Sadece onlardan biri olmak istiyorum.
Birlikte oturup, bir şeyler içmek...
...ve havadan sudan konuşmak istiyorum.
Bana biraz tütün versinler istiyorum...
...bir kadeh şarap...
...ya da en azından, bugün nasılsın, diye sormalarını.
Ben de cevap veririm, böylece laflamaya başlarız.
Ara sıra da...
aralarından birinin hediye mahiyetinde ufak bir eskizini çiziktiririm.
Belki onlar da kabul eder ve bir yerlerde saklarlar.
Kadının biri gülümseyerek şöyle sorar:
“Aç mısınız? Bir şeyler yemek ister misiniz?”
“Bir parça salam, biraz peynir ya da bir meyve belki?”
Bak bana.
Lütfen.
Evet?
Korkma.
Kıpırdamadan dur sadece.
Kıpırdamıyorum zaten, ne istiyorsunuz?
Lütfen hareket etme.
Neden?
Çünkü eskizini çizmek istiyorum.
Eskiz mi?
Resim yani.
Resmini çizmek istiyorum.
Neden?
SONSUZLUĞUN KAPISINDA
Bunların hemen buradan çıkmasını istiyorum.
Hemen!
Bana grup sergisi olacak demiştin, gerçek ressamlarla.
Bunların hepsi senin.
Öteki ressamlar nerede?
Bunları görmeye tek bir kişi bile gelmez.
Tamam, bir kişi baktı belki.
Amaç daha çok müşteri çekmek, onları korkutup kaçırmak değil.
Hemen kaldırmanı istiyorum!
Ama serginin iki hafta süreceğini kararlaştırmıştık.
Bugün bitiyor!
Yeter!
Bunun nesini beğenmiyorsunuz?
Hiçbir yerini beğenmiyorum. Hiçbir yerini!
Evet, öncelikle...
Yeni ressam topluluğumuzun kuralları...
Adı var mı topluluğun?
Daha yok ama kafamda 25 tane filan öneri var.
Mesela?
“Arı kovanı.”
-Başka? -“Nadas”, “Kaçıklar Okulu”.
Bazıları grup sergime katılacaktı.
Sattılar beni.
Senlis’in yanında eski bir çiftlik var.
Yok ya, orayı biliyorum. Köpek bağlasan durmaz!
Tadilat yaparız.
Yok, yok! Doğru diyor. Leş gibi kokuyor orası!
Başka ne konuşuyoruz?
Kirayı kim ödeyecek?
Hepimiz.
Geçen toplantıda anlaşmıştık, değil mi? Kiralar ve masraflar hakkında.
Kim tablo ya da heykel satarsa...
...%20’sini topluluğa bırakacak.
Yani aramızdan sadece 2-3 kişi satış yaparsa...
-...diğerlerinin masraflarını da karşılayacak. -Aynen öyle.
İyi de o zaman meşhur olan herkes anında ayrılır gruptan!
Hiç alakası yok, ben hayatta ayrılmam.
Meşhur olmak gibi bir ümidin var yani cidden?
Ya yeme içme ne olacak? Kim pişirecek?
Birini tutmamız gerek.
-Tasarruf edebilmek için şöyle düşündük. -Nasıl?
İşlerini satamayanlar...
...aşçı ya da bahçıvan olarak çalışabilirler...
...haftada bir gün mesela. Patates, soğan, fasulye filan yetiştirebiliriz.
Bu biftek neden yapıldı?
Yani başka deyişle, yeni bir hiyerarşi kurmak istiyorsunuz!
Emredenler ve itaat edenler!
Hiç ilgisi yok...
Tanıyorsun, değil mi?
Evet galeride birkaç tablosu var.
Gauguin!
Affedersiniz!
Dayanamıyorum onlara.
Ressam olduklarını iddia edip, bürokrat gibi davranıyorlar.
Her biri küçük birer despot.
Bu arada, ben Paul Gauguin.
Biliyorum.
-Sen Vincent’sın. -Evet.
Theo’nun abisi.
Resimlerini kafeteryada gördüm.
Öyle mi? Tek gören sizsiniz sanırım.
Ama gördüğünüze göre boşa gitmemiş demektir.
Birkaç tanesi iyiydi ama hiç görünmüyorlar.
Mekan kötü. Bir sürü iş de boğmuş tabii.
Aslında grup sergisi olsun istemiştim.
Topluluk olarak çıkarız diye düşündüm.
Bir aile gibi yani.
Diğer ressamlar katılmayınca...
...mekânı tek başıma doldurmak zorunda kaldım.
Stüdyomda ne varsa getirdim.
Evet, belli oluyordu.
O insanlarla aynı aileden olmak istemezsin.
Kimin öyle bir aileye ihtiyacı olur ki?
Aileni seçemezsin ama arkadaşlarını seçebilirsin.
Kardeşimi severim.
Şanslısın o zaman.
Ama daha önemlisi, o da seni seviyor.
Sana çok iyi davrandığını biliyorum.
Bu insanlardan mümkün olduğu kadar uzak olmak istiyorum.
Madagaskar’a gideceğim.
Madagaskar mı? Japonya ne oldu peki?
Hayır, hayır, Madagaskar.
Ada orası. Büyük bir ada.
Afrika’yla Hindistan arasında.
Ya da daha uzakta, ıssız bir ada da olur.
Kimsenin resim nedir bilmediği...
...Paris’i ya da okulları duymadığı bir yer mesela.
Yeni bir görüş başlatabileceğim bir yer...
...yeni bir resim tekniği...
...bütün sistem ve teorilerden uzakta.
Gerçek özgürlük.
Sakinleşmek, acele etmemek istiyorum.
Tek başıma kalıp, dünyayı unutmak ve sadece...
...bunu çizmek.
Burasını.
Yavaşça.
Ruhuma ne geliyorsa onu, daha fazlasını değil.
Çok iyi.
Sisten nefret ediyorum. Bu gri ışıktan bıktım.
Yeni bir ışık bulmak istiyorum.
Hiç görmediğimiz resimler için.
Parlak, güneş ışığında çizilmiş resimler.
Güneye git, Vincent.
Arles, Güney Fransa
Bugün ne okuyorsun?
İncil mi?
Hayır, Shakespeare.
Kim dedin?
Shakespeare. William Shakespeare.
İngiliz yazar.
Tanıdığın biri mi?
Hayır, çok uzun zaman önce yaşamış.
-İyi mi peki? -Tabii.
Neler hakkında yazmış?
Her şey hakkında.
Kadınlar ve erkekler. Tanrılar ve krallar.
Aşk ve nefret.
Senin şimdi okuduğun nedir?
III. Richard adında bir piyes.
-Kim bu Richard? -Bir İngiliz kralı.
İyi bir kral mı?
Hayır, hatta p.çin biri olarak görülüyor.
-İnsanları mı öldürmüş? -Evet, hem de bir sürü insanı.
Bir p.çin hikâyesini okumamalısın.
Neden?
-İyi yazmış mı bari? -Evet, hem de çok iyi.
Bazı satırları pek anlaşılır değil ama...
-Öyle olması hoşuma gidiyor. -Neden?
Çünkü gizemli şeyleri seviyorum.
Shakespeare diğer bütün yazarlardan...
...daha gizemli.
Bense bir kitabı okuduğumda...
...yazılanları anlamak isterim.
Sen ne tür kitaplar okuyorsun?
Genelde roman. Modern romanlar.
Bir de gazetelerdeki kısa öyküler.
Hüzünlü öyküler.
Neden bilmem, öykülerin hüzünlü olması hoşuma gidiyor.
Daha çok boş vaktim olsa...
Beklesene. Hemen geliyorum.
-Bu kitap sana. -Teşekkürler.
İçinde bir şey yazılı değil. Boş aslında.
Ama kâğıdını kullanabilirsin diye düşündüm.
Teşekkürler.
Affedersin, ne zamandır sormak istiyordum...
Boş duran bir ardiyen var mıdır...
...ya da bir oda? Resim yapabileceğim bir yer.
Rüzgar yüzünden dışarıda bazen zor oluyor.
Yandaki sarı ev aylardır boş.
Belki orayı kullanabilir.
Evet...
Belki kardeşinle bir ayarlama yapabiliriz.
Biraz bakımsız bir yer.
Ama Gaby ile beraber temizleyebilirsiniz.
Harika olur.
Belki bir ara...
...resmini çizerim.
Senin.
Benim mi?
Evet.
Çok isterim efendim, teşekkürler.
Bu ayın parası ulaştı mı sana?
Hala geçen aydan borcun var.
Gelir gelmez...
...ödeyeceğim.
Kardeşin zengin herhalde.
Aslında pek değil.
Tüccardır, resim satıyor.
Senin resimlerini mi?
Daha değil.
Arada bir yıkansan iyi edersin.
En azından haftada bir.
Pis mi görünüyorum?
Leş gibi kokuyorsun.
Çirkin değilsin.
Üstüne başına biraz çekidüzen versen yakışıklı bile sayılabilirsin.
Temiz olsam, beni çekici bulur muydun?
Belki de.
50 Frank versem, burada benimle kalır mısın?
50 Frank’ın yok ki.
Yarın görüşürüz, Vincent.
Bunları niye çiziyorsun?
Neyi?
Bu çiçekleri. Niye bunları çiziyorsun?
Güzel değiller mi?
Çiçekler güzel, ona şüphe yok.
Senin çizdiklerinden daha güzel.
-Öyle mi sence? -Kesin.
Belki de haklısın.
Ama bu çiçekler solup, kuruyacak. Bütün çiçekler gibi.
Herhalde, bunu herkes bilir.
Ama benimkiler dayanacak.
Emin misin?
En azından bir şansları olacak.
Benim resmimi yapmalısın.
Neden olmasın ki?
Beni çizersen...
...belki de sonsuza dek genç kalırım.
Seni daha da genç gösterebilirim.
Hayır, doğru olmaz.
Düz bir manzaraya baktığımda...
...sonsuzluktan başka bir şey görmüyorum.
Bunu tek gören ben miyim?
Varoluş nedensiz olamaz...
Şuraya baksana!
O nedir öyle?
Bir ressam.
-Ne yapıyor, peki? -Resim herhalde.
Gidip ona bakabilir miyiz?
-Olmaz, olmaz! -Ne olur!
Geç kaldık, vaktimiz yok...
Bir dakikacık! Hayatımızda hiç ressam görmedik!
Ressam, ressam!
Geri dönün! Size söylüyorum!
Hemen!
Ne çiziyorsunuz, efendim?
Şunu.
-Kökleri mi? -Evet.
Neden kökleri çiziyorsunuz ki? Onları güzel mi buluyorsunuz?
Evet, tabii.
-Ağacın geri kalanını çizecek misiniz? -Hayır.
Sadece kökleri mi?
Evet.
Okulda bizden de bazen yapraklar ve çiçekler çizmemiz isteniyor.
Boyuyoruz da. Ama kalemle.
Hatta bir keresinde salyangoz çizdim. Aynı da salyangoz gibi oldu!
Bunlar yılana benziyor.
-Ya da yılan balığına. -Ya da solucanlara.
-Büyük solucanlara evet. Şuna baksanıza. -Dokunma.
Aslında artık bazı ressamlar tuhaf şeyler çiziyor.
Eskiden insanlar resim yapmayı bilirdi. Ama o günler geride kaldı.
Şimdi her önüne gelen ressam olduğunu söylüyor. “Ben mi, kök çiziyorum!”
Gidin!
Gidin buradan!
Gidin buradan! Gidin!
Defolun! Rahat bırakın beni!
Çıldırmışsın sen!
Koşun çocuklar! Koşun!
Defolun!
Bırak beni!
Theo.
Theo, gelsene buraya.
Olanları anlattılar.
Ne olur...
...söyle bana...
...nasıl hissediyorsun?
Sen yanımdayken çok iyi hissediyorum.
Öylesine iyi ki...
...bu şekilde ölmek istiyorum.
Küçükken...
...yanına yatardım, hatırlıyor musun?
Evet, yatardın.
Havalar soğuduğunda.
Ne kadar kalacaksın?
Sadece bugünlük geldim, özür dilerim.
Paris’e dönmem gerek. O kadar iş var ki.
Hastanede olduğunu...
...söylediler. Ben de ilk trene atlayıp, geldim.
Biraz daha kalamaz mısın?
Kalamam, özür dilerim.
Buraya gelmek bir tam günümü aldı.
Artık evli bir adamım.
Biliyorum.
Jo’yla senin adına çok mutluyum.
Vincent...
...seni niye buraya yatırdılar?
Hiçbir fikrim yok, Theo. Yemin ederim.
Bir nedeni olmalı.
Bazen...
...aklımı kaçırıyorum gibi geliyor.
Evet, aklım çekip gidiyor.
İnan ki çekip gidiyor.
Nasıl yani?
Dediklerine göre sokaklarda çığlık atıp, ağlıyormuşum.
Çocukları korkutmak için yüzüme siyah boyalar sürüyormuşum.
Ama bunları hiç hatırlamıyorum.
Bir tek...
...karanlığı ve endişelerimi hatırlıyorum.
Bu yüzden buraya gönderdiler.
Delilerin olduğu yere.
Çok içiyor musun?
Bir şey diyeceğim...
...ama doktorlara söyleme sakın.
Theo, bazen bir şeyler görüyorum.
Kimi görüyorsun?
Söylemesi zor.
Hayalet mi?
Bilmiyorum.
Bazen çiçekler...
...bazen de melekler ve insanlar.
Çok karışık.
Bazen benimle konuşuyorlar.
Ne diyorlar?
Anlamıyorum ki.
Ama korkuyorum. Bazen hiç kibar davranmıyorlar.
Doktorlarla konuşacağım, bir çaresini buluruz.
O anlarda...
...yapacaklarımı kestiremiyorum.
Belki birini öldürüp...
...kendimi de bir uçurumdan atarım.
Sevgili Paul,
Kardeşim Vincent’la mektuplaştığınızı biliyorum.
Arles’e varacağın günü dört gözle bekliyor.
Seninse finansal endişeler yüzünden seyahatini ertelediğini biliyorum.
Bu yüzden, her ay kendi seçeceğin bir resmin karşılığında...
...tarafına 250 Frank ödemeye hazır ve istekliyim.
Seni en kısa zamanda görmek Vincent’a çok iyi gelecek.
Ellerini içtenlikle sıkarım.
Sevgiler, Theo van Gogh
Not:
Cevabını ve son işlerini görmeyi sabırsızlıkla bekliyorum.
İnsanlığa ıstırap veren onca dertten...
...hiçbiri beni parasızlık kadar delirtmiyor.
Ama bu gece değil.
Birer tane daha, madam!
Gaby.
Bazı günler, kendimi dilenci gibi hissediyorum ama bugün değil.
Seni görmek çok güzel, Vincent...
...ve bu güzel grubu.
Seni gördüğüme sevindim, Paul.
Ama işin aslı buradaki kimse benden hoşlanmıyor...
...Madam ve Mösyö Ginoux dışında.
Bazen kimseyle tek kelime etmeden günler geçiyor.
Bu anı bekliyordum.
Ama sen çok kararsızdın.
Karar verebilmene çok sevindim.
Kardeşin hala para yolluyor mu sana?
Ayda 250 Frank.
Çok bir şey değilmiş.
Elinden bu kadarı geliyor.
Onunla anlaşma mı yaptınız?
Evet.
O, buradaki masraflarımı karşılıyor...
...ben de ona her ay bir tuval gönderiyorum.
-Bu seni mutlu ediyor mu? -Sorun yok.
Kabul edilebilir.
Çok çarpıcı bir yüzün var.
Belki de sarı eve gelip...
...benim için poz verirsin.
Belki.
Bunu evet olarak alıyorum.
Neden hep doğayı çiziyorsun?
Bir şeye bakmadığımda kendimi kaybolmuş hissediyorum.
Bir şey görmem gerek. Görecek o kadar çok şey var ki.
Her bakışımda...
...daha önce görmediğim bir şey görüyorum.
Tamam ama çizdiklerin, yaptığın şeyler, bunlar sana aittir.
Hiçbir şeyi kopyalamak zorunda değilsin.
Kopyalamıyorum ki.
Biliyorum...
...ama sadece zihnindekileri çizsen nasıl olur?
Beyninin gördüklerini.
Çünkü doğanın özü güzelliktir.
Nasıl yani?
Ne demek nasıl yani?
Madagaskar’a neden gitmek istemiştin?
Toplumdan, insanlardan uzaklaşmak için.
Bir nedeni de bu olabilir...
...ama oraya güzellik arayışıyla gittin...
...ve orada doğa vardı.
Ve o zamana dek bildiklerinden farklıydı...
...resimlerinin de farklı görünmesini sağladı.
Doğaya baktığımda...
...hepimizi birleştiren bağı...
...daha açıkça görüyorum.
Tanrının sesiyle konuşan...
...titreşen bir enerji.
Bazen öylesine yoğunlaşıyor ki bilincimi yitiriyorum.
-Abartma tamam. -Yemin ederim.
Bir süre sonra...
...gözlerimi açtığımda nerede olduğumu, ne yaptığımı bilemiyorum.
Adımı hatırlayabilmem için bile birkaç dakika geçmesi gerekiyor.
Bak Vincent, zaman değişiyor.
Ressamlar artık modellere bakmak...
...ya da manzara karşısında oturmak zorunda kalmayacak.
Neden, biliyor musun?
Çünkü doğa, kafamızın içinde gördüklerimizden ibaret.
Daha fazlası yok!
Gözlerimiz olmasa, doğa da olmaz.
Ve hiçbirimiz etrafımızdaki dünyayı aynı şekilde görmüyoruz.
Senle ben...
...aynı manzaraya karşı otursak...
...aynı dağları, aynı ağaçları görmeyiz.
Ben de bunu söylüyorum.
Çizdiğim ağaçlar bana ait.
Çizdiğin yüzler bile sana ait.
Ve senin sayende yarına kalacaklar.
İnsanlar, onları sen çizdiğin için...
...ve çizim tekniğin sayesinde tanınacak, kimlikleri için değil.
Bu iyiymiş.
İnsanlar müzelere, insanların resimlerini görmek için gider...
...resmedilen insanları görmek için değil.
Biliyorsun ya, insanlar her zaman...
...resimlerimdeki hallerine benzemiyor.
Bir devrim yapmalıyız. Anlıyor musun?
Evet, yapmalıyız.
Biz, bizim nesil.
Resimle, doğa dediğin şey arasındaki...
...ilişkiyi tamamen değiştirmeliyiz.
Resimle, gerçeklik arasındaki ilişkiyi...
...çünkü resmedilen gerçeklik, kendine has bir gerçekliktir.
Bu konuda haklısın.
İzlenimciler...
...bu dediğimden yoksunlar, sence de öyle değil mi?
-Bence... -Bir düşün.
Bahçelerde bebeklerinin resmini çiziyorlar o kadar.
Bir adım öteye gitmeyecekler.
Seurat resimle bilimi karıştırıyor.
Kafayı optik deneylerle bozdu.
Diğerlerinden de artık fayda yok.
Renoir, Degas, Monet.
Kendilerini tekrar ediyorlar. Verebileceklerini verdiler.
Ciddi olamazsın.
Degas’yı sen de seviyorsun.
Beğendiğin resimler için müteşekkir olman gerekir.
Monet epey iyi, mesela.
Sıra bizde.
Sorumluluğumuz çok büyük.
Yine de bence Monet epey iyi.
Martinique’ye gitmek ister misin?
Burada olman çok güzel.
Elini az önceki yerine koyar mısın?
Teşekkürler.
-Gidebilir miyim? -Gidebilirsin.
Resimlerini planlarken daha yavaş olman gerek.
Acelen ne?
Sakince, yavaş yavaş çalış.
İçeridesin, dışarıdaki rüzgâr ve gürültünün baskısı altında değilsin.
Resimlerin tek fırça hareketiyle çizilmesi gerekir.
Üzerine çizim yaptığın yüzeyi ve boyanın o yüzeyde nasıl duracağını hesap et.
Her şeyi o kadar hızlı değiştiriyorsun ki...
...ne yaptığını görmüyorsun bile.
Resimlerin hızla resmedilmesi gerekir.
Baktığım ressamlar...
Frans Hals,
Goya,
Velazquez,
Veronese,
Delacroix.
Sevdiğim tüm ressamlar hızla çiziyor, her dokunuşta...
...tek fırça hareketiyle.
“Dahiyane dokunuş” lafını duydun mu?
Buradan geliyor işte.
Sen öyle çizmiyorsun ki.
Hızlı çiziyorsun ve gereğinden fazla boyuyorsun.
Yüzeylerin kilden yapılmış gibi.
Resimden çok heykele benziyor.
Sen öyle çizmiyorsun ki.
Hızlı çiziyorsun ve gereğinden fazla boyuyorsun.
Yüzeylerin kilden yapılmış gibi.
Resimden çok heykele benziyor.
Diyorum sana, içine bakman lazım.
İçine bak, deyip duruyorsun. Anladık, bakıyorum.
Kendini tekrarlayıp duruyorsun.
Ben ne yapıyorum sence?
Resmi icat etmiyorum.
Resmi icat etmem gerekmiyor.
Onu doğada buluyorum zaten. Sadece özgürleştirmem gerekiyor.
Tamam, yine de diyorum ki önce yüzeyini düşün...
...ve boyanın üzerinde nasıl duracağını.
Yaptığın şey üzerinde kontrolün olsun.
Belki de daha çok içeride çalışmalısın.
Tüm hayatım bir odada, tek başıma geçti.
Dışarı çıkmam ve kendimi unutmak için çalışmam gerekiyor.
Kontrolsüz olmak istiyorum.
Heyecanımı kaybetmemem gerekiyor.
Buna resim yapma “eylemi” denmesinin bir nedeni var.
Tamam, sakin ol.
Sakin olmak istemiyorum ki.
Ne kadar hızlı çizersem, o kadar iyi hissediyorum.
Ben burada kalamam, Vincent.
Ne diyorsun?
Arles’te kalamam.
Yakında gidiyorum.
Ne?
Geçenlerde birkaç tablomu sattım.
Belki kardeşin bahsetmiştir.
Paris’e dönmem gerek.
Nereye?
Vincent!
Tüm hayatım bir odada, tek başıma geçti.
-Dışarı çıkmam ve kendimi unutmak... -Ne yapıyorsun?
...için çalışmam gerekiyor.
-Kontrolsüz olmak istiyorum. -Ne?
Heyecanımı kaybetmemem gerekiyor.
Buna resim yapma “eylemi” denmesinin bir nedeni var.
Tamam, sakin ol.
Sakin olmak istemiyorum ki.
Ne kadar hızlı çizersem, o kadar iyi hissediyorum.
Neden ağlıyorsun?
Ne yaptım? Ne hatam oldu?
Hiç.
Bu kararımın seninle ilgisi yok.
Vincent, hayatlarımızı yan yana geçiremeyiz.
Mizaçlarımız uyuşmuyor.
Bunu kabul etmelisin.
Ayrıca şunu da anlamalısın...
...artık tanınan biriyim.
Artık bir kasabada yaşayamam.
İnsanların arasında olmam gerek. Şimdilik.
Ayrıca burayı sevmiyorum.
Etrafın aptal, kötü, cahil insanlarla çevrili.
Yapma, neden bu kadar abartıyorsun?
Lütfen gitme.
Yanımda olman o kadar harika ki.
Geçenlerde birkaç tablomu sattım.
Belki kardeşin bahsetmiştir.
Bunu bana yapma! Yalvarıyorum!
-Hayır! -İlgisi yok!
Bu kararımın seninle ilgisi yok.
Nereye gidiyorsun?
Vincent, hayatlarımızı yan yana geçiremeyiz.
Vincent!
Mizaçlarımız uyuşmuyor.
Bunu kabul etmelisin.
Ayrıca şunu da anlamalısın...
...artık tanınan biriyim.
Artık bir kasabada yaşayamam.
İnsanların arasında olmam gerek. Şimdilik.
Ne?
Ayrıca burayı sevmiyorum.
Etrafın aptal, kötü, cahil insanlarla çevrili.
Yapma, neden bu kadar abartıyorsun?
Ne diyorsun?
Arles’te kalamam.
Bana tuhaf şeyler oluyor.
Bazen ne yaptığımı...
...ya da ne söylediğimi bilmiyorum.
Mesela, Gauguin.
O gitmeden önce olanlar.
Biraz kavga ettik.
Ben...
Belki de kırdım onu. Nasıl olduğunu bilmiyorum.
Tek bildiğim...
...bir tıraş bıçağı alıp...
...bir kulağımı kestiğim, evet.
Kestim, kulağımı kestim. Her yer kan oldu.
Bunu başkası yapmadı, ben yaptım.
Onu özürlerimle birlikte Gauguin’e sunmak istedim.
Neden?
Allah bilir.
Düşündüm ki...
...o Paul’ün nerede olduğunu biliyordur...
...bu yüzden kulağımı bardaki kıza verdim, Gaby’ye.
Korktu tabii, onca kanı görünce...
Herhalde onu öldüreceğimi sandı.
Bu yüzden polisi aradı ve beni buraya getirdiler.
Peki, polis olsanız, siz ne yapardınız?
Gidebilirsiniz. Mesele yok.
Ben...
Burası küçük bir kasaba, Vincent.
Her hareketin göz önündedir.
Hele böyle küçük bir yerde daha da çok.
Burada bir yabancısın.
Çok içiyorsun. Hem de çok.
Sonra da sinir krizi geçirip, kendini kaybediyorsun...
...ve sonunda da bir gece kulağını kesiyorsun.
Nedenini söyleyebilir misin?
Arkadaşım beni bırakmak üzereydi.
Bırakmak üzereydi.
Yani kulağını kesmek onu yanında tutmanın bir yolu muydu?
Bunun hiçbir mantığı yok ki.
Yoksa bir hediye ya da feda ettiğin bir şey gibi mi düşündün?
Maksadın neydi?
Bilmiyorum.
Bunu konuşmamızın faydası olabilir.
Anlatmaya çalış. Ben...
Hiç böyle bir şey görmedim.
Ama sana yardım etmek istiyorum.
İçimde bir şey var. Ne olduğunu bilmiyorum.
Gördüklerimi kimse görmüyor, bu da bazen beni korkutuyor.
Aklımı kaçırdığımı sanıyorum.
Ama sonra kendi kendime diyorum ki...
"Gördüklerimi, onları göremeyen...
"...insan kardeşlerime göstereceğim.”
Bu bir ayrıcalık.
Onlara umut ve teselli verebilirim.
İnsanların kafasını karıştırıyorsun.
Resimlerinle kendi kafanı da karıştırıyorsun.
Ben resimlerimden ibaretim.
Teselli ve umut derken neyi kastediyorsun?
Belki de insanlardan çok fazla şey bekliyorsundur.
Görüşümü insanlarla paylaşmak istiyorum...
...gördüklerimi, benim gördüğüm gibi göremeyenlerle.
Tamam ama neden?
Çünkü benim görüşüm, dünyanın gerçekliğine daha yakın.
İnsanlara canlı olmanın nasıl bir şey olduğunu hissettirebilirim.
Sence onlar kendilerini canlı hissetmiyor mu?
Evet, bence öyle.
Ve onlara o hissi resimler vasıtasıyla hissettirebilirsin, öyle mi?
Evet. Evet, kesinlikle.
Evet.
Gaby’nin dediğine göre, kulağın buna sarılıymış...
...ve bunu Paul’e vermesi gerekiyormuş.
“Beni hatırla.” Bununla neyi kastettin?
Belki de bu hareketinle onun sana ne ifade ettiğini göstermeye çalışıyordun.
Ama böyle olacağını tahmin edemedin.
Gitmesini istemedim.
Onu geri getirmeye çalışıyordum.
İsa demiş ki, elin günah işlemene neden olursa onu kes ve at.
Sen de kulağını, Paul’ün dediklerini...
...duymaya katlanamadığın için mi kestin?
Etrafımdaki tehditkâr bir ruh olduğuna inanıyorum.
Görünmez bir varlık.
Onu hissediyorum, görmüyorum.
Benimle konuşuyor, tehdit ediyor.
Tek istediği kalbime bir bıçak saplamak.
Onu gördüm ve kendimden keserek ayırmak istedim.
Yani kulağını bu yüzden kestin.
Dediğin gibi, dünyayı görüş tarzın...
...seni korkutuyor.
Öyle değil mi?
Evet.
Geri dönecek diye çok korkuyorum.
Anlıyorum.
O zaman, dinle beni.
Seni Saint-Remy’ye göndereceğiz.
-Nereye? -Saint-Remy’ye.
Çok hoş bir yer.
Yakındakilerin en iyisi. Sana orada çok iyi bakılacak.
-Hapishane mi? -Hayır, hiç ilgisi yok.
Gönüllü olarak yatılan bir akıl hastanesi.
Seçim sana kalmış...
...ama gidersen...
...onların kurallarına ve bakım yöntemlerine uymak zorundasın.
Orada huzuru bulacağına gönülden inanıyorum.
Ve hezeyanların biraz geçtiğinde orada resim bile yapabilirsin.
Resim olmadan yaşayamam.
Sana inanıyorum.
Beni ziyaret etmeye gelecek misiniz?
Tabii ki. En az haftada bir kere.
Peki, orada...
...resim yapmama izin verileceğinden emin misiniz?
Evet.
Ama öncelikle oraya gittiğinde...
...içkiyi bırakıp, bazı ilaçlara başlaman gerekiyor.
Ne kadar süreliğine?
O sana bağlı.
Söylediklerimi yapacak mısın? Sana güvenebilir miyim?
Bir dakika kalabilir misin?
Kardeşine, yaptığının bir çizimini göndereceğime söz verdim.
Kıpırdama lütfen. Bandajını çıkaracağım.
Yok, ben çıkarırım.
Bazen işlenmiş safir ve turkuaz gibi...
...parlayan gökyüzünün...
...ve ışığın dur durak bilmeden...
...ve heybetle akan bütün etkilerinin altında...
...ağır, cayır cayır yanan atmosferlerin içinde...
...tuhaf bir doğanın...
...aynı anda hem tamamen gerçek...
...hem de neredeyse olağanüstü olan...
...endişe ve rahatsızlık verici görünüşü.
İçinde her şeyin; varlıkların ve şeylerin...
...gölgelerin, ışıkların, şekillerin ve renklerin...
...kendi şarkısını en yoğun ve en tiz...
...tınıyla söylemek için...
...öfkeli bir iradeyle yükseldiği...
...müthiş bir doğa.
Çılgınca eğilip bükülen madde ve tüm bir doğa.
Kâbusa dönen şekil, aleve dönen renk...
...büyük bir yangına dönen ateş...
...alev alev hummaya dönen hayat.
Vincent van Gogh’un garip, yoğun ve heyecan dolu...
...işleri göze ilk çarptığında retinada bıraktığı izlenim...
...işte böyle bir şey.
Resim sanatının güzel ve harika geleneğinden...
...ne kadar uzağız, ne kadar değiliz?
Samimiyetinin tanımlanamaz lezzeti...
...boyasının maddesiyle, sanatı duyulara...
...bu kadar doğrudan hitap eden...
...bir ressam daha doğmamıştır.
Bu sağlam ve gerçek sanatçı, Vincent van Gogh...
...diğerlerinin arasından böylece sıyrılıyor.
Kahve. Kahve.
-Kahve. -Sulayın şunu!
Ressam sen misin?
Evet.
Kahve. Kahve.
-Bütün ressamlar deli midir? -Kahve.
Belki sadece iyi olanları. Gerçekten bilemiyorum.
Kahve.
Ben ordudaydım. Askerdim.
Bütün askerler deli midir?
Hayır, askerler değil ama subaylar öyledir.
Bütün subaylar delidir.
Beni çavuş yaptıklarında değişik hissetmeye başladım.
Kahve. Kahve. Kahve.
Generalin sekreteri olduğumda...
...bütün anahtarlar bana geçti.
Anlıyor musun?
Anahtarlar.
Evet.
Subayların dosya dolaplarının anahtarları.
Diyebilirim ki hepsi delidir.
Hepsi de birilerini öldürmüş, işkence etmiş, sakat bırakmış, tecavüz etmiş.
Kahve.
Birliğin neredeydi?
Çok uzakta bir yerde.
Tonkin diye bir yer.
Yıllar önce, savaş zamanı...
...bir sürü tünel kazılmış.
Oradaki tünellerden birinde dünyaya gelen bir kızla tanışmıştım.
Kahve. Kahve.
Ömrünün ilk 12 yılında...
...bir kez bile günışığı görmemiş.
12 yıl, öylece uçup gitmiş.
Bir ressam olarak, hayatında hiç...
...kar görmediğini...
...ne olduğunu bile bilmediğini düşünsene.
12 yıl.
Kahve. Kahve. Kahve.
Sus, sus, sus, sus artık!
Sen ne çiziyorsun?
Günışığını.
Bak bana.
Lütfen.
Evet?
Kıpırdamadan dur sadece.
Lütfen hareket etme.
Kıpırdamıyorum zaten, ne istiyorsunuz?
Eskizini çizmek istiyorum.
Eskiz mi?
Resim yani.
Resmini çizmek istiyorum.
Neden?
Sana para veririm.
Korkma.
Yere uzan.
-Buraya mı? -Oraya.
-Tamam.
Buraya mı?
Seni bu pozisyonda görmek istiyorum...
...başını kolunun üzerine koymuş şekilde.
Böyle mi?
-Böyle. -Böyle mi?
Başın...
-Bunu neden yapıyorsunuz? -Böyle.
Böyle.
-Hayır, böyle. -Dokunmayın bana.
Sizi tanımıyorum. Canımı acıtıyorsunuz!
Gidin buradan!
Sevgili Vincent,
Ayrıldığımızdan beri tüm dikkatimle işlerini inceliyorum.
Önce kardeşinin mekânında...
...sonra da Bağımsızlık Sergisi’nde.
Özellikle bu son mekânda...
...işlerini layığıyla tartmak mümkün.
Ya işlerin yan yana dizilme şekli...
...ya da komşu işler yüzünden.
En samimi iltifatlarımı kabul et lütfen.
Üstelik pek çok sanatçıya göre sergideki en çarpıcı işler sana ait.
Doğadan parçalarla...
...orada düşünen bir tek sen varsın.
Kardeşinle konuştum...
...senin seçeceğin bir işle değiş tokuş etmek istediğim bir iş var.
Sana yazmakta büyük tereddüt ettim...
...uzunca bir kriz atlattığını biliyorum.
Bu yüzden, lütfen kendini tamamen güçlü hissedene dek bana yazma.
Umalım ki, yaklaşan sıcak havalarla beraber...
...sağlığın da sonunda geri dönsün.
Kış senin için hep tehlikeliydi.
En içten sevgilerimle, Paul Gauguin.
Van Gogh!
Buraya değil, oraya.
Oraya. Oraya.
Beni takip et.
-Burada. -Teşekkürler.
Çıkarmama yardım et lütfen.
Teşekkürler.
-Daha iyi mi? -Evet.
Gelin, oturun. Konuşalım.
Buyurun.
Neden burada olduğunuzu bildiğinizi varsayıyorum.
Şu an sizinle konuşurken mi?
İyileşmek için.
Ya da akıl hastanesinden ayrıldığım için.
Arles yolunda ne oldu?
Hatırlamıyorum.
Akıl hastanesinden gerçekten de ayrıldınız.
Ayrılmak istedim.
Arles sakinleri size karşı imza toplamış.
Geri dönmenizi istemiyorlar.
Evet, biliyorum.
-Hiç bir çocuğu taciz ettiniz mi? -Hayır. Asla.
Bir kulağınızı kesip bir fahişeye verdiniz mi?
Bu doğru mu?
Evet, verdim. Ama Gaby fahişe değil.
Bunu neden yaptınız?
Kulağımı bir arkadaşıma vermesini istedim.
Verdi mi peki?
Bilmiyorum.
Biraz garip bir teklifmiş, değil mi?
Kızgın hissettiğiniz oluyor mu hiç?
Evet.
Öyle anlarda ne yapıyorsunuz peki?
Dışarı çıkıyorum...
...sakinleşmek için bir çayır teline ya da bir incir dalına...
...bakıyorum.
İşe yarıyor mu peki?
Evet.
Bence Tanrı doğadır, doğa da güzellik.
Sizi bahçede resim yaparken gördüm.
Diğerlerinden de duyduğuma göre ressam olduğunuzu söylüyormuşsunuz.
Evet, öyleyim.
Neden böyle söylüyorsunuz?
Resme yeteneğiniz var mı?
Evet.
Bu yetenek nereden geliyor?
Bu yeteneği size...
...Tanrının bahşettiğini söyleyebilir misiniz?
Evet. Bana bahşettiği tek yetenek bu.
Bunu siz mi çizdiniz?
Evet, ben çizdim.
Buna resim mi diyorsunuz?
Evet, tabii ki.
Lütfen dürüstçe söyleyin, çünkü anlamaya çalışıyorum.
Neden ressam olduğunuzu söylüyorsunuz?
Çünkü resim yapıyorum.
Resim yapmayı çok seviyorum. Yapmak zorundayım.
Ben hep ressamdım. Bunu biliyorum.
Doğuştan ressamsınız yani?
Evet.
Nereden biliyorsunuz?
Çünkü elimden başka bir şey gelmiyor.
İnanın ki denedim.
Yani Tanrı size, bunu çizmeniz için mi yetenek verdi?
Evet.
Ama görmüyor musunuz...
Dikkatle bakın. Lütfen.
Duygularınızı incitmek istemiyorum...
...görmüyor musunuz, bu resim...
Nasıl desem...
Nahoş.
Çirkin.
Tanrı bana neden çirkin ve rahatsızlık veren...
...şeyler çizmem için yetenek versin ki?
Bazen kendimi...
...her şeyden çok uzakta hissediyorum.
Resimlerinizi alan var mı?
Hayır.
-Fakirsiniz yani? -Evet, fakir sayılırım.
Nasıl geçiniyorsunuz?
Buranın parasını kardeşim Theo ödüyor.
Ama o da zengin bir adam değil.
Peki, Tanrının bu yeteneği size, sizi acı içinde bırakmak için mi...
...verdiğine inanıyorsunuz?
Huh.
Bunu aklımdan bile geçirmedim.
Aklınızdan ne geçiyor peki?
Bazen düşünüyorum da...
Evet?
Belki de...
Devam edin.
Belki de yanlış zamanı seçmiştir.
Yanlış zaman ne demek?
Belki de Tanrı beni...
...henüz doğmamış insanlar için ressam yapmıştır.
Olabilir.
Derler ki, “Hayat ekmektir.”
“Biçmek başka yerdedir.”
Becerilerim ve hatalarımla çiziyorum.
Tanrının hata yapmış olabileceğini mi düşünüyorsunuz?
Kendimi bu dünyada bir sürgün, bir yolcu gibi hissediyorum.
İsa, “Kalplerinizi görünen şeylerden uzak...
...görünmeyenlere yakın tutun.” demiş.
-Kesinlikle. Ama... -Ayrıca İsa...
...da yaşarken tanınmayan biriydi.
Bunu nereden biliyorsunuz?
Babam papazdı. Hayatım boyunca dinle iç içeydim.
Sahiden mi? Papaz mıydı?
Evet, ressam olduğumu fark etmeden önce...
...ben de Tanrının hizmetkârlarından olmaya çalıştım.
Bu yüzden konu hakkında epey bilgim var.
İncili biliyorsunuz yani.
Sadece İncili değil...
...İsa’nın, ölümünden 30-40 yıl sonrasına dek...
...keşfedilmediğini de biliyorum.
Hayattayken adını kimse anmamış.
Romalı bir komutandan, karısına...
...Jeshua isimli bir adamın, diğer bazı suçlularla...
...birlikte Kudüs’te çarmıha gerildiği haberini veren...
...bir mektup bile yok.
Kimse tek kelime etmemiş.
Farkındaysanız buradaki vazifem...
...buradan ayrılacak kadar iyileşip iyileşmediğinize karar vermek.
Bu bana İsa’nın taraçadaki halini anımsattı.
Hangi taraça?
Hani Pilatus’la konuşurken...
...ki yazılanlara inanıyorsanız, Pilatus onu çarmıha germeyi...
...istemeyen bir adamdı.
İnsanlar öyle istiyordu.
Evet, başka bir zaman bu teori...
...hakkında etraflıca tartışırız.
Pilatus İsa’yı çarmıha germek istemedi...
...ama İsa’nın her sözü onu itham eden şekildeydi, bu yüzden...
Ben de...
...sizin yanınızda ağzımdan çıkanlara dikkat etmeliyim.
Bunu anlayabiliyorum.
Bakın...
...isterseniz beni gelip yine görebilirsiniz.
Fikirlerinizi benimle paylaşabilirsiniz.
Bu arada Dr Rey burada, sizi bekliyor.
Sizi eve götürmeye geldi.
Gidebilir miyim?
Sanırım sizin için elimizden geleni yaptık.
Umarım hazırımdır.
Ben de öyle umuyorum.
Lütfen bunları...
...Madam ve Mösyö Ginoux’ya gönderin.
Gerçekten dostum oldular.
Tabii ederim.
O kitabı da onlara verin. Adıma teşekkür edin.
-Merhaba. -Günaydın.
Bu çok önemli bir şey.
Madam Ginoux’ya ulaştığından emin olun.
Ressam Vincent van Gogh gönderdi.
Gecikme için özür diliyor.
Bir tomar havlu...
...bir büyük defter, iki tane boş zeytin kutusu...
İşlerimin hepsi burada.
Hiçbir şey satılmamış.
Henüz satılmadı ama Aurier’in yazısı...
...muhteşemdi. Gerçekten harika.
Çok saçma bir yazıydı.
O adamın söylediği hiçbir şeyi hak etmiyorum.
-Benimle alakası yok. -Tabii ki hak ediyorsun.
Yazının faydası olacak.
Galiba...
...artık kimsenin ne dediği...
...umurumda değil ama...
Senin düşüncelerini önemsiyorum, Theo.
Söyle bana, gerçeği bilmek istiyorum.
Ben iyi bir ressam mıyım?
Sen iyi bir ressam değilsin...
...Vincent. Muhteşem bir ressamsın.
Emin misin?
Tabii ki eminim, neden yalan söyleyeyim?
Yani kardeşimsin. Kardeşimsin.
Beni memnun etmek isteyebilirsin.
Böyle bir şey yapmam.
Yok, Theo asla böyle bir şey yapmaz.
İnsanlar diyor ki...
...çizmeyi, resim yapmayı bilmiyormuşum.
Resimlerim çocuk resmi gibiymiş, çirkinmiş.
Başkalarının düşüncelerini eskiden önemserdim.
Artık önemsemiyorum.
Başka seçeneğim yok.
Resim yapamasaydım, katil olurdum.
Sana bu yüzden resimlerin için para gönderiyorum.
Çünkü gerçekten muhteşem bir ressam olduğuna inanıyorum.
Ben bir ticaret adamıyım.
Ne de olsa ticaret adamıyım.
Yani, sen resmini yap, gerisini bize bırak.
Sen resmini yap, gerisini bize bırak.
Gauguin bana bu mektubu yolladı.
-Evet, sana yazdığını biliyordum. -Gördün mü onu?
Hayır.
-Gauguin... -Beni hiç sormadı mı?
...bana bu mektubu yolladı.
Burada mı?
Gerçekten bilmiyorum. Evet, sana yazdığını biliyordum.
Aurier ya da Bernard’a ne dersin?
Onları görmek ister misin? Burada olduklarını biliyorum.
Beni hiç sormadı mı? Burada mı?
Ben.
Herhangi bir yere. Paris’ten uzağa.
Bir yere gitmek istiyorum.
Buraya katlanamıyorum. Burası benim yerim değil.
Burada her şey çok karmaşık.
Kimseyi göremiyorum.
Buraya dayanamıyorum. Burası benim yerim değil.
Aurier’in yazısından sonra daha kötü oldu.
Herhangi bir yere. Paris’ten uzağa. Buraya katlanamıyorum.
Küçük bir köy.
Auvers-sur-Oise’te tatlı bir otel var.
Pissarro orada senin işlerini de, sanatı da seven bir doktor tanıyormuş...
...belki burnunu sokmadan yardımı dokunabilir sana.
Biz de seni görmeye geliriz.
Yarın gideyim mi oraya?
Önce bir bakayım.
-Pissarro... -Gitmem gerek, Theo.
-Gitmem gerek. -Ben halledeceğim.
Konuşabilir miyim?
Olur ama çok kıpırdama.
Neden resim yapıyorsun?
Resim yapıyorum...
...çünkü açıkçası düşünmek istemiyorum.
Bir çeşit meditasyon yani.
Resim yaparken düşünmeyi bırakıyorum.
Neyi düşünmüyorsun?
Düşünmeyi bırakıyorum...
...ve dışımdaki...
...ve içimdeki her şeyin...
...bir parçası olduğumu hissediyorum.
Gördüklerimi...
...paylaşmayı o kadar istemiştim ki.
Bir ressam...
Evet?
Bir ressamın...
...dünyaya nasıl bakılacağını öğretmesi gerektiğini düşünürdüm.
Ama artık öyle düşünmüyorum.
Artık sadece sonsuzlukla aramdaki ilişkiyi düşünüyorum.
Sonsuzluktan kastın nedir?
Gelecek zamanlar.
Belki de dünyaya bırakacağın hediyenin...
...resimler olduğunu kastediyorsundur.
Öyle değilse...
...bir ressam ne işe yarar ki?
Resim yaparken mutlu musun?
Çoğu zaman...
...başarısız olduğum zamanlar hariç.
Bazen üzgün görünüyorsun.
Başarılı bir resmin eşiğinde...
...öyle çok yıkım ve başarısızlık var ki.
Hüzünde neşeyi buluyorum.
Hüzün kahkahadan daha büyük bir şey.
Bence...
...bir melek, üzülenlerin çok da uzağında değildir...
...ve bazen hastalıklarımız bizi iyileştirir.
Bir resmin ortaya çıkmasını sağlayan...
...normal duygu durumu budur.
Sen de öyle mi hissediyorsun?
Bazen sağlığıma kavuşma fikrinden nefret ediyorum.
O zaman doktora ihtiyacın yok.
Gülmesene.
Gülümseme.
-Lütfen. -Pardon.
Pozunu tekrar al.
Pardon.
Önemli değil.
Bazen bana deli diyorlar...
...ama en iyi sanat, bir tutam deliliktir.
Sen deli değilsin.
İnsanın doktor arkadaşı olması iyi bir şey.
Karnımda bir acı var...
Biri Buffalo Bill gibi giyinmişti.
Hey, Vincent!
Bir tanesi daha kibardı.
Lütfen! Ailemize söyleme!
Ne oldu?
Ne yaptın?
Karnında bir kurşun yarası var.
Bilmiyorum.
Kendini mi vurdun?
Belki de.
Hatırlamıyorum.
Kimseyi suçlamayın.
Silahın mı var?
Hayır.
Hiç olmadı.
Bunu nasıl yaptın o zaman?
Bilmiyorum.
Haber ver...
Kardeşime haber ver de gelsin.
Verdim. Yakında burada olur.
Tanrım, oğlunu yanına alacak mısın?
Vincent Van Gogh 27 Temmuz 1890’da vuruldu...
...ve karnındaki kurşun yarası yüzünden 29 Temmuz’da öldü.
Kazadan sonraki 30 saat boyunca ne çocuklardan...
...ne de ölümüne neden olan olaydan bahsetti.
Vincent, Auvers-sur-Oise’te geçirdiği 80 gün boyunca...
...75 tane tablo yaptı.
Madam Ginoux, Vincent’ın defterini 65 çizimle dolu bir şekilde geri gönderdiğini...
...hiçbir zaman öğrenemedi.
Defter tam 126 yıl sonra, 2016’da bulundu.
SONSUZLUĞUN KAPISINDA
Sarı odamda...
...mor gözlü ayçiçekleri sarı arka planda öne çıkıyor.
Tablonun köşesinde, ressamın imzası:
Vincent.
Ve odamın sarı perdelerinden geçen, sarı güneş...
...altın rengi bir seli içeri taşıyor.
Ve sabahları yatağımda uyanınca...
...hepsinin çok güzel koktuğunu hayal ediyorum.
Evet! Sarıya bayılırdı...
...güzel Vincent...
...Hollandalı ressam.
Güneşin bu parıltıları, sisten nefret eden...
...sıcaklığa muhtaç ruhunu alevlendirirdi.
Arles’te birlikteyken...
...ikimiz de deliydik...
...ve renklerin güzelliği üzerine bitmez bir savaş içindeydik.
Ben kırmızıyı severdim...
...mükemmel kızılı nerede bulabilirdik?
O ise en sarı fırçasını duvarda gezdirirken...
...birden mora döndü.
Kutsal Ruh benim.
Ruhun sesi benim.
Paul Gauguin, 1894.
Bu film Azzedine Alaïa’ya ithaf edilmiştir.