหน้าฉันแล้วถามว่า "นี่พ่อคุณเอาจริงเหรอ"
ฉันบอก "จริงทุกอย่าง ยกเว้นที่จะให้ 20 เหรียญ"
ฉันบอก "เชื่อสิ คุณไม่มีทาง ได้จากพ่อฉันแม้แต่แดงเดียว"
ใช่ พวกพ่อแม่เรื่องเยอะมาก
ฉันพยายามหาทางหนีพวกเขาและครอบครัว
ไปอยู่บ้านเพื่อนฉัน
เราโตมาด้วยกันและเธอ...
ตอนฉันยังเด็ก ฉันไม่อยากได้อะไร นอกจากแต่งงาน
อยากเป็นเจ้าหญิงสีชมพู
นั่นคือเป้าหมายของฉัน ฉันอยากอายุ 18 แล้วมีลูกเลย
จนเมื่อฉันได้เห็นชีวิตแต่งงาน ของพ่อแม่เพื่อนฉัน
เพราะพวกเขาทะเลาะกันตลอดเวลา
พวกเขาไม่ถูกกันอย่างเปิดเผย
มันมีรูปแต่งงานขนาดใหญ่ของพวกเขา
และพวกเขาก็จะเดินไปมา ในอะพาร์ตเมนต์ผ่านหน้ารูปนั้น
แล้วก็แบบ "เวร แคธี เวร"
เขาโมโหใส่แคธีตลอดเวลา
เช่นว่า "เวร แคธี กาแฟนี่รสชาติเฮงซวยมาก"
เขายังโทษแคธีกับเรื่องอื่นๆ ที่เธอไม่มีส่วนรับผิดชอบด้วย
เขาจะพูด "เดอะ แบร์ส ขาดไปสี่แต้ม เวร แคธี!
เวร แคธี เงินเฟ้อ แคธี เวร!"
และที่เธอสวนขามีอย่างเดียวคือ "ซ่อมเครื่องซักผ้า!
ซ่อมเครื่องซักผ้าสักที แฮงก์!"
นี่คือชายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยหลงรัก
เธอไม่เห็นเขาเป็นผู้ชายอีกแล้ว เธอเห็นเขาเป็นคีม
ฉันตอนเด็กๆ ได้แค่จ้องภาพแต่งงานของพวกเขา
แล้วสงสัย "มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง"
บางทีตอนพวกเขาเดตกันและเขาตื่นเต้น
เขาอาจจะวิดพื้น
หรืออะไรก็ตามที่ผู้ชายยุค 50 ทำเพื่อเตรียมไปเดต
ฉันไม่มีข้อมูลหรอก
และเธออาจจะ "แฮงก์มานี่สิ
ฉันน่าจะเปิดกระป๋อง"
ฉีดสเปรย์ที่ผมและเปิดกระป๋อง
บางทีฉันอาจยอมถ้าเขาทำกิจกรรมโรงเรียนมากพอ
ฉันหาเหตุผลอะไรก็ได้ เพื่อหนีครอบครัวตัวเอง
และไปลงคลาสปั่นจักรยานในฟิตเนส
ฉันแค่อยากไปออกกำลังกาย
แต่พวกเขาก็ให้ตะโกน สร้างแรงบันดาลใจในคลาส
ฉันไม่สนใจหรอก
ฉันไม่ชอบความคิดนั้น กับการออกกำลังกายสมัยนี้
เช่น "เราทุกคนมาร่วมกัน"
คือ ไม่ ฉันไม่ร่วม เคลซี
เราไม่ได้ร่วมอะไรกัน
ถ้าฉันโผล่ไปบ้านคุณ คุณคงโทรเรียกตำรวจแน่ๆ
แต่ผู้คนก็ชอบมันมาก
ฉันนี่แบบ "โอย!"
ฉันไม่ชอบการกระตุ้นแบบส่วนรวม
ฉันไม่เคยสนใจเลย
พวกเขาให้คุณพูดอะไรๆ กับคนที่อยู่ข้างๆ
เธอบอก "ทุกคน ฉันอยากให้คุณ มองนักปั่นทางด้านขวา
ตีมือกับเธอแล้วพูดว่า เอาเลย สาวน้อย!"
คือ นั่นคือสิ่งที่แย่ที่สุดสิ่งหนึ่ง ที่เคยมีคนขอให้ฉันทำ
ฉันกำลังลน
นี่ฉันมีทางเลือกที่สองไหม
ให้ฉันไปฆ่านกหรืออะไรสักอย่างได้ไหม
ผู้คนทำมันอย่างมีความสุข
ฉันเลยพยายามบ้าง
ฉันมองไปที่สาวคนข้างๆ
พยายามทำตัวกระตือรือร้น
ฉันเลยมองผู้หญิงคนนั้นและบอกว่า "เอาเลย สาวน้อย!"
และเธอก็บอก "อะไรนะ"
ฉันก็บอก "เอาเลย สาวน้อย!"
แล้วฉันก็เห็นว่าเธอใส่หูฟังอยู่
เธอเลยถอดหูฟังออกแล้วพูดว่า "โทษที อะไรนะคะ"
ฉันก็บอก "เอาเลย สาวน้อย เอาเลย!"
และฉันก็นึกได้ว่าเธอไม่ได้ฟังที่ครูสอน
ฉันเลยเหมือนเป็นอีโรคจิต
ฉันตีไหล่เธอ
ระหว่างออกกำลังกาย
เธอก็ถาม "คุณต้องการอะไร" ฉันก็บอก "เอาเลย สาวน้อย!"
เธอคงบอก "ไปไกลๆ เลยนะ"
แล้วครูฝึกก็
สัมผัสได้ว่าฉันไม่ให้ความร่วมมือ
เธอเลยพยายามดึงฉันไปมีส่วนร่วม
เธอพูด "เรเชล ดูเรเชลที่อยู่ตรงนั้น
จักรยานเบอร์ 36 เธอกำลังคิดว่า ตัวเองเป็นร็อกสตาร์"
คือ ฉันไม่เคยคิดอะไรแบบนั้นเลยในชีวิต
ฉันกำลังตายแบบเงียบๆ
ในมุมส่วนตัวที่ฉันเลือกไว้ให้ตัวเอง
ฉันไม่คิดว่าตัวเองเป็นหินด้วย
แล้วเธอก็พูดต่อ "ฉันอยากให้คุณใช้ช่วงเวลานี้
ควบคุมพลังขับเคลื่อนที่เป็นพิษ
ในชีวิตของคุณที่ไม่มีประโยชน์กับคุณอีกแล้ว
ฉันอยากให้คุณเอาพลังที่เป็นพิษนั้น ออกไปเดี๋ยวนี้"
และก็มีผู้หญิงคนนึงพูดว่า
"ไปตายซะ สก็อตต์"
และนั่นทำให้ฉัน
มีความสุขสุดๆ...
ที่ได้รู้ว่าบางที ฉันก็แค่คนนิสัยแย่ๆ คนหนึ่ง
มีแต่พระเจ้าที่รู้ว่าสก็อตต์ ทำอะไรกับผู้หญิงคนนี้ไว้
แต่แล้วความเจ็บปวดของผู้หญิงคนนั้น ก็เติมเต็มชีวิตฉันเป็นเดือน
ฉันหัวเราะจนน้ำตาไหล
นั่นมันนานมาแล้วด้วย
และฉันยังเจอเพื่อนร่วมห้องหลายหนต่อวัน
ทุกครั้งที่เดินผ่านเธอตรงทางเดิน ฉันก็จะ "ไปตายซะ สก็อตต์"
ครั้งนี้สก็อตต์ตัวจริง
ฉันมีเส้นแบ่งนะ
ฉันเป็นร็อกสตาร์
ฉันคู่ควรกับสก็อตต์ที่ดีกว่า
เพื่อนฉันบอก "ช่างเหอะ
พ่อเธอเพิ่งเรียนฉันว่า สาวหุ่นเซี๊ยะในเฟสบุ๊ก"
ขอบคุณทุกคนนะคะ ขอบคุณมาก
คำบรรยายโดย กฤตญา โมลีโรจน์ธนกุล