Herrera, odbiór. Co się tam dzieje?
Nie, muszę tam wejść.
- Pomóżcie mu! - Wchodzimy.
Wiemy, kiedy dotrze wsparcie?
- Tato! - Co mamy robić?
Herrera, odbiór.
21 GODZIN WCZEŚNIEJ...
9.09
Dobra robota, 19.
Tak się wraca w teren, Beckett.
Dzięki. Też mi się podobało.
- Wszystko gra? - Tak.
Zachowywałeś się, jakby nie było. Co się dzieje?
Nie potrzebuję twojej pomocy.
Przestań w końcu przepraszać.
To nie szkoła. Nie obchodzi mnie, z kim sypiasz.
Tylko się całowaliśmy.
- Zerwaliśmy. - Pięć minut wcześniej.
- Ja tylko zastępuję. - To nie Żony Beverly Hills.
Nikt z nas nie jest idealny.
Wracajcie do roboty.
Zapowiada się ciekawy dzień, nie?
Dziś jest pełnia. Wiesz, co to znaczy.
Wszystkie dziwaki wyjdą z piwnic?
Kto wie? Może będzie spokój.
Nie.
- No nie. - Nie mów słowa na „S”,
No to jazda, 19. Zapnijcie pasy.
JEDNOSTKA 19
„Uzbrojona w apteczkę, jedzenie, koce i najpotrzebniejsze zapasy
Hughes ma dar do dostosowywania się do sytuacji”.
Jesteś sławna, Hughes.
Crisis One na ratunek!
Super.
Jak to? Zero niezręcznego i ujmującego okazywania uczuć?
Próbuję zająć się pracą.
Właśnie widzę.
To ja się zbieram.
Spoko.
No i co?
Miałaś mówić mi wszystko.
Moje życie to głównie niesprawiedliwe osądzanie ludzi w twoim imieniu.
I jeszcze nie bawią cię moje żarty.
- Co mam zrobić? - Nie wiem, Travis.
Co masz zrobić? Może ugaś jakiś pożar?
Starasz się być ponad to. Fajnie.
Nie podoba mi się to, ale jest to fajne.
Ale Kate?
Jak? Kiedy? Gdzie? Po co?
Wszystko okej. Miło, że pytasz.
- Czyli nie jest okej. - Jest.
Nie jest, Vic.
Maya, gdzie są pieluchy?
Maya?
Maya!
Nie mamy już pieluch.
- Co masz na koszulce? - Siki.
Zamówiłam bambusowe pieluchy na Amazonie.
Muszą gdzieś tu być.
Możesz...
Maya?
Jeszcze długo nie będzie chodził.
A teraz potrzebuję, i on też,
żebyś dała mi pieluchę.
Przepraszam. Chyba za dużo wiem.
Wszędzie widzę zagrożenia.
Na jednej akcji był...
Maya, daj mi pieluchę. Zanim znowu się zsika.
Wiem.
Wiem. Straszna lipa. Wiem.
- Hej. - Cześć.
Nie oświadczaj się.
Nie będę tego robił przy każdym spotkaniu.
- Trzymam za słowo. - Spoko.
Mamy tyle wezwań. Nie mam kiedy usiąść.
- Rozstawiam bazę tutaj. - Jasne, to...
Chciałaś mnie widzieć?
Tak, wejdź proszę.
Raz kozie śmierć.
WYJDZIESZ ZA MNIE?
Trzymaj się.
Mam na ciebie oko.
A ja na ciebie.
Dziękuję bardzo.
To wszystko to zgłoszenia?
Niestety tak.
Brakuje nam ludzi, więc musimy działać mądrze.
Dobrze rozporządzać zasobami i nie oczekiwać wsparcia.
Rozumiem. Będziemy gotowi.
Doskonale.
Zdajesz sobie sprawę, że jako kapitanka reprezentujesz całą straż, prawda?
Oczywiście.
To dlaczego po sieci krąży nagranie,
na którym prowokujesz protestujących?
Z całym szacunkiem, ale chcieli sprawiać kłopoty.
I łyknęłaś przynętę.
Dałaś im to, czego chcieli. I zapewniłaś im wyświetlenia.
Na dodatek miałaś mundur.
Zawsze bronię przyjaciół i ich bliskich.
Rozumiem to.
Ale stoisz jedną nogą w szatni, a drugą w gabinecie.
Będzie lepiej, jeżeli postawisz w nim obie.
Jeszcze jedno.
Szykują się cięcia budżetowe.
Więc będą zwolnienia.
Zwolnienia? Myślałam...
Musisz jakoś zmniejszyć roczny budżet jednostki o 10%.
Centrala wypadkowa
Straciliśmy już Gibsona.
Nie pozwolę na utratę kogoś jeszcze.
Cięcia są blisko i są spore.
Jeżeli planujesz wyjąć z kasku królika,
to nie masz wiele czasu.
To wszystko. Dziękuję.
Drabina 19, Wóz pożarniczy 19, Karetka 19,
potrzebujemy was w oczyszczalni ścieków
przy Holdsworth Boulevard 1701.
KARETKA
11.55
Chyba nigdy nie domyję włosów.
Mam nadzieję, że już tam nie wrócimy.
Niech ktoś obleje go wodą.
Mamy nagrane, jak próbował wyjść ze ścieku?
Bardzo śmieszne. Boki zrywać.
Przestańcie już.
- Dajcie Ruizowi spokój. - O nie.
Nie możemy obrzucać go gównem.
Ustawcie się do odprawy.
Nie ma mowy.
- No dobra. - Wiem, że macie dzisiaj dużo pracy.
Ale w ciągu godziny dostaniecie przydział rewizyjny.
Sprzęt trzeba przeliczyć i rozpisać. Oczekuję raportów na koniec zmiany.
- Dzisiaj? - Do rana.
Rozejść się.
Na ogół po odprawie jest jakoś inaczej, nie?
Czegoś chyba zabrakło.
Zazwyczaj Herrera pod koniec motywuje nas do działania.
Nie podchodź. Wali od ciebie.
Co nie?
A może być jeszcze gorzej.
- W jedną wigilię mieliśmy 36 wezwań. - Ile?
Jakby każdy pajac z przedłużaczem i światełkami
podpalił sobie chatę.
Wóz pożarniczy 19 potrzebny przy Dobbs Road 441.
Co za dzień.
Pełnia w przychodni też jest mocna.
Kiedyś typ przebrany za wilkołaka próbował kogoś zjeść.
Nikt nie dowiódł, że księżyc wpływa na zachowanie, ale lekarze wiedzą swoje.
A ty jaką miałaś najgorszą zmianę?
Wszystko się zlewa.
Męczy mnie to bardziej niż kiedyś.
- Zardzewiałem. - Mnie to mówisz?
Działam gorzej niż Blaszany Drwal.
Ale jakoś dajemy radę.
No i doświadczenie też się liczy. Prawda, Hughes?
Hughes?
Masz chwilę?
Jasne.
Nie chcę srać żarem, jak to mówi młodzież.
Ale Warren ostatnio nie nadąża.
Nie wiem, czy to plecy...
Doceniam troskę, ale dopuszczono go do służby.
Skup się na rewizji. Będę miała go na oku.
- Martwię się... - Zrozumiałam.
Tak jest, pani kapitan.
Mogę o coś zapytać?
- Byle szybko. Mam sporo na głowie. - Mamy problemy z budżetem?
Zastanawiałam się, czy ruszyło się coś w sprawie naloksonu.
Mieliśmy 4000 przypadków przedawkowania...
Walczymy z masą biurokracji.
A da się ją obejść?
Mam na głowie dzienniki, rewizje i masę wezwań.
Rób swoje i zajmij się ekwipunkiem.
Crisis One wzywane na Omak Bridge.
Idziesz ze mną, Wiggins.
Weź uprząż, to może być skoczek.
Hej.
- Beckett. - Tak?
To twoje.
Stary.
Odwaga to praca mimo strachu.
Nie. Dałem ci ją.
Tylko ją przechowałem.
Witaj z powrotem.
Gdybyś czegoś potrzebował,
to zawsze możesz ze mną pogadać.
Nawzajem, Ruiz.
Dziękuję.
A kto się tak ładnie umył?
- Co tam? - Ukrywam się przed Herrerą.
No to nie przeszkadzam.
Tak właściwie,
to możesz dołączyć i zabawimy się przed kolejnym wezwaniem.
To tylko praca.
Gdzie się podział fajny Theo?
Traktujesz to zbyt poważnie.
No i? Mam być jak ty?
Tak. Lubię swoje życie.
Jestem na zastępstwie. Zero zobowiązań.
Mam mniej godzin, więc mogę sobie dorabiać.
Chwila.
Dorabiasz sobie?
Dla jednej z tych firm, które zbierają odrzuty z akademii?
Nie, to coś innego.
Oferują masę siana
doświadczonym strażakom i sanitariuszom.
Płacą chore pieniądze.
Polecam to sprawdzić.
Brzmi spoko, ale dobrze mi tu, gdzie jestem.
Chcę być z 19.
To tak teraz na nią mówimy?
No nic, powodzenia.
Harcerzyku.
Na pewno jest jakiś powód,
ale to fatalny moment na tę rewizję.
Coś musi być na rzeczy.
Pozycja kapitana zmienia ludzi we wrzody na dupie.
Wy byliście nimi zanim zostaliście kapitanami.
To może ty spróbuj.
To jak spacer ze stadem tygrysów na smyczy.
Ja tam się cieszę, że tego nie robię.
Możesz czuć się na to gotowym,
presja i tak zrobi swoje.
Ponoć byłem sztywny.
A ja ponoć byłem potężnym dupkiem.
- Co? - Nie może być!
- Nie. - Serio?
Miło, że macie czas jeść.
Przecież pracuję.
Rewizja, już.
- Jasne. - Robi się.
Drabina 19, Wóz pożarniczy 19, Karetka 19,
potrzebujemy was na Strangland Avenue 1322.
Wezmę sobie coś na drogę.
Albo i nie. W sumie nie chcę.
Nie wierzę, że tak szybko usnął.
Wiem...
No i wykrakałam.
Daj mu chwilę.
Przecież płacze.
Nie nauczy się sam uspokajać, jeżeli nie dostanie przestrzeni.
To bobas. Nie potrzebuje przestrzeni, tylko bezpieczeństwa.
Ale jeśli damy mu wypłakać się w spokoju,
to się czegoś nauczy.
Czytałam o czymś, co nazywa się raną pierwotną.
Oddzielenie adoptowanego dziecka od biologicznej matki może je skrzywdzić.
A jeżeli nie spróbujemy tego zgłębić,
to może się źle skończyć.
Uważam, że powinnyśmy rozpatrzyć rodzicielstwo bliskości.
Posłuchaj, kochanie.
Wiem, starasz się zapobiegać wszystkiemu,
co może stać się Liamowi,
ale spanie z nim nie naprawi złamanego serca.
Kiedy kładziesz go z nami, to boję się, że go zgniotę.
Prawie nie śpię.
Proszę, mammina. Musimy się wysypiać.
Maya.
Daj znać, jak czegoś się dowiesz.
Tu komendantka.
Wysłałam już wsparcie do pożaru.
Całe Fremont jest w terenie.
Tak, wiem.
Robimy, co w naszej mocy. Dziękuję.
Mówi Herrera. Proszę o dwie dodatkowe karetki
do wykolejonego tramwaju.
Mamy tu dwa zniszczone pojazdy
i motocyklistę, który utknął pod tramwajem.
Jest tyle...
Stracił mnóstwo krwi.
Ross do Herrery.
Nadal mamy ograniczoną liczbę karetek.
Potwierdź, czy ktoś ocalał. Postaram się wysłać wsparcie.
Jestem przy jednym z pojazdów.
Staramy się wyciągnąć to, co zostało z kierowcy.
Prawdopodobnie miał pasażerów, ale jeszcze ich nie znaleźliśmy.
Mówi Montgomery. Znalazłem jedną z pasażerek.
Są jakieś 35 metrów stąd. Idźcie po śladach.
Tutaj też mamy ofiary, kapitanko. Dwójka dzieci z poważnymi obrażeniami.
Już...
Już nie żyją.
Proszę potwierdzić czas zgonu.
Tylko nie moje dzieci!
Gdzie mój mąż?
Matka jest ciężko ranna.
Potrzebuję sanitariusza.
Proszę się uspokoić, chcemy pani pomóc.
Proszę się nie ruszać.
Potrzebuję pomocy! Już!
Trzymaj się...
Wytrzymaj. Zostań ze mną.
Potrzebuję folii do zakrycia zwłok dzieci.
Tu Herrera. Już nie potrzebujemy wsparcia.
Zajmiemy się jedyną ocalałą.
Poinformuj policję i koronera. Mamy kilka ofiar śmiertelnych.
17.51
Sporo już widziałem, ale...
Chcesz zrobić odprawę?
Nie.
Nie, dajmy im chwilę.
Poproszę...
Poproszę o wsparcie terapeuty.
Trzymasz się jakoś?
Miło się gadało.
Niezły dzień na powrót, co?
Przez całą służbę nie czułem się
aż tak bardzo trzeźwy.
Brakuje mi...
mechanizmu obronnego.
Jak liść na wietrze.
Jakbym nie miał skóry.
Jakbym...
czuł wszystko.
Nie widzę się tutaj jutro.
Kiedy wróciłem z wojska,
czułem się nie na miejscu.
Straciłem poczucie stabilności i porządku.
Myślałem, że dołączyłem do straży, żeby sobie z tym poradzić.
A tak naprawdę chciałem uciec.
Jak przez to przeszedłeś?
Dzięki temu miejscu.
Każdy robi tutaj, co może.
Pełno jest tutaj współczucia i wiary w ludzi.
No i głupich sprzeczek.
Przyznaj.
Nie mogłeś przestać o tym myśleć, kiedy cię tu nie było.
- Nie. - Ja też nie.
Nie wiedziałem tego, bo zrozumiałem to dopiero tutaj.
Liczyłem, że tego nie powiesz.
Karetka 19 wzywana na Tremaine Avenue 631.
Odpocznij, dobra? Pogadam z Herrerą.
Nie możemy odpoczywać.
Nie dzisiaj.
Nie wiedziałam, że rodzice muszą tyle prać.
Te ubranka chyba się rozmnażają w pralce.
Sporo kupkasz, co nie?
Oj, zdecydowanie.
Mogę o coś zapytać?
Śmiało.
Wspomniałaś rodzicielstwo bliskości przez sytuację z twoim bratem?
Ciekawa interpretacja.
Może gdyby twój ojciec był bardziej...
Miałam już terapię w tym tygodniu. Dziękuję.
Próbuję tylko zrozumieć.
Nie mam na to siły. Chcesz pogadać o twoim tacie?
Dlaczego traktujesz to jak atak?
Nie jesteśmy naszymi rodzicami. Nie musimy żyć w cieniu ich błędów.
Tak bardzo martwisz się tym, że Liam upadnie albo się zadławi,
że lada moment sama go udusisz,
wpychając mu ciągłe obawy do gardła.
Muszę pobyć sama.
Gdzie idziesz, Maya?
Miałeś 18 wezwań i masz jeszcze siłę walić w worek?
- Tak. - Chyba zacznę pić smoothie.
Zaczekaj.
Kiedy zamykali jednostkę 23, też robiliście taką rewizję?
- Nie było na to czasu. - Jasne.
Też sądzisz, że to cięcia?
Jak decydowałeś kogo zwolnić, kiedy byłeś komendantem?
Niektórzy byli za starzy, innych przeniesiono.
Szukaliśmy nadwyżek...
Na przykład zbyt wielu poruczników?
Bishop i Herrera znają się z akademii.
A tobie nic nie grozi.
O co ci chodzi?
Ja nie mam po swojej stronie komendantki.
Pani kapitanko.
Zaraz wracam do rewizji.
Nie, spokojnie. Odsapnij.
Co jest?
Tak między nami.
Coś zmieniło się pomiędzy Ross i Osmanem?
Wiem, że nie mówimy sobie wszystkiego...
Andy, naprawdę nic nie wiem.
Przysięgam.
Rozumiem.
Jak się trzymasz?
Nie musisz tego robić.
Straciłem cię przy rozwodzie.
Słuchaj, jasne...
Herrera jest wkurzona. Udawaj zajętego, bo może tu wparować.
Oczywiste, że nie podoba mi się to, co zrobiłeś Vic.
Ale nie będę osądzał twoich związków.
I mówi to jednostkowy spec od osądzania.
To skomplikowane.
Być może nie jesteś jedyny.
Co to znaczy?
Mniej więcej tyle, że być może na pewno zdradziłem Eliego
- całkiem niedawno. Co? - Rany.
My się chociaż rozstaliśmy.
- Na pewno? - Tak.
- Na pewno. - Pięć minut wcześniej.
- Pięć? - Zawsze coś.
To trochę bezczelne.
Następnym razem szukaj poza jednostką.
- Bezczelne? - Tak.
- Twój chłopak cię tego nauczył? - Tak.
Chciałem powiedzieć „były”.
Trochę się rozpędziłeś.
Musimy się poprawić.
Staram się. Ale nie ułatwiacie mi tego.
- Chcę tylko coś zjeść. - To zjedz spokojnie.
Tak?
Przekazałam Sullivanowi dowództwo nad Drabiną 19.
Więc jesteśmy gotowi na dwa wezwania jednocześnie.
Świetnie. Dziękuję.
Komendantko.
Co stało się z umową z burmistrzem?
Czasami życie zmusza cię,
żeby jechać konno tam, gdzie ciągnie koń.
Byłam przy dogadywaniu tej umowy.
Obiecał Montgomery’emu zwiększenie budżetu.
Uścisnął ci nawet dłoń.
Myślisz, że to jedyny polityk, który wycofuje się z obietnic?
Nie możemy pozwolić sobie na taką naiwność.
Sporo poświęciliśmy. Zrobiliśmy wszystko jak należy.
A ty nie możesz powiedzieć mi, dlaczego jednostka się sypie,
podczas gdy moja ekipa ryzykuje teraz życie?
To nie ja dokładam im roboty,
nakazując rewizję w taki dzień, Herrera.
Jesteś bystra.
Wiesz, ilu masz poruczników.
Więc wiesz, co zżera budżet.
Boisz się podjąć trudną decyzję.
Przynajmniej nie poświęcam innych dla własnych korzyści.
Jesteś zmęczona i zestresowana.
Więc udam, że tego nie słyszałam.
Ten jeden raz.
Niezależnie od tego, czy dostarczysz mi raporty,
musisz szybko nauczyć się stawiać granicę między tobą i ekipą.
Jeszcze jedno...
Nigdy więcej się tak do mnie nie odzywaj.
Możesz odejść.
Tak jest.
23.08
Warren, już wystarczy.
Przyznaj, że cię boli i odsapnij.
- Daj mi spokój. - Narażasz nas, bo sam nie dasz go plecom.
- Powtórz to. No dawaj! - Ej, wystarczy!
- Twoje plecy są... - Dosyć!
Montgomery, odejdź.
Warren, do mnie.
Dzięki Bogu. Bałam się przemowy.
Słuchaj, masz być ze mną szczery.
- Co się z tobą dzieje? - Nic.
Nie mam kim cię zastąpić.
I nie musisz.
Dokończ rewizję.
Tak jest.
Posrany dzień, co?
Fakt.
Między nami okej? Nie ma spiny?
Pewnie, jak chcesz. Już mnie to nie obchodzi.
Przynajmniej przestaniesz go dołować.
Kiedy się poznałyśmy,
wszystko mnie w tobie wkurzało.
Wzięłam cię za tępą dzidę, która potrzebuje uwagi.
Dzięki?
Może twoje podejście jest dobre.
To musi być miłe, nie przejmować się niczym poza sobą.
Jakbyś była martwa w środku.
Dzięki.
Boże, pomóż mi zaakceptować...
Anonimowi Alkoholicy
Beckett, nie było...
Możesz?
Pewnie. Jesteście zajęci.
Boże, pomóż mi zaakceptować wszystko...
Gdzie byłaś? Dzwoniłam milion razy.
Poszłam się przejść. Miałam telefon, wcale nie dzwoniłaś.
Rozładował się.
Co za przypadek.
Nie możesz uciekać, gdy jest ciężko.
Uwierz, alternatywa była gorsza.
Zaczęłam kwestionować swoje decyzje.
Pomożesz mi wychować to dziecko czy będziesz mamą na pół etatu?
Mów ciszej, sąsiedzi cię słyszą.
Mam to gdzieś!
Mam to gdzieś. Chcę się kłócić.
Chcę się kłócić.
- Zamknięte. - Wcale nie.
- Tak. - Nie...
Nie zamykałam ich.
- Nie masz kluczy? - Są w środku.
Nie, nie, nie.
- Co jest? - No bez jaj.
Zginęły kleszcze hydrauliczne.
- Nie sprawdziliśmy sprzętu po akcji? - Możliwe, ale było pełno ludzi...
Ktoś ukradł nam jedyne kleszcze.
Typowa pełnia.
- Co jest? - Nie mamy szczęk życia.
Musimy sprawdzać sprzęt po każdej akcji.
To nie twoja działka, Ruiz?
Nie, pomagałem Warrenowi z medycznym.
Czyli ty się obijałeś, Montgomery.
Otóż nie, akurat byłem zajęty pożarami
i zapieprzaniem za...
O nie.
Nie wycofuj się teraz, tak jak z kandydowania.
- Spokojnie. - Wiesz co, Ben?
- Nie chcę się kłócić. Stanowisz problem. - Gdybyś zajął się robotą
zamiast narzekać na Warrena...
To zauważyłbym, że to ty nie zamknąłeś szczęk?
- Wystarczy. - Przestań, Ruiz.
Nie baw się w mediatora, jasne?
- Nie jesteś kapitanem. - Dość!
- Nie wiem, kto ukradł kleszcze. - Że co?
My tylko...
Myślimy, że ktoś mógł ukraść kleszcze hydrauliczne.
Chyba żartujesz.
To ja wychodzę z siebie,
szukam oszczędności, gdzie tylko mogę,
żeby jakimś cudem utrzymać nas razem.
A wy gubicie nasz najdroższy sprzęt?
Chcę uratować wasze posady!
Obdzwoń inne jednostki.
Może pożyczą nam swoje, bo jeśli dostaniemy wezwanie...
Wzywam całą 19 do pożaru restauracji przy Willitston 1622.
- A gdzie Hughes? - Ruiz, ruchy!
Przestał płakać. Chyba nauczył się sam uspokajać.
Albo uznał, że go porzuciłyśmy i się poddał.
Przestań.
Mamy w torbie łom.
Auto jest zamknięte.
Ale czy twoje jest?
No raczej. Wyszłam za Mayę Bishop.
Musi być zamknięte.
Ciekawe.
Ani słowa.
3.32
Tato!
Trzymaj się, tato.
Pomocy. Mój tata wciąż tam jest.
Jest tam ktoś jeszcze?
Nie, tylko my. Byłem w biurze, a tata w kuchni.
Nie wiem, co wybuchło. Wołałem tatę, ale nie odpowiadał.
Rozumiem. Spokojnie. Beckett i Sullivan wchodzą pierwsi.
Znajdźcie źródło ognia. Ruiz, Montgomery, ratujecie.
Powell, odetnij dopływ gazu.
Wiggins, jesteś sani...
Wiggins i Powell, idziecie z Greenem.
Wiecie, co robić.
Tak jest, kapitanko. Ruchy.
Ogarnij się, i to już.
Okłamałeś mnie.
Stój przy wozach i bądź gotów ze wsparciem medycznym.
Zacznij od zbadania go.
- Kapitanko... - Zrób to.
Pomogę panu tutaj.
Tam. Gaz jest odkręcony na pełną moc.
Przyjąłem. Znaleźliśmy źródło ognia.
Zepsuta instalacja gazowa spowodowała pożar w kuchni.
Powell, udało się odciąć gaz?
Nie. Zawór nie chce się przekręcić.
Możemy jakoś zatkać rurę?
Do tego potrzebne są kleszcze hydrauliczne.
Ktoś wali w drzwi chłodni. Chyba go mamy.
- Pomocy! - Mam plan, kapitanko.
Jeśli uda się ugasić pożar, zatkam rurę drewnianym kołkiem.
Wtedy będzie można przepiłować zawiasy.
Przyjęłam. Tak zrobimy.
Jest tam kto?
Zalewaj, Beckett. Jazda.
Gdzie mój syn? Jest cały?
Nic mu nie jest! Niedługo pana stąd wyciągniemy.
Dziękuję.
Nie mogę oddychać. I nie mogę otworzyć drzwi.
Ruiz, twoja kolej.
Kapitanko, źródło ognia jest...
Wszyscy na ziemię!
- Cofnąć się! - Co to było?
Tato!
Ruiz? Montgomery? Odbiór.
- Tato! - Na pewno nic mu nie jest.
Wszyscy są cali.
Jest więcej ognia. Nie mamy jak zatkać rury.
Właściciel jest w chłodni.
Drzwi się zatrzasnęły, a tlen się kończy.
Herrera, sytuacja u was opanowana?
- Chwileczkę. - Pomóżcie mu!
- Zabierz go stąd. - Kołek uszkodził rurę.
Spróbuję użyć większego.
Musimy trzymać się procedury i czekać na pomoc.
Wiemy już, kiedy wsparcie dotrze ze szczękami życia?
Za pięć minut skończy mu się tlen.
Co mamy robić?
Pomóżcie mu, proszę!
Mój tata żyje?
Czemu nie ugasiliście pożaru?
Ogień rozprzestrzenia się przez wyciek.
Jest bardzo mało miejsca.
Zawór jest zepsuty, a bez kleszczy nie możemy zatkać rury.
Jednostka 15 już do was jedzie.
Będą za dwie minuty.
Jak już dojadą, wycofaj swoich ludzi.
Sullivan, Beckett, gaście dalej.
Powell, walcz z zaworem.
Wiggins, Green. Pomóżcie Ruizowi i Montgomery’emu.
Spróbujcie wyłamać zawiasy.
Tak jest.
Słyszy mnie pan jeszcze?
Dobra, wyciągnij ich.
Pacjent nie odpowiada.
- Przyjęłam. - Rób, co możesz.
Przyjechały już szczęki życia.
Za minutę wychodzicie.
- No dalej. - Dawaj, Beckett.
Damy radę we dwójkę, jasne?
Dobra. 15, wchodzimy!
Przyjechało wsparcie.
Musicie się natychmiast ewakuować.
To koniec, Ruiz.
Nie! Prawie się udało!
To koniec, stary! Koniec!
Ruiz, nie przejmuj się.
Prawie was zabiłem.
Tato.
7.14
Wiem, że przesadzam, odkąd Liam jest w domu.
Prawda jest taka,
że jestem przerażona.
Wiem. Ja też.
Zagrajmy w coś.
Dobrze.
Prawda czy strach.
Musimy powiedzieć, czego się boimy, i musi to być prawda.
Cała prawda.
Dobrze.
Boję się, że pęknie mi serce,
jeśli nie pozwolą nam go adoptować.
Ciężko mi mówić to na głos.
Rozumiem.
Boję się, że Liam będzie dorastał
w świecie pełnym nienawiści.
Boję się, że nawet jeśli wszystko zrobię dobrze, to i tak coś spieprzę.
Boję się, że umrę w pracy.
I zostawię cię z nim samą.
Boję się,
że po takim dniu nie będziesz chciała więcej dzieci.
- Nie martw się tym. - Na pewno?
Nadal chciałabym zrobić in vitro.
- Dobrze. - Tak?
Oczywiście.
Przepraszam.
Już w porządku.
Robimy to?
Bardzo chętnie. Chodź tutaj.
Buonanotte.
Dobrze.
Nie.
O Boże, nie.
O Boże.
- To nie może się powtórzyć. - Przepraszam.
- Cześć. - Hej.
Jakoś to przetrwaliśmy, co?
Posłuchaj, Tash.
To, co dzieje się ze strażą, to nasza wina?
Najpierw masz spotkanie z Osmanem.
Zachowujesz posadę i nie musimy się ukrywać.
A później cała jednostka rozpada się na strzępy.
To nasza wina?
Nie wszystko kręci się wokół nas.
- Nie... - Zrobiłam to, żeby ocalić straż
przed dużo gorszą opcją na moim miejscu.
Przed kimś, kto nie myśli o wszystkim.
Nie przestanę robić tego, co muszę.
Tak, komendantko.
Kapitanko.
Masz chwilę?
Ruiz...
Wiem, że takie dni są naprawdę trudne,
ale ich dobrą stroną jest to,
że ludzie mogą zrozumieć, czego potrzebują, a czego nie.
Co działa, kiedy jest ciężko.
O co ci chodzi?
Chyba mogę pomóc ci z budżetem.
Składam rezygnację.
Ruiz, ten wybuch nie był z twojej winy.
A budżet uda się ogarnąć, jeśli...
Kapitanko.
Dam ci dokumenty przed końcem zmiany.
JEDNOSTKA 19
Napisy: Jakub Rezmer