(NETFLIX นำเสนอ เดอะ สแตนด์อัพส์)
ท่านสุภาพบุรุษและสตรี กรุณาปรบมือต้อนรับ
โจ ลิสต์
(เขียนบทและนำแสดงโดย โจ ลิสต์)
(กำกับโดย ทรอย มิลเลอร์)
(เดอะ สแตนด์อัพส์ กับโจ ลิสต์)
ขอบคุณครับ
ว้าว
นั่นมัน...
ดีจริงๆ เลย
มันก็แค่...
มันแบบ...
น่าสะพรึงเลยอะ เอ่อ...
ขอบคุณครับ พวกคุณใจดีมาก ท่าทางนิสัยดีนะ
ผมขึ้นแสดงเมื่อคืนก่อน มีผู้ชายคนนึง หน้าตาเขาดูเหมือนผม
ผมเลย "เฮ้ย พวก นายหน้าเหมือนฉันเนอะ"
เขาก็ "อุ่ย..."
ผมก็ "ฉันไม่ได้ตั้งใจ จะทำร้ายความรู้สึกเรานะ"
นั่นอาจเป็นวิธีที่ดีที่สุด ที่ทำให้รู้ได้ว่าเราหน้าตาเป็นยังไง
ไปบอกใครสักคนว่าเขาหน้าเหมือนเรา แล้วดูว่าเขาจะตอบโต้ยังไง
ไปทักคนแปลกหน้า "นายหน้าเหมือนฉัน!"
เขาก็แบบ "ไอ้ห่าราก!"
ว่าแล้วเชียว ขอบคุณ ขอบคุณที่จริงใจต่อกันครับ
ผมกังวลเรื่องหน้าตาตัวเองนะ ผมคิดว่าภรรยาก็ไม่ได้หลงเสน่ห์ผม
ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกคุณ มีปัญหานั้นกันไหม
ผมก็ "ที่รัก คุณว่าผมเซ็กซี่มะ"
เธอดันบอก "คุณน่ารักที่สุดเลยจ้ะ"
ก็ได้ สองคำนั้นไม่ได้มีความหมายเดียวกัน
"คุณว่าผมเซ็กซี่ไหมล่ะ"
เธอแบบ "คุณตรงเวลาเป๊ะมากๆ ค่ะ"
นั่นก็คงจะจริงมั้ง
ออกจะเจ็บปวดนิดหน่อยในบริบทนี้
ตอนเดินจาก ผมก็ "ผมอาจไปฆ่าตัวตาย"
เธอก็แบบ "คุณเคยมีช่วงเวลาดีๆ นะ" แต่ผมไม่ได้ถามซะหน่อย
ผมกังวลกับรูปร่างหน้าตาตัวเอง สมัยเด็กๆ เคยโดนประณามเรื่องหุ่น
นั่นศัพท์ใหม่นะ ตอนผมเด็กๆ เราเรียกมันว่า
"การพูดตอกหน้าคนว่าเขาดูเป็นยังไง"
นั่นเป็นศัพท์ที่ใช้กันในช่วงปี 1990
ผมโดนล้อเพราะหน้าผากกว้าง
สาวคนนี้เขาบอกผมว่า "นายมีหน้าผาของตัวเอง"
ผมไม่คุ้นกับคำศัพท์ที่ว่า
ผมก็แบบ "หน้าผาคืออะไรเหรอ"
"ก็คือหน้าผาก แต่กว้างกว่า เหมือนหน้าผาไง"
แย่เนอะ เวลาเราโดนล้อ
แล้วคนที่ล้อต้องมาอธิบายว่า ล้อเลียนเรายังไง
แล้วมันก็ใช้ได้ "ไม่เลวนี่ รู้นะว่าตะกี้เป็นมุก"
ถ้าเราโดนล้อเพราะอ้วน
อย่างน้อยยังอาจจะ "เอางี้ ฉันจะคุมอาหาร และออกกำลังกาย
แล้วเราจะได้เห็นกัน"
แต่ถ้าโดนล้อเพราะหน้าผากกว้าง
เราทำอะไรไม่ได้เลยอะ
เราทำเป็นว่า "ฉันจะกินสลัด ฉันกำลังคุมหน้าผากอยู่" ไม่ได้
ผมฉลาดนะ แค่พยายามเลิกคิ้วตลอดเวลา
ประมาณว่าย่นหน้าผากขึ้นไปนิดนึง
ช่วงมัธยมต้น ผมเลยดูประหลาดใจตลอด แบบ "ไม่น่าเชื่อเล้ย!"
ตอนเด็กๆ เราโดนล้อ เพราะเด็กมันชอบต่อต้านสังคมครับ
พวกผู้ใหญ่ เราพยายามทำเป็นคนดี แต่เด็กๆ มันไม่สนหรอก
มีอยู่หนหนึ่ง ผมอยู่ในช่วงโตไว ซึ่งเป็นธรรมชาตินะ แน่นอน
แต่กางเกงผมไม่โตไปพร้อมกัน
กางเกงมันไม่ได้เติบโตแบบนั้น
กางเกงผมก็เลยสั้นเกินไป
ผมโดนล้อ เพราะใส่กางเกงสั้นเกินไป
ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ย
ตอนนั้นนึกว่าแค่เสวนากับเพื่อนร่วมชั้น
เขาแบบ "เฮ้ย น้ำจะท่วมเหรอ"
ผมก็แบบ "คิดว่าไม่นะ
ข้างนอกไม่มีท่าทีว่า จะเกิดขึ้นด้วยซ้ำ ทำไมอะ
เราไม่ได้อยู่ใกล้มวลน้ำด้วยซ้ำ นายไม่ต้องห่วงหรอก"
เขาก็เลยว่า "กางเกงนายสั้นเกินไป"
"ถ้าน้ำจะท่วมจริง ฉันไม่ต้องถอดรองเท้าผ้าใบรึไง"
เขาก็ "นายโง่อะ" ผมนี่แบบ "นายต้องไปเขียนมุกมาใหม่
ไปคุยกับยัย 'หน้าผา' ซะ นางช่วยนายตบมุกนั่นให้แรงขึ้นได้"
ผมไปบอกแม่ "เอากางเกงไปคืนเถอะฮะ มันไม่ได้เรื่อง"
แม่ซื้อกางเกงใหม่ให้ผม "ตัวนี้เป็นไง"
ผมก็ "ไม่รู้ฮะ เดี๋ยววันจันทร์แม่งก็รู้
ผมไม่รู้แล้วว่ากางเกงดีๆ ต้องเป็นยังไง
ผมชอบกางเกงตัวที่แล้ว ใส่สบายดี แถมข้อเท้าได้รับลมเย็นๆ ด้วย"
เราต้องเอากางเกงไปคืนที่ห้างเซียร์ส เราซื้อมาจากที่นั่น
เครื่องมือกับยางรถด้วย เราซื้อทุกอย่างที่เซียร์ส
แม่ผมบอก "เราต้องคืนกางเกงตัวนี้ค่ะ"
คุณผู้หญิงที่นั่นก็ "คืนเพราะอะไรคะ"
แม่ตอบ "คนหาว่าลูกชายฉัน เหมือนฮัก ฟินน์ที่เป็นตุ๊ด ไหวไหมล่ะ"
คุณผู้หญิงนั่นก็ "ขอโทษค่ะ แย่จัง เราจะหากางเกงตัวใหม่ให้คุณ"
แม่ผมแบบ "เด็กๆ นี่ตลกจนน่ากลัวได้เลยนะ"
ส่วนผมก็ "ไม่จำเป็นเลยฮะ แต่เอางั้นก็ได้"
วู้ เรื่องจริงครับ คือ...
คนชอบพูดให้เรารู้สึกดีขึ้น เวลาเราโดนล้อ "เขาแค่ล้อเธอเพราะเขาอิจฉา"
นั่นใจดีต่อกันมาก แต่คนไม่ได้ล้อเราเพราะงั้นหรอก
แม้แต่ตอนสิบขวบ ผมก็ "ผมว่าที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่งั้นนะ
ไม่แน่เขาอาจจะอยากมีหัวที่ใหญ่เกินตัว
เขาเลยล้อผมซะแรง แต่ผมว่าไม่ใช่นะ"
คนไม่ได้ล้อเราเพราะอิจฉา เขาล้อเพราะมันสนุกดี
ศัพท์คำนั้นก็มาจากตรงนั้น
ล้อเล่น
เด็กๆ จะแบบ "นายไม่สนุก เราเลยสร้างความสนุก
ด้วยการใช้หน้านาย ร่างกาย และบุคลิก
และขากางเกงในเหตุการณ์เฉพาะนี้
นายได้ไปบำบัดแน่ เราสนุกกันใหญ่เพราะได้ล้อนาย"
เคยแอบล้อเลียนคนลับหลัง แต่เขาดันอยู่ตรงนั้นตลอดเลยไหมครับ
เป็นความรู้สึกที่แย่ที่สุดในโลก
เจอมากับตัวเองหมาดๆ ผมอยู่ที่รัฐแอริโซนาอันยิ่งใหญ่
ผมเดินผ่านร้านขายหมวกคาวบอย
ผมโตที่นิวอิงแลนด์ และได้อยู่ที่นิวยอร์กหลายปี
สำหรับผม ร้านขายหมวกคาวบอยเนี่ย ก็คือร้านขายของฮัลโลวีน
ผมลองหมวก แล้วก็ "ฉันดูโคตรงี่เง่าเลยว่ะ วู้!"
ผมมองไปทางนั้น คาวบอยจริงๆ สองคน จ้องผมอยู่ พวกเขาโมโห
มันเหมือนถ้าพวกเขามานิวยอร์กแล้วใส่แว่น
แล้วแบบ "อู้ ประหม่าจัง" ผมก็คงเสียความรู้สึกเหมือนกัน
ผมไม่ได้ล้อหมวกคาวบอยนะ หมวกช่วยบังแดดให้ไหล่
และกันความคิดก้าวหน้าออกจากหัวเรา หมวกมันมีประโยชน์แบบนั้น
หน้าตาผมไม่เหมาะกับหมวกคาวบอย บางคนใส่แล้วขึ้น
ผู้ชายหลายคนใส่แล้วดูเซ็กซี่ มีรูปกรามชัดๆ กับบ่าล่ำๆ
คุณต้องมั่นใจในตัวเอง
ผมไม่มีท่าทางแบบนั้น
ต่อให้ผมใส่รองเท้าบู๊ตกับไว้หนวด
ผมดูเหมือนเกย์ที่แฟนหนุ่มชอบพวกคาวบอย
ผมก็เลยแต่งตัวเพื่อรับวันเกิดเขา
ทำอะไรพิเศษๆ เพื่อ แฟนหนุ่มของผมในวันสำคัญของเขา
ผมใส่หมวกคาวบอยเดินไปทั่ว ไม่มีใครว่า "ดูคาวบอยคนนั้นสิ"
พวกเขาว่า "ดูโสเภณีนั่นสิ"
ผมนี่แบบ "ดี เพื่อน"
แล้ว "สำเนียงนั่นมันไม่ใช่"
ผมก็ "นี่ทำงานวันแรก ใครอยากมีเซ็กซ์แลกเงินมะ"
วันก่อนเพื่อนผมมีความคิดเจ๋งๆ เรากำลังจะไปดูหนัง
"เราน่าจะแอบเอาขนมเราเองเข้าไป มุกเดิมๆ ไง ถูกมะ"
ประหยัดตังค์ แต่รู้ไหมว่าต้องใช้อะไร
ความกล้าที่จะแอบเอาขนมตัวเองเข้าโรงหนังไง
แล้วผมก็ไม่มีสิ่งนั้น
ผมตื่นกลัวมากๆ ผมยอมแพ้ทันที แบบว่า
"ขอตั๋วสองใบดูสนิกเกอร์ส ที่แปะเทปกาวอยู่ที่ขาผม เวรเอ๊ย!"
กลับบ้านมากินขนมแท่งที่มีขนขาติดเต็ม
ทำไมไม่รู้นะ ผมดันแกะห่อ ก่อนเอาไปแปะที่ขา นี่ก็ไม่แน่ใจ
ขนมหน้าโรงมันแพง ผมไม่ถือหรอก ยอมจ่ายราคาเต็ม
เอาตรงๆ นะ ผมว่ามันทำให้ผมตื่นตัวทางเพศ
พวกเขาเอาเปรียบเราอย่างร้ายกาจ
จนรู้สึกบัดสีบัดเถลิงหน่อยๆ
คือผมจะ "ขอเอ็มแอนด์เอ็ม" เขาก็ "เจ็ดเหรียญ"
ผมก็ "เออ ได้!
เอาไป 20 บีบเนยร้อนปลอมๆ ราดบนอกฉัน แล้ว...
เรียกฉันว่านังแรดเลยสิ" เขาก็ "ว่าไงนะ"
"ขอโค้กกระป๋องนึงมาราดหัวที! ฉันอยากเหนียวเหนอะ!"
เขาว่า "คุณครับ ใจเย็น"
คิดว่าไหนๆ จะโดนเอาแล้ว งั้นสนุกไปกับมัน ทำให้เขาอึดอัดซะเลยสิ
ผมพยายามผ่อนคลายขึ้นครับ
ผมไปฟิตเนส เป็นวิธีผ่อนคลายที่ดี ผมยกน้ำหนัก
แต่บอกยากครับ ผมใส่เสื้อแขนยาว
ตอนที่ชอบที่สุดคือช่วงพักระหว่างเซต
ที่เราจะดูมือถือและกลับบ้านไป สักสองสามอาทิตย์ ตรงนั้นแหละที่ชอบ
อีกสองสามวันกลับมานะ ต้องกลับมายกเพิ่มอีกหน่อย
ผมไม่ชอบฟิตเนสที่ไป มีแต่พวกเพาะกาย ไม่ได้ว่านะ
ผมกวาดตาดูกลุ่มคนแล้ว รู้สึกปลอดภัยที่จะพูดถึงนักเพาะกายที่นี่
ผมไม่ชอบคำนั้น มันเฉพาะกลุ่มเกินไป
ตามหลักการ เราทุกคนเป็นนักเพาะกาย
ก็แค่มีบางคนที่ต้องเพาะกายที่ได้มาห่วยกว่า
วันก่อนผมเจอผู้ชายคนหนึ่ง เขาตัวใหญ่มาก แบบว่าใหญ่เกิน
แบบว่า "นายไม่ควรตัวใหญ่เบอร์นี้"
เขายกน้ำหนักในแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน
เขามีที่คาดรอบหัว เป็นเชือกยึดกับตุ้มน้ำหนัก
แล้วเขาใช้หัวยกตุ้มขึ้นมา
แล้วเขาก็ส่งเสียงแบบ...
ผมว่าเป้าหมายออกกำลังกายของเราต่างกันละ
คิดเลยว่า "หมอนั่นอันตรายต่อสังคมนะ ไรเนี่ย"
ผมว่าถ้าออกกำลังไปถึงส่วนคอ
เราก็ตอกบัตรออก กลับบ้าน
กลับไปกอดพ่อเป็นครั้งแรกในชีวิตได้ละ
ตั้งแต่อายุครบหนึ่งขวบมา
ก็ไม่เคยคิดว่าจะต้องเสริมความแข็งของคออีก
สองสามเดือนแรกของชีวิต
เหมือนกับ "คอยังไม่แข็งพอ ช่วยด้วย"
แล้วมันก็ล็อกเข้าที่เข้าทางเอง
แล้วผมมีหน้าผานะ กว้างจนหมุนเป็นวงได้รอบเลย
ผมไม่ชอบพวกที่ตะโกนโหวกเหวกในฟิตเนส
ผมรู้สึกว่าคุณต้องกินไฟเบอร์ มากกว่าออกกำลังกายนะ
พวกตะโกนเสียงดังนี่ชอบยกน้ำหนัก แบบฟรีเวท พบพวกเขาได้แถวนั้น
ไม่เคยเป็นคนที่ขี่จักรยาน ออกกำลังไปพลางอ่านนิตยสารพีเพิล
ไม่จำเป็นต้องตะโกนไง
เวลาผมไปฟิตเนส ผมส่งเสียงดังสุดก็แค่...
อะไรประมาณนั้น
ครั้งเดียวที่ผมตะโกนคือ ขอให้คนช่วย ซึ่งก็เข้าใจได้ใช่ไหมล่ะ
ผมทำตุ้มน้ำหนักตกใส่อกตัวเอง
ไม่เห็นเลขหนึ่งข้างหน้าเลข 30 มันหนักกว่าที่ผมคิด
เลยทำตกลงมาทับอกตัวเองแล้ว...
โชคดีนะที่นายคนคอแข็งเดินมา
ผมบอกว่า "พระเจ้า ขอบคุณ ซึ้งสุดๆ เลย"
ผมชอบเล่นกล้ามอก กล้ามตรงนั้นเซ็กซี่ ถูกมะ สาวๆ
อกผมดูดีไหม ดีเนอะ
ไม่เหรอ สาวบางคนไม่ชอบกล้ามอก
ผมไม่รู้จักสาวคนไหนที่ชอบกล้ามคอ
เกิดมาผมยังไม่เคยเจอผู้หญิงสักคน
ที่บอกว่า "ฉันชอบชายที่มีอารมณ์ขัน และคอใหญ่หนาๆ"
ผมเล่นม้านอนยกน้ำหนัก ใช้น้ำหนักน้อยนิด ยกน้อยครั้ง แล้วก็...
ขอบคุณครับ เล่นมุกนี้มานาน เพิ่งโดนใจคนที่สุดตรงนี้
นายคอแข็งนั่นเดินมา เขาก็...
"ไง เพื่อน เราสลับเซตกันหน่อยได้ไหม"
ผมบอกเลยว่า "พี่เอาเครื่องนี้ไปเลยครับ
เอากระเป๋าตังค์ผมกับเงินทั้งหมดไปด้วยก็ได้
ขนาดลูกกระเดือกพี่ยังมีซิกซ์แพ็ค น่ากลัวที่สุดในชีวิตแล้วอะ"
บางครั้งคนก็สลับเซต เพื่อบริหารกล้ามเนื้อเฉพาะส่วน
เขาจะถามว่า "นายฝึกเล่นส่วนไหนอยู่"
ผมจะตอบว่า "ฝึกเล่นตลกเรื่องของคุณไง
ไม่ต้องใช้เครื่องพวกนี้ด้วย
แค่จะจดวิถีชีวิตประสาทๆ ของคุณ
แล้วก็เอามาเล่า ให้คนแปลกหน้าฟังเพื่อความบันเทิง"
การสลับเซต คือตอนที่ เรานอนยกน้ำหนักแล้วมีผู้ชายคนหนึ่งยืน
เอาป๋องแป๋งมาแกว่งให้เราเห็นต่อหน้า
แล้วพอเรายกน้ำหนักเสร็จ เรายืนบ้าง
ป๋องแป๋งที่เล็กกว่าของเราอยู่หน้าเขา
ตอนที่เขายกน้ำหนัก มากกว่าที่เรายกตั้ง 75 เท่า
เหมือนดูชายอื่นมีเซ็กซ์กับแฟนเรา ได้ดีกว่าเราทำเอง
เหมือนกับ "ฉันก็เก่งนะ
โอเค ตานายบ้าง เย้
เย่อให้หนักๆ เลยพวก
เอาละ ตาฉันอีกแล้วเหรอ ได้"
ผมไม่ยอมทำหรอก กิจกรรมทั้งสองอย่าง ไม่ยอมทำแน่ แต่...
ถ้าอยู่ฟิตเนสแล้วมีคนขอสลับ บอกเขาไปเลยว่าเราเพิ่งเสร็จพอดี
วันก่อนผมก็ทำแบบนั้น ผมบอกหมอนั่นว่าเพิ่งเสร็จเลย
แต่เขาเห็นผมเพิ่งนั่งลงไป เมื่อวินาทีที่แล้ว
ผมก็บอกว่า "เอาเลย เพิ่งเสร็จ
กำลังทำท่ากระชับก้นอยู่
ผมแตะก้นนั่งทีละเครื่อง
เล่นได้ทั้งฟิตเนสภายในสี่นาที มันเยี่ยมมากเลยนะ
กล้ามเนื้อต้นขาหลังของผมทรงพลังสุดยอด"
ผมจะวิ่งไปเมืองอื่นและย้ายไปอยู่ที่นั่น
เพราะกลัวผู้ชายทุกคนในฟิตเนสบ้านี่
ผมชอบฟิตเนสนั่นนะ อยากเป็นชายที่ถึกกว่านี้
เข้าใจผมไหม อย่างน้อยก็ขอน่าเกรงขาม แบบถ้าต้องเตะตูดใครก็ทำได้
ในฐานะผู้ชาย เราควรปกป้องแฟนสาวถ้าเกิดเรื่องไม่ดี
แต่พูดตรงๆ ผมรู้สึกเหมือนผมทำไม่ได้
ถ้าผมเดินอยู่กับภรรยา
แล้วมีคนบอกว่า "เมียนายเป็นกะหรี่"
ผมคง "ขอโทษครับที่คุณรู้สึกแบบนั้น
ทุกคนมีอดีตนะ ให้ตายสิ!"
แยกกันก่อน เราจะได้ไม่โดนทั้งคู่!
ผมก็ศอกเธอไปไกลๆ วุ้ย อี๋
ผมกำลังพยายามทำใจสบายๆ ขึ้น ดื่มชา
ไม่ปล่อยให้ความคิดของตัวเองดื่มชา
มันควรเป็นเครื่องดื่มที่ผ่อนคลาย
ที่อเมริกานี่ คนไม่ค่อยดื่มชากันบ่อยนัก
ไม่นานมานี้ผมไปสตาร์บัคส์ ที่นั่นขายชาด้วย ผมบอกว่า "ขอชาแก้วใหญ่"
หมอนั่นถามว่า "ใส่น้ำในชาด้วยไหมครับ"
ไม่รู้พวกคุณคุ้นเคยกับชารึเปล่านะ
แต่มันเป็นน้ำไง
ในถ้วยมีส่วนผสมแค่อย่างเดียว
ผมถาม "เป๊บซี่หมดเหรอ
ปกติแถวบ้านผมดื่มชากับเป๊บซี่
เอาถุงชากับถ้วยมาก็พอ
เดี๋ยวจะเคี้ยวใบชาแล้วถุยลงถ้วย แบบคาวบอยกันเลย
ผมไม่ใช่พวกไก่อ่อนที่ต้องดื่มชาใส่น้ำ!"
ไปสตาร์บัคส์อีกสาขา หลังเคาน์เตอร์เป็นผู้หญิง
ผมก็คิดนะ "หนนี้ต้องดีขึ้น"
ผมบอก "ขอชาแก้วเวนติ"
เธอบอกว่า "จัดไปค่ะ" แล้วก็ลงมือทันที
ไปในส่วนชาซอง ซึ่งฟังดูเซ็กซี่กว่าของจริง
ไม่รู้ทำไม ผู้หญิงคนนี้หยิบเหล็กคีบขึ้นมาสองอัน
เหมือนที่ใช้ปิ้งสเต๊กน่ะ เหล็กคีบ
ไม่รู้มันเป็นนโยบายรึเปล่า แต่ปกติชาเขาไม่ใช้เหล็กคีบกัน
เธอพยายามจะเปิดซองชา
เธอก็แบบ "ฉันฉีกซองขาดไปครึ่งนึง"
ผมตอบเลย "แหงสิ
เพราะคุณใช้เครื่องมือเหล็ก
เพื่อเปิดถุง
ซึ่งไม่ปกติเอามากๆ"
แล้วเธอก็ทำซองชาขาดอีกซอง
ผมก็ "เราคงต้องอยู่ตรงนี้กันอีกพักใหญ่
ถ้าคุณไม่เอาปลายนิ้วมาเกี่ยวข้อง ในกระบวนการชงชานี่"
โชคดีที่ผู้จัดการเดินผ่านมา
"คุณครับ ไอ้เอ็ดเวิร์ด มือกรรไกร จะชงชาให้ผม ช่วยหน่อยสิ
เขาใช้ปลายนิ้ว ไม่มีปัญหา
แล้วเขาก็ถามว่าอยากได้ ปลอกกระดาษแข็งไหม
ที่ใส่รอบถ้วยกาแฟน่ะ
แต่เขาไม่ได้พูดคำว่า "ปลอก" บอกแค่ "คุณอยากได้..."
"โหย ไม่ยักรู้ว่าในเมนูมีงั้นด้วย!
นั่นดูช่วยผ่อนคลายมากกว่าชาสักถ้วยอีก
ขอขนาดเวนติเลยนะ ถ้าไม่ว่าอะไร
ของานชักว่าวดีๆ สักนิด
ตราบใดที่แม่สาวไม้คีบเหล็กไม่เกี่ยวด้วย ผมไม่อยากเป็นขันที"
ผมชอบสตาร์บัคส์ ไปบ่อยมาก
ร้านนี้เหมือนองค์กร แต่ผมชอบมาก
เขามีคุกกี้ช็อกโกแลตชิป นั่นแหละชอบสุด
ขอบคุณครับ เอ่อ...
ผมกินทุกวันเลย แต่สั่งมากินแล้วรู้สึกเหมือนเด็ก ไร้สาระ
ผมเลยบอกทุกทีว่าสำหรับลูกชายผม
แล้วดันลืมว่าพูดงั้น แล้วกินต่อหน้าพนักงานในสองนาทีต่อมา
ผมต้องทำเป็นว่า "ลูกผมอยู่ในรถ เขาทำตัวดื้อ
ต้องสั่งสอนเขาหน่อย ไอ้ลูกหมานั่น"
วันก่อนพวกนั้นลืมคุกกี้ผม ผมก็ยืนรออยู่
ผู้หญิงที่รับออเดอร์เห็นว่าผมยังรออยู่
เธอเลยตะโกนว่า "โจได้คุกกี้รึยังนะ"
รู้สึกเหมือนเป็นเด็กเต็มขั้นเลย เพราะผมต้องตอบว่า
"ไม่ ยังไม่ได้คุกกี้ครับ!
แล้วตอนรออยู่ เชือกรองเท้าก็หลุดด้วย"
ผมไม่รู้ว่าเป็นนโยบายของร้านรึเปล่า แต่ผมสั่งคุกกี้
แล้วเขาเอาถุงที่ใส่คุกกี้สองชิ้นมาให้
เขาบอกว่า "ผมใส่เพิ่มให้ชิ้นหนึ่ง เพราะผมทำชิ้นแรกแตก"
ผมนี่อยากเป่าปี่ให้เขาเลย ไม่เคยได้ยินมาก่อน ไม่อยากเชื่อ
ได้คุกกี้ฟรีด้วย
ชิ้นแรกแตกไป นั่นก็ไม่ใช่อุปสรรคอะไรสำหรับผม
พวกคุณทำไงไม่รู้นะ
แต่ก่อนที่ผมจะกลืนคุกกี้
ผมจะใช้ฟันทำให้มันแตกเป็นชิ้นเล็กๆ
คุกกี้แตก แต่ผมได้ของฟรี
ตอนนี้เลยบอกว่า "ขอคุกกี้ช็อกโกแลตชิป
แล้วขยำมันหน่อยก็ได้นะ ถ้าไม่ว่าอะไร"
ประสบการณ์ดีๆ ที่สตาร์บัคส์ แต่ผมเพิ่งไปห้างบลูมมิงเดลส์มา
จากสตาร์บัคส์ ผมตรงไปที่บลูมมิงเดลส์เลย
ผมไม่ซื้อของที่บลูมมิงเดลส์นะ แต่ต้องไปอึ
ไม่อยากทำให้เข้าใจผมผิดไง ทุกคน
ไม่รู้พวกคุณรู้จักไหม รู้จักสิ ที่นี่แอลเอ คุณอาจเคยเดินห้างนั้น
พวกเขามีพนักงานขายเซ็กซี่มากทั้งชายหญิง
ที่ทำให้เรารู้สึกตัวเองน่าเกลียด จนต้องซื้อของพวกเขา
ผมเลยพยายามเลี่ยงพนักงานขายพวกนั้น
แต่หมอนี่โดดออกมาจากหลังราว ผมไม่ทันเห็น
เขาซ่อนตัวอยู่เลย เล่นใหญ่มาก
เขาบอกว่า "หยุดนะ!
คุณใช้ครีมบำรุงแบบไหน"
ผมตอบว่า "ไม่รู้สิ
ครีม... ของโรงแรมมั้ง
ไม่ว่าพวกนั้นใช้อะไร ผมไม่มียี่ห้อของตัวเอง"
เขาบอกว่า "นั่นมันไม่ดีกับหน้าคุณนะ"
ผมตอบว่า "ใช้แค่เวลาชักว่าว เพราะงั้น..."
หน้าอาจจะแห้ง แต่ส่วนล่างเนี่ย...
ชุ่มชื้นสุดๆ เลยล่ะ ทุกคน แค่...
แวววาวเหมือนบราวนี่ออกจากเตาอบใหม่ๆ
เล่นแรงไปไหม พวกคุณไม่ยอมขำ คำบรรยายส่วนล่างของผมเลย ขอโทษนะ
นึกว่านั่นคุยจบแล้ว แต่เขาหยิบกระจกขึ้นมา
เขามีกระจก ไม่ได้ใส่ในกระเป๋า
เขามีสายรัด เหมือนสายสะพายปืน
แล้วเขาบอกว่า "ดูหน้าคุณสิ ดูเลย!"
คุณเคยเจอคนแปลกหน้าเอากระจกมาส่องหน้าคุณ
แล้วเรียกร้องให้ยืนยันว่าคุณดูแย่แค่ไหนมะ
รู้สึกไม่ปลื้มเอามากๆ ผมบอก "ผิวก็แห้งนิดหน่อย"
"มันแย่มาก" เขาบอกผม หน้าผมแย่มาก
ผมว่า "เคยมีคนบอกว่า หน้าผมตรงเวลาดี ก็ไม่รู้สินะ"
เขาเอากระจกกลับใส่สายรัด
แล้วก็เดินไปยังครีมเพิ่มความชุ่มชื้น เขามีเป็นหลอด บีบใส่ทั่วมือ
ผมนึกว่าเขาจะทาหน้าตัวเอง ให้ผมเห็นว่าต้องใช้ยังไง
แต่เขากลับเริ่มเอามาทาบนหน้าผม
แล้วรู้ไหมครับว่าผมทำยังไง
ไม่ทำอะไรเลย นั่นแหละ
นั่นบอกได้ว่า ผมเกลียดการเผชิญหน้าแค่ไหน
คุณเอาของบ้าอะไรมาทาหน้าผมก็ได้ หลังจากเจอกันแค่ 30 วินาที
แล้วผมก็จะ "อ้อ มันก็เป็นแบบนี้แหละเนอะ"
เขาอาจไม่ได้ทำงานที่นั่น เขาไม่ได้ติดบัตร
แค่คนแปลกหน้าเอาครีมอะไรก็ไม่รู้ มาป้ายแถวๆ ตาของผม
ผมก็ทำเป็น "เสร็จเมื่อไหร่บอกละกัน"
มันแสบด้วย เจ็บนะ
ผมน้ำตาคลอเบ้า อะไรงั้นเลย
ผมก็คิดเลยว่า "นี่อารมณ์อ่อนไหวรึเปล่านะ
ไม่เคยมีใครแตะหน้าฉันอย่างนุ่มนวลแบบนี้"
ไม่เคยมีชายใดแตะหน้าผมมาก่อน
นอกจากพ่อ พ่อน่ะเคยแตะ
แต่มันก็เป็นสถานการณ์แบบ รีบตรวจดูแบบลวกๆ
ผมมีปัญหากับพนักงานขาย เพราะไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
ผมจะประหม่าเวลาที่คนเอาอะไรมาขาย
ไม่นานนี้ ผมคุยกับพนักงานขายโทรศัพท์มือถือ
ผมชอบเขานะ เหมือนเขาเกลียดตัวเอง นั่นมันคุณสมบัติที่ผมชอบในตัวมนุษย์เลย
ผมซื้อมือถือ แล้วเขาบอกว่า "คุณต้องซื้อเคสด้วย"
ผมก็แบบ "คิดว่าไม่ต้องใช้นะ"
เขาก็ "ต้องสิ มือถือมันบอบบางสุดๆ ของผมก็ใส่เคส ดูนะ"
แล้วเขายื่นมือถือตัวเองออกมาอย่างนี้
ปล่อยมันตกพื้น หยิบมันขึ้นมา
จอภาพแตกเป็นร้อยๆ เสี่ยง
ตลกที่สุดที่เคยเห็นมาในชีวิต
คุณเคยหัวเราะใส่หน้าคนตรงๆ ไหมครับ
มันปลดปล่อยตัวตนเรามาก
ผมพ่นน้ำลายใส่หน้าผากเขาจริงๆ เพราะหัวเราะเขาเนี่ย
แล้วผมก็ซื้อเคส แบบ "เอาสองอันเลย คุณน่ารักมาก
ผมไม่ได้แค่อยากได้เคส
ผมอยากได้รูปมือถือคุณ ไปตั้งเป็นภาพพื้นหลังมือถือผมด้วย"
เขาพยายามจะขายต่อ ทั้งที่ทั้งมือถือและความมั่นใจแตกร้าวหมด
เขาเหมือนกับ "ผมไม่ได้..."
ผมว่า "ไม่ต้องห่วง ผมจะช่วยคุณเลือกมือถือใหม่
ผมเรียนรู้ไปเยอะเลยตอนที่คุณพาชมร้าน
เอาฝาพับดีมะ ท่าทางคุณทำโทรศัพท์ตกบ่อย"
แล้วเราก็หัวเราะกัน
เขาพยายาม เราทุกคนก็พยายามเต็มที่
ผมว่าเราทุกคนก็ทุกข์ระทมจากวัยเด็ก
ไม่เคยมีอะไรเลวร้ายเกิดกับผมหรอก แต่มีเรื่องเล็กน้อยที่ปั่นหัวเรา
ตอนที่ผมเจ็ดขวบ
ผมต้องผ่าเอาต่อมทอนซิลออก
ซึ่งฟังดูเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ก็ค่อนข้างน่ากลัวนะ
ตอนผมเป็นเด็ก ไม่ว่ายังไงหมอก็จะผ่าทอนซิลออก
ถ้าไอ กระแอมเมื่อไหร่
พวกนั้นจะบอกว่า "ตัดทอนซิล"
สมัยนี้จะ "ฉันคิดว่าเราไม่ควรตัดทอนซิลใคร
ไม่ว่าจะอยากทำหรือไม่ มันไม่สำคัญ"
ตัดของผมไปแล้ว หมอต้องวางยาสลบตอนผ่าตัด
แล้วตอนที่ผมตื่นขึ้นมาหลังการผ่าตัด
ฟันหน้าของผมสองซี่หายไปเลย
พวกหมอเอาฟันหน้าผมออกไป ไม่มีใครบอกผม
ไม่มีใครถามเลย ผมไม่ได้เซ็นอะไร
ก่อนผ่ามีอยู่ หลังผ่าแล้วหายไป
พวกเขาบอกว่า "มันโยกแล้ว ยังไงก็ต้องหลุดอยู่ดี เราเลยถอนให้"
ผมคิดนะ "เกิดมาไม่เคยได้ยินนโยบายนั้นเลย
ผมรู้นะว่าผมแค่เจ็ดขวบ แต่ไม่มีใครเคยพูดถึงเรื่องนั้น"
ผมไม่เชื่อ ผมรู้สึกว่า หมอเกิดเบื่อตอนใกล้หมดกะ
"จะตลกแค่ไหนเนี่ยถ้าถอนฟันเจ้าเด็กนี่ออก
มันจะเป็นมุกเด็ดคลาสสิกระดับไหน"
หมอบอกว่า "ไม่ได้ นี่เป็นการผ่าทอนซิล"
หมอแบบ "ใครสน มันเจ็ดขวบ แถมเป็นเด็กแหยๆ
ดูสิว่ากางเกงสั้นแค่ไหน ถอนฟันมันเลยดีกว่า
ผมบอกว่า "เก๊าหลงไว้ใจ!" ทั้งพ่นน้ำลายและร้องไห้ไปด้วย
แม่ผมก็แบบ "เดี๋ยวจะมี นางฟ้าฟันน้ำนมมาเยี่ยม"
แต่ผมว่า "ขอเป็นทนายมาเยี่ยมแทนได้มะ
ผมอยากเป็นเจ้าของโรงพยาบาลนี้ ขโมยฟันเด็กไม่ได้นะ!"
ผมทรมานเรื่องนี้อยู่หลายปี
หลายปีต่อมา ผมไส้ติ่งอักเสบ เป็นประสบการณ์ที่แย่มากๆ
ถ้าคุณไม่เคยเป็น มันมีวิธีบอกได้ว่าไส้ติ่งอักเสบรึเปล่า
ก่อนอื่น มันจะเจ็บ
ที่ประมาณ...​ เหนือมดลูก
นั่นอาจเป็นอะไรก็ได้ ไม่ต้องห่วง
ทดสอบแบบนี้ครับ ต้องกดเข้าไป
มันจะเจ็บนะ แล้วพอปล่อยออกมา มันจะเจ็บมากเป็นสองเท่า
จะกูเกิลดูก็ได้ เขาเรียกว่าอาการปล่อยเจ็บ
ผมก็ทำ เจ็บมากเป็นสองเท่า เลยไปโรงพยาบาล
ผมคุยกับพยาบาล ซึ่งเป็นผู้ชาย
ผมบอกว่า "คุณครับ ผมเป็นไส้ติ่งอักเสบ ผมลองใช้นิ้วกดดูแล้ว"
แล้วเขาก็กดไส้ติ่งผม
ผมนี่แบบ "โอ๊ย ทำอะไรน่ะ"
เขาบอกว่า "กำลังทดสอบคุณไง"
ผมบอกว่า "คุณน่าจะทดสอบ การได้ยินของตัวเองดูนะ
ผมเพิ่งบอกว่าผมทดสอบแบบนี้ไปแล้ว
เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้อง ผ่านมือพยาบาลชายที่ฝึกมาพิเศษหรอก
ผมเป็นแน่"
เขาปล่อยมือแล้วผมก็แบบ "โอ๊ย!"
เขาบอกว่า "นั่นแหละ ไส้ติ่งอักเสบ"
ผมก็ "ถ้าคุณจำได้ ผมเพิ่งบอกคุณไปเมื่อตะกี้"
เขาว่า "คุณต้องผ่าตัด" ผมตอบว่า "ก็มาที่นี่เพราะงั้นไง
ที่ร้านผ่าตัดเนี่ย
เพราะงั้นถึงได้เดินกะเผลก มายังสถานแห่งการผ่าตัด"
แล้วก็ต้องรอหมอผ่าตัดอีกหลายชั่วโมง
ในที่สุดเธอก็มา เธอใจดีมาก
เธอบอกว่า "มีคำถามอะไรไหม"
ผมตอบว่า "จริงๆ แล้วก็มีนะ
คุณจะถอนฟันผมด้วยรึเปล่า
ระหว่างการผ่าตัด"
เธอถามกลับ "จะทำไปทำไม"
ผมก็ตอบว่า "นั่นสิ จะทำไปทำไม
นั่นแหละที่ผมถามคุณน่ะ คุณผู้หญิง"
เธอบอกว่า "ไม่นะ เราไม่ถอนฟันคุณหรอก"
แล้วก็...
ยัยบ้านี่ นางกดอีก
ตรงไส้ติ่งพอดี!
ผมบอกว่า "จะกดทิ้งไว้เลยรึเปล่า"
เธอตอบว่า "ไม่" แล้วก็ปล่อยเลย
ผมก็แบบ "โอ๊ย!"
เธอบอกว่า "นั่นไส้ติ่งอักเสบ" ผมก็...
"ผมอยู่บนเตียงผ่าตัด ผมไม่รู้หรอกว่าจะยังทดสอบอีกทำไม"
แล้วผมก็ตื่น
แน่นอน ผมตรวจฟันก่อนเลย อยู่ครบทุกซี่
หมอไม่ได้เอาไปสักซี่เดียว
แต่แล้วผมก็เข้าไปในห้องสุขา
เพื่อปัสสาวะ...
และค้นพบว่า
พวกเขาโกนขนที่ลับของผม!
พวกนี้ชอบได้คืบจะเอาศอกทุกที!
นี่มันโรงพยาบาลหรือบ้านพักนักศึกษาชาย
ผมต้องคอยดูให้แน่ว่า พวกนั้นไม่ได้แอบวาดจู๋บนหน้าผมตอนหลับ
เพราะงี้เขาถึงถอนฟันผมไปตอนผมเจ็ดขวบ ตอนนั้นยังไม่มีขนตรงนั้นให้เอาไป
"เด็กนี่สะอาดโล่ง สงสัยโกนมาแหงๆ เอาฟันเขาไปเป็นค่าปรับละกัน"
อย่างน้อยถ้าเป็นฟัน เรายังได้เงินคืนบ้าง
ไม่มีนางฟ้าขนเพชรนี่หว่า
อาจมีในเครกลิสต์ แต่บ้านผมไม่มีแน่
พวกคุณสุดยอดเลย ขอบคุณมากครับ ผมชื่อโจ ลิสต์ ขอบคุณมาก
ขอบคุณที่ต้อนรับนะครับ ขอบคุณมาก