NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
A teraz na scenę zapraszamy
Ginę Yashere!
Jak tam, Los Angeles?
Dobrze tu wrócić.
Nie wiem, czy wiecie, ale kiedyś tu mieszkałam.
Mieszkałam w LA przez kilka lat. Serio.
Mieszkałam przez chwilę w Los Angeles. Uwielbiałam to życie. Przepiękne.
Ale musiałam wyjechać.
Nie nadaję się do Hollywood.
Spójrzcie na to.
To nie jest hollywoodzki wygląd.
Czarnoskóre kobiety mają dwa wyjścia:
wyglądają jak Halle Berry,
albo jak Precious.
I nie ma...
nic pomiędzy!
Wysyłano mnie na najdziwniejsze przesłuchania w Hollywood.
Na przykład na takie. Nie zmyślam.
Postać tak się nazywała:
Trzecia dresiara z getta.
Chcecie usłyszeć moją kwestię?
Tak!
„To nie twój dzieciak, czarnuchu!”
I tyle.
Powiedziałam do agenta: „Nie powiem tego. Odmawiam.
Mam swoją godność czarnoskórej kobiety”.
A potem zobaczyłam kasę.
„To nie twój dzieciak, czarnuchu!”
Myślisz, że dostałam awans na Pierwszą dresiarę z getta?
Dobrze być z powrotem.
Niektórzy z was wyglądają na zagubionych.
Wiedzieliście, że w Anglii są czarni?
Jesteśmy wszędzie.
Wygląda pan na zagubionego, jakby pan myślał:
„Czy to Idris Elba? Co się dzieje?”.
Wiem! Z Londynu, z Anglii! Stamtąd pochodzę.
Oczywiście czarni nie są w Anglii autochtonami.
Moja mama przyjechała z Nigerii.
Z Afryki zachodniej.
Nie bijcie brawa!
Pojechała z Nigerii do Anglii.
Co sobie, kurwa, myślała?
Moja mama mogła wybrać dowolne miejsce na Ziemi.
Wyobrażam ją sobie w Nigerii z mapą:
„Dokąd ja mam jechać?
Wiecie co?
Mam dość słońca.
Chcę pojechać gdzieś, gdzie jest mżawka
i subtelny rasizm. Chcę subtelnego rasizmu”.
Nie wiem, czy o tym wiecie, ale Brytyjczycy są w rasizmie najlepsi.
Najlepsi!
Lepsi niż wy, Amerykanie.
Są tak świetni, że nawet nie zauważasz dyskryminacji.
Pieprzeni rasiści ninja!
Dlatego wolę stary, dobry rasizm amerykański.
Tak, wolę!
Prosto w twarz.
Z amerykańskim rasizmem wiesz, na czym stoisz.
Macie nawet filmy o tym, gdzie mnie chcecie,
a gdzie nie.
Wiem na przykład, że nigdy nie pojadę do pieprzonego Mississipi.
Widziałam filmy!
Chociaż...
mój menedżer ostatnio zorganizował mi występy
w Birmingham w Alabamie.
No właśnie!
Zobaczyłam to w kalendarzu i...
„Kurwa, nie!”.
A potem zobaczyłam kasę.
I powiedziałam: „Nie można osądzać,
trzeba dać ludziom szansę”.
I pojechałam do Birmingham w Alabamie!
Fajnie było.
Doświadczyłam południowej gościnności, występy były świetne,
dostałam bardzo ładny hotel.
Bardzo mnie to zaskoczyło. Powiem wam dlaczego.
Jestem z Anglii. O Alabamie wiem tyle, co w waszych filmach,
więc nie spodziewałam się takiego ładnego hotelu.
Spodziewałam się chałupy na mokradle...
z gościem w roboczych ciuchach...
który mówi do mnie „chłopcze”! Tego się spodzewałam.
Byłam zaskoczona hotelem.
„Jak pięknie, jaka cywilizacja, cudownie”.
Potraktowałam Alabamę tak, jak biali ludzie traktują Afrykę,
jadąc tam pierwszy raz.
No wiecie, biali. Zjawiacie się w Afryce...
„Rany!
Mają samochody, buty i cały ten szajs”.
Tak było ze mną w Alabamie.
„Rany, mają elektryczność i zęby!”.
Mnóstwo czarnych w Alabamie.
To mnie zszokowało. „Rany, ilu czarnych ludzi!”.
Wysiadłam samolotu, zobaczyłam czarnych i pobiegłam do nich.
„Wiecie, że możecie wyjechać?
Nie musicie się nawet ukrywać. Możecie jechać autem!”.
Wiele się uczę.
Urodziłam się i wychowałam w Londynie.
Moja matka wyemigrowała z Nigerii do Anglii,
urodziła nas w Anglii.
Była nadopiekuńcza i miała wobec nas wielkie ambicje.
Kiedy rodzisz dzieci w obcym kraju, masz wymagania.
Mama się bała, że coś nam się stanie.
Była nadopiekuńcza do szaleństwa.
Dam wam przykład. Przysięgam, że to prawda.
Moja matka...
zbierała wycinki...
o wypadkach drogowych.
Tak, powtórzę: miała zeszyt z wypadkami.
Kiedy zdarzył się jakiś wypadek, wycinała artykuł z gazety
i wklejała go do zeszytu, którego używała,
by nas do wszystkiego zniechęcać.
Do wszystkiego! „Mamo, mogę jechać na szkolną wycieczkę?”.
„Widzisz te dzieci? Spójrz.
Nie żyją.
Wiesz dlaczego?
Bo chciały jechać na wycieczkę.
Mama je ostrzegała, ale nie słuchały.
A teraz popatrz na nie. Martwe.
Kompletnie martwe.
Patrz na ich martwe twarze!
Nieżywe, umarłe.
Kompletnie martwe.
Mart-we, mart-we,
mart-we!”.
Zawsze używała tego zeszytu. „Mogę iść do parku?”.
„Widzisz te dzieci? Patrz. Mart-we! Wiesz dlaczego są martwe?
Bo poszły się bawić w parku.
Złapały przeziębienie i umarły. Nie żyją!”.
Raz mieliśmy wycieczkę do Tower.
Mieszkaliśmy w londyńskiej dzielnicy o nazwie Tower Hamlets.
Jak można zgadnąć z nazwy, znajduje się bardzo blisko
londyńskiej Tower.
„Mamo, patrz, to jest tam.
Możesz mnie z domu trzymać za rękę.
To jest tam”.
„Widzisz te dzieci? Spójrz na nie. Martwe!
Wiesz dlaczego?
Bo poszły na wycieczkę do Tower.
I duch Henryka VIII obciął im głowy. Martwe!”.
Bardzo nadopiekuńcza.
Nie rozumiała zachodniej kultury.
Nie rozumiała idei Halloween.
„Halloween? Co to za diabelski wymysł?
Co to za cukierek czy psikus?
Pozwól mi zrozumieć. Biegasz po okolicy w nocy...
przebrana za postać z kreskówki...
i walisz w drzwi sąsiadów...
żebrząc.
Ludzie pomyślą, że twojej matki nie stać na słodycze.
Żadnych cukierków i psikusów.
Możesz to robić w domu.
Możesz zapukać do moich drzwi
i poprosić o słodycze.
A ja powiem: nie, marsz do łóżka”.
No to uciekłam.
I mieszkam w Ameryce.
Ameryka!
Kurwa!
To powinien być wasz hymn narodowy.
Olimpiada byłaby znacznie fajniejsza,
gdyby wasi sportowcy mogli zaśpiewać na podium:
Ameryka!
Kurwa!
Już jako sześciolatka chciałam mieszkać w Ameryce. Wiecie czemu?
W Anglii oglądaliśmy wasze filmy
i wyglądało na to, że dzieci mają u was świetne życie!
Modne ciuchy, przystrzyżone trawniki.
I każdy amerykański dzieciak jeździł na fajnym rowerze,
rozwiązując zagadki kryminalne.
A ja to oglądałam w Anglii... „Kurwa!”.
Jestem z Londynu, a tam dzieci tak mówią. „Kurwa!
Amerykańskie dzieci mogą być detektywami!
Chcę jechać do Ameryki i zostać detektywem!”.
Wyglądało, że świetnie się bawicie.
W każdym programie telewizyjnym było tak:
„Co chcesz robić po szkole?”, „Nie wiem”.
„Chodźmy na plażę z Bradem i Chadem”.
I wygłupialiście się na plaży.
Dzieci w Ameryce ciągle się wygłupiały!
Wiecie co ja robiłam po szkole w Londynie? Powiem wam.
„Mike i John
znaleźli za szopą białą psią kupę.
Chodźmy popatrzeć”.
I wszyscy się zbieraliśmy wokół psiej kupy.
I przez siedem godzin trącaliśmy ją kijem.
Niektórzy z was się dziwią.
Nawet nie wiecie, co to biała psia kupa. Nie istnieje w Ameryce.
Nie ma tu białych psich kup.
Znalazłam w sieci, że w Anglii w latach 80.
dawaliśmy psom za dużo wapnia.
Kiedy więc srały na ulicy,
jak to za starych dobrych czasów...
Kiedy nie zbierało się psich kup do torebki
i nosiło ze sobą przez siedem godzin.
Kiedy więc pies zrobił kupę na ulicy, kupa była biała
i łatwo się kruszyła.
Wiem, bo spędziłam siedem godzin trącając ją kijem.
Jeśli nawet niczego więcej dziś się nie dowiecie,
to przynajmniej wiecie o istnieniu białych psich kup.
Zadziwiające.
Nie mogłam się doczekać, by opuścić Anglię i białe kupy,
bo wyglądało na to, że świetnie się bawicie.
W każdym programie dzieciaki mówiły:
„O Boże, co założę na bal maturalny?”.
Co to jest ten bal maturalny?
Brzmi niesamowicie!
Każdy dzieciak w Ameryce martwi się balem maturalnym,
to musi być najlepsza impreza świata!
Chcę do Ameryki, chcę na bal maturalny!
Chcę jechać limuzyną,
z bukietem kwiatów,
tańczyć całą noc
i zostać królową balu.
Bo w każdym filmie król i królowa balu byli niesamowici.
Oprócz filmu Carrie.
Ale w każdym innym
król i królowa byli przepiękni.
A potem triumfalnie opuścimy bal, wsiądziemy do limuzyny,
pojedziemy na Miejsce Seksu
i będziemy się pieprzyć.
Bo każdy film kończył się sceną seksu
na tylnym siedzeniu, na tle miasta.
Kończył się przed sceną
w klinice aborcyjnej.
Nie mieliśmy w Anglii takich bali. Wiecie, co mieliśmy?
Dyskoteki, na których można było dostać kosę pod żebra.
Marzyłam,
żeby pojechać do Ameryki i pieprzyć się w limuzynie.
W końcu dotarłam do Ameryki...
i zagłosowaliście na Trumpa, i mnie deportują.
Walcie się, Amerykanie!
Mam cztery z sześciu cech, których Trump nienawidzi.
Cztery z sześciu.
Jestem czarna.
Kobieta. Imigrantka.
Lesbijka.
Cztery z sześciu.
Nie jestem muzułmanką
i nie nazywam się Lopez. To wszystko.
Byłam w zagranicznej trasie i próbowałam wrócić,
kiedy zablokowano wjazdy.
Lecę samolotem, oglądam wiadomości. „Cholera!
Nie wpuszczą mnie z powrotem!
Jestem imigrantką
i za cholerę nie mam amerykańskiego akcentu!
Nie jestem Idris Elba”.
Pomyślałam: „Jedyny sposób, żeby mnie wpuścili,
kiedy wyląduję muszę im dać znać,
że nie jestem muzułmanką.
Bo wszyscy wiemy, że muzułmanie to nowi czarni.
To powinni pokazywać w telewizji.
Muzułmanie to nowi czarni.
Pomarańczowe kombinezony już mają.
Niewielka zmiana.
To prawda.
Myślałam sobie w samolocie: „Jak wyląduję,
powiem, że jestem czarną starego typu”.
Samolot wylądował i przeszłam przez lotnisko
z wypiętą piersią i w jarmułce.
Podziałało! Wpuścili mnie!
Ameryka!
Kurwa!
Mieszkam teraz w Nowym Jorku.
W Nowym Jorku!
Lubię go. Jestem z Londynu.
Londyn, Nowy Jork, podobne miasta.
Nowy Jork jest większą, bardziej szaloną,
brudniejszą wersją...
Londynu. Nowy Jork to brudne miasto.
Bardzo brudne.
Paskudnie brudne miasto.
Paskudnie brudna miejska dziura.
Nowy Jork to pieprzone bagno!
Szambo.
Śmietnisko.
Gówniane miasto.
Brudne!
W Nowym Jorku nie ma altanek śmietnikowych.
W dzień wywózki śmieci,
który jest tu, kurwa, codziennie...
worki ze śmieciami wyrzuca się na chodniki.
Wywala się! Ulice są zastawione workami na śmieci.
Przerażające!
Powiem wam czemu.
Boję się. Kiedy wracam nocą do domu,
nie idę chodnikiem. Idę środkiem ulicy.
Bo mijasz taki worek
i on zaczyna się ruszać.
I wyskakuje z niego wielki szczur.
„Co tam, Idris?”.
Brudne miasto!
I jakie drogie!
Strasznie drogie.
Nie wiedziałam, że będzie tak drogo.
„Dlaczego miałoby tu być drogo? To brudna dziura”.
Założyłam, że Los Angeles jest droższe.
Kiedy przyjechałam z Anglii, wybrałam Los Angeles.
„Nie popełnię tego błędu, co mama.
Jadę do LA. Chcę słońca!”.
Wy tu macie jedną porę roku. Słoneczną!
A więc jadę do LA.
Założyłam, że będzie tam super drogo.
A nie było. Prowadziłam fajne życie w tamtym czasie.
Dwie sypialnie, dwie łazienki,
siłownia, portier,
parking podziemny na dwa auta.
Basen na dachu
z widokiem na napis Hollywood.
Każde zdjęcie na Facebooku i Instagramie
przez trzy lata to ja nad basenem.
Nie weszłam do niego, bo jestem czarna, ale pozowałam.
Płaciłam za to 1700 $ miesięcznie.
Całkiem dobra cena, jak na LA. Uczciwa.
Kiedy więc się przeprowadzałam,
myślałam: „Nowy Jork to dziura.
Będzie mnie stać na więcej.
W Nowym Jorku będę mieć dwa baseny
za 1700 $”.
Nie mówiłam wam, że kiedy mieszkałam w LA,
poznałam moją dziewczynę.
Tak, to ona.
Ona mieszkała w Nowym Jorku.
Przez rok to był związek na odległość,
a potem ja się przeprowadziłam.
Ona na to: „Świetnie, zamieszkasz ze mną.
Na Brooklynie, w Bed-Stuy”.
Ja na to: „Nie ma mowy.
Nie chcę mieszkać tam, gdzie Jay-Z,
kiedy mu nie szło.
Celuję w Upper East Side,
apartament z dwoma basenami
za 1700 $”.
Ona na to: „Serio?
Pójdę z tobą oglądać te apartamenty”.
Przez trzy tygodnie chodziła ze mną
i patrzyła, jak robię z siebie jebanego durnia.
Przeginałam, to prawda.
„To tu? Upper East Side? Jeden basen?
Ujdzie. No dobrze.
Ile?”.
A koleś na to:
„12 000 $ za miesiąc”.
„Chyba mnie pan nie zrozumiał.
Nie chcę całego bloku”.
Potem zaczęłam szukać mieszkań, na które mnie stać.
Kurka wodna!
Nic godziwego nie znajdziesz w Nowym Jorku za 1700 $.
Chyba że chcesz mieszkać z 27 innymi satyrykami.
Każde kolejne mieszkanie było gorsze niż poprzednie.
W jednym było tak: „Czy pan wiedział,
że będzie pan je dzisiaj pokazywał?
Bo wygląda na niedokończone.
Jakbyśmy byli na budowie. To idiotyczne!”.
Jedno mieszkanie było tak brudne,
że karaluch mnie po nim oprowadził.
„Zapraszam do środka.
To jest nasz pokój...”.
Po 10 gównianych mieszkaniach spojrzałam na dziewczynę:
„Wiesz co? Kocham cię. Zamieszkajmy razem
w Bed-Stuy na Brooklynie w twoim domu.
Bed-Stuy, bierz albo zdychaj”.
Tak, mieszkam w Nowym Jorku z moją dziewczyną.
Rozmowa z mamą na ten temat nie poszła zbyt dobrze.
Powiedziałam mamie. Nie było przyjemnie.
Mówiłam, że jest super ambitna.
Chciała dla nas jak najlepiej. Ja miałam być lekarzem.
Ale odkryłam, że nie znoszę widoku krwi.
Może inżynier? Mama na to:
„Dobrze. Inżynier jest na liście afrykańskich zawodów”.
I wtedy postanowiłam zostać satyryczką.
„Nie spodoba jej się to.
Za jednym zamachem powiem, że jestem lesbijką”.
Mama na to: „Co ty opowiadasz?
Mówisz mi,
że moja córka
jest gejowskim klaunem?
Widzisz te dzieci? Spójrz na nie. Są martwe.
Bo były gejowskimi klaunami.
W Nigerii nie ma gejowskich klaunów. Klauny są okropne”.
A więc jestem w Ameryce.
Ameryka!
Kurwa!
Lubię Amerykę. Poznałam was.
Studiowałam was. Wiele się nauczyłam. Na przykład?
W Ameryce, jeśli tyjecie,
jesteście naprawdę, kurwa, grubi.
Przeogromni.
Jak z kreskówki.
Widziałam dokument o tym,
jak kolesia musieli wycinać z wnętrza domu.
Do tego stopnia potraficie utyć!
Niektórzy z was przycichli.
„Czy to był bungalow? Mieszkanie?”.
To był dom! Rozcięli dom!
W pewnym momencie ten facet spojrzał w lustro:
„Gruby to będę, gdy mnie wyciągną przez dach!”.
Podziwiam waszą zawziętość.
To nie wasza wina. Oglądam reklamy.
Wszystkie promują żarcie.
Żarcie!
I to nie jest dobre jedzenie.
Widziałam reklamę pizzy.
Pizza to tradycyjne włoskie danie.
Cienkie ciasto, pomidor, ser...
może oliwka.
Nie na amerykańskiej pizzy.
W tej reklamie była pieprzona amerykańska pizza!
Nie dajemy oliwek, tylko wołowinę, ser, kurczaka,
stek, bekon, wołowinę,
ser, kurczaka, stek,
bekon, wołowinę, ser i kurczaka!
Ser nie jest tylko na wierzchu,
ładujemy go w pieprzone brzegi
tej pieprzonej pizzy!
Bo to jest pieprzona amerykańska pizza!
Za 1,99 $.
Z reklam produktów farmaceutycznych wnoszę,
że jesteście chorowici.
Władze uwielbiają propagować obraz
czarnych facetów handlujących narkotykami.
To bzdurna bajka.
Największymi dilerami na świecie są koncerny farmaceutyczne!
I robią to zgodnie z prawem!
Legalnie.
Co roku mają zebrania: „Dobra, mamy nowy lek.
Potrzebna nam do niego choroba”.
Ludzie, tak powstają choroby!
Oglądacie te reklamy puszczane w nocy.
Wmawiają wam choroby.
„Czy zauważyłeś,
że twoje oczy zamykają się w nocy?
Potrzebny ci Oxy-moxy-lixy-loxy-loxy-lixy-trip.
Skutki uboczne: zawroty głowy, mdłości, biegunka,
menstruacja u mężczyzn i śmierć”.
Kto kupi lek, którego skutkiem ubocznym jest śmierć?
Niektóre skutki uboczne
są gorsze niż sama choroba.
Widziałam reklamę antydepresantów.
Możliwy skutek uboczny?
Myśli samobójcze.
Lepiej zaoszczędzić
i mieć myśli samobójcze za darmo.
Kupujecie leki...
z gorszymi skutkami ubocznymi.
To nie ma sensu. „Krwawię z odbytu, to prawda,
ale przynajmniej nie mam grzybicy stóp”.
Jestem wściekła, wiem.
Powiem wam dlaczego. Jestem z Anglii.
Mamy tam darmową służbę zdrowia.
Darmową opiekę zdrowotną. Każdy płaci składkę, wszyscy dostają lekarza.
Jesteś chory, idziesz do szpitala. Wychodzisz
i nadal masz gdzie mieszkać. Ekstra!
Nie wiem, dlaczego służba zdrowia w USA jest taka droga.
To jakieś oszustwo.
Karetka kosztuje od 1000 do 25 000 $.
Karetka, która wiezie cię do szpitala.
Jeśli jutro będę miała wypadek
i przyjedzie karetka, powiem: „Spierdalaj stąd,
razem z tą furgonetką.
Drugą rękę wciąż mam sprawną.
Wyjmę telefon i zadzwonię po UberXL”.
Jesteście wspaniali! Dobranoc! Dzięki!
Napisy: Małgorzata Rokicka