10. DZIELNICA, PARYŻ
Wezuwiusz 2468, Kontrola. Wróciłam do miasta.
Wracam do firmy, więc proszę o wysprzątanie mieszkania.
Miłość bez szczerości nie jest możliwa.
Ty nie potrafisz zdobyć się na szczerość.
Mówisz, że to tylko praca, ale wiesz, że to coś więcej.
Dobrze, Kelly!
Tak! Szybko, dawaj!
O to chodzi! Dawaj! Dasz radę!
- Co czytasz? - To.
- Co to? - Najważniejsza książka na świecie.
- O czym jest? - O śmierci młodości.
Nieważne.
A ty co czytasz, Sandy?
Głównie czasopisma.
Widziałaś to?
To aktorka.
Wygląda niesamowicie.
Ma piękną skórę.
- Proszę cię. - No co?
BUSZUJĄCY W ZBOŻU
Są takie obłudne. Spójrz na nie. Fałszywe uśmiechy, fałszywe opalenizny.
I kto to mówi?
Pieprzę to. Jestem prawdziwsza niż one.
Idę po kawę. Przynieść komuś?
Widziałaś wcześniej ten samochód?
Jaki samochód?
Przyjechał dziś rano.
Codziennie przyjeżdżają jakieś dostawy.
To nie była dostawa.
Ktoś chyba wrócił.
Witamy z powrotem.
Dzięki, Kim.
Wszystko w porządku?
Tak. To była trudna misja.
Ale została wykonana?
Nie zupełnie, ale pracujemy nad tym.
Mieliśmy na twoje miejsce dobre zastępstwo.
Z polecenia Langley. Ma pełną autoryzację.
- Myślałam, że wiedziałaś. - Tak, oczywiście.
Marissa Wiegler, szefowa sekcji.
Sonia Richter. Miło mi panią poznać.
Dzięki, Kim.
Najpierw chciałbym pozbyć się strażników.
Ale muszę mieć pewność, że się na mnie nie rzucisz.
Rzucisz się na mnie?
Uznam to za zaprzeczenie.
Możecie iść. Poczekajcie na zewnątrz.
Wyjdźcie. Poradzimy sobie sami.
A więc...
to, co mówiła ta kobieta w hotelu w Bukareszcie,
to prawda.
Twoja matka nie żyje.
Bardzo mi przykro.
To boli, prawda?
Dlatego żadnej z dziewcząt tutaj tego nie powiedziano.
O rodzicach czy przeszłości.
Prawda jest taka, że bez nas żadna z was by nie żyła.
Nie będę owijał w bawełnę.
Jeśli chcesz żyć,
to musi być tutaj.
Co się stało z Hanną?
Próbowała zabić ludzi, których po nią wysłaliśmy.
Otworzyła do nich ogień. Musieliśmy zareagować.
Niestety nie przeżyła.
To nie twoja wina.
Hanna włamała się do ośrodka.
To jej decyzja, nie twoja.
W porządku.
Już dobrze.
Nic mi nie jest.
Wszystko w porządku.
Mogę ci coś pokazać?
Tędy.
To jest Larry. Larry, przywitaj się.
Cześć.
Poznajesz je?
Gdzie one są?
Są tutaj.
Przyjechała do Paryża o 15. Wylądowała na lotnisku Orly.
Wróciła do biura dziś rano. Wysłałam wszystkie zdjęcia i nagrania.
Był ktoś u niej?
Nie. Chyba partner od niej odszedł.
Poza tym wszystko jest chyba w normie.
Coś ci powiem, Sonia.
Gdy szkoliłem Marissę Wiegler w college'u,
nikt nie zauważał jej przez dwa lata.
Była przeciętna. Spała z kilkoma facetami,
czasami paliła zioło. Robiła minimum.
Na egzaminie końcowym była najlepsza.
Nikt się tego nie spodziewał.
Więc zostań na stanowisku. Pilnie ją obserwuj. Proszę.
Jeśli zauważysz coś dziwnego, dzwoń.
Kurwa!
Podoba ci się tu?
Przyniosłam jedzenie.
Nie jestem głodna.
Dobrze. Robimy to?
Wyprostuj się.
Dobrze.
Cześć, Mary. Czy to ty?
Dzień dobry, panie Kaladski.
Nie nazywaj mnie panem. Uczyłem cię 20 lat temu.
Zastanawiam się tylko, czy miałeś okazję przemyśleć moją propozycję.
Dziewczyna, o której ci mówiłam, jest teraz ze mną.
Ma na imię Beatrice. Przywitaj się, Beatrice.
Cześć.
Hej, Beatrice.
Beatrice jest w niebezpieczeństwie. Musi się gdzieś ukryć.
Gdzieś daleko, gdzie będzie bezpieczna.
Wiesz, jaką mam pracę.
Wiesz, co się z nią wiąże. Nie dzwoniłabym do ciebie,
gdybym nie potrzebowała pomocy.
Rozmawiałeś z Jean?
Tak, rozmawiałem.
I?
Chce wiedzieć, jak długo miałoby to potrwać.
Długo.
Rozumiem, że nie możemy pytać, kim ona jest.
Lepiej nie.
To dziewczyna, która zasługuje, by zacząć od nowa.
Zagrożenia dla ludzkości w XXI wieku wymagają radykalnych działań.
Czasami działań prewencyjnych, które zagwarantują nam bezpieczeństwo.
Dlatego stworzono Utrax.
Ma być siłą zapobiegawczą, której świat potrzebuje.
Cześć.
Mogę wejść?
Mogę przyjść później.
Nie, w porządku.
Przyjechałaś z daleka?
Chyba widziałam samochód, którym przyjechałaś.
Gdzie jesteśmy?
W Meadows.
Czyli gdzie?
Fajnie. Dali ci nowe ciuchy.
Są super. Fajniejsze niż moje.
Mam teraz na imię Sandy.
Sandy? To po angielsku piaszczysty.
Chyba tak.
A ty masz jakieś imię?
Clemency.
Jak słodko.
NOWY CZŁONEK RODZINY
RODZINA
Są tacy piękni.
Pisałaś do nich?
Powinnaś. Ja piszę do rodziny prawie codziennie.
Tylko jeśli jesteś gotowa.
Mam teraz lekcję gry na fortepianie. Do zobaczenia.
Fajnie, że wróciłaś.
NOCKA FILMOWA – SIOSTRY
Sonia, spójrz na to.
Niech zgadnę, jak to się odbywa.
Dzwonisz do Johna Carmichaela raz dziennie.
Pewnie, gdy wychodzisz po kawę dla ekipy.
Zauważyłam, że to lubisz.
Przez telefon zgłaszasz wszystkie moje posunięcia.
W raporcie opisujesz moje domowe zwyczaje
spisane przez tych dwóch klownów pod moim mieszkaniem.
Myślisz, że spotkam się z jakimś dziennikarzem, może z policją.
Że zdradzę Utrax.
Powiedz Carmichaelowi to.
Nikogo nie zdradzę.
Jestem zmęczona i samotna.
Chłopak zostawił mnie,
gdy ścigałam Erika Hellera po Europie Wschodniej.
Teraz próbuję go odzyskać,
więc proszę o odrobinę pieprzonej prywatności.
Mam numer Carmichaela na tej wizytówce.
Zadzwonię, jeśli będę chciała.
A jeśli znów złapię cię na węszeniu w moim życiu prywatnym,
wyrwę ci nos i wyślę mu go pocztą.
Cześć.
Jak się masz?
Dobrze. Ty?
Gram o swoje życie.
Bardzo dobrze.
Kanadyjka. Ma 18 lat.
To będzie kosztować. Muszę znaleźć kradzioną tożsamość.
Pieniądze to nie problem.
To sprawa agencji czy osobista?
Nie twój interes.
Potrzebuję kilku dni, by to zorganizować.
Trzymaj się z daleka od okien.
Nie odbieraj telefonu, nie otwieraj drzwi.
Hanna.
Oni myślą, że nie żyjesz. Musi tak zostać.
Oferuję ci całkiem nowe życie.
Nikt się nie dowie, gdzie zniknęłaś.
To mój dawny nauczyciel. Nie ma innych powiązań.
Nikt cię nie wyśledzi.
Wiem, że Erik ci to zaoferował
i nie był w stanie tego zrobić. Ja jestem.
Dokąd zabrali Clarę?
Nie mam pojęcia. Wiem, że nic nie możesz dla niej teraz zrobić.
Przyszedłem się przywitać.
Przepraszam.
Nic nie szkodzi.
Moja matka mówi, że byłem okropnym bałaganiarzem.
John Carmichael.
Terri Miller.
Masz doskonałe referencje.
Mam nadzieję, że was nie zawiodę.
Widzę, że oglądasz nasz najnowszy narybek.
Tak.
Kto to?
Ktoś, kogo na trochę straciliśmy.
„Straciliśmy”?
To buntowniczka. Ale podobnie jak Bóg, bardzo cenimy sobie buntowników.
Przygotowałaś dla niej dobre materiały.
Duża rodzina. I nie żadne świętoszki.
Tego jej potrzeba.
Sama marzyłabym o takiej rodzinie.
Wszędzie bracia i siostry.
Jesteś jedynaczką?
Tak. Byłam kochana, ale samotna.
Musimy dać jej więcej czasu.
Chyba zrobiłam coś głupiego.
Co zrobiłaś?
Rozstałam się z Aaronem.
O Boże.
Czemu? Myślałam, że go lubisz.
JULIA KRISTEVA – OBCY SAMYM SOBIE
Zmieniłam zdanie.
No co?
Jak to zrobiłaś?
Napisałam do niego.
I co powiedział?
Było mu przykro.
Mama chciała odwieść mnie od tej decyzji. Kimkolwiek jest ta mama.
Nie wierzę, że to zrobiłaś. Aaron jest taki przystojny.
Kurwa. Sama się z nim umów, jak tak ci się podoba.
Za dużo przeklinasz.
Że co?
Nie rozumiem cię, Jules.
Dlaczego musisz wszystko tak utrudniać?
Teraz muszą znaleźć ci innego faceta.
A jeśli nie chcę faceta?
Jak to?
Czemu wszystko obraca się wokół facetów?
Niczego nie przeczytałaś, Sandy?
Mają tu absurdalne pojęcie heteroseksualnej normalności,
mówią, kim powinnyśmy być.
To poglądy z lat 50.
A ty skąd wiesz cokolwiek o latach 50?
- Zapomnij. - Nie...
Sandy, daj mi spokój.
Wracaj do swojego otępiałego świata z czasopism.
Pozwól mi poszerzać horyzonty.
Ja też poszerzam horyzonty.
Nieustannie.
Jasne.
Mama - Przyjadę po południu. Bądź gotowa do wyjazdu. M
Cześć.
Cześć. Jestem Chloe. Mieszkam w tym samym domu.
Tak, widziałem cię.
Pofarbowałaś włosy?
Tak.
Jesteś sam?
Mój tata jest na spotkaniu.
Czy mogę pożyczyć trochę kawy?
Skończyła mi się.
Jasne.
Mam na imię Felix.
Kawa...
Znalazłem.
Wsypać do plastikowego pojemnika?
Tak.
Chcesz filiżankę, zanim pójdziesz?
Tak, chętnie.
Masz odtłuszczone mleko?
Jasne.
BADANIA KLINICZNE
Jesteś głodna?
Robię pyszne tosty z serem.
Kurwa.
Hej, mamo. Pamiętasz moją koleżankę, Jules?
Chyba się pogubiła i dlatego może być okrutna.
Mówi, że nie lubi chłopców.
Jest tu też inna dziewczyna. Chyba ma poważne kłopoty.
Spróbuję się z nią zaprzyjaźnić.
Czuję, że to moja misja.
Dać innym miłość, którą dostałam od ciebie.
Przesyłam buziaki. Sandy
Cofnąć się! Ognia!
Ognia!
Widziałaś Sandy?
Chyba ma teraz lekcję muzyki,
ale będzie później w kafejce.
Grupa, odłożyć broń!
Poproszę dwa dolary.
Dziękuję.
Dzięki.
Cześć.
Chcesz sok? Mogę ci kupić.
Nie, dziękuję.
Możesz spróbować mojego. Jabłkowy.
Nie, dzięki.
Czemu nie przymierzysz ubrań?
Mogłabym ci pomóc zrobić makijaż.
Jeśli chcesz. Nie ma pośpiechu.
Pamiętasz dziewczynę, która się włamała?
Z którą uciekłam... w Rumunii.
Co z nią?
Nie żyje.
Przykro mi.
Byłyśmy razem w lesie.
Ale ją zostawiłam.
Czemu?
Myślałam, że znajdę matkę.
Ale oni wiedzieli, że będę szukać, i mnie wykiwali.
Zastanawiałam się, skąd wiedzieli,
że dowiedziałam się o matce.
Bo ktoś musiał im powiedzieć.
Tak?
Tak.
Ktoś musiał widzieć,
jak patrzę na nazwisko matki w systemie komputerowym,
a potem na mnie doniósł.
Potem zdałam sobie sprawę...
że tylko twoje drzwi były otwarte.
Bo je otworzyłam.
Czy pomogłaś im mnie znaleźć, 242?
Nie jestem 242. Mam na imię Sandy.
Pomogłaś im?
Jasne, że nie.
Nie chciałam. Zadawali mi pytania.
A ty na nie odpowiedziałaś?
A co miałam robić?
Mówili, że tylko tu będziesz bezpieczna.
A ty zdecydowałaś, że ja właśnie tego chcę?
Ja tylko chciałam pomóc.
Rozejrzyj się, jak tu pięknie.
Myślisz, że wiesz, co dla mnie najlepsze, 242?
Nie jestem 242.
- Myślisz, że wiesz? - Puszczaj mnie!
KANADA - PASZPORT
To ja.
Hanna?
Kurwa.
Przepraszam. Zna pani dziewczynę z tego mieszkania?
Tak, to moja córka.
Ukradła portfel mojego ojca.
Kiedy?
Dzisiaj. Dwieście euro i jego karty kredytowe.
Ojciec mnie zabije! Muszę je odzyskać.
Nie rozumiem. Jak je ukradła?
Zapukała do drzwi i poprosiła mnie o pieprzoną kawę.
Pokaż dokładnie, co robiła.
Co to, kurwa, jest?
Pokaż mi. Weszła tutaj?
Pieprz się! Zadzwoń do niej i każ oddać moje pieniądze.
Co robiła, gdy tu weszła?
Poszła do salonu.
Zostawiłeś ją samą? Z komputerem?
No tak.
Czekaj. Nie dotykaj tego.
Co to?
CHARLEROI, BELGIA
Witamy uczestników testów w ośrodku Passway.
Prosimy o przechodzenie do strefy C.
Imię i nazwisko?
Lucy.
Lucy Wiegler.
Nie ma pani na liście.
Zapisała się pani?
Tak sądzę.
Podpisała pani zgodę?
Przepraszam, bierze pani udział w badaniu?
Może.
Czy jeśli pani zapłacę, odda mi pani swoje miejsce?
Nie, dzięki. Dostanę pięć razy tyle.
Dawaj torbę i kurtkę.
Zdejmuj bluzę.
Jedź do domu i tu nie wracaj.
Monica Gastner.
Proszę przejść do poczekalni.
Boli?
Trochę.
- Ona oszalała. - Powinni ją zlikwidować.
- Nie mów tak. - No co? To prawda. Tylko sprawia kłopoty.
Dzięki, że mi pomogłaś.
Spoko-loko.
Co?
To śmieszne powiedzenie.
Jakie powiedzenie?
„Spoko-loko”.
Pewnie mówili tak w latach 50.
Musisz być ostrożniejsza.
Mam nadzieję, że macie wszystko, czego będziecie potrzebować.
Jak wiecie, badanie potrwa trzy noce.
Pierwszego wieczora dostaniecie lek,
a w niektórych przypadkach placebo.
Będziecie pod obserwacją.
Drugiego wieczora nic nie dostaniecie.
Będziecie mogli spędzić razem czas,
pograć w gry, lepiej się poznać.
Trzeciego wieczora dostaniecie kolejną dawkę leku.
Przez cały czas będziecie obserwowani.
Wiedzcie,
że wasze bezpieczeństwo jest dla nas priorytetem.
Tędy.
Proszę to połknąć.
Co to jest?
Środek uspokajający. Nie ma powodów do obaw.
Nie chcę.
Więc musi pani opuścić ośrodek.
No dobrze. Wkrótce panią wezwiemy.
Proszę już nic nie jeść.
Czy są tu jeszcze jacyś ludzie?
Jacy ludzie?
Jakieś młode kobiety.
Tu testujemy leki. Są tylko uczestnicy testów.
Jak się pani czuje?
Proszę zdjąć rękaw od bluzy.
Proszę tak trzymać.
Proszę zostawić tu rzeczy i pójść ze mną.
Szukam pewnej dziewczyny. Ma na imię Clara.
Nie znam jej.
Muszę ją znaleźć.
Już mówiłem, nie znam jej. Tędy.
Proszę siadać.
Co to jest?
To tylko ekran.
Będzie pani obserwowana dla własnego bezpieczeństwa.
Podłączę pani kroplówkę. Poczuje pani małe ukłucie.
Na co są te leki?
Teraz puścimy muzykę. Proszę obserwować obrazy.
Proszę się zrelaksować, ale nie zamykać oczu.
Gdyby czegoś pani potrzebowała, proszę wcisnąć ten guzik. Rozumie pani?
Proszę podnieść rękę, jeśli dobrze się pani czuje.
Dobrze.
Proszę patrzeć na drzewa.
Chyba ma większe problemy, niż myśleliśmy.
Nie rozumiem.
Trzydzieści rekrutek szczęśliwych, uśmiechniętych,
podążało każdą przewidzianą ścieżką.
Oprócz niej.
Podąża własną ścieżką.
Nie bądź niepoważny.
Każda wada w programie może nam zaszkodzić.
Więc co proponujesz?
Wybaczcie. Nie wiedziałam...
Przyszłam sprawdzić, jak się miewa.
- Terri, to jest John Carmichael. - Poznaliśmy się.
Może ty powiesz, czemu ona sobie nie radzi.
Nie wiem.
Mam wrażenie, że czuje się inna na jakimś podstawowym poziomie.
Popracuj z nią, może uda ci się coś osiągnąć.
Jasne.
Jeśli się nie uda, będę musiał ją usunąć.
Chodzi o straty osobiste i finansowe.
I chciałbym ich uniknąć.
Jeśli uczestnicy badań wykażą silne reakcje,
możemy zbadać wpływ także na odbiorcach Utrax.
Zgadzam się.
Zakładamy skrajniejsze reakcje w większości przypadków.
Możemy odpowiednio dopasować dawkę.
Co jest ostatecznym celem operacyjnym?
Usunięcie wszelkich zahamowań w celu osiągnięcia maksymalnej przemocy.
- Do użycia w ekstremalnych sytuacjach. - Oczywiście.
A ludzie są...
Groźni i niegodni zaufania.
Gdy kogoś zobaczysz?
Idę po ciebie.
- Jeśli nie zdążysz? - Chowam się.
Gdybym nie mogła...
atakuję.
Co pani wyprawia?
Wypuśćcie mnie stąd!
Proszę, wypuśćcie mnie!
- Proszę się odsunąć. - Spokojnie.
Wyniki zostaną poddane analizie, a następnie przesłane do Meadows
do wykorzystania na rekrutkach Utrax.
Program Meadows.
Gdzie jest Meadows?
Kim jesteś?
Powiedz, gdzie oni są.
Wsiadaj.
Cześć.
Mogę wejść?
Już weszłaś.
Czego chcesz?
Pracuję tu.
Mogę usiąść?
Nie chcę z nikim rozmawiać.
W porządku.
Nie musimy rozmawiać.
Tylko tu posiedzę.
Nie chcę, żebyś była dziś sama.
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Mariusz Arno Jaworowski