Pytanie do was...
Kto zgarnie wygraną?
Pokażcie.
Czas na zabawę. Kto krzyknie „bingo”?
Zaczynamy, nie zwlekamy.
Pierwsza wylosowana kula
to I-17. Jak wiek w Dancing Queen.
Ile mamy Tańczących królowych?
Świetnie.
Następna kula to G-58,
nie bądź łosiem.
Kolejna to B-4,
pukaj do drzwi rudery.
B-4,
pukaj do drzwi rudery.
Jestem na miejscu.
Widzę ją.
Weszła w uliczkę.
Jest?
Jest.
King nadal w środku?
Na stówę.
Mamy go na widelcu.
Czyścicie. Obydwoje. Zrozumiano?
Poobserwuję, poczekam i się zamelduję, Burke.
Następna może być tą szczęśliwą.
A jest to G-56.
„Czy warto”, pyta teść?
G-56. „Czy warto”, pyta teść?
N-41.
Następna kula...
Dla niektórych pechowa, dla mnie śmiechowa.
G-46, no i cześć.
Jest. Sporo ich tam.
N-41,
N-41, baw się jak błazen.
N-41.
Cześć, King.
Anais.
Usiądź, proszę.
Masz dla mnie zlecenie?
Tak. Już tłumaczę.
To są
Gino i Edith Sanchezowie
i ich syn Alberto.
Przyjechali do Stanów z Salwadoru.
Alberto ma teraz 13 lat.
Na zdjęciu ma pięć.
Nie zabijam dzieci.
- Co? - Podkręć aparat.
Usuwam dorosłych.
- Nie dzieci. - Nie. Oni zaginęli.
Mam ich odnaleźć,
jej ojciec mi to zlecił.
Potrzebuję twojej pomocy.
Ty jedna jesteś w stanie.
Jestem jedną nogą na emeryturze,
biorę tylko sprawy, które mają znaczenie.
Czego chcesz, King?
Anais...
Wiesz, czym jest zespół sawanta?
Nie.
Ale wiem, że na ulicy czekają faceci,
tacy sypiający na lotniskach w Afryce i na Bliskim Wschodzie.
Nie mnie śledzą.
Pójdą za mną. Kiedy to zrobią, wyjdź.
Ja pierdolę.
Kurwa.
KSIĘGOWY 2
Biuro wicedyrektor Mediny.
AGENCJA DS. PRZESTĘPSTW FINANSOWYCH
Pani dyrektor, dzwonią z LAPD.
Dobrze. Fotele?
Przyszły. Dwa Herman Millery i Steelcase.
Dzięki.
Marybeth Medina.
Tak.
Co takiego? Jeszcze raz.
Proszę go opisać.
Nie.
Rozumiem.
LOS ANGELES, KALIFORNIA
Nie mówił nic o zleceniu?
Nie, wiem, że robił jako detektyw,
ale straciliśmy kontakt.
Nie wie pani, czy miał długi?
Nie.
Tędy, proszę.
Raymond King.
Był wicedyrektorem FinCEN.
Moim szefem.
Niczego przy sobie nie miał? Portfela?
Może i miał.
Ale nie przybyliśmy od razu.
A rzeczy osobiste lubią znikać.
Zadzwoniliście do mnie.
Dzięki komórce.
Miał panią wpisaną jako kontakt ICE.
Dlaczego spytał pan o długi?
ZNAJDŹ KSIĘGOWEGO
Czym się różni casual elegancki od biznesowego?
W obu przypadkach krótkie bojówki i japonki zostają w domu.
Nie mam krótkich bojówek
ani japonek.
Możemy przejść do interesów?
Czy dorzucić więcej randkowych rad?
Mów.
Miałbyś przeprowadzić audyt banku dla Inagawa-kai, zanim go przejmą.
- Co myślisz? - W Tokio rzucasz się w oczy.
- Ale? - Yakuza zawsze płaci na czas.
- Następna. - Señor Obregon pyta,
czy wolimy zapłatę w gotówce, czy w sztuce.
Jakie ma dzieła?
Obraz Rivery, który cię zachwycił.
Ile jest dłużny?
2,4 miliona.
- Rivera, rzecz jasna. - Westchnięcie.
Stan należności?
1,35 miliona.
Wpłać na konta w Nowej Zelandii i Francji
i zrób darowiznę dla Harbor.
Nazwisko darczyńcy? Gauss, Babbage czy Carroll?
Nash. Coś jeszcze?
Nie wkładaj czarnego garnituru.
Wyglądasz jak przedsiębiorca pogrzebowy.
Witamy na 13. Dorocznym Festiwalu Romantyczności.
Przyjechaliście w jednym celu.
Nawiązać więź,
poznać kogoś wyjątkowego i odnaleźć miłość.
Postscriptum,
nie zapomnijcie o darmowych koszulkach.
- Są warte 25 dolarów. - Tak.
Większość jest tu pierwszy raz, dlatego przypomnimy, co i jak.
Odpowiedzieliście na szereg pytań
określających wasze potrzeby, nadzieje i pragnienia.
Następnie użyliśmy autorskiego algorytmu matematycznego,
aby dopasować do was 10 osób.
Ten sam algorytm na 12 poprzednich festiwalach
zaowocował zawarciem
53 małżeństw!
Poprosimy oklaski.
Bomba!
Nie wysłaliśmy wam imion,
jedynie numery i zdjęcia
posortowane według dopasowania.
Nie było możliwości szperania w sieci.
Każda randka trwa pięć minut, potem czas macie nieograniczony.
Drogie panie,
to nie zawody.
Nie. Macie czas, pierwsza randka nie ucieknie.
Wstrzymajcie się.
Zacznijcie. Śmiało.
Poznajcie te wyjątkowe osoby.
- Z Bogiem. Dowolnym. - Tak.
Cześć.
Jestem Ann Renee
i wprost uwielbiam księgowych.
- To ci zbieg okoliczności. - Tak.
Wierzysz w miłość od pierwszego wejrzenia?
W to, że ktoś jest nam pisany?
Bratnia dusza?
Nie, to niedorzeczność, dziecięca fantazja.
Nic takiego nie ma.
Jak to, rozgryzł pan nasz algorytm?
Wziąłem dane z apek randkowych
i zestawiłem ich pytania z waszymi.
I co?
Stworzyłem własny algorytm.
Zasadnicza kwestia tego,
czy miłość istnieje,
- czy to tylko... - Jasne.
...proces neurochemiczny
zachodzący w mózgu, podlega dyskusji.
Miłego dnia.
Przeszukałem klastry pod kątem słów randkowych.
- Słów randkowych? - Tak.
Panie niby cenią oddanie i stabilizację,
ale wybierają facetów niebezpiecznych.
Seksownych drani.
Cześć.
Jak się masz?
Bardzo dobrze.
- Lori. - Tak.
To ksywka czy zdrobnienie?
Nie, moje imię.
Przypisałem wartości numeryczne waszym pytaniom
w matrycy i wygenerowałem model prognostyczny
wyrzucający efektywne odpowiedzi. Wykorzystałem je.
Bez kłamstw.
Mój poprzedni chłopak co weekend grał w golfa z kolegami.
Dużo czasu spędzasz z kolegami?
W żadnym razie. Nie.
Nie mam znajomych.
W ogóle.
Zwierzątka?
Zidentyfikowałem, że mylące zdjęcia
są głównym powodem niezadowolenia.
Kobiety zakłamują wagę i wiek,
mężczyźni – wzrost i wiek.
Więc dostosowałem swoje zdjęcie.
Boże!
Bardzo lubię biwakować.
To tak jak ja.
Chyba widziałam przyczepę na fotce.
Tak, to mój dom.
Mieszkam w niej.
Na stałe?
Dopóki żyję.
Nikt nie mieszka nigdzie na stałe.
Ciało to tylko łupina.
Koniec końców stanie się zwłokami.
A najlepsze...
że nie trzeba robić korekty zeznania
przy nieodpisanej amortyzacji.
Na pewno wiesz, że to odczuwalne.
Nie tylko wynikają z tego korzyści,
ale też, co najlepsze, nie trzeba robić korekty zeznania
w przypadku spadku wartości.
Podzielę się tym z tobą, mimo że jest to
poniekąd tajemnica handlowa,
choć niezastrzeżona. Najlepsze,
że nie trzeba robić korekty w przypadku spadku wartości.
Jasne.
Może inny temat? Dzieci?
Masz 44 lata?
45.
No wiesz, nie ma rzeczy niemożliwych.
Boże.
W sensie matematycznym.
Oszukałeś system?
Zoptymalizowałem profil.
Ściana pokryta od góry do dołu.
Czegoś takiego nie widziałaś.
Mapy, karteczki, szokujące zdjęcia.
Coś w stylu rzeczy z programu
- „Schwytać zboczeńca”. - Właśnie.
Zapracowany był z niego facet.
Co z tym państwo zrobili?
Nie wyrzuciliśmy.
Nie mogliśmy wynająć domu z takimi zdjęciami.
Długo wynajmował?
Dwa miesiące.
Do wczoraj był kolejny czynsz.
DR HARRIS MILLER
Ile wynosi czynsz?
AKADEMIA HARBOR NEUROSCIENCE
Harbor Neuroscience.
Z tej strony wicedyrektor Medina z Departamentu Skarbu.
Pracuje u państwa
Christian Wolff?
Przykro mi, ale nie.
Rozumiem.
A Carl Gauss?
Albo Charles Babbage?
Lewis Carroll? Może Lou?
Dzwoni pani do Harbor Neuroscience.
Zdaję sobie sprawę.
Czy może któraś z pracownic
mówi z brytyjskim akcentem?
Czego dotyczy sprawa?
Byłego wychowanka, syna wojskowego.
Te dane są niejawne.
Pracuję w godzinach wieczornych.
Proszę zadzwonić jutro,
spytać kogoś zorientowanego.
Muszę pomówić z prowadzącą Księgowego.
Wiem, że słucha.
I że on słucha jej.
Proszę?
Nazywam się Marybeth Medina. Mam przed sobą
stos zdjęć ofiar zabójstw, mapę Ameryki Centralnej,
Meksyku, paragony za pizzę
i z pewnością zdjęcie jej szefa.
Musi mi pomóc.
- Rozłączam się. - Chwila.
ZLOKALIZOWANO
Zamordowano Raya Kinga.
Spójrzmy...
Dziesięć. Osiem. Dam siedem.
- Za funt? - Tak.
To tuńczyk na sushi.
- Wcale nie. - Jakość na sushi.
Poobijany, nie ma tłuszczu. To nie jakość sushi. Daj spokój.
Bierz albo spadaj.
- Jest Dickie? - Tak.
Zapłaci jak zawsze, chujku.
- Jasne. - Tony, chodź.
Siadaj.
Dobrze.
Czterech cyngli
nie zdjęło kobiety.
Jak to możliwe?
Zasadniczo dwóch.
Dwóch na Kinga, dwóch na nią.
Trzech.
Wliczając ciebie.
Cel był zasłonięty.
Wie, że ścigaliśmy ją, nie Kinga?
- Wykluczone. - Skąd wiesz?
Nie gryziemy piachu.
Problem rozwiązany.
Na logikę. Gdyby chciała cię zabić, zrobiłaby to.
Spokojnie, szefie.
Nie skojarzyła cię.
Jeszcze.
Kurwa, co to znaczy?
Pojawiła się kilka lat temu.
Trzech gości, z którymi negocjowałem, wkurzyło nie tych, co trzeba.
Omówmy nasz sukces.
Wasze statki, moje łodzie.
20 mil od brzegu.
Omijamy port w Los Angeles. Tylko...
Nie rozpoznała cię?
Nie.
Ale pewnego dnia przypomni sobie, co zrobiłem.
I będę miał przesrane.
Polecisz dziś do Fort Worth.
Żadnych Rayów Kingów,
prywatnych detektywów.
Nie chcę pewnego dnia wyjść spod prysznica
i nadziać się na rzeźniczkę
czekającą na mnie.
W porządku.
Dwa razy głośno zakasłałem.
Proszę tego nie robić.
Christian Wolff.
Marybeth Medina.
Denerwuje się pani?
Jest pan zbiegłym skazańcem.
Wyszkolonym przez mafię.
Obsługuje pan kartele,
oszustów podatkowych i watażków.
Czyli tak?
Widziałam na filmie, jak zabijał pan w Brooklynie.
Osiem lat temu byłam w Chicago.
Z Rayem.
W Living Robotics.
Widziałam zwłoki, słyszałam pański rytuał.
- Grundy Solomon w poniedziałek narodzon. - Do rzeczy.
Lubi pan zagadki?
To jedno śledztwo,
a może i dziesięć.
Wiem, że Ray był bez grosza.
Znalazłam to zdjęcie pomiędzy poduszkami.
W knajpie, w której Ray był w dniu śmierci.
Zastrzelono tam trzech mężczyzn,
jednego potrącono przed knajpą.
Byli chilijscy specjalsi z Brygady Lautaro.
Ray dałby im radę?
Nie, na pewno nie.
Dimitrij Joszenko,
gardło poderżnięte w Moskwie.
Moshe Yeutz, bomba w aucie, w Jerozolimie.
Innych nie zidentyfikowałam.
Armando Reyes, Meksyk.
Ozan Unal, Stambuł.
Santino Sanvieri, Neapol.
Długo leciał.
Nie lot go zabił.
Tylko nagłe zatrzymanie.
Taki żarcik.
Dlaczego mi pan pomaga?
Poprosiła mnie pani.
FORT WORTH, TEKSAS
A więc tak,
czterech najemników w kostnicy,
zabójstwa,
zeznania podatkowe,
mapa Meksyku, rozkład jazdy pociągów.
Pizza,
ryby,
zdjęcie rodzinne
i rozbita toyota.
Jak to się łączy?
Co pan robi?
Czekam.
Na co?
Aż pani skończy.
Co takiego?
Nie wiem.
Cokolwiek
właśnie pani robi.
Żeby mógł pan...
Zrobić swoje.
Radzę skonsultować przyczynę chrapania.
Kawy?
Nie chrapię.
Poprzewieszane.
Pani mózg, jak większość, mając do czynienia
z niejednoznacznymi danymi, podświadomie
stosuje znany schemat,
ale nie tego schematu szukamy.
No tak.
W porządku,
jakiego schematu szukamy?
Prawdopodobieństwa przeżycia.
Oni wyruszyli...
stąd. Z Ameryki Centralnej.
Dobrze.
Skąd wiemy?
Tatuaż. Barrio 18.
Z więzienia w Salwadorze. Barrio toczą wojnę z MS-13.
Na granicy z Meksykiem wsiedli w ten pociąg.
To towarowy, nie osobowy.
To Pociąg Śmierci. Rodziny jadą nim na dachu.
Najlepszy sposób na uniknięcie kontroli.
W Meksyku, w stolicy,
mają trzy możliwości,
żeby dostać się do Teksasu.
El Paso, Del Rio, McAllen.
Oni dostali się do McAllen.
Dlaczego tam?
Galon wody waży osiem funtów, człowiek potrzebuje
do dwóch galonów dziennie, by przeżyć na pustyni.
Łącznie od 36 do 48 funtów na osobę, nie licząc 5-latka na plecach.
Tu syn ma pięć lat.
Na tym zdjęciu na oko 13.
Edith dotarła o Los Angeles i podjęła pracę
w Sudio's Pizza.
Czekaj, Edith?
Edith Sanchez.
Nie, nie masz pewności,
że kobieta ze zdjęcia
to Edith Sanchez z deklaracji.
Tak, to pewne.
Dziecko na utrzymaniu.
Złożyła trzy deklaracje, na dwóch był przychód 15 000,
a na trzeciej 60 250 dolarów.
Dochód dwa razy większy niż łączny z dwóch lat.
Nie to jest najdziwniejsze.
Mężatka, a rozliczyła się sama.
Mogła skorzystać z ulgi na dziecko.
Cztery razy większy dochód.
Mężatka, rozlicza się sama, nie korzysta z ulgi.
Klienci Raya z 18 miesięcy.
Sześć nazwisk, jedno latynoskie.
Emiliano „Emi” Gonzalez, Fort Worth, Teksas.
Czyli
jeśli Emi był ojcem Edith,
czemu nie poprosiła o pomoc?
Nie wiem tego.
Masz kogoś w skarbówce?
INGLEWOOD, KALIFORNIA
Obserwuj rampę.
Po co te karki?
Rzadko pani bywa w Los Angeles, co?
Nie lubię napadów z bronią w ręku.
Nie, nie pamiętam żadnej Edith.
Przykro mi, nie pomogę.
Jeanette, i jak?
Świetnie. Dzięki.
Czemu pracownica nie korzysta z przysługujących ulg?
Bo jest głupia?
Nie wygląda jak pani?
Ani to, ani to.
Nie postrzegam ludzi przez pryzmat prawa.
Widzę drugiego człowieka i daję szansę.
Coś jeszcze?
Nie. Dzięki za rozmowę.
Bardzo proszę.
Dwie trzecie zamówień jest na wynos?
Macie moje zeznania?
Wy, urzędasy.
Tak jest. Dwie trzecie.
Pytaj pan. Koszty, wypłaty, awanse.
Wiem, na co idzie każdy cent.
Wasz zeszłoroczny zysk EBITDA.
42,9 miliona.
Zadeklarował pan 41,9.
Czytaj dalej, księgusie.
Milion na cele charytatywne,
- na bezdomnych. - Idziemy.
Pomijając amatorski charakter przygotowań
i biorąc pod uwagę, że mogłeś odliczyć więcej,
jaką pizzę najczęściej zamawiają?
Dużą, 90 procent.
Duża pizza – 17 dolarów, 35 centów.
Co daje 1 484 315 dużych placków.
Do czego zmierzasz?
Wydatki na papier – 360 tysięcy,
co przekłada się na 900 tysięcy dużych pudełek.
Już mi głowa pęka.
To znacznie mniej
niż wspomniane 1 484 315 placków.
Tak, bo sprzedajemy na kawałki.
- Nie. Niemożliwe. - Tak.
Zgłaszasz większy przychód,
aby zataić inne źródło. Jakie?
- Jebany biuras. - Chwila.
Odrywam się, żeby odpowiadać na durne pytania,
a ty mnie oskarżasz o pranie forsy?
Chris!
Kurwa!
Pierzesz forsę.
- Skąd pochodzi? - Puść.
Federalni. Cofnąć się.
Pierzesz forsę. Mów, skąd pochodzi,
bo ci wybiję bark.
- Wal się. - Zaboli.
Chris, dosyć.
Uprzedzałem.
Kurwa! Nie przerzucam tych dziewczyn.
Przysięgam, odbieram telefon.
Odbieram, kasa wpada.
- Znam adresy moteli. - Kto?
- Typ w garniaku. - Kto?
- Nie wiem, pytaj babki. - Jaki motel?
- Motel. - City Center.
- Twój kontakt. - Nie.
- Kontakt. - Proszę.
- Kto się z tobą kontaktuje? - Tomas!
Lepiej wyjdźmy.
Upadłeś w dzieciństwie na głowę?
Nie o to powinnaś pytać.
Pracuję dla rządu. Nie torturuję ludzi.
Na razie.
Pracuję w FinCEN...
Wiem. Umieściłem cię tam.
Ciebie i Kinga.
Dzwoni do mnie Brytyjka i daje cynk.
Więc kryminaliści, czyli ty,
codziennie dają organom ścigania, czyli mnie, cynk.
Mowa o nazwiskach, datach,
numerach kont i rozliczeniowych? Tak, daję cynk.
Nie jestem taka jak ty.
Nie mogę ot tak łamać prawa.
Koniec z przemocą.
Zbierzmy informacje i namierzmy szefostwo.
Tak się to robi.
Może moi mają tu w oddziale wolnego agenta.
Ja kogoś znam.
BERLIN, NIEMCY
Witam.
Cześć.
Siema.
Hej.
Czołem.
Cześć, Margaret, to ja...
Margaret!
Cześć!
Ja pierdolę, no weź.
Cześć, Margaret, tu Braxton.
Cześć.
Witaj, Margaret...
Kurwa, dość. Dobra. Cześć.
Cześć.
Witaj.
Margaret, mówi Braxton.
Boże, ja jebię.
Chuj by to! Kurwa, ogarnij!
Ogarnij, kurwa.
Masz, kurwa, ogarnąć.
Jebana cipa.
Cześć. Cześć, Margaret. Hej, Margaret...
Stary, kurwa. Coś taki spękany?
O co to zamieszanie?
O dwa tygodnie.
Czternaście...
Czternaście dni z życia...
Z jego życia.
Jak ma na imię?
Greg.
Mój Greg.
Jest mój.
Jasne, że będzie spał ze mną. Oczywiście.
Chcesz mleczka?
Dam mu mleczko.
Dam mu mleko. Mleko.
Stworzę więź...
Weź się w garść.
Margaret, mówi Braxton.
Tak, znowu ja. Tu mnie masz.
Słuchaj,
myślałem o naszej ostatniej rozmowie.
Wyszedłem przed szereg i zdecydowałem,
że zajrzę do ciebie w czwartek i wezmę psiaka.
Nie, odstawiamy po ośmiu tygodniach. Postawiłaś...
Postawiłaś sprawę jasno. Rozumiem, że minęło sześć,
ale corgi to niezwykle mądre psy.
Racja, tylko...
Chyba nie pojmuję logiki stojącej
za tworzeniem więzi matki i szczeniaka,
który więcej nie zobaczy matki.
Może lepiej wykorzystać te dwa cenne tygodnie
na tworzenie więzi z właścicielem,
bo to z nim spędzi życie.
Nie, tu wchodzi karmienie butelką,
ten element równania.
Hoduję psy od 30 lat i nigdy nie trafiłam
- na tak niedojrzałego i samolubnego... - Jezu.
Nic nie rozumiesz. Krzyczysz na mnie.
Dobrze. Za dwa tygodnie. Idealnie. Pa, pa.
Pierdol się!
Pierdol się! Wredna suko!
Opowiedz o sobie.
Co robisz w czasie wolnym?
Masz hobby?
Nie wiem, pieczesz, wędkujesz?
Nie?
Nie wędkujesz?
Nie?
Lubisz poczytać? Może
kopiesz w ogródku?
- Filmy. - Fabularne?
Masz ulubiony?
Czarnoksiężnik z Oz?
Oz?
Sprzedać ci ciekawostkę?
Ten psiak, Toto?
Naprawdę wabił się Terry. Pies Terry.
Zarabiał na planie 125 dolców tygodniowo.
A wiesz, ile ci mali? Co grali Manczkinów?
50 dolców.
Kpina, nie sprawiedliwość.
Czasem myślę o tych małych.
Stawiam się na ich miejscu.
Pewnie siedzieli z małymi kumplami,
patrzyli na Terry'ego i mówili: „Co za chuj!
Zarabia dwa razy więcej niż my.
Nie kojarzę, żeby tańczył albo śpiewał. A Ty?”.
- Czego? - Braxton?
Cześć. To ja, Chris.
- Twój brat. - Wiem.
Nie słychać po tonie, że poznaję?
Słyszę, że jesteś nabuzowany.
Czego chcesz?
- Potrzebuję pomocy. - Żegnam.
Braxton?
Kurwa, nie wierzę. Niewiarygodne. Złamas.
Pierdolony!
Chryste Panie!
O chuj mu chodzi? Dobra.
Ostatnią przysługę
prawie przypłaciłem karierą. Wiesz?
Jesteś zły. Czemu?
Tak. Masz rację.
Jestem, bo rok w rok dzwonię.
Zawsze ja, nigdy ty.
I nagle, znienacka, dzwonisz.
Bo? Bo potrzebujesz pomocy?
Nie można tak po prostu? Tak se popierdolić?
„Siema. Jak leci?
Co u ciebie?
Wesołych świąt. Sto lat, B”. Może tak?
Nie masz urodzin. Są 11 listopada.
Deklu, wiem, że dziś nie mam.
Nie w tym rzecz...
Czego chcesz?
Dolecisz w ciągu doby do LA?
Braxton? Halo?
Braxton?
Nie krzywdź mnie.
Co, proszę?
Nie krzywdź mnie.
A to skąd? Co ci zrobiłem?
Masz podstawy, żeby myśleć,
że chcę cię skrzywdzić? Skąd to?
Przepraszam.
Przykro mi.
To jest nas dwoje.
Próbowałem porozmawiać.
Do dupy z ciebie rozmówczyni.
Rozumiem barierę językową,
ale nie mówię jebanym szyfrem.
Żaden fotel biurowy mi nie pasuje.
Wszystkie są niewygodne.
Tak naprawdę nie chodzi o fotel.
Może bardziej o to, że mnie w nim posadziłeś.
Nie zapracowałam na tę posadę.
Podeprzyj odcinek lędźwiowy.
W Costco mają fotele z poduszkami lędźwiowymi.
Nieważne.
Brat zna szczegóły sprawy?
Tak.
Kiedy go widziałeś?
Osiem lat temu w Chicago.
Jest młodszy?
Ja dwa lata starszy.
On nie...
Coś nie tak?
Często złości się na mnie bez powodu.
To nic.
Na pewno się ucieszy.
Wiesz...
Rozumiem. Też mam rodzeństwo.
Może podziękuj za to, że pomaga?
Powiedz, że fajnie go widzieć.
Wiem z doświadczenia, że ludzie chcą być doceniani.
To on.
Cześć, Braxton.
Ładnie.
A ty kto?
Marybeth Medina.
Wicedyrektor z FinCEN.
Federalna.
Miałeś udar?
Jesteś zdenerwowany.
Współpracujemy.
Twój zawód na tę chwilę w ogóle mnie nie interesuje.
Na tę chwilę?
Kurcze, ulżyło mi.
Pogadamy chwilę?
Trochę minęło, nie?
Osiem lat, dwa miesiące.
Właśnie.
Dobrze wyglądasz.
Też tak uważam.
Dziękuję, że przyleciałeś. Bardzo się cieszę.
Kazała ci to powiedzieć?
Tak.
Zwijamy się.
Zaraz... Braxton.
Omówimy plan?
Co robisz? Mogę się odlać?
Dobra, a potem omówimy plan.
- Wygląd ma znaczenie? - Nie.
Ile?
Podeślę.
Dzięki wielkie.
Dobra.
Mój czas to pieniądz.
Już to słyszałem.
Wyślę ci fakturę.
Dobrze, uczciwie.
Pogadamy, jak dostaniesz rachunek, ważniaku.
Bez obaw. Na pewno mnie stać.
„Na pewno mnie stać”.
Braxton...
Braxton, nie przedrzeźniaj mnie.
Braxton...
Grzecznie cię proszę.
Braxton, naprawdę...
Idź.
Stań tam, dobra?
Bez straszenia.
Ja pogadam.
Drogie panie.
Rozgośćcie się.
Cześć.
Ty jesteś ten dziki?
Będzie milutki, o ile nie zrobicie przemeblowania.
Chwilkę...
Miejmy to z głowy.
Dla ciebie.
Dziękuję, dziewczęta.
Tak sobie z kolegą rozmawialiśmy.
Może nam coś wyjaśnicie.
Co się dzieje, kiedy wchodzicie do pokoju
i siedzi dwóch chłopów, czekają na was?
Co, jeśli coś odwalą?
Nie my. Jesteśmy łagodni jak baranki.
Zastanawiam się, co w sytuacji, gdy ktoś was dotknie
w niechciany sposób? Albo nie da wyjść?
Pewnie do kogoś w takiej sytuacji dzwonicie?
Do kogoś, kto ma za zadanie
o was zadbać. Żeby była jasność.
Nie interesuje mnie imię. Nic mnie ono nie obchodzi.
Co musiałbym zrobić,
żeby ten ktoś się zjawił?
Ma na imię Tomas.
Pamiętasz? Tomas.
Co?
- Co? - Nie.
Nic się nie dzieje.
Juarez to nie twoja sprawa.
Forsa jest twoja, bierz.
Dzięki, dziewczyny.
Musicie dać dużo więcej,
żebym mogła uciec od tych ludzi.
W porządku.
Dawaj, Panie Dziany. Zapłać pani.
Narażam życie.
Serio?
Od razu lepiej.
Tomas to straszny drań.
Rozumiem.
Zrobicie mu krzywdę?
A chciałabyś?
Poproszę.
Dobrze.
Nie dają nam wyjść.
Dobrze.
Pokój numer 235.
Jak wyglądają?
Jak księgowi.
Dobrze, szefie. Pa.
Dziękuję.
Nie mam dzieci.
- Sorkis. - Mówi Marybeth. Co wygrzebałeś?
Nagranie z monitoringu.
DHS, WASZYNGTON
Udostępnię ci swoje ekrany.
Łapią tylko dwie kamery.
King wchodzi.
Siedzi tam 45 minut.
Tu padają strzały.
Ludzie wybiegają w panice.
Nic nie widać.
Strzelać mógł każdy.
King wychodzi 90 sekund później.
Dodzwoniłeś się do Gonzaleza? Z listy klientów Raya?
To ojciec Edith.
Tak i nie.
Rezydencja Gonzalezów.
Zastałem Emiliano Gonzaleza?
Tak i nie.
Pan Gonzalez zgłosił zaginięcie córki i wnuka
siedem lat temu.
Co mu się stało?
Kartele porywają migrantów dla okupu lub na sprzedaż.
A gdy nie mogą na nich zarobić?
Spotyka ich to.
Gino Sanchez.
Oddzwonię.
Masz moje kurewki, ćwoku.
Gwoli ścisłości – ćwoki.
- Mariella. - Chwilę.
- Odświeża się. - Mariella.
Wejdź. Mamy Wi-Fi.
- Właź. - Mariella.
Dostał mocniej, niż myślałem.
- Żyje. - Wiem.
Zbiorę graty.
Pojebało was? Bawimy się w porywaczy?
Porwanie? Nie za ostro?
My go tylko...
- Zatrzymaliśmy. - Na przesłuchanie.
Nie mamy prawa nikogo zatrzymywać.
Może kojarzy zabójcę Kinga. Chcesz to ustalić?
A jak gliny mnie zatrzymają
i przeszukają bagażnik, co wtedy?
Cześć, przystojniaku.
- Zlokalizujesz mnie? - Tak.
Ustaw zieloną falę do Victory Boulevard
i zgłoś napad 10 przecznic stąd, dla zmyłki,
żeby Marybeth dotarła do Airbnb.
- Cholera. - Coś jeszcze?
Ustal, z kim spotkał się King.
Spokojniejsza?
Nieźle, nie?
Zjemy coś?
- W Taco Bell. - Pasuje.
Dzień dobry wszystkim.
Kto wykona atak brute force w LA?
Połączy się z nami Chris z koleżanką.
Mamy znaleźć i zidentyfikować poszukiwaną.
Przygotujmy się do analizy zapisów z monitoringu.
Przejrzałam nagranie przysłane przez DHS.
Ray wchodzi, wychodzi po 45 minutach.
Nie wiemy, czy w ogóle był z kimś umówiony.
Może Tomas nam powie, gdzie jest Cobb?
A jak go nakłonimy?
Wyłupimy mu oko, pokażemy mu je,
i postraszymy, że gada albo traci drugie.
Działa. 10 na 10 razy.
Nikt nie chce oślepnąć.
Pokazujesz, że nie ma żartów.
Bezpieczne łącze aktywne. Dzień dobry.
Orkiestra już po rozgrzewce.
Szukamy wskazanej osoby.
Szukamy zapisu z dnia zajścia.
Filtr – kamery uliczne.
Słuchajcie, kolega z DHS
obronił doktorat z informatyki.
Ma dostęp do znanych i nieznanych wam baz.
Nagrywały tylko dwie kamery.
Dzieciaki z Harbor są bystre, ale tracimy czas.
Spójrz.
Inne kamery, których pani wicedyrektor szukała.
Może pani włączyć mikrofon.
Szukacie na nagraniach podejrzanych zajść między 20.00 a 22.00.
Lane, wejście główne. Po strzałach.
Aidan, co się dzieje na tyłach?
Szukamy zachowania niepasującego do sytuacji.
Cofnij.
Zbliżenie na wejście.
Cofnij.
Oto nasza poszukiwana.
Nie śpieszy się.
Nie boi się.
Ustalmy, którędy przyszła.
Sprawdźcie zaułki i ulice.
Na obszarze czterech otaczających przecznic.
Ukrywa twarz.
Wie, gdzie są kamery.
Miles, cofnij.
Pani w różu robi selfie.
Zdobądźmy je.
Z tego kąta nie zrobią zbliżenia na ekran.
Nie muszą. Zidentyfikują
kobietę, znajdą hasła, zhakują telefon i prześlą selfie.
Jasne, spoko.
Westchnięcie.
Chris, wprowadzić normika w temat?
Tak bym zrobił.
Skanowanie twarzy, poproszę.
- Ogarnę. - I ja.
Chris. Lane i Charles idą łeb w łeb.
Witaj, Pam. Poznajmy się.
Iowa, kolebka pierwszych komputerów.
Odwiedźmy Pam.
Aidan, ten adres obsługuje Midwest Power and Energy.
Wykorzystają sieć urządzeń.
Dobiorą się do drukarki albo termostatu.
Co to za dzieciaki?
Moi ludzie.
Jest nas więcej, niż pani wicedyrektor sądzi.
Skye, hasło do sieci systemu smart home.
ZNALEZIONO
LAPTOP PAM
Dzień dobry, Iowa.
Dzień dobry, Pam.
Nie dajmy jej się rozsiąść.
Tak nie wolno.
Lane. Oderwij ją od biurka. Znajdźmy to zdjęcie.
DRUKARKA
STRONA TESTOWA
Miles, strona ma być gotowa, zanim wróci.
Charles, wejdź do biblioteki zdjęć.
Nie wolno nam.
Każ jej przestać.
Chris, wyjaśnij normikowi, że musimy dokończyć zadanie.
Czerwone.
Aidan, twoja kolej.
DZWONEK
Zielone.
Każ jej przestać.
Idzie. Czerwone.
Lane, niech sąsiedzi usłyszą TV.
TV W KUCHNI
Każ jej przestać.
Chris. Dosyć. Stop.
Każ jej przestać.
Zakończ to!
Oto jej selfie. Aidan, wyślij mailem.
Skye, wydostań nas.
Miles, wyostrz.
Sprawdzam twarz w bazie Interpolu.
MEKSYK, PAŹDZIERNIK 2023
PARYŻ, SIERPIEŃ 2024
RZYM, WRZESIEŃ 2022
JEROZOLIMA, KWIECIEŃ 2024
FLORENCJA, LISTOPAD 2023
MOSKWA, GRUDZIEŃ 2021
BROOKLYN, MAJ 2024
NAZWISKO NIEZNANE
Ona ostatnia rozmawiała z Rayem.
Ale nie chce dać się znaleźć.
Żegnaj, przystojniaku.
MOSKWA
Czemu Ray umówił się
z zabójczynią i zlecił jej poszukiwania?
Nie zabiła ich wszystkich.
Mówię, że na pewno nie tego
ani tego.
Skąd wiesz?
Mówię, co myślę, to wszystko.
Przeczucie.
Dedukcja?
Tylko tyle, serio.
- Nie wie tego. - Właśnie,
- to hipoteza. - Racja.
- Zamilcz. - Dobrze.
- Niezależnie... - Kurwa, nie.
Przyznajesz się do zabójstw?
Nic nie powiedziałem, jak już coś.
Wykonałem gest. To ją zdenerwowało.
Żegnam. Koniec.
- Rezygnuję. - Chwilę.
Proszę cię, weź pod uwagę,
że ci mężczyźni ze zdjęć,
zabici lub nie, byli spod ciemnej gwiazdy.
Jebie mnie, że spod ciemnej.
Nie my decydujemy, kto ma prawo żyć.
- Ja tak. - Braxton.
Prawo odróżnia nas od takich jak on.
Sama przyjemność i zaszczyt.
Liczę na dalszą współpracę.
Uważaj na siebie.
Kurwa.
Mamy problem.
- Z tym w kufrze? - Tak.
To twój problem.
- Wyjmij go. - I co z nim zrobię?
Jadę do prokuratora stanowego.
Dobrze, że to nie mój wóz.
Żałuję, że zadzwoniłam.
Załatwię to sama, jak należy.
Koniec kłamstw i łamania prawa.
I nie chcę już wskazówek.
Macie stąd zniknąć.
A jak was zobaczę, każę zamknąć.
JUAREZ, MEKSYK
Proszę pani, nie rozumiem.
Mojemu klientowi można zarzucić tylko,
że ruszył na ratunek młodej damie w opresji.
Po czym to on został zaatakowany, pobity i porwany.
Ale zamiast ścigać sprawców
straszy pani mojego klienta niejakim Cobbem?
Grozi karą więzienia, oskarża o handel ludźmi?
W jakim dziwnym prawniczym świecie zrobi się z tego proces przed wielką ławą?
Zabawne.
To samo mówił adwokat Sudia, kiedy zaproponowałam taką samą ugodę.
Nie znam pana Sudia.
Ale pański klient zna.
Nie widać tu
śladów ugryzienia na języku Sudia i ciele szczura.
Wszedł do jamy ustnej, kiedy obaj żyli.
To tylko przeczucie.
Myślę, że Ike był ważniejszy od alfonsa.
Co zrobią panu?
Skończyliśmy.
Dodam, że adwokat pana Sudia zaginął.
Gramy czy pas?
Kurwa, Ike prał pieniądze.
Z handlu ludźmi?
Większość z Ameryki Centralnej. Meksyku.
Biznes jak prochy. Tylko lepszy.
Dobry pracownik wydoli pięć, sześć lat.
Głównie kobiety.
Rozkładają nogi, robią w polu, szorują kible.
Czasem faceci. Zbierają melony, tyrają w rzeźniach.
Zastępują maszyny i Amerykanów, którzy gardzą taką pracą.
Poznaje pan?
Nie.
Zrobiono je osiem lat temu.
Tak.
Suka umiała zajeździć chłopa.
Dała dupy parę razy, ale była za cicha.
Daliśmy ją na gosposię.
Na imię ma Edith. Gdzie jest?
Wjechała w bok wozu przed parkingiem na Alvarado.
Cztery, pięć lat temu.
- Nie żyje? - Nie.
Ponoć przeleciała przez szybę.
A to już wadliwy towar.
- W którym była szpitalu? - A ja wiem?
Dlaczego nie pojechała do ojca do Teksasu?
- Jego spytajcie. - Pytamy ciebie.
Dasz to na papier, będziesz nietykalny.
Oferta za zeznanie.
Ostatnia szansa.
Daj długopis.
Kurwa!
Kryj się!
W ostatnich pięciu latach zgłoszono 18 wypadków na parkingach,
żadnego poważnego, nie tego kalibru.
Dokąd prowadził wyjazd?
Do Alvarado. 32 wypadki w promieniu mili.
W trzech poważne urazy.
W którymś auto wyjeżdżało z parkingu?
- W jednym. - Urazy?
W jednym. Krytyczne.
Niezidentyfikowana kobieta. Brak pasażerów.
- Szpital? - Uniwersyteckie Centrum Medyczne.
- Pojazd? - Toyota camry.
Kolor?
Niebieski.
Przejrzyj dane pacjentów centrum. Dziękuję.
„Nie mam dzieci”.
- Bogu dzięki. - Co?
Ale co?
Kobieta z hotelu tak powiedziała.
Pamiętam.
Musisz odpuścić.
Pytam, czemu to ma znaczenie? Że się jest matką.
Raczej nie nam dwóm oceniać
znaczenie matczynej miłości. Smutna prawda.
I tak to wygląda?
Życie w śniadaniówce.
Jest przytulnie.
W hotelu Four Seasons też.
Albo w domu.
Skąpy jak ojciec. Liczysz każdy grosik, co?
- Nie był skąpy, a oszczędny. - Tak?
- Tak. - Gówno prawda.
„Siedem koszulek i par majtek. Więcej mi nie trzeba”.
Dorosły facet, a na ręku timex. Kurwa, żałosne.
Patrz. Widzisz?
Tak.
Wart ponad 12 jego pensji.
Co by powiedział?
Że czas wskazuje tak samo.
Pewnie tak.
Jesteś szczęśliwy?
- Szczęśliwy? - Tak.
Tak. Oczywiście. Czemu miałbym nie być?
Nie masz domu. Ani drugiej połowy.
Sam jak palec. Żadnych przyjaciół.
To o mnie czy o tobie?
Zastanawiałeś się, czemu jestem sam?
Bo jesteś uciążliwy, samolubny. Za często przeklinasz.
Stary, jestem sam, bo tak chcę.
Z wyboru.
Nie muszę się nikomu tłumaczyć.
Meldować.
Zwiedzam świat, mieszkam w hotelach.
Robię, co i kiedy chcę.
Gdzie mnie wiatr poniesie.
Jacha. Jestem szczęśliwy.
Kurewsko. Żebyś wiedział.
Chciałbym o kogoś dbać.
- Mówisz? - Tak.
Kup sobie psa.
- Ty masz? - Załatwiam.
Patrz.
Tego.
To Greg.
- Nie przekonałeś mnie. - Jak to?
To Greg. Biorę go do siebie.
Podoba ci się idea.
Właścicielom psów podoba się sama idea,
dlatego sprawiają sobie psy.
- Mieszkasz gdzieś na stałe? - Nie.
Masz opiekę dla psa
- na czas wyjazdów? - Nie.
Czy regularnie
- jesz i sypiasz? - Nie.
Jesteś kociarzem.
I nic w tym złego.
Gdybym miał kota, przynajmniej on by za mną tęsknił.
Wątpliwe.
Możliwe.
Nie.
To przez ciebie czy przeze mnie?
- Co? - Że jakoś...
Co?
- Nie rozumiem. - Że wcale...
W sensie, że wcale...
za mną nie tęsknisz. To moja wina czy twoja?
Tyle lat cię szukałem.
Próbowałem namierzyć. A ty mnie w ogóle.
I wreszcie cię znalazłem.
Byłem przy tobie. Uratowałem cię.
Mówiłeś, że mnie znajdziesz.
Że niedługo.
A potem znowu zniknąłeś.
Miałeś mój numer.
Stary, pytam cię...
Nie tęsknisz, bo coś robię nie tak?
- Czy przez swoje... - Co?
No wiesz, zaburzenie.
Jestem sobą.
Co robisz?
Nakładam filtr na kończyny dolne.
Filtr 100.
Czterokrotnie się oparzyłem.
Jestem bardziej narażony na wystąpienie czerniaka.
- Zabezpieczam się. - Mogę?
- Pewnie. - Dzięki.
Wiesz, że tego nie lubię.
Mnie to nie bawi. Lubię...
Przezabawne.
Czasem chcę cię chlapnąć.
Wiesz, co myślę?
Trzeba się nachlać.
Chodź.
Nawalimy się.
Dobra.
Nie do końca taki lokal miałem na myśli.
W końcu jesteśmy w LA.
Nasuwają mi się kluby nocne.
Parkingowi. Barierki.
Wszędzie chamy.
Mało kowbojskie miasto, rozumiesz?
Nie pomyślałbym, że kręcą cię klimaty country,
ale spoko.
Udajesz zwykłego księgowego,
to dziś możesz poudawać kowboja.
Nie. Tak. Dobrze.
Co to za bełkot?
Rozmawiamy, Chris?
Co do kowbojskich tematów,
buty Forresta Gumpa niezbyt trafione...
- Ale... - Co?
Co?
- Hej wam. - Cześć.
Można zamawiać utwory.
Chcesz jakąś piosenkę?
Lubię Alana Jacksona. Coś tego typu.
Przekaż, że to mi podejdzie, kochana.
Przyhamuj, ogierze.
Pytałam jego.
Jestem Angie.
Cześć. Jestem Chris.
Masz ulubiony kawałek?
Appalachian Spring Coplanda.
Drugi ulubiony?
W tym kontekście.
Metallica, Enter Sandman.
To raczej nie ten repertuar.
Spytaj kogoś, kto zna możliwości kapeli.
W porządku.
Nie.
- Nie. - Co?
Co ty? Zażarło.
Odklepałeś matę?
- Dobrze ci szło. - Co miałem powiedzieć?
Jak to co?
Zwykłe: „Ty wybierz”.
- „Wybierz coś”. - Spytała o piosenkę.
- O nic nie pytała. - Pytała.
Wpadłeś jej w oko.
Ja też jestem w szoku.
Dlatego podeszła.
To był okrzyk godowy.
Nie zauważyłeś?
Mój mózg tak nie działa.
Słuchaj, stary...
Dobrze było.
Słyszysz? Dobrze.
Ty to zauważyłeś, ona też
i samo się...
Uśmiechnęła się.
Nie wiem, jak to pierwsze, ale z Metalliką
wyszło zabawnie.
Może uznała to za urocze czy jakieś,
grunt, że się uśmiechnęła.
Może za słabo wierzysz w siebie?
W sensie...
Co ty kombinujesz?
Idziesz się odlać?
Nie, nie.
Dasz radę. Gotowy?
O to chodzi.
O ja jebię.
Jedziemy!
Widzicie go? To mój brat.
Mój starszy brat.
Rany. Przepraszam.
Przepraszam.
Przepraszam, niechcący.
- Dziękuję. - A więc tańczy.
- Psiachuja! - Cześć.
Aleś zatańczył. Nogi sprawne, chyba pedałujesz.
Dzięki, dopiero zaczynam. Pierwszy raz.
To nie był komplement.
Nie zaczynaj.
Wzrok tutaj, synu.
Jesteś niemiły.
Chyba nie dosłyszałeś.
Patrz na mnie, jak mówię.
Przestań.
Jesteś w kraju kowbojów.
Tutaj nie podbijamy do cudzych dziewczyn.
Pochodzisz z Glendale i nie jestem z tobą.
Brat się kiepsko bawił, ale zaraz się rozkręci.
Dobra. Przywal mi.
- Bratu też mogę. - To dobrze.
Masz twarz jak odbyt.
Walnij mnie. O nie.
Pan w khaki chce się bić.
Dobry Boże.
Zajeb mu.
- Potrzymaj. - Wal go.
- Szykuj się. - Czekam.
Szykuj się, chuju.
Przestań. Jerry.
- No chodź. - Wal.
Cholera.
Jest coś lepszego
od jebnięcia w ryj typowi, który przegiął pałę?
- No wiesz... - Co? Nie.
- Tak. - Nie pierdziel!
- Ty! - Tak.
Jestem dobry w te klocki.
Ty! Patrzcie go!
Przepraszam...
CENTRUM MEDYCZNE
Wicedyrektor Medina.
Dokumentację udostępniamy na wniosek sądu.
- Na pewno pani wie. - Wiem.
Lata temu zaginęła kobieta i dziecko.
Nie żyją albo gdzieś cierpią.
Może pan to dla mnie zrobić?
Potrzebuję pomocy.
Nie bez nakazu sądowego.
Przykro mi.
Harbor Neuroscience.
To Harbor Neuroscience?
Departament i Harbor udzielają wsparcia medykom
pracującym z wyjątkowo uzdolnionymi osobami.
Proszę zdefiniować „wsparcie”.
Jest.
N.N. 636.
Pięć lat temu. Pęknięta czaszka,
szczęka, połamane żebra i ręka.
Rozległe obrażenie twarzy na skutek kolizji.
Stan deliryczny.
Traciła przytomność.
Mówiła, że ktoś ją zaatakował.
Przed rekonstrukcją
przeszła neurorehabilitację, którą opracowałem
dla pacjentów z poważnymi urazami mózgu.
Jak poważne były?
Niemal całkiem straciła pamięć.
DZIEŃ CZWARTY
Na studiach byłem w czołówce.
Jeśli ona grała, nie pamiętała tego.
To po trzech dniach?
Zespół sawanta.
Część neurologów go nie uznaje.
Ale nie pan.
Niesłychanie rzadko ofiary po urazie narzędziem tępym
zyskują niezwykłe umiejętności.
Kobieta niegrająca na pianinie doznaje urazu głowy po upadku.
W dzień opanowuje Rachmaninowa.
Fan bejsbolu dostaje piłką lecącą 90 mil na godz.
Po jednym popołudniu zna biegle język obcy.
Jak to możliwe?
Ich mózgi, mówiąc kolokwialnie, się przeprogramowują.
Odblokowują umiejętności.
Które w teorii wszyscy posiadamy.
Ona miała talent do szachów.
Nie.
Niezupełnie.
Uraz mózgu uaktywnił płat czołowy i ciemieniowy.
Szach-mat.
Rozpoznawanie schematów,
rozwiązywanie problemów, analiza.
Polegają na nich też mistrzowie szachowi.
Minus jest taki, że tylko w przypadku szachów.
Ale nie u N.N.
Zespół sawanta wyjaśniłby przyrost umiejętności
w tempie wykładniczym.
Poprawę koordynacji.
Ale nie wyjaśnia całkowitej utraty wspomnień.
Czy zmiany osobowości.
Mam teorię...
że uraz, który przeprogramował mózg,
odłączył niepotrzebne sieci neuronalne.
- Niepotrzebne? - Do przeżycia.
Płat czołowy odpowiada za walkę lub ucieczkę.
DZIEŃ 62
W szachach podeszła jej nie strategia.
Ale walka.
Nie wiem, jak żyła przed wypadkiem.
Ale przywieziona do nas osoba
w dniu wypisu była kimś innym.
Na przestrzeni miesięcy coraz bardziej się odcinała,
stała się agresywna.
Aż pewnej nocy pobiła ochroniarza do nieprzytomności.
Zabrała mu broń
i się ulotniła.
Mówił pan, że straciła wspomnienia.
Wróciły jakiekolwiek z czasów sprzed wypadku?
O bliskich, dzieciach?
Zadałem jej to pytanie wiele razy.
Tylko raz coś jej zaświtało.
Wróćmy do rodziny.
Pamiętasz dzieci
albo męża?
Piosenka o łasicy?
Zamawiamy coś na obiad?
Omówimy grant? Kolejne kroki?
Formularze mam w aucie.
Zaraz wrócę.
Mam wyjawić tożsamość kobiety,
którą być może zatrudniam?
Wiem, że dla nas pracuje.
I skąd ta pewność?
Odrzuciłem połowę tych zleceń.
Chcę z nią pogadać, tyle.
Pogadać?
Dlaczego?
To sprawa rodzinna.
Nie gadaj.
Tego faceta usunąłbym za darmo, gdyby nie jeden niewygodny fakt.
- Że to mój brat. - Nie.
Że może wytłuc moich cyngli.
Kładę się.
Braxton, powiedz, że maszyny śmierci nie ma teraz z tobą.
Nie ma.
Bo wasz ostatni zjazd rodzinny prawie mnie zrujnował.
To jest nas dwóch.
- Skoro jesteś w LA... - Tak?
Mamy nowego klienta. Jego cyngiel nie dowiózł roboty.
Wysyłam ci fotkę.
Instrukcje doślę, o ile w to wejdziemy.
Dam znać, jeśli będziesz potrzebny.
Juarez.
Dlaczego Juarez?
„Nie mam dzieci”.
Dlaczego Edith nie zadzwoniła do ojca?
Negatywne konsekwencje.
Ojciec stwarzał zagrożenie?
Szkoła.
To nie szkoła?
To...
Więzienie.
Dlaczego?
Z twojego powodu.
Edith się o ciebie bała.
Że zrobią ci krzywdę.
KONTRAKT PRZYPISANY
NIE WKRACZAJ
Medina jest w Airbnb.
Zadzwoń do niej i na policję.
To rozsądne?
Zbiegłeś z federalnego zakładu karnego.
Coś jeszcze?
Znaleźliśmy Edith Sanchez.
Kinga nie zabito za to, że szukał Edith.
A za to, że ją odnalazł.
Dzwoń do Marybeth.
Przekaż, że jadę.
I znajdźmy syna Edith, Alberta.
Przetrzymują go w Juarez.
Dobrze, Chris. Rozumiem.
Słucham?
Przyjdą cię zabić.
Marybeth?
Jesteś tam?
Halo?
Rzuć to.
Rzucaj.
Odwróć się.
Jestem agentką. Popełniłaś błąd.
Tylko jeśli nie nazywasz się Marybeth Medina.
Ręce.
Na kolana. Ale już.
Ty jesteś Edith Sanchez.
Już nie.
Twojego syna przetrzymują w kompleksie w Juarez.
Już dobrze. Muszę tu ucisnąć.
Pomoc jest w drodze.
Zapłaciłem za zabójstwo, nie za próbę.
Ktoś zakłócił egzekucję.
Ktoś niezwykle groźny.
Kontrakt wiąże nas do chwili usunięcia celu lub śmierci klienta.
Miłego wieczoru.
Jedź do Juarez.
Wywieź dzieciaki na pustynię.
Zabij je i zakop.
Zatrzyj ślady.
Nie mogą mnie z tym powiązać.
Dasz radę?
Tak, Burke.
Jasne, dam radę.
Wjedziesz do Juarez i co?
Jak znajdziesz te dzieci?
Nie twoje zmartwienie. Wracaj.
Ile razy mam powtarzać?
Medina nie skończyła tak przeze mnie.
Nie chciała mieć z nami nic wspólnego.
Uszanowałem to.
Ma przebite płuco,
pękniętą śledzionę i szczękę.
To nie wysyłaj kosza z owocami.
Ile razy? Ile jeszcze razy?
Ile będę przepraszał?
Chociaż raz?
Pieprzysz.
Chodzi o dzieciaka ze zdjęcia, tak?
Bo jest taki jak ty.
Tak. Tkwi sam w Juarez.
Skąd wiesz?
Że jest taki jak ty?
Dziwny z ciebie gość.
Masz te swoje pomysły, wkurzasz się.
Wiesz, jakie to męczące?
Całe życie sprzątam po dziwnym dzieciaku.
- Nie jestem dziwny. - Nie?
Co przeprowadzka, co nowe miasto,
to kolejne twoje wybuchy, kiwanie.
- Grundy. - Już tego nie robię.
I muszę kogoś lać, bo cię zaczepia.
Nie. Lubisz się bić.
Nie o to chodzi! Tylko o to,
że zawsze cię wspieram, do chuja.
Wspieram cię. Podziękowałeś?
„Dzięki, Brax”.
„Dzięki, że mnie wspierasz”.
„Najlepszy brat na świecie”.
Co ty? Szlag by cię!
Odjedziesz? Kurwa. Wiesz co?
Chcesz do Juarez? Grzejmy do Juarez.
Bardzo fajnie. Jedźmy wyłapać po kulce.
URZĄD CELNY I OCHRONY GRANIC
Dron nie reaguje.
Straciłem obraz.
KOMPLEKS W JUAREZ, MEKSYK
Do wozu ich. I na sam tył. Pakować.
Wycieczka! Za nimi. Do autobusu.
Do wozu ich.
Ruchy! Wszyscy wychodzą!
Wycieczka! Do autobusu!
MAPOWANIE
Znalazłaś?
Znaleźliśmy.
Czas dojazdu?
- 11 minut. - Dobra.
Wkroczymy po zmroku.
- Odetniesz prąd? - Tak.
- Ale to na nic. - Bo?
Dzieci zginą przed zmrokiem.
- Braxton. - No?
Dziękuję.
Wyprowadzić ich!
Dzieci do autobusu! Wycieczka!
Wyganiać ich! Tempo!
Na nich!
Bronimy! Zaraz wrócę!
Gdzie jesteś, mały?
Gdzie się skitrałeś?
Mały, gdzie jesteś?
Co ty sobie, kurwa, myślisz?
Zginę przez ciebie. Wstań.
Idziemy. Rusz się.
Tędy! Marsz!
Strzelaj! I kryj się, tępy kutasie!
Odpalaj.
Jedź!
Granat! Chris, chodu!
Suń się, suń się.
- Dostałeś? - Wytrzymam.
Wytrzymam. Idź.
- Nic mi nie jest. Przestań. - Dostałeś.
Dokończ robotę. Rozwalę chujów. Idź.
Idź. Uwolnij dzieciaki. Ruszaj.
Czekaj.
Wsiadaj.
Muszę zatamować.
Pomóż im wysiąść.
Wysiadać. Kończymy to.
Raz, dwa. Wyłaź.
Wpierdalaj się do dołu.
Do dołu! Szybciej!
Ruchy!
Idź za tym z przodu. Dajesz!
Szybciej!
Znowu ty! Znowu?
Wstań.
Cofnij się. Do tyłu, kurwa.
- „Grundy Solomon”. - Palec mnie świerzbi.
„We wtorek ochrzczon”.
Nie mnie szukasz.
Chcesz dorwać Burke'a.
- Posłuchaj. - „W sobotę zgon”.
„W niedzielę pogrzebion”.
To Burke'a...
„I tak opuścił padół Solomon”.
Alberto Sanchez?
Już dobrze.
Jesteście bezpieczni.
Już dobrze.
Idziemy?
Dobrze jest.
Nie patrz. Idź do autobusu.
Chodźcie. To nic.
Kto to?
- Zatrzymaj. - Co?
Zatrzymaj autobus.
Otwórz.
Drzwi otwórz, młocie.
No hej.
Cześć.
Chodź, chodź.
A kto to taki?
Cześć.
Chris.
Lubi mnie.
Wrócisz ze mną do domu?
Chris.
Spójrz na nią.
Tak, będziesz moja?
Tak podejrzewałem.
Jak jej dać na imię?
To kocur.
STARE MIASTO PRAGA, CZECHY
Batu Donetsk, szef największej grupy cyngli w Europie.
Przykro mi, zaszła pomyłka.
52 lata.
Urodzony w Niżnym Nowogrodzie.
Korzenie rosyjskie, rumuńskie, mongolskie.
Siedem lat w zakładzie karnym Czarny Delfin,
czterokrotnie żonaty.
Jedno dziecko z kochanką.
Podać przebieg twojego bentleya?
Czym mogę służyć?
Unieważnij kontrakt na Marybeth Medinę.
Niby dlaczego?
Opowiem ci historię.
NUMER ZASTRZEŻONY
Mów.
Prowincja Guancaste, Kostaryka.
Zanotuj.
GUANCASTE, KOSTARYKA
Może rób swoje i wywiąż się z umowy?
Kontrakt miał nas wiązać aż do śmierci tej suki z departamentu.
Albo twojej. Zgadza się?
Ale ja mam się świetnie.
- Będzie załatwione. - Dobrze.
Kiedy?
Lada chwila.
Żegnam.
Dzięki.
Jak się macie?
- Miło was widzieć. - Jak zdrowie?
Całkiem nieźle.
Wielkie dzięki.
Pani dyrektor.
Akademia Harbor Neuroscience.
Mówi Medina z Departamentu Skarbu.
Dzwoni pani pod niewłaściwy numer.
Myślę, że pod właściwy.
Wiem, że mnie słyszysz.
Chciałam tylko podziękować.
Ray znalazł Edith, ale wy pomogliście rozwikłać sprawę.
Ray byłby wdzięczny.
I ja też jestem.
Mega.
Już jest. Chodź, Miles.
- Idziemy. - Już?
Czekaj.
WITAJ, ALBERTO
DOSTARCZYĆ MARYBETH MEDINIE
Nie mogę z nim.
Braxton...
Niesprawiedliwe.
Mam gdzieś, że to dziecko.
My jesteśmy dorośli.
To dziecko, a to kot. I co?
Miało być na zmianę.
Trzyma mojego kota od półtorej godziny.
Kiedy ja?
Daleko jeszcze?
Jezu.
- 1247 mil. - Niesamowite.
Kosmos. To ogarnia, ale nie wie,
kiedy oddać drugiej osobie cholernego kota.
Cholerny geniusz.
Tak z czystej ciekawości...
co zamierzasz, kiedy go odwieziemy do Harbor?
Co zamierzam?
- Nie wiem. - Może...
Zarezerwowałem miejsce w camper parku w Chattahoochee
na dzień odwózki Alberta.
Pójdziemy na trekking?
Zarezerwowałeś?
Rzucam pomysł.
I co, będziemy spać w przyczepie?
Będzie fajnie.
Też tak myślę.
KSIĘGOWY 2
Napisy: Jakub Kowalczyk