Chcę wam powiedzieć o tajnej operacji
przeprowadzonej w ostatnich tygodniach.
To niemożliwe.
Amerykański informator próbował
udaremnić operację i wystawić was na niebezpieczeństwo.
Nasze trzy agentki
działały wspólnie w Londynie i Barcelonie,
by wyeliminować zagrożenie i zdobyć informacje.
Mia, Jules, Sandy. Podejdźcie tu.
Sandy w profesjonalny sposób pozbyła się informatora,
Jules unieszkodliwiła odbiorcę informacji,
a Mia przeniknęła do organizacji, która próbowała nas zlikwidować,
ryzykując własnym życiem...
Zniszczyła ją.
Niestety nie obyło się bez ofiar.
Leo Garner zginął w akcji w Barcelonie.
Clemency Jones także poświęciła życie.
Opłakujemy i wspominamy ich oboje.
To ona?
Odeszli, lecz pozostaną z nami.
Odeszli, lecz pozostaną.
WIEDEŃ, AUSTRIA
Williams, godzina 13.
Wychodzę na lunch. Wracam o 13.55.
Wylogowanie... CENTRALNA AGENCJA WYWIADOWCZA
Jak się pan ma?
Dobrze, dziękuję. Poproszę ten sam stolik.
Dziękuję.
Smakowało?
Tak, dziękuję. Poproszę rachunek.
-Ktoś już zapłacił. -Słucham?
Ktoś zapłacił.
Szczęściarz z pana.
Nie ruszaj się.
Mają tu pyszne desery.
Co?
Nazywam się Marissa Wiegler.
To lista osób, które planuje zabić nielegalny odłam CIA.
To młodzi ludzie, zaangażowani politycznie i społecznie.
Cywile.
Ty jesteś analitykiem CIA obsługującym środkową i wschodnią Europę.
Co twoje nazwisko robi na liście?
Nie jestem z CIA.
-Pracuję w ambasadzie. -Ethan, wiem, kim jesteś.
Dowodzę oddziałem w Paryżu. Kod Wezuwiusz. Możesz sprawdzić.
Słuchaj.
To zwykły przegląd danych, czasem głębokie analizy...
Angażowałeś się w nieoficjalne akcje w ciągu ostatnich dwóch lat?
Czemu mam ci ufać?
Masz dziewczynę.
Spodziewa się dziecka.
Rozważ swoje możliwości.
Zadzwonię na ten telefon.
Zdobądź, co możesz.
Musisz być z siebie dumna. Gratulacje.
-Super akcja. -Dzięki.
Cześć.
Mogłaś coś powiedzieć.
Wiesz, jak to działa. Wypełniałam rozkazy.
-Wymiatacie. -Dzięki.
Spisałaś się na medal.
O Boże.
Spędzimy tu trochę czasu.
Upewnimy się, że wszystko idzie według planu.
Dobrze.
Wszystko gotowe w pompowni?
Potrzebujemy dostępu do monitoringu.
Żaden problem.
Nie mówiłeś, że wysyłasz Mię Wolff na akcję.
Nie wiedziałem, komu ufać.
Ktoś dał listę celów Gelderowi.
To mógł być każdy.
To mogłeś być ty.
Wiegler na pewno nie żyje?
Mia zastrzeliła ją w Barcelonie. Pozbyłem się ciała.
Więcej nie podejmuj takich decyzji.
Dziś w nocy - M
Podejrzewają nas?
Nie sądzę.
Umiesz kłamać.
Dziękuję.
Wszystko gra?
Tak. Mamy gości.
Domyśliłam się.
Gdzie jesteś?
W Bawarii poza miastem. To bezpieczna sieć.
Sama?
Tak.
Sprawdziłem. Według CIA nie żyjesz.
Niech tak pozostanie.
Co dla mnie masz? Mam mało czasu.
Przesyłam pewne materiały.
Dwa lata temu ta kobieta przyleciała do Wiednia.
Brianna Stapleton. Mówiła, że jest tajną agentką z Langley.
Zatrudniła mnie i programistę
do pracy nad nowym projektem.
Nazwisko programisty?
Max Kaplan.
Mieliśmy stworzyć bazę danych cywili stanowiących potencjalne zagrożenie.
Ludzi przed trzydziestką, którzy według aktualnych analiz
mogliby kiedyś zagrozić interesom USA.
Otrzymaliśmy dostęp do milionów mediów społecznościowych,
maili, szkolnych projektów.
Zaczęliśmy tworzyć listę.
I co się stało?
Nie podobało mi się to. Wykraczaliśmy poza protokoły.
Szpiegowaliśmy nastolatków,
bo w CIA podejrzewano, że za 20 lat mogą stać się niebezpieczni.
Nie na tym polegała moja praca.
Więc odszedłem.
Coś jeszcze?
Poszperałem.
Stapleton nie była tajną agentką.
Była w grupie o nazwie Pionier.
Prowadził ją jeden człowiek. W prywatnych mailach
nazywała go Prezesem.
-„Prezes”? -Tak.
MAX KAPLAN PREZES
Wystraszyłem się i przestałem szperać.
Max wrócił do Stanów, sprawa ucichła. To było rok temu.
Dobrze.
Zawsze jesz lunch w tej samej knajpie?
Tak.
Jeśli znów za ciebie zapłacę, to znaczy, że chcę cię ostrzec.
Idź do dziewczyny i dzwoń do mnie.
To ona.
Jest tu.
-Wiedziałeś o tym? -Dostałem tę listę.
-Nie wiedziałem, jak powstała. -Teraz wiesz.
Kim jest Prezes?
Nie wiem.
Ktoś w rządzie? Osoba publiczna?
Zajmuję się szkoleniem.
Nie mam dostępu do takich informacji.
Dobra. Potrzebuję pierwszych pięciu zabójstw w Europie.
Hanna ma być w Paryżu.
Niech zajmie się pierwszym celem. Abbas Naziri.
Nie wiem, czy mogę.
Mają się dowiedzieć, że niemal ich zdemaskowałeś?
Postaraj się.
Chcę wiedzieć, komu podlega Stapleton.
Kim jest Prezes.
Wszystko pozostanie między nami.
Dobrze.
Jak się czujesz?
Dobrze. Czemu pytasz?
Jesteś tam sama.
Przywykłam.
Nie mam żadnych oczekiwań.
To niedobrze. Jesteś młoda.
Jeśli nam się powiedzie,
będziesz mogła żyć, jak zechcesz.
Nawet gdybyś mi to umożliwiła,
nie wiedziałabym, co robić.
Potrafię tylko walczyć.
Słuchajcie.
Powiem wam, co was czeka za parę tygodni.
Wyjdziecie stąd i już tu nie wrócicie.
Już czas.
Ale powiem jedno.
Wasze cele też będą gotowe.
Nie zawahają się, by was zabić.
Musicie działać z zaskoczenia i bez litości.
Jesteście żołnierzami.
Ale nie musicie walczyć według zasad.
W tej wojnie
wszystko jest dozwolone.
Dość!
Przedyskutuję to z Prezesem.
...odezwę się. Do jutra.
To wszystko.
Cześć.
Ryzykowałaś, nie mówiąc nam, co się dzieje.
Mogli cię zabić w Londynie.
Chyba śnisz.
Co się dzieje?
Nie mogę spać.
Śni mi się ta dziennikarka, którą zabiłam.
Dziwne...
Mówią ci wszystko, co masz robić,
zanim to zrobisz.
Szczegółowe przygotowania.
Ale ani słowa o tym, co potem.
A tak w ogóle,
to Sandy nadal cię podejrzewa.
Myśli, że sobie z nami pogrywasz.
Niedługo stąd wyjdziemy.
Sandy i ja nie będziemy się już widzieć.
Nie możesz z nią pogadać?
Skoro jesteś z nami, co masz do stracenia?
Nie muszę nikomu niczego udowadniać.
Nigdy nie musiałaś.
Dlatego jesteś sama.
Spotkanie się przedłuża. Prosi o kawę.
Przyniosę.
Zostaw za drzwiami. Nie chcą, by im przeszkadzać.
Kozackie dziewczyny.
Armia cieni.
Dałbyś jej radę?
Nie chcę się przekonywać.
Pierwsze 20 misji ma być wykonanych w ciągu roku.
Szybko.
Da się zrobić?
Raczej tak. Jeśli wszystko pójdzie gładko.
A co z Johnem Carmichaelem?
Słucha rozkazów.
Wierzysz w to, co mówi o Barcelonie?
Nie ufasz mu?
Nikomu nie ufam. Powinnaś wiedzieć.
Długo na to czekaliśmy.
Lepiej nie popełniajmy błędów.
Co to?
To tylko kot.
Mieliśmy się go pozbyć.
Chwila.
Oczekuję rezultatów, Brianna.
Nie lubię rozczarowań.
OBRZEŻA PARYŻA
H: Prezes - Zdjęcie
Hafeez? Tu Rachelle Sarrault.
Kiedyś załatwiłeś mi paszporty.
Dobrze. Potrzebuję kolejnej przysługi.
Przyznam, że Mia jest wyjątkowa. Ma najlepsze wyniki.
Już kogoś zabiła.
Ma pójść na pierwszy ogień?
Twoja decyzja.
Dokąd ją wyślemy?
Może do Berlina?
Nie. Już tam była. Za dużo wspomnień. To zbytnie ryzyko.
Oczywiście.
To może do Paryża?
Nic nikomu nie mów.
Zastanawiałam się nad czymś.
Byłeś w Utrax od samego początku.
Minęło tyle lat,
a nadal zajmujesz poślednie stanowisko. Czemu?
Ze szczytu długo się spada.
Miałeś problem z alkoholem, tak?
To było dawno. Byłem młodszy od ciebie.
Nie wytrzymałem stresu.
Teraz tylko wykonuję robotę.
Pierwsza misja. Paryż.
Abbas Naziri.
Hanna.
O czym mówiła ci Marissa?
Sprawdzała tylko, jak się czuję.
Myślała, że się zmagam.
Emocjonalnie.
Zmagasz się?
Nie sądzę.
A ty?
Cóż...
Oto chwila, na którą czekaliśmy.
Jestem z was bardzo dumny.
Jutro zaczynacie służbę.
Możecie żyć według historii,
jakie tu sobie stworzyłyście.
Będziecie działać pod przykrywką. Kontakt z bazą będzie minimalny.
Wejdziecie w pełni w swoje role. Oficjalnie.
Poznacie swoje cele.
Ich zwyczaje, jak żyją, co robią.
Bądźcie nieufne.
Liczymy na was.
OPIS MISJI - Cel: Zofia Wójcik
WIEDEŃ
Podoba wam się ten ustrój społeczny?
Zastanawialiście się nad tym?
Jeśli nie,
to jesteście w śpiączce albo macie wyprane mózgi.
Zmieńcie sposób myślenia. Całkowicie.
Zapytajcie się: co jest prawdą? Co jest dla mnie dobre?
Nauczcie się myśleć niezależnie.
Żyjąc bezmyślnie, przyczyniacie się do zła.
...narzucone przekonania.
Potrafisz myśleć za siebie?
Wierzysz w to, co twoi rodzice, czy nabrałeś własnych przekonań?
Byłeś wolny
Wiadomość od taty
czy podążałeś za tłumem?
Hej, skarbie. Tu tata.
Czego chcesz?
Koleżanka ze szkoły znów coś kombinuje.
Powinnaś wiedzieć.
LOGOWANIE UŻYTKOWNIK: - HASŁO:
Brak wiadomości
Dobry wieczór.
Reprezentuję rząd Stanów Zjednoczonych.
Chciałam powiedzieć parę słów.
To wasza ostatnia noc w The Meadows.
Po pierwsze dziękuję wam
za to, co robicie w służbie dla naszej ojczyzny.
Więcej już się nie spotkacie.
Lata swojej służby spędzicie samotnie,
w różnych miejscach na świecie.
Jak na razie nie wiemy, jak długo to potrwa.
Ale po wykonaniu zadania
możecie żyć tak, jak to sobie zaplanowałyście.
To nagroda za lata służby, które nam poświęciłyście.
Kto wie, może w przyszłości
uda się zorganizować jakiś zjazd?
Póki co nadszedł czas, by się pożegnać.
Zatem bawcie się dziś dobrze.
Wypijcie piwo, my stawiamy.
Jutro zaczyna się wasza przyszłość.
Każda pije tyle shotów, ile ma liter w imieniu!
Pech, Savannah!
Raz, dwa, trzy, „H”!
Dawaj, dawaj.
Jesteś dumny?
To twoje dzieło.
Co je czeka, jak będzie po wszystkim?
Naprawdę znów się spotkają?
Za tydzień będziemy rozrzucone po świecie.
Myślicie, że kiedyś się zobaczymy?
Na pewno.
Gdy wykonamy służbę i zaczniemy zwykłe życie,
będziemy mogły się odwiedzać.
Jak się odnajdziemy?
Od czego są media społecznościowe?
Pokazują całe nasze życie jak na dłoni. Dosłownie.
Nigdy nie zapomnę tego miejsca.
Helen, co to za rozczulanie się?
To miejsce nas odmieniło, prawda?
Jak sądzisz, Mia?
Może.
Dla mnie to chyba nie to samo.
Czemu?
Nie wiem.
Ja wiem.
Sandy. Masz w plecy pięć shotów.
Nie jestem w nastroju.
Czemu? To nasza ostatnia noc.
-Nie wiem. Coś mnie dręczy. -O co chodzi?
Próbuję zrozumieć, czemu Mia, działając pod przykrywką,
strzeliła do mnie trzy razy w hiszpańskim hotelu.
Albo z kim się wczoraj spotkałaś.
Tam, przy budynku biurowym.
Co jest? Ktoś ci uciął język?
Co się dzieje?
Z kim się wczoraj spotkałaś, Mia?
Z nikim. Poszłam się przejść.
-W środku nocy? -Nie mogę spać.
A to czemu?
-Mów. -Sandy!
Nie wtrącajcie się.
Z kim się spotkałaś? Mów prawdę.
Sandy, daj jej spokój.
-Jessie, nie wtrącaj się. -Chcesz nas zdradzić?
Z kim się spotkałaś?
Z nikim. Mówię, że nie mogę spać.
Chodzę tam, gdzie spotykałam się z Clemency.
Ale po co?
Bo to ja ją zabiłam.
W Barcelonie.
Strzeliłam jej w tył głowy, kiedy uciekała z willi.
To ona była zdrajczynią.
To ona pracowała z Wiegler, nie ja.
Nie chcę o tym mówić.
Szargać jej imienia.
Nawet Carmichaelowi?
-Nikomu nie powiedziałaś? -Nie.
Była moją przyjaciółką. Zmusili mnie do tego.
-To nie twój interes. -Bzdura!
Czemu tak się na mnie uwzięłaś?
Chciałam ci tylko pomóc.
Pomogłam ci się tu odnaleźć.
Pomogłam ci opłakiwać siostrę.
Nie mieszaj jej w to, kurwa.
Mam przeszłość.
Prawdziwą.
Nie zmienię tego.
Nie moja wina, że ty jej nie masz.
Ale uwierz.
Gdybym chciała cię zabić w Barcelonie,
to bym to zrobiła.
Do zobaczenia na zjeździe.
Dobrze. Wszystko w porządku.
DRUGA DZIELNICA, PARYŻ
Dobra, do jutra.
Dobrze.
Kocham cię, skarbie.
Przepraszam.
Bardzo się kocham. Czekaj, oddzwonię.
Przepraszam, szukam akademika.
Na Boulevard Dreyfus. Wiesz, gdzie to?
-Tak, tam. -Dziękuję.
-Zaprowadzę cię. -Serio?
-Też tam idę. -Dzięki.
Co tu robisz?
Studiuję nauki polityczne.
Mam na imię Mia.
-Abbas, miło mi. -Miło cię poznać.
Wybacz, że ci przerwałam.
Nie szkodzi.
-Kogo omawiacie? -Frantza Fanona.
Pisał: „Każde pokolenie musi odkryć cel własnej egzystencji”.
Fanon. Radykalista.
Tak.
Tata mi wszystko pokazał w dzieciństwie.
Fanon. Arendt.
Zgadzam się z ich poglądami. Więc...
Dlaczego?
Może właśnie przez to, że nadają sens.
Egzystencji.
To tutaj.
Dzięki.
Mia, może...
Poszłabyś kiedyś ze mną na drinka?
Dobrze.
Tak? Dasz mi swój numer?
-To na razie. -Dzięki. Pa.
Dziękuję, że przyszliście.
Widzę, że trafiliście bez problemu.
I dziękuję uniwersytetowi za zorganizowanie ochrony.
Naszym mówcą jest pisarz i aktywista
Abbas Naziri, który zadaje nam pytanie:
„Czym jest ruch oporu w zglobalizowanym świecie?”.
Dobry wieczór.
Ruch oporu.
To słowo ma szczególne znaczenie
dla Francji, gdzie się urodziłem.
Opór przeciwko nazistom, przeciwko Vichy.
-Benson? -Czekam na zewnątrz.
Znaczy jeszcze więcej
dla Algierii, kraju mojego ojca.
Opór przeciwko opresji kolonialnej.
Ale jak mamy wyrażać ten opór?
Aby odpowiednio określić miejsce ruchu oporu,
musimy określić struktury władzy, które nad nami dominują.
Są wszędzie. Ukryte.
W rządzie, na uniwersytetach,
w bankach, w mediach,
w tym, co jemy, co pijemy, czym oddychamy,
w telefonach, w komputerach,
w profilach społecznościowych.
Często słyszę: „Nie interesuje mnie polityka.
„Nie obchodzi mnie”.
Ale polityka jest wszędzie. Nawet w kawałku mięsa na talerzu.
Mówiąc, że nie obchodzi cię polityka, ulegasz tym strukturom,
pozwalasz, by kierowały twoim życiem i przeznaczeniem.
Gdy dorastamy, mówią nam, czego i jak się uczyć,
co i jak mówić.
Każą nam wierzyć w mądrość autorytetów,
choć mądrość nie tkwi w autorytetach.
Dlatego najbardziej niebezpieczne miejsce... jest tutaj.
Nasz pierwszy opór musimy okazać sobie samym.
Naszym umysłom.
Pytanie brzmi: jak to zrobić?
Czy starczy nam odwagi?
Świetny wykład!
Podobało wam się? Dzięki.
Znasz Mię, tak?
Fajnie, że jesteś.
Podobało mi się to, co mówiłeś.
Dziękuję.
Wychodzą.
Zrozumiałem.
Taxi!
Abbas, Mia...
Nie, idzie ze mną.
Mam motor.
Mia, na pewno?
Tak, pojadę z nim.
Dobrze. Bonsoir.
Tylko obserwuj.
Jechałaś już kiedyś?
Tylko raz.
-C'est bon? -Tak.
Dobra.
Mam ich na oku.
Nie zbliżaj się zbytnio.
Czekaj, dopóki nie wykona zadania.
Przyjąłem.
Nie za szybko?
Wcale nie. Ciężko mnie wystraszyć.
Wierzę ci.
Co jest?
Nic. Chodźmy.
Co się dzieje?
Weszła do środka.
Cześć.
Skręcisz mi szluga?
Jasne.
Może wyjdziemy na dach?
Dobra, Mia, do dzieła.
Wszystko gra?
Tak, a co?
Wydajesz się podenerwowana.
Nie.
Chodźmy zapalić.
Nie całuję się ze wszystkimi, jeśli tak myślisz.
Wcale nie.
To co, lubisz jarać?
Nie.
-Co to? -Słyszałaś coś?
-Nie. -Ktoś tu jest.
Nie.
Co robisz? Okłamujesz mnie.
Nie.
Co się stało?
Straciliśmy nasłuch.
Benson, wkraczaj.
Benson, raport.
Nie widzę ich.
Słuchaj uważnie.
Co się dzieje?
Nie widzę celu. Idę dalej.
Słyszeliście?
Zrobiła to.
Co jest, kurwa? To Naziri!
Podpalajcie. Szybko.
Chwila. Coś się dzieje. Lokalni tam weszli.
Chryste...
Podpalają ciało.
Wynoście się stamtąd.
Zrozumiałem.
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska