NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Tu Nicole Byer, pierwsza czarna kobieta nominowana do nagrody Emmy
dla wybitnych prowadzących programów konkursowych.
Bardzo niszowo.
Dziś świętujemy innych czarnych,
którzy są pierwsi w swojej dziedzinie.
I zrobimy to w jedyny znany nam sposób.
Robiąc niezwykłe ciasta.
Ale to wciąż Nailed It!, gdzie ciasta chcą przejść do historii,
ale kończą się histerią.
Cukiernicy-amatorzy
stworzą profesjonalne desery z motywem czarnej historii.
Zrobią to, co każe nominowana do Emmy.
Stawką jest szansa na 10 000 $.
Do dzieła. Mam śliczną sukienkę. Poznajmy cukierników.
Jestem Allison i piszę dla telewizji.
Mam syna w piątej klasie.
Trochę się martwi, że go zawstydzę.
Chcę wygrać dla syna.
Jestem odważna, gdy piekę.
Moim atutem będą smaki. Coś będzie smaczne.
Obym nie zapeszyła.
Nazywam się Jon i jestem dziennikarzem freelancerem.
Pieczenie jest czymś, co przenika moją rodzinę.
Moja prababcia świetnie piekła
i cieszę się, że mogę to kontynuować.
Pomodlę się o sukces do prababci i Beyoncé.
Jestem Joe i jestem artystą cyrkowym.
Nie jestem klaunem.
Robię akrobacje w powietrzu. Obroty, wyginanie.
Więc przy pieczeniu nie będę obawiał się ryzyka.
Na tym polega cyrk.
Dobra. Witajcie, cukiernicy.
Gotowi na dzisiejszą lekcję historii?
- Tak. - Tak.
Powitajcie mistrza cukiernictwa, czekoladnika
i jednego z najlepszych ludzi, jakich znam, Jacques’a Torresa.
Dziękuję. Jesteś moją superbohaterką.
Dziękuję.
Nasz gość to moja przyjaciółka.
Jest aktorką, komikiem, pisarką. Uwielbia stabilne buty.
Nigdy nie piecze. Ciągle do mnie pisze. Nie chce się odczepić. Śledziła mnie.
- Sasheer Zamata! - Tak!
Zawsze tak się przedstawiam.
Dobra.
Czas na Wybór Cukiernika.
Naszym pierwszym wyzwaniem jest moc dziewczyn,
ale nie mówię o Spice Girls.
Docenicie talent tych niezwykłych kobiet, robiąc…
czarne babeczki akcji!
Stworzyliśmy malutkie wersje przełamujących bariery czarnych kobiet.
Jest Wilma Rudolph, pierwsza Amerykanka,
która zdobyła trzy złote medale na igrzyskach olimpijskich.
Jest CJ Walker, przedsiębiorczyni.
Filantropka i jedna z pierwszych milionerek w Ameryce.
Shirley Chisholm,
pierwsza czarna kongresmenka kandydująca na prezydenta.
Świetna robota, przełamałyście bariery, żebym mogła tu pracować.
Te czarne babeczki są pokryte kremem.
Figurki są z lukru plastycznego.
Nie wybieramy smaku,
żebyście wybrali coś, co według was będzie reprezentować waszą postać.
Joe, kogo wybierasz?
Wybieram Wilmę Rudolph, bo jest sportowa.
Allison. Jesteś następna.
Shirley Chisholm.
Dobra, to znaczy, że mój przyjaciel, Jon, ma CJ Walker.
Ją chciałem.
- Tak? - Tak.
To się udało.
- Tak. - Uwielbiam to.
Cukiernicy, macie 45 minut od teraz.
Więc jazda!
Pieczcie.
Nie upuść jaj. Dobra.
„Dwie szklanki mleka. Wybierz smak”.
Półtorej szklanki masła.
Nie wiem, co to znaczy.
Jacques, jak byś to zrobił?
Muszą jak najszybciej upiec babeczkę.
Muszą zacząć od przygotowania masy
i dodać swój własny, unikalny smak.
Gdy babeczki będą w piekarniku,
powinni zacząć robić krem,
a potem postać z czekolady plastycznej, pamiętając o wszystkich szczegółach.
Ustawić figurkę i dodać krem, by dokończyć tę przełomową babeczkę.
Myślicie, że wybiorą czekoladowy smak?
No bo…
- Są czarni. - Tak.
To dużo.
Nie chcę czegoś zepsuć,
bo jestem niezdarny.
Dobra. Prawie umarłem.
Mam więź z CJ Walker.
Bardzo mnie porusza.
Chcę oddać jej cześć.
Zmieniła sposób, w jaki myślimy o tym, co oznacza spuścizna.
Mamy sami wybrać smak.
Uparłem się na truskawkę.
Mięta?
Woda różana?
Gdzie smak truskawkowy?
Widzę tylko truskawkowy dżem.
Dobra, damy radę.
Jest jak jest.
To babeczka.
Dodam go do ciasta i będzie jak będzie.
Będzie dobrze.
Dobra. Dwie szklanki mleka. Dodaj to.
Czuję dużą presję, żeby dobrze się spisać.
Shirley Chisholm jest niesamowitą Amerykanką.
Mam nadzieję, że się spiszę i pójdzie gładko.
Dziwnie jest być w czyjejś kuchni.
Zgadza się. Bardzo.
Dodam łyżeczkę wanilii i łyżeczkę kawy.
Będzie jak frappuccino.
Proszę bardzo. Dobra.
Mam nadzieję, że nie dodałam za mało,
ale dodam smak do kremu, więc może to go podkręci.
Allison dobrze idzie.
To zaczyna wyglądać jak ciasto.
„Wymieszać mokre, dodać do suchego”.
Wmieszać?
Dobra.
Wybrałem Wilmę Rudolph, bo trzykrotnie zdobyła złoty medal.
Wybieram zwyciężczynię.
Zastanawiałem się, jakiego smaku użyję.
Nie chcę być nudny.
Czekolada, wanilia. Nie.
Żeby się wyróżnić, muszę zaryzykować.
Gdzie moje owoce?
Chcę dodać dużo smaku.
Musi smakować świeżo,
bo ma eksplodować.
Dodam trochę skórki do ciasta.
Ładnie pachnie.
Joe ma pomarańcze.
- Ściera je. - Zna się na rzeczy.
- Joe wie, że lubimy skórkę. - Wie.
Ale bałagan.
Jacques, minęło ponad 15 minut
i nie widzę babeczek w piekarniku.
Babeczki nie są najważniejsze.
Powinni zrobić je szybko i poświęcić czas na postać.
Ale nikt mnie nie słucha.
Allison ma swoje w piekarniku.
Do środka.
Dwadzieścia pięć minut!
Wszyscy krzyczeli. Rany.
Tyko Jon nie krzyczał.
No dobra. Chcę migdały i kardamon.
Chcę zaimponować Jacques’owi.
Do kremu wybiorę migdały i kardamon.
- Tak się mówi? - Zgadza się.
Migdałowy, łyżeczka.
Kardamonowy. Zróbmy to, kardamon.
Aromat kawy i wanilii, więc będzie słodko.
Będzie dobrze.
Zostało 20 minut. O mój Boże.
Dobra.
O nie.
Krem Allison jest za gęsty.
Trzeba miksować krem, żeby był lekki i puszysty.
Odstawię to na bok.
Opuść, zamknij.
- Jon? - Co?
Jak leci?
Wszystko gra.
- Dobra. - Beyoncé mnie strzeże.
O tak. Czyżby zmarła?
Nie! Tylko jej esencja, aura.
Rozumiem. Idealnie.
Wezwij tu czarne kobiety, żeby ci pomogły.
Tak. Pracuj.
Nikt jeszcze nie zaczął postaci.
- O rany. - Zostało 13 minut!
- Proszę! - Wiem.
Dobra. „Zrób figurkę z drutu”.
Proszę! Nie robicie całego ciasta!
To tylko babeczka!
Może ich postacie… nie powstały.
Wychodzisz? Schrzaniłam?
- Tak. - Myślałam, że to fajne!
Ten żart? Do widzenia.
Nie uważam się za artystkę wizualną.
Jestem artystką w inny sposób.
Obym dała radę. Boska sukienka.
Założyłabym taką.
Ma oczy i wszystko inne.
Musimy zrobić jej nos.
Dlaczego nam to robicie?
To musi być jej sukienka.
Zróbmy jej dobre nogi, bo jest biegaczką.
Zróbmy jej dobre łydki.
Bo ćwiczy.
Babeczki wyglądają dobrze.
Nicole, nie robi się ciała postaci, którą się ubiera.
- Robisz… - Sukienkę.
- Tak.
Potem dodajesz ręce i nogi.
To ma sens.
Tak jest dużo szybciej.
Oby Wilmie się spodobało.
Chcę być uwieczniona.
- W testamencie mówisz, co mam robić. - Pewnie.
Mam testament.
Wiele stron instrukcji dla niej po mojej śmierci.
- Wiele zajęć. - Żeby terroryzować ją z zaświatów.
To mnie rozbawi.
Bosko.
Podobają mi się kropki. Są świetne.
Ma buty i kolczyki, ale nie ma twarzy.
Moja nie ma kolczyków.
Straciła głowę.
Chwila, musi mieć to coś w dłoni.
Jon, jak leci?
Wygląda, jakby przejechała ją ciężarówka.
Dobra.
To zabawne.
Musi przekroczyć metę.
Uśmiech. Bo zwycięzcy się uśmiechają.
Nie nadążam.
- Zostało pięć minut! - Nie!
Ten czas leci tak szybko.
Więc użyję tego.
Za gorące.
Są niedopieczone. Jeszcze dwie minuty.
Idealnie.
To… To jest coś.
Trzeba sobie radzić.
Jon, skończyłeś?
Chyba tak.
Rany.
- Dwie minuty! - Skończyłeś?
- O rany. - Nie chcesz dodać szczegółów?
Może jego postać jest idealna.
Nie wiem, czy to możliwe.
Muszą się schłodzić.
To smutne czasy. Dobra.
Tak będzie.
Nie chcę zgniatać jej głowy.
Przytnij patyk.
- Trzeba przyciąć? - Można.
Nie schodzi.
Wyjdź. Tak.
Tak.
Trzydzieści sekund!
Słyszałem.
Nie chce się przeciąć.
Zepsułem to.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden!
- Gotowe! - Szczęśliwego Nowego… Wybacz.
Dobra, Allison.
To czarna babeczka akcji, którą próbowałaś zrobić.
Zobaczmy, co zrobiłaś!
- Sukces! - O rety. Podoba mi się!
O mój Boże. To urocze.
Fajne kolczyki i oczy.
Jej usta błyszczą.
Ale gdzie są jej dłonie?
O nie. Nie ma dłoni!
Wygląda jak baletnica.
Z pozytywki.
- Pozytywka Shirley Chisholm. - Tak.
Mogłam zostać prezydentem.
- Jacques, do dzieła. Spróbujmy. - Spróbujmy.
Zobaczmy.
Dziękuję.
Smak jest w kremie?
Dodałam też trochę do ciasta.
Co dodałaś? Kawę?
Kawę i wanilię.
- Kawę i wanilię? - Tak. Miało być frappuccino.
Frappuccino. Tak.
Muszę powiedzieć, że krem był za mało płynny.
- To bardzo słodkie frappuccino. - Jasne.
Bardzo wilgotna babeczka.
Trochę za słodka, ale nie szkodzi.
Sasheer, co myślisz?
- No cóż… - Zjadłaś.
To chyba dobrze!
Dobrze, Allison.
Mamy jeszcze inne babeczki.
Chodźmy!
Dobra, Jon.
Przypomnijmy sobie babeczkę, którą próbowałeś zrobić,
i zobaczmy, co zrobiłeś.
Sukces!
Ona… Jon!
Jon!
- Tak. - Co ona trzyma?
Miała trzymać słoik, z którego coś wylatuje.
Jak ujęcie w akcji?
- Tak. - Coś się rozpryskuje? Trwała!
Napad przez trwałą.
Leci z rozpostartymi ramionami.
Chyba ma też kopyto.
To wygląda jak noga konia
i noga dziecka.
Chętnie spróbujemy. Jacques?
Smacznego.
Największy kawałek.
Dzięki. Wiesz, że chcę.
Zobaczmy, jaki jest smak.
Coś jest nie tak. Nie wiem, co to jest.
- Tak. - To pewnie dżem truskawkowy.
Jest tu dżem truskawkowy?
- Jak? Wmieszany? - Tak, do ciasta.
Dżem nie ma wystarczającej koncentracji smaku,
by nadać całości smak, więc otrzymujemy tylko słodycz.
Rozumiem.
To zrobiło z babeczką coś,
co mi nie smakowało.
Dobra.
- Ale nie było źle. - Dobra.
Wiele rzeczy dzieje się w moich ustach.
Nie skończę tego.
Dobra. Do zobaczenia!
Dobra. Pa.
- Witaj, Joe. - Cześć.
To babeczka akcji, którą próbowałeś zrobić.
Joe, zobaczmy, co zrobiłeś!
- Sukces! - Joe. Super.
O rety. Podoba mi się.
Masz wstęgę.
Jej uśmiech jest przerażający.
Wiem…
Same zęby.
Jest szczęśliwa i to mi się podoba.
Jedna ręka jest niżej niż druga.
- Tak długo biegła, Jacques. - Zmęczyła się.
- Tak. - Masz rację.
Ciężki dzień.
Jacques, pokrój babeczkę!
- Fajna świeżość. - Tak.
- Starłeś pomarańczę. - Tak.
Co tam dodałeś?
- Do kremu? - Migdały?
I kardamon.
I kardamon?
Czemu nie? Ich smak pasuje do siebie.
Co za eksplozja smaku.
Jest wiele smaków, ale są smaczne.
Myślę, że trochę za długo piekłeś babeczkę.
- Tak. - Trochę sucha.
Ale smakowała mi.
To była gratka dla wszystkich,
ale musimy dokonać wyboru.
Chodź, Jacques. Chodź, Sasheer.
Cukiernicy, wystąpcie.
Jacques, gotowy?
Tak, Nicole.
Gotowy.
Zwycięzcą zostaje…
Allison.
Tak! Sasheer, powiedz Allison, co wygrała!
Możesz dalej piec w domu, używając nowego
niebieskiego miksera, garnków i patelni ze stali nierdzewnej.
Tak!
Dostaniesz też wspaniałą złotą czapkę cukiernika Nailed It!.
Nie do wiary!
Proszę, ukoronuj się, a my będziemy bić brawo i kiwać głowami.
Ale czas leci i my też musimy.
Czas na drugą rundę!
SUKCES LUB PORAŻKA
Uwaga!
Cukiernicy, czas na kolejne wyzwanie.
Sasheer wam o nim opowie.
Przechodzimy od kolejnej grupy bohaterów.
Tym razem celebrowani są faceci.
Wysoko odlecicie, robiąc to!
Ciasto Tuskegee Airmen!
Spójrzcie, jak szybują po pięknych niebiosach.
Tuskegee Airmen, zwani też aniołami z czerwonymi ogonami,
byli pierwszymi czarnymi pilotami w armii USA.
Ich 99 Dywizjon Myśliwski
był pierwszą czarną jednostką latającą w czasie drugiej wojny światowej.
Ciasto Tuskegee Airmen
to warstwowe ciasto czekoladowe z kremem i lukrem plastycznym.
Lotników i pilota zrobiono z czekolady plastycznej.
Samolot z czerwonym ogonem
jest z ryżu preparowanego i czekolady plastycznej.
Jon, miałeś kłopoty w ostatniej rundzie,
więc pomożemy ci.
Wciśnij ten przycisk z „odlotem”
i przez trzy minuty twoi przeciwnicy
będą musieli mieć na sobie czapki pilotów i gogle utrudniające widzenie.
Przez trzy minuty.
Macie 90 minut.
Dalej! Idźcie piec!
Tak jak ostatnio. Damy radę.
Tym razem wiem, co chcę zrobić.
Źle.
Dobra, Jacques, jak zrobiłbyś
Tustegee… Tuskegee…
Dobra, Jacques.
Jak zrobiłbyś…
Jacques, jak zrobiłbyś Tustegee…
Tustegee…
- Było dobrze? - Nie.
- Musisz to mówić? - Tak.
- Uda mi się. - Tak.
Jacques, jak zrobiłbyś tort Tuskegee Airmen?
Więc najpierw należy jak najszybciej upiec ciasta.
Gdy będą w piekarniku, będą musieli zrobić krem.
Potem mogą zacząć pracę nad lotnikami i samolotem.
Gdy ciasto wyjdzie z piekarnika,
trzeba je przełożyć kremem i przykryć lukrem.
Potem spryskać, by uzyskać idealny zachód słońca.
Na koniec dodamy wszystkie dekoracje, by ukończyć misję.
Cień to prawdziwy obrys lotników.
O rany. Świetnie.
Tuskegee.
Tak. Udało ci się.
Szkoda, że nie w zdaniu.
Masło.
Tym razem staram się szybciej upiec ciasto.
Przyszło mi do głowy, że może uda mi się wygrać.
Więc będę naprawdę bardzo skupiona.
Jon, oddzielasz żółtka?
Mama mnie tego nauczyła.
Nauczyłem się skupiać na technice.
Beyoncé przegrała Star Search, zanim odniosła sukces.
Jeśli ona dała radę, to ja też dam.
Chodzi o to, żeby tym razem było wilgotne.
Robisz nasz przepis czy mamy?
Robię wasz przepis.
Co jeszcze powiedziała twoja mama?
Wygraj pieniądze.
Mama nauczyła mnie, że faceci wyczuwają desperację.
- Joe? - Cześć.
Jak leci?
Dobrze mi idzie. Najpierw posmaruję i wyłożę formę.
Joe, smarujesz i wykładasz? O mój Boże.
Zrobiłeś już ciasto?
Nie.
Do dzieła.
Dołóż to. Dodaję mokre.
Wanilia.
Spójrzcie. Pasta z orzechów laskowych.
Chcę, żeby tort smakował jak Nutella, a krem jak kawa.
Bo ktoś tu chce być fajny i nazywa się Joe.
O mój Boże. Minęło prawie 30 minut.
- Okropnie. - Tak?
Ile czasu zostało?
Mamy godzinę i siedem minut.
- Rety. - Tak.
Mam wam mówić?
Została wam godzina i siedem minut.
Dziękuję, godzina siedem.
Nie ma za co, Joe.
Ciasta idą do piekarnika.
Spróbuję znów być pomysłowy.
Dodajmy ekstrakt kawowy.
Jedna łyżeczka.
Widziałam, jak Joe dodaje smaku do kremu.
Ciekawe, czy będzie kolejna runda dodatkowych smaków.
- Nie. - Było tego dużo.
Jeszcze trochę.
Jaki mam smak?
Joe robi niesamowite, wyszukane smaki.
Kola. Pianki.
Myślę, że muszę zrobić coś bardzo kreatywnego.
Może być katastrofa, ale muszę ryzykować.
Dodam smaku toffi. Może dobrze pasować do czekolady.
I tym razem będę dłużej ubijać krem.
To gęsty krem.
Pół szklanki.
Allison dodała smaku do kremu.
Wanilia.
Popełniłem ten błąd. Nic nie dodam.
Dodam tylko wanilię i zostawię krem taki, jaki jest.
Masło, masło, masło
Mam pytanie.
Czy mam potężne ramiona?
Masz poduszki?
Nie, ale jakby…
Tu jest szew.
Wyglądają na potężne.
Tak!
Teraz widzę je oba. Tak.
Dziękuję.
Pewnie.
Zwykle nie noszę takich rzeczy.
To cię odmieniło.
Zobaczmy. Jak to zrobić?
Pracuję nad postaciami.
Staram się być jak najdokładniejszy.
Mogę tylko próbować.
Będą mieli różowe kurtki, bo używam brązu na skórę.
Kurtki mogą być w dowolnym kolorze.
Katastrofa.
Allison, jeśli wygrasz pieniądze, na co je wydasz?
Obiecałam synowi, że dam mu 100 dolców.
Wie, ile można wygrać?
Tak. Powiedziałam mu, że 10 000 $.
Pytał, czy kupimy za to dom.
- O nie. - To urocze.
Nie do końca rozumie pieniądze.
Kompletnie nie rozumie pieniędzy.
Te ciasta są gotowe.
Wiecie co? Wygląda…
Nie jestem rozczarowany.
Wkładać do mrożenia w formie?
Wyjmuje się je, żeby schłodzić?
Więc najpierw mrożenie?
Nie wiem. Spróbuję.
Czuję się lepiej. Ciasta wyszły. Mogę smarować,
nałożyć lukier i skupić się na szczegółach.
Zostało 35 minut!
Próbuję…
Połowa ciasta została w formie.
W komorze mrożenia nie poszło dobrze.
Mój tort się rozpadł.
Wiecie co? Nie mogę tego podać.
Nie mogę go podać.
Jon wyrzucił jedno ciasto. Jon, co się stało?
- Rozpadło się. - O nie.
Oby to wyszło dobrze.
Może nie wygląda ładnie, ale będzie smaczne, obiecuję.
Cieszę się, bo w środku są sekrety mamy.
Coś takiego.
Mama się do tego nie przyzna.
Mam dziewięć minut.
Wciąż są ciepłe.
Nie zdążę pomalować.
Potrzebuję przewagi!
Odlot!
Wciśnięto guzik „odlotu”!
- Allison! Joe! - Co?
- Boże. - Załóżcie okulary i czapki.
Zacznijcie piec w goglach i czapkach!
Jestem gotowa.
Założyła pasek na brodę na oczy.
Widzisz coś?
Widzę kształty. Co wy na to?
Wyglądasz jak mucha.
Chcę to upiększyć.
Potrzebny aerograf.
Joe próbuje malować, ale nie widzi.
Nicole, Joe czyści aerograf wódką.
Więc widział program.
Użył wódki do czyszczenia.
- I… - Do picia.
Coś na ząb.
- Tak! Joe! - Tak, Joe, tak!
Bez ściemy! Czas na to.
Potrzebowałem tej przewagi.
Jestem wdzięczny, że ją mam.
Boże, nic nie widzę.
Ciasto Allison jest w kawałkach.
Kurde. Przykro się patrzy.
Trzy, dwa, jeden.
Możecie zdjąć gogle i czapki!
Dzięki Bogu.
- Dobra. - Patrzcie!
- Patrzcie na Allison! - Allison nie zwalnia!
- Rusza się. - Rusza się.
Rusza się.
Jest świetna.
Serwuje i swinguje.
O mój Boże.
Joe.
Proszę, nie rób bałaganu.
To jej dom.
To mój dom, a Wes będzie musiał go posprzątać.
To wielka katastrofa.
Dobra, przeniosę to w kawałkach.
To się właśnie dzieje.
Przynajmniej wiem, że krem jest dobry, bo mój tort jest okropny.
Mam samolot i załogę.
Nie mam chmur, ale zrobię chmury z pianek.
Jak leci?
Boże, już wszystko spryskałeś.
Już wszystko zrobiłeś.
Dzięki Bogu za farbę w sprayu. Mam jakiś kolor i jakoś to wygląda.
- Zostało pięć minut! - Mówisz poważnie?
Dalej, mały.
Wygląda jak tort.
Ułożę i będzie dobrze.
Jest niedoskonałe jak ja.
Moje ciasto jest w rozsypce.
Modlę się, żeby ciasto było wilgotne i smaczne.
Boże, Beyoncé, pomóżcie mi.
Chmura!
- Allison robi graffiti. - Tak.
Wygląda dobrze.
Chmura.
Została minuta!
No weź.
To będą moje chmury.
Laska.
I, R, M, E, N.
Umiem literować.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden!
Gotowe!
To smutne ciasto.
Allison, ty pierwsza.
Zobaczmy ten tort!
Dobrze.
To ciasto, które próbowałaś zrobić.
Zobaczmy, co zrobiłaś!
Sukces!
Allison.
Masz na torcie łamiszczęki?
To moje futurystyczne chmury.
O rety.
Twoi lotnicy są nadzy od pasa w górę.
Podoba mi się to.
Co tam jest napisane?
„Tuskgee Airmen”?
O mój Boże. Tak mi wstyd.
- Jest wyjątkowy. - Ten tort poleciał za blisko słońca.
Wygląda na stopiony.
Allison, możesz wrócić na stanowisko.
Mój przyjacielu, Jon. Pokaż, co zrobiłeś.
Sukces!
Podoba mi się.
Kocham tych ludzi.
Bo często pozuję tak do zdjęć.
Uwielbiam ich podejście.
Muszą się pokazać.
- I pokazują. - Tak, dziękuję.
Ciasto jedno czy dwupoziomowe?
Dwu. Były trzy ciasta.
Jednak trzecie zostało usunięte jak członkini Destiny’s Child.
Dobra, Jon. Wystarczy.
- Do zobaczenia. - Pa.
Dobra, Joe. Jesteś następny.
Pokaż tort.
Sukces!
- Czemu ich głowy są czarne, a ciała nie? - Dobra.
Ich ciała to tak właściwie kurtki.
Jasne.
Samolot się rozpada. Bałabym się nim lecieć.
Ale samo ciasto wygląda świetnie.
Ciasta są całkiem niezłe.
Trzymają się na sobie, mają kształt.
Dobra. Dziękuję za pokazanie tortu.
Wasza trójka może ukroić nam
po kawałku ciasta Tuskegee Airmen.
Moje ciasto jest w rozsypce.
Ale jednocześnie
moim przeciwnikom poszło tak samo źle.
Pomyślałem, że każdy może wygrać.
- Allison, ty pierwsza. - O Boże.
Niezłe ciasto.
Krem jest trochę za słodki. Nie wiem, jakiego smaku użyłaś.
Toffi.
Stąd ta dodatkowa słodycz.
Krem jest bardzo słodki. Ale ciasto jest bardzo wilgotne.
Podoba mi się konsystencja.
Fajne smaki.
Tak. Dobrze się spisałaś.
Dziękuję.
Dobra, Jon.
- Zobaczmy, czy Beyoncé ci pomogła. - Mam nadzieję.
Dobre ciasto, ale nie rozpoznaję smaku.
- Tak. - Nie rozpoznaję.
To wanilia.
Zaczynałem odważnie i stwierdziłem, że już nie pójdę tą drogą.
Dobrze, rozumiem.
Wanilia to świetny smak.
- Bardzo smaczne. - Dziękuję.
Tak, wilgotne. Myślę, że dobrze się spisałeś.
Dziękuję.
Dobra. Joe, teraz ty.
Też wanilia?
- Nie, dodałem masę orzechową. - Orzechy laskowe?
I dodałem kawę do kremu.
Dobry pomysł z orzechami.
Uwielbiam orzechy laskowe, więc może dlatego.
Ciekawe połączenie, ale czuję się…
jak w kominku.
Jak w kominku?
Aż się wypalam.
Wszystkie trzy są dobre.
- Świetna robota. - Zjem więcej.
Z każdego.
Sędziowie, możemy ogłosić zwycięzcę?
Tak sądzę.
Pamiętajcie, ten, kto wygra,
dostanie 10 000 $ i trofeum Nailed It!.
Wes!
Nicole. Słyszałem samolot!
Sukces!
Sasheer, gotowa z kasą?
Mieliśmy trzy wspaniałe ciasta.
Wszystkie są smaczne.
Ale musimy podjąć decyzję.
Tak, było ciężko,
a to program o wielu nowościach.
Więc po raz pierwszy w historii programu
zwycięzcą jest…
Allison, Jon i Joe!
To trzyosobowy remis!
Wygrywacie…
po 3 333,33 $!
Potrzebujemy więcej trofeów!
Żartujecie? Cała nasza trójka?
Nie!
To, że wszyscy razem wygraliśmy, to najlepszy wynik.
To historyczny moment.
Fajnie jest odnosić sukces z innymi.
To wszystko w programie.
Mamy nadzieję, że nauczyliście się czegoś z naszymi przyjaciółmi.
Do zobaczenia.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz