Z ARCHIWUM WYPIEKÓW
AKTYWNOŚĆ PARANORMALNA
FEDERALNE BIURO CIAST
WYSTĘPUJĄ
NETFLIX WSZYSTKIEMU ZAPRZECZA
BIURO CIAST
CIASTA TAM SĄ
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Słyszeliśmy opowieści o tajemniczych i nieznanych rzeczach,
potworach, które czają się w ciemności.
To prawda czy czysta fikcja?
Sami zdecydujcie, a my…
je upieczemy.
Oto Nailed It!, ulubiony konkurs cukierniczy w kraju,
gdzie desery chcą być nie z tego świata, a kończą się nieziemskim bałaganem.
Tu prowadząca, Nicole Byer.
Dziś trzech cukierników-amatorów spróbuje odtworzyć desery
o tematyce nieznanych stworów.
Stawką jest 10 000 dolarów.
Poznajmy cukierników.
Cześć, jestem Jack McBrayer.
Jestem aktorem, mieszkam w Los Angeles,
i uwielbiam Nailed It!.
Trzepaczka! Trzepaczka!
Mam małe doświadczenie w pieczeniu.
Moja kuchnia służy do ozdoby.
Zupełnie jak nie u mamy.
Więc jestem dość zielony, jeśli chodzi o kulinarną wiedzę.
Jestem Thara Kunawongse.
Mieszkam w Corona w Kalifornii i pracowałem w cukierni.
Znam podstawy pieczenia,
ale moją najsłabszą stroną jest dekorowanie.
Samym rękawem mogę zrobić coś dobrego.
Lukier plastyczny mnie pokona.
Jakie urocze!
Chcę strzelić szota z Nicole.
Jesteś na to gotowa?
Przyda mi się.
McKenzie Goodwin z Los Angeles.
Moja dziewczyna Erika i ja oglądamy Nailed It! każdego ranka,
a teraz będziemy oglądać mnie w programie.
Cieszę się, że mogę w nim być.
Nigdy nie okazuję dużo emocji.
Jeśli wygram, nie będę skakać z radości. Zrobię tak.
PROMIENNA MCKENZIE
Jack, co ty tu robisz?
Nie wiem!
Denerwuję się, ale uczyłem się z programu,
więc zobaczymy, co będzie!
Cieszę się, że tu jesteś!
Cukiernicy, poznajcie międzynarodowego mistrza
tajemnic, ciastek i czekolady,
Jacques’a Torresa!
Dziękuję, Nicole. Dziękuję za przybycie.
Myślę, że to doświadczenie nie z tego świata.
Naprawdę.
Jest z nami też poszukiwacz prawdy.
Aktor Sam Richardson!
Cieszysz się?
Bardzo. Dzięki za zaproszenie.
To będzie fajny dzień.
Czas na pierwsze zadanie.
To Wybór Cukiernika.
Dobra, cukiernicy.
Pierwsze wyzwanie.
Szukaliśmy w kosmosie śladów życia
i okazało się, że już tu jest.
Nawiążecie kontakt przez kubki smakowe, robiąc to.
Co to ma być?
Co to jest?
Kandyzowane kosmiczne jabłka!
Przybywają w pokoju, ale odejdą pokrojeni,
gdy dorwiecie się do ich chrupiących głów.
Jest niebieskooki Zorp,
czerwony Fizzfozz
i zielony Blippy z zębami.
Thara, ty pierwszy.
- Wybieram Zorpa. - Dobra.
- Jack, a ty? - Blippy’ego.
Świetnie.
- McKenzie, czyli ty masz… - Fizzfozza.
Świetnie.
Zanim odlecicie na orbitę,
zapytajmy eksperta. Jacques, masz jakieś rady?
Będziecie roztapiać landrynki.
Ale nie musicie robić tego od zera.
Dlatego macie tylko 20 minut.
Sam, słowa zachęty?
Są jabłka… To cukierki. Bawcie się dobrze.
Cukiernicy, macie 20 minut od teraz.
Mamy przerąbane.
Moje jabłka.
Nie robiłam takich jabłek, ale się cieszę.
PROMIENNA MCKENZIE
Jacques, jak byś zrobił te kandyzowane kosmiczne jabłka?
Najpierw należy roztopić landrynki.
Potem zmieszać je z jadalnym brokatem, by uzyskać efekt nie z tego świata.
Następnie zanurzyć jabłko, by uzyskać cienką warstwę.
Gdy cukierki twardnieją,
zrobić detale kosmity z lukru,
a na końcu złożyć kosmitę, przyklejając twarz do jabłka.
I voilà, obcy są wśród nas.
- Nie ma karmelu? - To nie są karmelowe jabłka.
Uwielbiam je. Myślałam, że to będę jeść.
Jest uroczy. Lubię kolor zielony.
Zobaczymy, czy mi się uda.
Nigdy nie robiłem kandyzowanego jabłka.
Chyba nigdy takiego nie jadłem.
Ale jeśli dają nam 20 minut,
mają dowody, że można to zrobić w 20 minut.
O rany.
Ale co ja wiem?
Jestem tylko przystojniakiem z Macon w Georgii.
To potrzebuje jeszcze minuty.
Trochę to przerażające,
ale jestem gotowa na wyzwanie.
Obcy, którego mam, jest najstraszniejszy ze wszystkich.
Ma ostre zęby i demoniczne oczy.
Widziałam tego kosmitę w okolicach Burbank.
Wygląda dobrze.
Jak ma się stopić?
Thara, jak leci?
- Denerwuję się. - Czemu się denerwujesz?
Nie wiem, ile to topić.
- Aż będzie ciekłe. - Tak. Po tym poznasz.
To nie wygląda dobrze.
Musi bardziej roztopić cukier.
O rany.
- Jack, co robisz? - Mieszam cukierki i brokat.
Normalka.
Już się roztopiły?
Nie rozglądaj się.
Patrz na swoje roztopione cukierki.
Jeszcze 30 sekund.
Potrzebuje więcej blasku i chyba dobrze mi idzie.
Nie wiem, czy dodać cały brokat…
Nie wiem, co tam jest.
To brokat z jabłkiem.
Wszędzie brokat.
Brokatu nigdy dość.
Dobrze wyglądasz, Jacky.
Zostało dziesięć minut.
Jabłka kandyzowane nie są dla mnie.
Nie lubię, jak coś wyrywa zęby.
Na nich zarabiam.
Dużo zieleni.
Cieszę się.
Fajne warstwy.
- Tak. Jak ludzie. - Tak!
Ludzie mają fajne warstwy.
Nie wszyscy.
- Rany. - To prawda.
Dowali komuś. Jacques!
HANDLUJ Z TYM
Nie wiem, ile nałożyć, ale to wygląda całkiem nieźle.
Obcy zostanie stworzony.
McKenzie ma za dużo polewy.
Cienka polewa nie połamie zębów.
O nie. To za dużo.
Przykleiła się.
Nienawidzę lukru.
To mój największy wróg.
Myślałem, że łatwiej będzie zrobić jedno oko.
O rany. Jedno oko jest trudniejsze.
Nie widziałem innego koloru. Czy można zmienić kolor lukru?
Będę musiał być kreatywny.
Wygląda na to, że Jack miesza lukier.
A mamy taki kolor lukru plastycznego.
- Myślisz, że to strata czasu? - Zdecydowanie.
- Jasne. - Może potrzebuje okularów do spiżarni?
Próbuję zrobić jego ostre zęby.
McKenzie, twój kosmita dobrze wygląda. Bardzo pozaziemsko.
Mam uszy.
Założę mu kolczyki.
Zostały dwie minuty.
O rany.
Trzęsę się. Chyba wypiłem za dużo kofeiny.
Jack, wszystko gra? Trochę się trzęsiesz?
- Ile wypiłeś kawy? - Nie umiem liczyć aż do tylu.
Na południu mówimy na to kicha.
Jaka planeta jest niebieska?
Piękny kosmita.
Mój jest jak dzieło trzecioklasisty.
Dwadzieścia sekund!
Zróbcie wszystkie szczegóły kosmity.
Thory, zorpy, whipy i dipy.
Mam wszystko?
Włosy! Boże.
To obcy na kacu.
Widzę, jak uszy powoli odpadają.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden!
Gotowe!
Dobra, Thara.
Ty pierwszy.
Oto cukierkowy kosmita, którego próbowałeś zrobić.
Pokaż swojego.
Sukces!
Serio, wygląda świetnie.
To mały niebieski kosmita.
Podoba mi się. Wygląda jak ryba z wąsem.
- Ma tyłeczek… - Zobaczmy.
- Trzeba podkreślać tyłeczek. - Pokaż tyłek!
Podoba mi się.
Jak mały ogon.
- Spróbujmy tego kosmity. - Tak.
To brutalne, Jacques.
Sorki.
- Przybyłeś z daleka i tak kończysz. - Tak.
- Nicole, coś zdrowego. - Dziękuję, Jacques.
Polewa jest bardzo gruba.
- Ciężko ugryźć. - Dużo tego.
- Tak? - Popełniłam błąd.
Ciężko się to je.
Chodzi o stosunek jabłka do cukierków.
Ale świetny blask.
- Czuję brokat w ustach. - Tak.
- Trochę hojnie sypnąłem. - Trochę?
Mam rany na języku. Dzięki temu lepiej czuję smak.
Dobra, mamy inne jabłka do zobaczenia.
Dziękuję.
Dobra, Jack.
Tego kosmitę próbowałeś zrobić.
Pokaż, co zrobiłeś.
Sukces!
Jack, to urocze!
Wygląda jak ty!
Gdybyś był kosmitą, to takim. Z dużym uśmiechem i małymi uszami.
- Super! - Tak.
Spoko, nie?
Ma uroczy uśmiech i zieloną poświatę.
Podoba mi się ten języczek.
Tak, to mój język.
Tak. Proszę bardzo.
- Jacques, spróbujmy tego kosmity. - Tak.
Moje dziecko!
Może potrzebujemy pomocy Wesa.
Wes, potrzebujemy mięśni.
Będzie miał jakiś kompleks.
Zrobiliśmy zbliżenie na mięśnie Wesa?
Dziękuję, Wes.
- Dzięki, Wes. - Dzięki.
Wes.
Wes jest najlepszy.
Dobra.
Tak, to cukierki.
Twoje zjadłam całe, to twoje też zjem.
Jest tu dużo brokatu, dzięki czemu lśni.
Ale nie wiem, czy potrzeba aż tyle blasku.
- Uwielbiam brokat. Jest taki piękny. - Ja też lubię brokat.
Więcej brokatu, więcej zabawy.
Smakuje bardzo zielono.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Musimy lecieć na inną planetę.
Startujmy!
Tak!
- Cześć, McKenzie. - Cześć.
Tego kosmitę próbowałaś zrobić.
McKenzie, zobaczmy, co zrobiłaś!
- Sukces. - Rany.
Nie chcę się śmiać. To przerażające.
Te zęby!
To chyba dobra interpretacja.
Miał być przerażający.
Podoba mi się. Ma w uszach…
Założyłam mu kolczyki.
- Szykownie. - Tak.
Boję się.
Te dzikie, spragnione krwi zęby.
Jakby przybył, zjadł wszystkich i tańczył we krwi.
Jacques, spróbujmy.
I kto jest żądny krwi?
Zrobiłam to z innymi, więc zrobię to tutaj.
Nie rób tego.
Będziesz na mnie patrzeć?
Przepraszam! To za dużo!
Jest bardzo grube.
Ponad trzy milimetry.
Można połamać zęby.
W pewnym sensie chroni przed atakiem.
- Ale smakuje bardzo dobrze. - Super.
Widzieliśmy trzech bajecznie grubych kosmitów.
Musimy ustalić, kto wygrał. I będzie ciężko.
Dalej, chłopcy! Chodźmy tam!
Cukiernicy, kręgi w zbożach dały nam znak!
Jacques, który cukiernik będzie widział gwiazdy?
Wszystkie jabłka mają za dużo polewy.
Musieliśmy oprzeć naszą decyzję na wyglądzie kosmity.
A najciekawszy kosmita należał do…
McKenzie.
Sam, powiedz, co wygrała.
Cukiernicy, uważajcie, bo to potworna nagroda.
Dostaniesz 263-częściowy zestaw do pieczenia.
Ma wszystko, czego potrzeba do pieczenia.
Co za liczba. Dostaniesz też
wspaniałą złotą czapkę cukiernika Nailed It!.
- Rany. - McKenzie, gratulacje!
Zadowolona?
Tak się cieszę, że nie mogę tego ukryć.
PROMIENNA MCKENZIE
Cukiernicy, to nie koniec tej historii.
Pokażemy wam przerażającą prawdę w drugiej rundzie.
SUKCES LUB PORAŻKA
Cukiernicy, temat tej rundy to legenda.
Sam opowie przedstawi wam folklor.
Od wieków mieszkańcy wioski mówili o bestii,
która czai się w mroku.
Niewielu widziało to skryte stworzenie jeziora.
Ale dziś odkryjecie prawdę, robiąc to!
Tort Potwora z Loch Ness!
O rety!
Tak, to Nessie.
Ze szkockich wyżyn do naszego studia.
Ma na sobie małą czapkę w szkocką kratę.
Tort Potwora z Loch Ness to ciasto toffi
w kształcie morskiego węża.
Głowa potwora jest zrobiona z czekolady plastycznej,
tak jak jego czapka i płetwy.
Jack, w ostatniej rundzie miałeś kłopoty,
więc potwornie ci pomożemy.
Wciśnij guzik potwornych rękawic, a twoi przeciwnicy będą musieli je założyć
i piec w nich przez trzy minuty.
Kto uchwyci wizerunek Nessie, dostanie 10 000 $ nagrody.
Macie 90 sekund.
Od teraz.
90 sekund?
90 minut.
Macie 90 minut i możecie zaczynać!
O nie…
Do ciasta wpadły mi skorupki.
Jacques, jak zrobiłbyś tort z Potworem z Loch Ness?
Najpierw trzeba upiec ciasto z aromatem toffi.
Potem przygotować krem.
Następnie trzeba ułożyć ciasto, wyciąć je i pokryć lukrem,
by uzyskać kształt.
Głowę potwora, płetwy i czapkę
trzeba wyrzeźbić z czekolady plastycznej.
A potem nałożyć wszystkie szczegóły, by ożywić Nessie.
Tak.
Coś ci powiem.
Długo gadałeś, a ja nic nie zapamiętałam.
Tak.
To szklanka. Pół szklanki.
1. ZRÓB I UPIECZ CIASTA.
Dwie szklanki mleka.
O mój Boże.
Wyjdzie mi potwór z bajora, a nie z jeziora.
Zły przycisk.
Bo na tym torcie jest jeszcze więcej detali z lukru.
Samo wałkowanie zajmie mi 90 minut.
Chcemy czuć toffi.
- Wrzuciła to. - Nie odmierzyła.
Trzeba dużo dodać, jeśli chce się smaku.
Toffi jest subtelne.
Smakuje jak toffi.
Chcę, żeby smakowało jak cukierek od babci.
Moja babcia zawsze dawała mi same papierki.
To okrutne.
Jest dobrze.
To pierwszy tort, jaki musiałem zrobić od zera,
i nie jest tak strasznie, jak myślałem.
Jest proszek i inne rzeczy, które wrzucam.
To nie jest mi obce.
Nie umiem nie rozbić jajka.
Nie róbcie afery.
Z aromatem nie ma co przesadzać.
Zróbmy pół łyżeczki.
Zapamiętam tę ilość na później.
Czy to prawda, że „im grubsze ciasto, tym lepszy smak”?
Nie, to nieprawda.
Rozumiem.
A „im czarniejsza jagoda, tym słodsza”? Czy to prawda?
- Tak. - Rany, Jacques.
- Jest postęp. - Dobra.
Wstawiają ciasta.
Może być źle.
- Ile czasu? - Godzina.
Dobre oko!
Oba są waniliowe.
Dodam jedno i drugie.
Wygląda jaka pieprz w moim kremie.
Dodałem obie wanilie,
ale nie wiem, jaka wanilia ma pieprz.
W moim kremie są…
czarne drobinki i nie mam pojęcia, co to.
Wyglądają jak pieprz. Jakbym dodał sól i pieprz do kremu.
Thara, wszystko gra?
Nie.
Smakuje naprawdę słodko.
Mam go barwić? Ciasto jest zielone. Zrobię niebieski krem.
Proszę.
Wiem, co zrobię.
To ty.
Wygląda dobrze.
Jack, skopiowałeś mój niebieski krem?
- Nie. - Widzę cię.
O nie. Mamy tu kłótnię.
Sąd arbitrażowy!
SĄD Z SĘDZIĄ RICHARDSONEM
Proszę wstać. Czcigodny Sam Richardson.
SĘDZIA
- Skąd ten pomysł? - Tak.
Bo to motyw morski.
McKenzie, zgadzasz się?
- Ukradł ci pomysł? - Absolutnie.
- Proszę cię. - Tak?
- Ciekawe. - Wszyscy są winni!
Koniec rozprawy.
Jak pani śmie?
Jestem skarbem narodowym.
Zwykle nie mierzę czasu.
Wyjmuję ciasto i potrząsam nim,
a jeśli się trzęsie, to nie jest gotowe.
McKenzie, trzęsie się?
Wciąż się trzęsie.
- Czy to dobra technika? - Nie.
Mogą się zapaść i nie być naprawdę gotowe.
Zobaczmy. Stresuję się.
Nauczę się czegoś.
Dziękuję.
Interesujące.
Dobra. Zabiorę je do komórki… mroziarki…
Komory mrożenia?
Komory rażenia?
Próbuję zrobić skrzydła, płetwy, nie wiem, co to.
Jest czarna czapka w kształcie pączka.
O nie, moja czapka. Wszędzie gubi brokat.
O rany.
Ciasta gotowe, krem też,
ale mam też zrobić te wszystkie dekoracje.
Przycisk potwornie mi się przyda.
Teraz rozumiem. Och, Jack.
Użyję potwornych rąk.
O rany!
Rzućcie wszystko!
Wciśnięto guzik potwornych rękawic.
Załóżcie potworne ręce!
McKenzie.
Nie mogę nic z tym zrobić.
- Silny potwór powinien otworzyć słoik. - Tak.
Mogę trząść.
Musi założyć…
Próbuje użyć rękawicy?
Nie trzęsie się.
- O rajuśku! - Dobra.
No proszę.
Wygląda dobrze.
Alleluja!
Dobra, możecie zdjąć rękawice.
Uwielbiam patrzeć na cierpienie.
Ciasto Thary jest w piekarniku za długo.
Ma kłopoty.
Thara.
Uratowałeś tort, Thara?
O nie, Thara!
Ten tort!
- Thara! - O nie!
Jak się wymawia moje imię?
- Thara! - Nicole może mówić, jak chce.
Może być jakkolwiek.
O tak. Wygląda dobrze.
Zostały 34 minuty!
Nie podoba mi się ten ton.
Jack, posmarowałeś formy?
Dobra. O nie.
Jack!
Spryskałem je.
Próbowałeś być miły?
Proszę, ciasto. Proszę.
Tyle przeszliśmy.
- Rany! - I proszę!
Tak, Thara, bądź miły dla ciasta, może się wysunie.
- Mnie się udało. - Nie byłeś miły.
Wykorzystałeś je.
Słyszałem. Wołało o pomoc.
Jak pan śmie?
Buduję jego głowę,
ale nie doszacowałam wielkości.
Ma oczy?
Ma oczy. O tak.
Thara, proszę, spokój.
Potrzebuję wódki.
Co tam robisz?
To szot.
- Chcesz szota, Nicole? - Tak, chcę. Wes?
- Tak! - Dziękuję.
- Thara! - Dobra.
Na zdrowie!
Chciałem wypić szota z Nicole
i udało mi się, więc jestem zwycięzcą.
Zostało 15 minut!
- Nigdy więcej tak do mnie nie mów. - Piętnaście minut.
A teraz udekorujmy.
Jeszcze dwa zęby.
Zobaczmy. Są za duże?
Próbuję zrobić czapkę, ale nie wiem, z czego jest pompon.
Potrzebuję ogona.
Skończył mi się czas,
a mój potwór z Loch Ness
ma aparat na szyi.
Z wyboru, więc…
okażcie mu szacunek.
Dobra. Zbudujemy tę czapkę.
- Twój wygląda świetnie. - Cicho.
To pierożek na głowie?
- Tak. - Super.
Tak. Jest Szkotem i Polakiem.
Potwór z Loch Ness.
Zrobisz szkocki akcent?
Nie. Nigdy nie próbowałem.
To irlandzki.
Zostały dwie minuty!
Trzeba kiedyś odłożyć pędzel.
Ale mi się podoba.
O rany.
Nie wygląda jak Nessie.
Mój Boże! Kropki.
Skończyłem. Żartowałem.
Jestem Banksy.
O rany.
Trzydzieści sekund.
Kropeczki.
Byłoby źle. Zapomniałam.
Nabłyszczę go, jakby się wynurzał.
Idealnie! Jestem geniuszem!
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden!
Gotowe!
O rany. Jak to zrobiłaś?
Co? Spójrz na swojego.
Dobra. Thara.
Przypomnijmy sobie tort Potwora z Loch Ness
i zobaczmy, co zrobiłeś.
Sukces!
Wygląda…
Jaki on śmieszny.
- To jest ona. - Jaka ona śmieszna.
Ten zgryz jest taki zabawny.
Ma wszystkiego w nadmiarze. Zęby, dodatkowe ramiona.
Podoba mi się.
Wygląda jak tort
z wielkim robakiem z zębami.
Nie mogę się doczekać. To ciekawe.
Potwór z Loch Ness siedzi na kocu z uszu Yody.
Tak. Nie mogę się doczekać.
Ale mam też inne ciasta.
Jack, zobaczmy, co zrobiłeś.
Sukces!
Podoba mi się.
Myślę, że jest naprawdę uroczy.
Znowu wygląda jak ty!
To urocze.
Masz element konstrukcyjny poza tortem.
- Wygląda jak aparat. - Dokładnie.
Te zęby trzeba naprawić.
To beza na czubku?
Była w spiżarni i pomalowałem ją na czerwono.
Zakładam, że jest jadalna.
Jack, mogłabym z tobą rozmawiać cały dzień.
- Proszę, nie. - Ale wracaj na swoje stanowisko.
Dziękuję.
Dobra, McKenzie, teraz ty. Zobaczmy, co zrobiłaś.
Sukces.
Dobra.
Podoba mi się, jak patrzy. Przewraca oczami.
- Wygląda jak żółw. - Trochę tak.
Jak potwór z Loch Ness siedzący na żółwiu.
Wygląda, jakby siedział na hamburgerze.
Ale podoba mi się też podbrzusze.
- To fajnie. - Tak.
Uszy mnie rozczarowały.
Chciałbym zobaczyć uszy.
Ale poza tym jest tam prawie wszystko.
Dobra, ukrójcie nam po dużym kawałku
waszych tortów z Potworem z Loch Ness.
Nie mam pojęcia, jak smakuje.
Mogę mieć szansę, ale co ja tam wiem?
Nie jadłem go.
Jesteśmy gotowi skosztować Potworów z Loch Ness.
Thara, ty pierwszy.
Ciasto było za długo pieczone.
Krem jest trochę ciężki i słodki.
Ale smak jest dobry.
Szukałem smaku toffi i widziałem,
jak dodawałeś wanilię,
ale nie czuć toffi.
Wyczuwam nutkę toffi,
ale zwykle kojarzę smak toffi
z czymś wyrazistym.
Toffi górą. Teraz to pagórek.
Zgadzam się.
Uważam, że za długo piekłeś,
ale ciasto ma całkiem dobry smak.
Cieszę się, że spróbowałam.
Tak.
Tak. Dobra, idziemy dalej.
Jack, jesteś następny. Obyśmy wyczuli toffi.
Bardzo niebieskie.
Jest bardzo niebieskie.
To toffi?
To ona?
- Jaka ona? - Ona?
To pani toffi?
Poza kolorem, podobał mi się krem.
Nie piekłeś za długo.
Brakuje mi smaku toffi,
bo jest dużo kremu w stosunku do samego ciasta.
Dobra, Jack. Dziękuję.
- McKenzie, teraz ty. - Dobra.
- Jest nutka toffi. - Tak.
Więc jest całkiem niezłe.
- Czuję smak toffi. - Jest.
Nie jestem specem of toffi,
ale czuję jakiś smak.
Twoje ciasto jest dobrze upieczone. Świetna robota.
- Krem jest gładki. - Dobra, pasuje mi to.
Dobra. Pamiętajcie.
Kto wygra, dostanie 10 000 $
i…
trofeum Nailed It!.
Wes!
To zabawne.
Nie, chodź jak on.
Dawaj.
Wspaniale.
Dobra, Sam.
Gotowy na deszcz jak w Szkocji?
Owszem.
- To mój szkocki akcent. - Nieźle.
- Dzięki. - Nie zwlekajmy.
Jacques, jesteś gotowy?
Wasze ciasta są niezłe,
ale jeden tort nas porwał.
Zwycięzcą zostaje…
McKenzie.
Brawo!
Szok, że wygrałam obie rundy.
Przyszłam tylko dla pieniędzy,
ale na planie było tak fajnie, że o tym zapomniałam.
Tak!
Erika mówiła, że trofeum trafi na kominek.
Oświetlimy je z góry, z boku, z obu stron, z dołu.
Będzie wielkie.
PROMIENNA MCKENZIE
Jak widzieliście, wokół nas są istoty z nieznanego świata.
Najstraszniejsi są cukiernicy.
Dobranoc.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz