NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jeśli Jacques się nie bawi, to marudzi.
Dziś pozwolimy mu poprowadzić program!
Tak! Oui, oui! Hura!
Witajcie w Nailed It!
Tu ciasta chcą wyglądać jak beaux chefs-d'oeuvre.
Arcydzieła.
Ale wyglądają jak kit.
„Kit”.
Tu gospodarz programu, Nicole Byer.
Właściwie to nie jesteś Nicole Byer.
Ja jestem Nicole Byer. Zajmę się resztą.
Oczywiście. Wybacz.
Dziś troje amatorów przygotuje czekoladowe przekąski
inspirowane naszym ekspertem od czekolady i cukiernikiem, Jacques’em Torresem.
Stawką jest szansa na 10 000 $,
a przede wszystkim miłość i uwielbienie Jacques’a.
Poznajmy naszych cukierników.
Jestem Alpin,
pianista klasyczny i artysta.
Chcę być w tym programie,
by zaimponować ikonie cukiernictwa, mojemu idolowi Jacques’owi Torresowi.
To Wolfgang Amadeusz Mozart czekolady.
Dodałem cztery łyżki proszku do pieczenia!
O nie!
Mam nadzieję, że dostrzeże we mnie geniusza
i przyjmie mnie na praktyki.
Nazywam się Patricia i jestem żoną pastora.
Upiekłam wiele ciast i babeczek na wydarzenia związane z kościołem.
Nie chwaląc się, jest czad.
Serio.
Chcę, żeby ludzie poczuli, że włożyłam w coś dużo miłości.
Julia, blogerka z Detroit w Michigan.
Rany. Wyszło. Dobra.
Jestem zaręczona i zawsze mówiłam, że po ślubie nauczę się gotować.
Więc teraz, gdy jestem zaręczona, czuję ciśnienie.
Chcę pokazać mojemu narzeczonemu,
że potrafię zrobić pyszny deser.
Witajcie, Patricio, Alpinie i Julio.
Dziś chodzi o tego tutaj,
pana Czekoladkę, Jacques’a Torresa.
Merci, Nicole.
Dziękuję. Jestem zaszczycony.
Cały odcinek o moim ulubionym jedzeniu, czekoladzie.
Nie wierzę.
Muszę to powiedzieć.
Mam nadzieję, że mistrz Torres
dostrzeże we mnie iskrę geniuszu cukiernictwa
i weźmie mnie na swojego ucznia, by razem rządzić galaktyką pieczenia.
Rany!
Nieźle!
Nie wierzę.
Wiesz, w co nie mogę uwierzyć?
W naszego gościa specjalnego!
Piosenkarka, artystka, królowa Bounce, Big Freedia!
I ty to wiesz
Cześć!
Czadowo.
Dziękuję.
Tak!
Cukiernicy, to program Jacques’a, więc przedstawi wam zadanie
w pierwszej rundzie o nazwie Wybór Cukiernika.
Wasze pierwsze zadanie wymaga przyjrzenia się sobie.
Czy nadaję się na zwycięzcę?
Staniecie twarzą w twarz z odpowiedzią, gdy będziecie robić to…
- Nie! - Nie ma mowy!
- Nie! - Czekoladowe lizaki z buziami!
Nie ma nic lepszego niż lizak,
chyba że taki z waszą własną jadalną twarzą!
Lizaki zrobiono z bazy z białej czekolady,
na której znajduje się twarz malowana ręcznie farbą kakaową.
Są otoczone kolorową czekoladą plastyczną.
Każdy kolor ma inny smak.
Truskawkowy, miętowy i cytrynowy.
Twarzą w twarz z lizakami.
I to wasza twarz. Tak to działa.
Big Freedia, pieczesz?
- Daję do pieca. - Masz jakieś rady?
Lizaków nie piekę, więc…
Pamiętajcie o patyku.
Dobra.
Cukiernicy, cieszycie się na dzień z Jacques’em?
- Tak! - Tak!
Macie 30 minut od teraz.
Trzymaj się przepisu.
Muszę znaleźć miętową czekoladę i…
O mój Boże.
Dobra, zobaczmy.
Zapomniałam okularów. Nic nie widzę.
Jacques, jak zrobiłbyś te czekoladowe lizaki?
Najpierw trzeba roztopić czekoladę.
Wsyp czekoladki do miski i roztop.
Potem dodaj aromat.
Wymieszaj i przelej do okrągłej formy.
Gdy czekolada będzie stygnąć, zrób obwódkę z czekolady plastycznej.
Następnie zdejmij formę i namaluj twarz masłem kakaowym.
Na koniec przymocuj obwódkę.
Wyjdzie idealny czekoladowy lizak.
Malowanie zajmie najwięcej czasu.
Tak.
To ma sens.
- Wiele rzeczy ma sens. - Tak.
A potem patrzysz, jak ludzie to robią,
i zastanawiasz się, jak na coś wpadli.
Dobra.
Biała czekolada.
- Dalej! - Dziś liczy się prędkość.
Muszę się ruszać i piec jak najszybciej.
Dzięki temu będę miał czas na upiększanie.
Czy tam coś się dzieje?
Alpin się gorączkuje.
Jak on to znosi?
- Widzę płynną czekoladę! - O mój Boże.
To topielnik do czekolady. To trwa za długo.
Użyj mikrofalówki.
No dalej!
Dalej! Roztop się.
Dobra, podłączmy to.
Top się.
Jest wyłączony!
Wiecie co?
Julia postawiła czekoladę na palniku indukcyjnym.
Dół jest zbyt ciepły. Może ją przypalić.
Ma kłopoty.
Julio, masz kłopoty, laska.
Dziś chodzi o Jacques’a.
Wciąż myślę, że muszę mu zaimponować.
Mój lizak musi być smaczny.
To się liczy.
Cytryna będzie pasować mi do stroju.
Julio, nie powinnaś mieć okularów?
Powinnam założyć okulary.
Mruży oczy, żeby przeczytać…
No nie!
Zasuwaj do optyka.
Nie wiem. Może to za dużo?
Dobra. Panie, dopomóż mi, bo nie wiem.
Jeśli chodzi o czekoladowe lizaki,
Bóg musi mi pokazać, co mam robić.
Dużo gadam sama do siebie.
Panie. Naprawdę, Panie. Dobra.
Jezu.
A raczej do mojego partnera, Boga.
Wiem, że jesteś ze mną, bo to poważna sprawa.
I aromat truskawkowy.
To poważna sprawa.
Zrobimy to.
Tyle wystarczy? Nie wiem.
Czemu świat mnie nienawidzi?
Jacques, Julia chyba spaliła czekoladę.
O nie!
- Tak. - O nie!
Wyjmijmy trochę.
Jezu, przejmij stery.
Dobra. Dalej!
Alpin jest nerwowy.
Alpinie, wszystko gra?
Nie. Nie! Nie!
O tak!
Robię bałagan.
O mój Boże, muszę dodać aromat! Nie!
Stresuje mnie.
O nie!
Muszę dodać do środka.
Nie za dużo.
O nie. No cóż…
Alpin dodaje aromat do formy.
Ponieważ miesza go w formie, źle się rozprowadza.
W niektórych kawałkach będzie za dużo, a w innych nic.
- O mój Boże. - Dobra.
- Alpinie. Jak leci? - Tak!
Kiepsko.
- Nie mogę. - O nie!
Będzie jak Tic Tac. Odświeżę wam oddech.
Dobra.
O nie! Czemu się rusza?
Dobra, tam pójdziemy.
Tak się to robi.
Zostało 12 minut.
W porządku.
PRZEPIS
Nigdy nie miałam tasiemca.
Ale moja przyjaciółka miała. Wysłała mi zdjęcie z czymś takim.
Nie było ładnie.
Muszę zrobić wstążkę dookoła.
Dobra!
Maestro, zobaczmy, czy robię to dobrze.
Nie! O nie!
Przegięcie.
Chyba jestem gotowa.
Rany. Piękne.
Dziękuję Bogu.
Niesamowite. To poważna sprawa.
Mamy czekoladę!
Proszę!
Tak!
Zróbmy to. Tak.
Zwykle, kiedy maluję, oczy wychodzą mi najlepiej.
Ale to nie wygląda… Przykro mi.
To mnie nie przypomina. Jakbym zobaczyła ducha.
Panie, pomóż mi, bo to poważna sprawa.
Zepsułam nos. Co?
To zabawne, że nie malują ciebie,
bo to odcinek o tobie.
Zniszczyliby mnie.
O rany.
Dołóżmy… o proszę.
Czy to wygląda jak skóra?
Niezły kształt głowy.
Potrzebuję uszu.
Ręce mi się trzęsą.
To okropne!
Zostały trzy minuty.
O nie.
Będzie z czego się śmiać.
Kocham ją!
Nie mam tu pieprzyka!
O mój Boże.
To będzie impresjonistyczny obraz.
Nie wiem, jak to założyć.
Dobra, muszę zrobić zęby.
Tak. Królowa! Popatrzcie na to.
Nadal nie ma obwódki
i ma grudki.
Jest piękna.
Została minuta!
Lukier plastyczny to zło.
O rety.
To musi stać.
Boję się ją tam postawić, ale muszę.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden!
Gotowe!
To było ciężkie.
Dobra, Patricio.
To lizak z twarzą, którego miałaś zrobić.
Zobaczmy, co zrobiłaś.
Sukces!
Ale, Patricio, to trochę…
O mój Boże. Co się stało z twoim okiem?
Oko ci opada.
Poza tym jesteś czarna.
Tak.
Co się stało z kolorem? Masz piękną, brązową skórę.
Nie wyszło mi.
Dobra.
Przykro mi, Patricio.
Poczerwieniałaś od słońca.
Spód jest dobry.
Wiem, że to nos. Usta to usta.
Oby w smaku był lepszy.
- Jacques, spróbujmy lizaka! - Dobra!
Do dzieła.
O nie, tniemy Patricię.
Dziękuję.
Smaczne i słodkie.
- Naprawdę czuć truskawkę. - Tak.
Zjem tego lizaka.
- Dołożę. - Super.
Big Freedia, co myślisz? Smaczny?
Podoba mi się. Smaczny.
- Tak. - Ale brzydki.
Mnie też smakuje. Dokończę mój kawałek.
Dobra.
Idziemy dalej.
- Pa. - Dziękuję!
Big Freedia, idziemy!
Alpinie, przypomnijmy sobie, co próbowałeś zrobić,
i zobaczmy, co zrobiłeś!
Sukces!
- O rany. - Alpinie, jest super!
Fajnie, że nie wypełniłeś twarzy.
Jest abstrakcyjnie.
- To impresjonistyczny obraz. - Tak.
Taki był plan.
Z tymi włosami wyglądasz na wystraszonego.
Ale ogólnie wygląda fajnie.
Super. Dziękuję, Jacques.
- To bardzo artystyczne. - Tak.
- Bosko. - Dziękuję.
Jacques, do dzieła.
- Spróbujmy lizaka. - Dobra.
Czekolada dobrze stężała.
Moja droga.
O rany. Mocno miętowe.
- Czuję miętę. - Mówiłem wam.
Lubisz miętę?
- To jest trochę zbyt miętowe. - Tak.
- Próbujesz tego. - Tak.
A potem czujesz miętę.
A potem mięta wraca i wraca.
- Tak. - Coraz mocniej i mocniej.
- Powracająca mięta. - Tak.
Oczy mi łzawią.
Mam bardzo świeży oddech.
Bardzo świeży.
To dopiero była przygoda.
- Na razie. - Pa. Dziękuję, sędziowie.
- Julio. - Cześć.
Przypomnijmy sobie, co próbowałaś zrobić,
i zobaczmy, co zrobiłaś.
- Sukces! - Julio!
O rany.
Julio, podobają mi się oczy.
Ładne włosy.
Poniżej nosa jest przerażająco.
Fajnie. Ojej! Gapi się na mnie.
Kolory wyszły dobrze.
Mnie też podobają się oczy.
Roztapiałaś czekoladę na kuchence indukcyjnej.
Roztopiła się.
Więc się nie przypaliła?
Zgarnęłam te kawałki.
- Spróbujemy i damy znać. - Dobra.
Spróbujmy.
- Merci. - Dzięki.
- Brązowa część to spalone kawałki? - Tak.
Jak przypalona posypka.
- Czujecie, jak chrupie? - Chrupiące.
To spalony i skarmelizowany cukier.
Ale dobre jest to, że aromat maskuje spalony smak.
- Dobry. - Prawda?
Smakuje jak cytrynowa posypka.
- Fajnie. - Tak.
Było pysznie.
- Super. - Widzieliśmy trzy wspaniałe lizaki.
Tak.
Zdecydujemy, kto wygra!
Chodźmy!
Tak.
Dobra. Jacques,
który z trzech cukierników wygrał tę rundę?
Jedno z was nieco lepiej pracowało z czekoladą.
Zwycięzcą zostaje…
Patricia.
Brawo, Patricio!
Freedia, powiedz Patricii, co wygrała!
Jest tylko jeden sposób na uczczenie zwycięstwa.
Wrócisz do domu z górą czekolady od żywej legendy, Jacques’a.
Merci.
Tak.
Dostaniesz też niesamowitą złotą czapkę cukiernika Nailed It!
Idealnie. Gratulacje!
Tak.
Pomówmy z naszym bohaterem. Jacques?
Tres bien, ale mamy dużo pracy.
Tak, Jacques, czas na drugą rundę.
SUKCES LUB PORAŻKA
Dlaczego czekolada Jacques’a jest taka smaczna?
Jaki jest jego sekret?
Dowiecie się,
bo wyruszycie w głąb serca
czekoladowych cudów Jacques’a, robiąc…
No nie!
Ciasto przygodowe Jacques’a!
W tym tajnym miejscu rodzą się i rozwijają czekoladowe marzenia Jacquesa.
Stąd czerpie pyszne ziarna kakaowca.
Patrzcie! Mały Jacques ciężko pracuje.
To tort grawitacyjny,
który powstaje przez ułożenie wyciętych czekoladowych ciast z cayenne.
Tworzą górę.
Wykorzystuję smak mojej własnej czekolady
do wodospadu i laguny z czekoladowego kremu.
Całości dopełniają detale chmury i figurka z czekolady plastycznej.
O mój Boże.
Nie martwcie się. Jeśli będziecie w kropce,
użyjcie przycisku alarmowego.
Będę mógł wam pomagać przez trzy minuty.
Macie 90 minut od teraz!
- Start! - Już?
Zrób ciasto. Co robić najpierw?
Gdzie jest mieszanka do ciasta?
Ależ to trudne.
Jacques, jak zrobiłbyś swój tort przygodowy?
Aby upiec mój tort przygodowy,
cukiernicy będą musieli zrobić ciasto z pieprzem cayenne.
Następnie zrobią krem, podzielą go na dwie części
i użyją mojej wyjątkowej czekolady, żeby stworzyć dwa smaki.
Po wyjęciu ciast z piekarnika, ułożą je i udekorują.
Detale będą z czekolady plastycznej,
wliczając w to tęczową chmurę i mini Jacques’a.
To duży tort. To dużo ciasta.
Wcale nie. Lubię większe ciasta.
Jedziemy.
Pieprz cayenne. Jak to?
To będzie coś poważnego.
- Patricio! - Tak!
Czy jest dziś z tobą Pan, siostro?
Przy moim boku.
- O tak! - Dobra!
Jesteś pewna siebie?
Staram się być.
Boże, pomóż mi z tym.
Komuś dopiekę.
Obym nie wsypała za dużo.
Boję się!
Cynamon i cayenne.
Nie wiem, ile dodać.
Chcę, żeby Jacques był ze mnie dumny.
Dobra.
Dalej. Ładnie pachnie.
Pieprz cayenne.
Ale ile?
Nie chcą was zabić. Naprawdę.
Jeśli wsypię za dużo,
zepsuję sędziom wieczór i może następny poranek.
Jacques Torres jest ostry. Wiecie co?
Oni muszą to zjeść, nie ja.
Big Freedia, widziałam twój występ trzy lata temu.
- Tak. - Boże!
Spodobałoby ci się.
Wszyscy twerkują.
- Nikt nie stoi. - Twerkują?
- Tak. - Tak.
- Naucz mnie. - Freedia to zrobi.
- To królowa Bounce! - Twerkujmy.
Jestem kiepski.
- To świat cukierników. - Tak.
Więc nauczę cię miksowania.
- Nogi trochę szerzej. - Trochę. Dobrze.
A potem poruszaj się w ten sposób.
Jak miska do miksowania.
A teraz zrobię to z tyłkiem.
O mój Boże!
Chyba nie dam rady tak szybko.
- Nicole! Dobra jesteś! - Tak!
Czemu nie zaprosili mnie na imprezę?
Jestem wściekła.
Niech Wes spróbuje.
Wes!
Chodź twerkować!
Freedia cię nauczy.
Połóż ręce na kolanach i ugnij nogi.
Patrz.
Dobrze.
Bosko, że spróbowałeś.
Spray do pieczenia.
Cholera.
No dobrze.
Cholera.
Oby to było wilgotne.
Jeśli nie, zrobi się poważnie.
Pomóż mi, Jezu, bo to poważna sprawa.
Trochę miłości dla Jacques’a.
Kocham go.
Spryskane.
Teraz nie będą przywierać.
Czy nasmarowałem formę?
Raczej tak.
Alpin nie nasmarował formy.
Niemożliwe.
- Dlaczego? - Jego ciasta zostaną w formie.
Ciasta będą gotowe za 24 minuty.
Wrzucę je do piekarnika!
Teraz robię krem.
Co za bałagan. Jejku.
Brudne stanowisko.
- Alpin. - Tak jest.
Robisz bałagan.
- To katastrofa. - Masz brudne ręce.
- Tak. - O Boże.
Tak.
- Tak. - Tak.
Nie mam czasu.
Muszę to tak robić.
Zrobię na oko.
- Użyję ręki jako noża. - Rany! Alpin!
Co? Co on…?
POWTÓRKA
Użyję ręki jako noża.
Tak. Wygląda dobrze. Dobra.
Kubek ciemnej czekolady.
I dwa zrobione.
Została wam godzina i pięć minut.
Co? Dobra.
Połowa.
Biała czekolada.
Teraz jest dobrze.
Użyj obu.
Jacques ma własną czekoladę.
Wrzućmy to tutaj.
Proszę bardzo.
Mam masło, a teraz topię czekoladę.
Biała czekolada. Ale miały być osobno.
Muszę je zrobić osobno?
Muszę zrobić dwa?
Muszę mieć krem waniliowy i czekoladowy?
Czy można to jakoś podzielić?
Czas poprosić o pomoc.
Pomocy!
- To panika! - Panika!
- Panika!
- Cześć. - W czym mogę pomóc?
Powinnam zrobić dwa?
Waniliowy i czekoladowy?
Dodałaś już kakao, więc jest za późno.
Zrób kolejny z wanilią.
Dobra. Dobrze to robię?
Wymieszaj.
Zepsułaś!
PANIKA
Miałeś pomagać.
Używam dobrego sprzętu?
Nie, puść. Puść.
- Dobrze. - Puść.
Dobra. Zamiast tego?
Mówi, żeby go włączyć.
Włączyć. Dobrze.
Krem potrzebuje co najmniej paru minut.
- Dobra. - Jacques, skończyłeś.
- Dziękuję. - Już nic nie mów.
Moje ciasta są gotowe. Dobra.
Dobra.
Julia wyjęła ciasta.
Myśli, że zamrażarka sama się otworzy.
To zabawne.
Zostawiła je w komorze mrożenia w formie.
Zostaną w formie. Będzie miała kłopoty.
Wiedziałem!
Wiedziałem. Nie nasmarowałem formy.
Będzie musiał siłą wyjąć ciasta. Przyda się szpatułka.
Tylko to miałem do zrobienia.
Odniosłem porażkę jako cukiernik, mąż i mężczyzna.
Cały świat to zobaczy na stosie pokruszonego ciasta.
- Alpin! - Tak?
Co?
O rety!
- Alpin! - Zrobiłem jedną rzecz.
To wiórki z ciasta?
Tak to wygląda.
Są dwa.
Ciasta Patricii wyszły dobrze.
Wyskoczyły z formy.
- Patricio! - Cześć!
- Tak. - Piękne ciasta!
Panie! Nie. Nie mów tak.
Ale zimne. To boli.
O nie. Spójrzcie na ciasta Julii.
Co zrobiłam? Spryskałam to głupie ciasto.
Zaczynam nienawidzić ciasta.
Przymarzło do formy.
Chciałam je wyciągnąć.
Nie poddam się, choć chce mi się płakać.
Może smak mojego ciasta mnie uratuje.
Nie ma mowy.
O mój Boże.
W kuchni dzieje się coś poważnego.
Nicole, Patricia układa tort bez kremu. Nigdzie go nie ma.
Pokryję to.
- Patricio. - Tak.
Gdzie położysz krem?
Znajdę jakieś miejsce. Nie wiem.
Zapomniałam.
Nałożyłaś lukier plastyczny. Gdzieś znajdziesz miejsce?
Niedobrze!
Muszę zrobić Jacques’a. O rany.
Panie Torres, przepraszam za pana wygląd. Jestem pana fanem.
Zmasakruję pańską twarz, ciało i całą resztę.
Muszę to jakoś pokryć.
Zobacz swoją twarz na torcie Julii.
Może będzie pyszne, moje życie się zmieni
i powiem mojemu narzeczonemu,
że umiem gotować i nie jestem bezużyteczna.
Zróbmy basen z resztek ciasta.
Gdzie Jacques?
Gdzie fałszywy Jacques?
Zaczynam rozumieć, czemu bałagan może nie być najlepszym pomysłem.
Gdzie Jacques?
Dokąd poszedł?
Tu jest.
O mój Boże!
Wszystko dobrze.
Zostało pięć minut.
Panie, pomóż mi, Boże.
Krem jest w rzece.
Zrobię wszystko, żeby uratować Jacques’a.
Nie wiem, gdzie… O nie!
Moja tęcza!
Moja piękna tęcza.
Kolory.
Rany, trzeba uważać.
Czemu pianka się nie trzyma?
To najgorsze, co w życiu zrobiłam.
O mój Boże.
Dwadzieścia sekund!
O mój Boże.
Arcydzieło.
To monstrum będzie mnie dręczyć w koszmarach.
No dalej. Serio?
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden!
Gotowe!
Dobra, Patricio. To jest wzór tortu przygodowego Jacques’a.
Zobaczmy, co zrobiłaś.
Sukces!
Tak!
O rany!
O mój Boże.
Mamy tęczę. Widzę chmury.
Nie wiem, czym jest to brązowe.
Big Freedia, jak myślisz?
Twoje ciasta były idealnie okrągłe.
Myślałam, że będą dość wysokie.
Szkoda, że nie ma mniej tyczki, a więcej ciasta.
Dobra. Jacques jest fajny.
Muszę się poopalać.
Jestem biały.
Dość blady.
Patricio, dziękuję.
Chcę go spróbować.
Bardzo proszę.
Dobra, Alpin.
Nadszedł już czas.
Zobaczmy ten tort!
Sukces!
Zabawne. Im dłużej patrzysz, tym więcej odkrywasz.
- Podoba mi się. - Mnie też.
Jest wysoki.
Mimo że zdrapał całe ciasto i miał z niego wiórki.
Podoba mi się projekt tortu.
Chmura jest niebieska z powodu zanieczyszczeń.
I jest Jacques.
Nie wystają mu druty.
Dałem mu dwa miecze, bo co jest bardziej heroiczne od tego?
Jaka część tego Jacques’a wygląda jak Jacques?
Łatwizna. Słodycz uśmiechu.
- Dziękuję! - Dobra.
- Julio, teraz ty. - Cześć.
Zobaczmy, co zrobiłaś.
Sukces!
Julio.
Jestem przerażona.
Wygląda jak pole do minigolfa.
Nie wiem, co to ma być.
To mały wiatrak czy co?
To moja przygoda na wyspie.
Podoba mi się Jacques. To ręka?
Ma bardzo dużą rękę?
Mięśnie, bo jest silny.
Boski. Mam głowę wielkości ciała.
Bardzo ciekawy.
Jest przygodowy.
Ciekawy. Przygodowy.
To wszystko go opisuje.
Widzieliśmy trzy pyszne torty.
Ukrójcie nam kawałek przygodowych tortów Jacques’a.
Spróbujemy ich.
Będzie fajnie.
Usiądziemy i to zrobimy?
Podoba mi się ten tort.
Patrząc na innych zawodników, myślę, że może jest szansa na wygraną.
Dobra. Patricio, ty pierwsza.
Ciasto jest nieco suche.
Nie dodałaś kremu. Dlaczego?
Rzeka go zabrała.
Dodałby wilgoci między warstwami.
Dobra.
Nie czuję cayenne.
Było słabo wyczuwalne.
Chciałam poczuć coś konkretnego.
- Dobra. Tak. - Wiesz?
- Ale uważam, że ciasto jest smaczne. - Dobrze.
- Teraz Alpin. - Dziękuję.
Dobrze.
Ciasto ma dobry smak.
Czuję czekoladę.
Bardzo mi smakuje.
Smakowało bardzo dobrze. Krem był idealny.
Masz rację co do kremu.
Czuję pieprz.
Było miękkie i wilgotne.
Kolejna nuta cayenne.
Tak?
Odrobina. Myślę, że jest dobrze zrobione.
Dziękuję.
Dziękuję, Alpinie.
Julio! Pełno kremu, Julio.
- O tak. - Tak.
Dobrze upieczone i dobry krem.
- Tak. - Dodałaś do tego cayenne?
Cayenne i cynamon.
Nie czuję żadnego z nich. Przykro mi.
Ciasto jest dobre, ale trochę zbyt gąbczaste.
Lubię, kiedy ciasto jest wilgotne.
Ale smakował mi twój krem.
- Tak, ten krem. - O mój Boże.
- O tak. Był gładki i kremowy. - Tak.
- Smakował mi. - Cieszę się.
Sędziowie, możemy ogłosić zwycięzcę?
Pamiętajcie, zwycięzca dostanie 10 000 $
i trofeum Nailed it!
Wes!
Tak!
- Bosko! - Jacques!
Jak się tam dostałeś?
Oto i ono w całej okazałości.
Big Freedia, gotowa z kasą?
Jestem gotowa.
Dobra.
Jacques, do dzieła.
Cukiernicy, sprawiliście, że mój odcinek był wyjątkowy.
Dziękuję wam za to.
Ale zwycięzca może być jeden.
Zwycięzcą zostaje…
mój nowy uczeń, Alpin.
Nie! Nie ma mowy!
Nie ma mowy!
Wygrałem!
Pozdejmuję z półki trofea fortepianowe i zamiast nich postawię to.
Będę czekał na telefon od Jacques’a.
- Boże! - O nie!
- Trofeum Nailed it! O nie! - O rety.
Potrzymajmy to.
Może to odłóż.
Myślałem, że jest mocniejsze.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz