NETFLIX PRZEDSTAWIA
NAJNOWSZE WIEŚCI
ODCZYTA KAPITAN JEFFERSON KYLE KIDD
WICHITA FALLS, PÓŁNOCNY TEKSAS, ROK 1870
- Dobry wieczór państwu. - Dobry wieczór.
Dobrze znów być z wami w Wichita Falls.
Jestem kapitan Jefferson Kyle Kidd i przywożę wam wieści
z naszego wspaniałego świata.
Wiem…
Dziękuję.
Wiem, jak wygląda tu życie, praca do zmierzchu.
Nie ma czasu na czytanie. Zgadza się?
Wykonam tę pracę za was.
Może choć na ten jeden wieczór uciekniemy przed troskami
i posłuchamy o zmianach, które zachodzą na świecie.
Zacznijmy od okolicy.
Nasz Houston Telegraph
z pierwszego lutego publikuje taką wiadomość.
„Epidemia zapalenia opon mózgowych rozprzestrzenia się bez litości
po Panhandle i północnym Teksasie.
Jak dotąd zabrała
dziewięćdziesiąt siedem dusz w ciągu zaledwie dwóch miesięcy”.
Przejdźmy do wiadomości federalnych. Dallas Herald informuje o delegacji
stanu Teksas, która odwiedziła stolicę…
- Proszę. - Dzięki.
TEKSAS MÓWI NIE! TO KRAJ BIAŁYCH LUDZI
Hej!
Czekaj!
Nie zrobię ci krzywdy!
Chodź tu!
Nie gryź!
Kim jesteś?
Masz jakieś imię?
Dom.
Chcę do domu.
Nie rozumiem.
Nie znam języka Kiowów.
Chodź.
No chodź.
Wszystko dobrze.
Chodź.
Nie możesz tu zostać.
Daj rękę.
Dokumenty z Biura do Spraw Indian.
Johanna Leonberger.
Tak masz na imię?
Johanna?
Zobaczmy, co tu mamy.
Sprawdźcie tam.
Przysięga lojalności?
Gdzie pan służył, kapitanie?
Trzecia Teksańska Dywizja Piechoty.
Poddałem się w Galveston, 26 maja 1865.
Broń osobista?
Nie, sir.
Sam śrut.
Pochodzi pan z San Antonio. Co pana tu sprowadza?
Jeżdżę po miasteczkach i czytam wiadomości.
Zmierzałem w stronę Red River i znalazłem jego.
Chyba przewoził tę dziewczynkę na życzenie władz federalnych.
Wygląda na to, że żyła wśród Indian.
To jej dokumenty. Właśnie je znalazłem.
Osiodłajmy konie.
- W porządku. - Co mam zrobić z tym dzieckiem?
Dostarczyć do dowództwa w Red River.
Wojsko znalazło cię trzy tygodnie temu,
kiedy wyparło Kiowów z hrabstwa Montague.
Żyłaś pośród nich, odkąd cię porwali,
po tym jak sześć lat wcześniej napadli twą rodzinę w Hill Country.
Dobry Boże.
„Jej matka, ojciec i siostra zostali…”
Cóż, odeszli. Ale masz ciotkę i wuja.
Wciąż żyją w tamtych stronach.
Pod Castroville.
Właśnie tam cię przewożono.
Znam Castroville.
Mieszkałem niedaleko stamtąd przed wojną.
Żyje tam sporo Niemców.
Kannst du Deutsch sprechen?
Kannst du deine Familie…
Pamiętasz swoją niemiecką rodzinę?
Jutro
znajdziemy kogoś, kto zabierze cię do domu.
Dobra. Ty też.
Chodź.
Przepraszam. Zaginione dziecko.
Mam tu dziecko.
Dziękuję. Mam tu zaginione dziecko.
- To na nic. - Więcej nie zrobię.
Dziękuję.
- W jakiej sprawie? - Chcę się spotkać z indiańskim agentem.
Jest na północ od Red River. W rezerwacie.
Widzi pan, znalazłem to dziecko.
Porucznik, który patrolował drogę,
kazał mi zabrać ją do pana.
I co miałbym zrobić?
Trzeba ją zabrać do domu.
Agent wróci dopiero za trzy miesiące.
To on odpowiada za przybłędy.
Sam musi pan ją zabrać.
Nie mogę, sir.
Podróżuję od miasta do miasta, to moja praca. Nie mogę jej zabrać.
Przyjacielu.
Czekaj na agenta albo sam ją zawieź. Twoja decyzja.
Przepraszam.
Następny.
PASMANTERIA I ROZMAITOŚCI
- Dobrze pana widzieć, kapitanie. - Witaj, Simon.
Chciałbym zamienić słowo z tobą i panią Boudlin.
Ależ oczywiście.
Trzy miesiące?
Co pan z nią zrobi?
Poczekam na agenta.
Wydaje się trochę dzika, prawda?
Jest przestraszona.
Ostrożnie, kochanie.
Nie zbliżaj się zanadto.
Posłuchaj, dziecko.
Muszę pracować. Zostaniesz tu z tymi miłymi ludźmi.
To przyjaciele.
Rozumiesz, dziecko?
A niech to, Kidd.
Ona ni cholery nie rozumie, co?
Uprzejmie dziękuję.
Zacznijmy od wiadomości lokalnych z The Carthage Banner.
„Prom na Red River ugrzązł w pobliżu Cross Timbers.
Poziom wody jest zbyt wysoki na przeprawę,
a tereny aż do Elm Creek są kompletnie zalane”.
Jankesi przysyłają żołnierzy o krwi zbyt błękitnej, by sobie brudzili buty.
Tak jest!
Z kolei The Clifton Record
donosi, że zawitają tu wkrótce wielkie zmiany,
które zaradzą tym wszystkim problemom z podróżami.
Na pierwszej stronie czytamy:
„Komitet Kolei Pacyficznej przegłosował dziś
połączenie linii z Missouri, Fort Scott i Zatoki Meksykańskiej,
i utworzenie nowej linii, biegnącej od granicy z Kansas
aż do Galveston w Teksasie.
Będzie to pierwsza linia kolejowa biegnąca przez indiański rezerwat”.
Przejdźmy do wiadomości federalnych.
„Prezydent Grant…”
Do diabła z Grantem! To rzeźnik!
„…rozkazał…”
„Rozkazał, żeby władze Teksasu
przyjęły 13., 14. i 15. poprawkę do Konstytucji Stanów Zjednoczonych,
zanim możliwy stanie się powrót Teksasu do Unii.
Te poprawki obejmują zniesienie niewolnictwa…”
Nie dla abolicji! Nigdy!
„…zapewnienie byłym niewolnikom prawa do głosowania
i spłacenie naszych długów wojennych”.
Odmawiam.
Teksas jest najważniejszy i do diabła z ich poprawkami.
Nie po to kopię w tej ziemi,
pocąc się i krwawiąc, by bogacił się jakiś Jankes.
Radzę się pilnować.
Wam radzimy to samo!
Co wy tu w ogóle robicie?
Nie zajmujecie się Indiańcami, drogami ani przeprawami rzecznymi.
Jedyne, co robią, to bicie Południowców!
Dobrze. Rozumiem was.
Wracajcie do siebie.
Rozumiem was.
Błękitni nieszczególnie nam pomagają.
I proszą o wiele w zamian.
Wszyscy cierpimy.
Wszyscy.
Myślę jednak, że też mamy tu rolę do odegrania.
Nie tylko deszcz,
Indianie i Błękitni z Północy nękają nasze drogi.
Sam to widziałem, podróżując z Wichita Falls.
Tak.
Wszyscy cierpimy.
To ciężkie czasy.
- Doceniam to, dziękuję. - Dzięki.
- Dziękuję. - Dziękuję.
- Bardzo dziękuję. - Dziękuję za uwagę.
Przepraszam.
Ona zniknęła.
Maleńka! Dziecko!
Gdzie jesteś?
Śpiewałam jej hymn, odwróciłam się, a jej już nie było!
Nie wzięła koni. Nie mogła daleko zajść.
Może być wszędzie w tych lasach.
Dziecko?
Wychodź natychmiast!
Tam jest rzeka.
Tuż za tobą.
Dziewczynko!
Gdzie się podziewasz?
Rozdzielmy się!
Tak jest, kapitanie!
Czekajcie!
Zaczekajcie na mnie!
Nie odchodźcie!
Nie zostawiajcie mnie.
Wracajcie!
Nie!
Nie zostawiajcie mnie!
To niebezpieczne! Spadniesz!
Nie odchodźcie!
Cofnij się! Johanna!
Na ziemię!
To ja, córka Trzech Łat i Bystrej Wody!
Wracajcie!
Połóż ją na łóżku.
Jest cała przemoczona.
To dziecko to same kłopoty.
Tak po prostu uciec?
Mówiłem, że jest dzika.
Proszę, panie Boudlin.
To cholerna prawda.
Wystarczy na nią spojrzeć.
To dziecko jest przeklęte.
Cholera, kapitanie.
Co pan z nią do diabła pocznie?
Zabiorę ją.
Ja ją znalazłem. Sam ją zabiorę.
Jest pan pewien?
Do Castroville jest ponad 600 kilometrów.
Drogi już nie takie, jak gdy pan tu mieszkał.
Ta dziewczynka jest zagubiona.
Musi dotrzeć do domu.
Dziękuję wam. Wrócę niedługo.
Długo nie był używany, ale nadal nieźle jeździ.
Ma pan broń?
Śrutówkę,
Zachowałem swoją broń po bitwie na Palmito.
Potrzebna panu bardziej niż mnie.
Zostało 20 nabojów.
Odwiozę ci ją.
To bez znaczenia.
Kapitanie.
Dlaczego pan to robi?
Johanna!
Jeszcze drugi rękaw. No już. Dobrze.
Gotowe. Chodź.
Dobry Boże, ale ładnie wyglądasz.
Mnie nie obchodzi, co masz na sobie.
Pojedziemy tą drogą z sześć dni, aż dotrzemy do Dallas.
Potem przez środkowy Teksas do Hill Country.
Podróż potrwa parę tygodni.
Musimy się zatrzymywać i czytać wiadomości, by pokryć koszty.
I mieć się na baczności.
Osadnicy zabijają Indian, by zdobyć ziemie,
a Indianie osadników, by się zemścić.
Pewnie coś o tym wiesz.
Tak w ogóle, jestem kapitan Kidd.
Kapitan.
Ty jesteś Johanna.
Ty Johanna.
Miło cię poznać, żeby była jasność.
To bekon.
Chyba trochę przyrządzę.
Miło byłoby usłyszeć „proszę”.
Tak to właśnie działa.
To jest kawa.
Kawa daje niezłego kopa, co?
Trzeba się przyzwyczaić.
To cukier.
Trochę bardziej ci odpowiada?
Powoli.
Dobra, tyle wystarczy.
Wystarczy.
Hej!
Widzisz te wszystkie słowa,
wydrukowane w linijkach?
Jeśli złożysz je w całość, będziesz miała opowieść.
Opowieść.
Opowieści.
Śmiało.
To moja żona…
jest w San Antonio.
Przyniosę trochę wody.
Zbijecie tam fortunę.
Podział, który przebiega przez nasz naród. Zachowajmy jedność Ameryki!
Teksas mówi „nie”!
Ale ja mówię wam wszystkim, w obliczu Boga,
że nasz naród, nasz wielki naród, musi stać się jednością!
Pani Gannett.
Witaj, Kidd.
Twoja?
Płacą ci za zabranie jej do domu, czy robisz to z dobroci serca?
Nie płacą mi. Po prostu znam drogę.
Wezmę dwa pokoje, jeśli są wolne.
Tak, mam pokoje.
Dziękuję.
Nie.
Nie używamy palców. My…
Spójrz. Widzisz?
Łyżka?
W ten sposób jemy.
Łyżka.
I nie śpiewamy.
Nie śpiewamy przy stole.
Co się gapicie? Nigdy nie widzieliście jedzącego dziecka?
Jak jej na imię?
Johanna.
Nie zna angielskiego.
Po jakiemu mówi?
To język Kiowów.
Witaj.
Jestem przyjaciel.
Jesteś Johanna?
Jestem Cykada. Nie znam Czo-hanny.
Co powiedziała?
Że używasz złego imienia.
Nazywa się Cykada.
Teraz już Johanna.
Johanna Leonberger.
Ten człowiek…
Zabierze cię do domu.
Nie mam domu.
Spalili go żołnierze, kiedy mnie zabrali.
A twoja rodzina Kiowów?
Wszyscy zabici.
Mówi, że nie ma domu.
Ani rodziny wśród Kiowów.
Widzisz jej włosy?
Ścinają je, kiedy są w żałobie.
To dziecko zostało dwukrotnie osierocone.
Czy możesz powiedzieć, że zabiorę ją do rodziny,
do ciotki i wuja pod Castroville?
Kidd, ona nie ma pojęcia, co to znaczy.
Cóż,
tylko oni mogą się nią zaopiekować.
Nikt inny jej nie chce.
On cię zabierze do innego domu.
Ponoć drogi do Castroville są niebezpieczne.
Tak słyszałem.
Pan Gannett tamtędy jeździł…
zanim wyruszył do Kalifornii.
Może po prostu nie chciał wracać.
Nie mam pojęcia, jak zajmować się dzieckiem.
Nigdy nie miałem takiej potrzeby ani cierpliwości.
Wciąż żyje, prawda? To już coś.
Droga zbiera swoje żniwo?
Przespanie nocy jest trudniejsze niż dawniej.
No tak.
Opowieści dotrzymają towarzystwa tylko pewien czas.
Co zrobisz, kiedy już ją odwieziesz?
Może ruszę dalej na południe.
Zapracuję na podróż na statku z Galveston.
Popłynę zobaczyć te dalekie miejsca,
o których co wieczór czytam ludziom.
Ile to już czasu?
Prawie pięć lat.
Castroville jest po drodze do San Antonio.
Owszem.
Czy nie czas, żebyś wrócił?
Wszystko z nią poukładał?
Patrząc na ciebie teraz…
myślę, że nie masz wyboru.
Dobry wieczór. Jestem kapitan Jefferson Kyle Kidd.
To zaszczyt, że mogłem wrócić do tętniącego życiem Dallas.
To gwarne miasto, a wy jesteście zajętymi ludźmi,
więc od razu przejdźmy do rzeczy.
Kiedy tu wczoraj przyjechałem, zgromadziłem najnowsze gazety,
szukając odpowiednich ustępów,
czegoś, co pozwoliłoby nam na chwilę zapomnieć o troskach.
W The Times, na stronie trzeciej…
Można na słówko?
Nazywam się Almay.
To moi wspólnicy.
Panie Almay. Panowie.
Podobał nam się odczyt.
Dzięki panu możemy zapomnieć o troskach.
Dziękuję.
Gdzie pan służył?
Piechota, 3. Teksańska Dywizja. A pan?
Pierwsza Dywizja Piechoty, Wirginia Północna.
I co nam po tym? Biedni ludzie walczący na wojnie bogatych.
Zostawili nas w rynsztoku.
Na moje to nic nie mamy z tego, żeśmy walczyli.
Późno już, panie Almay. Do czego pan zmierza?
My, starzy żołnierze, musimy z czegoś żyć.
Mam dla pana propozycję biznesową,
skoro pan tak samotnie podróżuje.
Ta młoda dziewczyna.
Czego pan chce?
Ile pan za nią chce?
To dziecko nie jest na sprzedaż.
Podobno to ta pojmana z Wichita Falls.
Jest pan dobrze rozeznany.
Cenne wieści szybko się rozchodzą.
To co, 50 dolarów?
Niech będzie 100.
Przynajmniej jej za coś zapłacą.
Ta jej jasna skóra.
Dobrze panu było na pustyni.
Szumowiny.
Możemy ją też po prostu zabrać.
- Dobra, chłopcy. - Co się dzieje?
Dzięki Bogu. Jesteśmy miejscowymi handlarzami.
Zaniepokoiliśmy się o to dziecko.
Jest w rękach obcego człowieka.
Eskortuję to dziecko do jej rodziny na południu.
- Oto dokumenty. - Stać.
Ręce.
Kapitanie.
- Macie to? - Tak.
Proszę ruszać w drogę.
- Idziemy. - Ruszać się. Już.
Spisać ich.
- Jeszcze się spotkamy! - Ruszać się.
Słyszy pan?
Przyjdę po pana, jak tylko skończę z tymi Błękitnymi.
- Nazwisko. - J.G. Almay.
Adres.
Polk Street 12, Dallas, Teksas.
Podpisać.
Kapitanie!
Szybciej!
No już.
Dawaj.
Chodź.
Kapitanie, nie mówiłem, że po pana wrócę?
- Idź. - Nie mówiłem?
Chodź.
Ruszać się!
Wyżej. Chodź!
Idziemy.
Hej, kapitanie!
Niezły pan jest, jak na swoje lata!
Nie jest pan już tym wszystkim zmęczony?
Pomóż mi.
Złamano nam tam ciała i dusze!
Taki koniec byłby wielką stratą. Może pan do nas dołączyć.
Taki to świat,
bogactwa dla nielicznych,
ochłapy dla pozostałych.
Cholera!
Do diabła!
Idź. Bierz konie i ruszaj.
Ja strzelam. Ty uciekasz.
Kapitanie.
To się nie nada.
Widzisz? To na ptaki.
Na ptaki, rozumiesz?
Nie myśli pan trzeźwo.
Nie warto za nią ginąć.
Idź!
Uciekaj, póki możesz.
Co pan na to?
Pogadajmy.
Panie Almay!
Znalazłem się za pana sprawą w dość niefortunnych okolicznościach!
Jak dokładnie to rozwiążemy?
Udział dla każdego
i dodatkowy dla mnie!
Biorąc pod uwagę to, co zrobił pan mojemu wspólnikowi.
Całkiem uczciwa oferta!
I co miałbym zrobić?
Oddać dziewczynę, to wszystko!
Johanna, nie!
Nie chcą pieniędzy.
- Chcą ciebie! - Kapitanie!
Chce nas pan załaskotać na śmierć?
Nie mamy jeszcze umowy.
Myślę, że skończyły się panu kule
i został tylko śrut.
Mam rację, kapitanie?
Dobra, Almay.
Cholera, umowa stoi.
Dobra.
Położę broń na tej skale.
Może zrobi pan to samo?
Oto moja broń.
Proszę pokazać swoją.
Odkładam broń.
Oto moja.
Dziesiętaki.
Kapitanie, bum?
Bum.
Clay się teraz pokaże.
Potem zrobi pan to samo?
Brzmi nieźle!
Chowaj się.
Cholera!
Wszystko pan zepsuł, kapitanie.
Znów stoimy po przeciwnych stronach.
Na to wygląda.
Dobra, kapitanie.
Sam muszę po pana przyjść.
Chodź.
Kapitan zrobił wspaniałą rzecz
Trzy dłonie
Trzech martwych wrogów
Jego błyskawica przyniosła nam zwycięstwo
Widzisz tamtego ptaka?
„Ptak”.
Tak.
Tak, dobrze.
Gu-do.
„Gu-do”.
Gu-do.
Ptak to „gu-do”?
Gu-do.
„Gu-do”.
Aungopih.
Bizon.
Skoro jesteś taka mądra:
opuncja.
„Opuncja”. A tam jest jałowiec.
Tam trochę szałwii.
Say-gya.
„Sejdzia”?
Say-uh-gya.
Szałwia. Tak.
Tak jest. Ładnie pachnie.
„Ładnie”.
Tak.
Czego jeszcze możesz mnie nauczyć w języku Kiowów?
Dōm.
„Dōm”.
Co to jest „dōm”?
Dōm.
Ziemia. Dobra.
Pahn.
Chmury?
Niebo.
To znaczy razem? „Dōm”? „Daw”?
„Daw” z… To duch,
oddech.
Krąg.
Dla nas to raczej linia prosta.
Linia.
„Li-an”.
„Li-an”, tak.
Wszyscy podróżujemy przez prerię.
Linia prosta.
I szukamy miejsca dla siebie.
A kiedy je znajdziemy, od razu je orzemy.
Wszystko w linii prostej.
Tak.
Bardzo dobrze.
„Bachdzo dobrze”.
Tak, „bachdzo dobrze”.
„Sehr gut, Onkel”. To po niemiecku.
Deutsch.
Pamiętasz coś jeszcze?
Co jeszcze pamiętasz?
Co? O co chodzi?
Dobry Boże.
Zostaw to. Po prostu zapomnij.
Zapomnij o tym.
Chyba oboje musimy po drodze stawić czoła swoim demonom.
Dzień dobry, panowie.
Droga zamknięta.
Żaden nieznajomy nie ma wstępu do hrabstwa Erath.
Tak mówi prawo?
Teraz już tak.
Nie przewożę niczego cennego.
Jak się pan zwie?
Kidd. Kapitan Jefferson Kyle Kidd.
A cel pańskiej podróży, kapitanie?
Wiadomości. Odczytuję wiadomości
każdemu, kto ma dziesięć centów.
Proszę.
Proszę, proszę.
Trochę podniszczony.
Tanio kupiłem ten wóz.
Dziury już były.
Cóż,
w gazetach też są dziury.
Nie ma tu nic o hrabstwie Erath.
Sporo się tu ostatnio działo.
Tak.
Ale niczego tu nie widzę.
Wie pan, byliśmy zajęci.
Walczyliśmy z Meksykanami i Indiańcami. Przepędziliśmy ich.
Pan Farley wybił całą masę Indian.
Porządnie ich oskalpował.
Budujemy tu w hrabstwie Erath zupełnie nowy świat.
A o tym tu nie piszą.
Te wieści się nie rozeszły.
Zajmijmy się tym.
Może i my sobie trochę poczytamy?
Co pan powie, panie dziennikarzu?
Dawaj. Ruszaj.
Zmyjcie tę krew.
Nie gapić się. Pracować.
Kiedy tu skończy, zabrać go do miasteczka.
Wszystkie bizony umierają
I musimy wybrać
Stawić opór albo upaść na zawsze
W jakim interesie robi pan Farley?
Nie pańskim.
Jak cię zwą?
John Calley.
Pan Farley to twój krewniak, John?
Nie, nie mam krewniaków, Tommy odszedł.
Pracuję dla pana Farleya.
- Co stało się z Tommym? - Pan Farley go zastrzelił.
Za to, że gadał i kwestionował.
Nie potrafił zachować myśli ich dla siebie.
Niewyparzona gęba.
Niech to przeczyta.
Kapitanie.
Pan Farley chce, by czytał pan to.
„KRÓL BIZONÓW!”
Dziesiętak?
- Dziesiętak? - Proszę.
Dziesiętak?
Pan, sir.
Dobry wieczór. Jestem…
Jestem kapitan Jefferson Kyle Kidd.
Pan Farley poprosił, żebym przyjechał tu dziś
i odczytał wam najnowsze wieści.
Był tak miły, że przekazał mi egzemplarz swojego Erath Journal.
Wygląda na to, że w tych stronach pan Farley to bardzo zajęty człowiek.
Jest redaktorem i wydawcą, biznesmenem i prawodawcą.
A wy wszyscy, dobrzy ludzie, mu w tym pomagacie.
Absolutnie.
Z tego, co widzę,
to dla was żadne nowiny.
Zobaczmy, czy uda mi się was zainteresować
czymś innym.
The Harper’s Illustrated publikuje opowieść
z małego, samotnego miasteczka Keel Run w stanie Pensylwania.
- Mam złe przeczucia. - Daj mu chwilę.
Keel Run nie jest szczególnie znane.
Sądzę, że nikt z was o nim nie słyszał, bo…
Jest na Północy. Skąd macie je znać?
Keel Run to jedno z tysięcy miasteczek w naszym kraju,
zbudowanych dzięki pracy wielu ludzi,
ale przynoszących radość niewielu.
Keel Run to nie metropolia jak Durand.
Nie handluje bizonami, tylko węglem.
I tak jak wy, każdego ranka
jego mieszkańcy wstają wcześnie z łóżek
tylko po to, żeby zejść do wielkiej kopalni węgla.
„Rankiem 11 lutego
trzydziestu siedmiu mieszkańców Keel Run ruszyło na pierwszą szychtę w południe.
Nie minęła jednak godzina, zanim fortuna odwróciła się od Keel Run,
bowiem w kopalni, w samej kopalni,
wybuchł pożar”.
Pierwszych dwunastu ludzi zginęło natychmiast.
Siedmiu niewiele później.
Nie jestem tu jednak po to, by opowiadać wam o tych nieszczęśnikach
czy o właścicielu kopalni,
który ignorował kwestię ich bezpieczeństwa
i siedział wygodnie w eleganckim domu,
zliczając pieniądze zdobyte dzięki ich ciężkiej pracy. O nie.
Jestem tu, żeby opowiedzieć o jedenastu, którzy przeżyli…
Tak!
…którzy przetrwali tamten pożar.
O jedenastu, którzy przeciwstawili się strasznemu losowi.
Tak!
Chyba mówiłem panu, żeby czytał pan z Erath, kapitanie.
Pomyślałem, że ludzie woleliby opowieści z innych stron niż Erath.
Tylko dziś wieczorem, panie Farley.
Myślę, że powinien pan jednak poczytać Erath, kapitanie.
Takich rzeczy ci ludzie oczekują.
A może zagłosujemy?
Tak!
A może nie?
Cóż…
mogę czytać Erath Journal pana Farleya
albo kontynuować opowieść o ludziach z Keel Run.
Opowieść!
- Głosuję na ludzi z Keel Run! - Keel Run? Dobrze. Doskonale.
Owego dnia tych 11 zmierzyło się ze śmiertelnym wrogiem…
Idź. Zakończ to. Już.
Idź!
Koniec widowiska, ludzie!
- Ci ludzie nie przyjęli porażki. - Koniec.
W mroku nie stracili rozumu i połączyli siły!
Ci ludzie stanęli do walki.
- Jazda! - Wbrew wszystkiemu.
O lepsze życie, o wolność!
Bawi cię to, chłopcze?
Mam go!
Johanna!
Kapitanie!
- Rozejść się! - Rozejść się!
Konie.
Wystarczyło czytać, kapitanie.
Dałem ludziom wybór, panie Farley.
Teraz może pan czytać.
Nie ma pan pojęcia, z czym się tu mierzymy.
Meksykanie, czarni, Indianie…
Wystarczy nieco ustąpić,
a każdy poderżnie panu gardło.
Wojna się skończyła, panie Farley.
Musimy kiedyś przestać walczyć.
Przestaniemy…
kiedy to będzie tylko nasze.
Chodź tu. Wyprostuj się!
Tak. Podnieś się.
Gotów do lektury, kapitanie?
Nie.
Nie!
Lubię pana opowieści.
Nigdy nie słyszałem, żeby czytanie wiadomości było pracą.
Nie ma z tego dużych pieniędzy, jak widzisz.
Jak to się stało, że się pan tym zajął?
Z zawodu byłem drukarzem
i miałem drukarnię w San Antonio.
Drukowałem gazety.
Potem nadeszła wojna.
Kiedy się skończyła, niczego już nie było.
Wszystko straciłem.
Musiałem zbudować sobie nowe życie.
Nie mogłem już drukować gazet, ale mogłem je czytać.
I robię to, od miasteczka do miasteczka.
Ma pan jakąś rodzinę?
Zostawiłem żonę w San Antonio.
Naprawdę?
Woda.
Tutaj chciał pan wysiąść, Johnie Calley.
Jasne.
Dobra.
Mógłbym z wami jechać.
Wiele słyszałem o Hill Country.
To ziemie Kiowów.
Jeśli was znajdą, zabiją was.
Kolej w tę stronę.
Zbuduj nowe życie.
Proszę przynajmniej wziąć tę broń.
Łatwo zdobędę nową.
Proszę ją wziąć dla niej.
Kapitanie,
czy ci ludzie uwięzieni w kopalni
naprawdę pokonali pożar i wrócili do domu?
Tak, naprawdę to zrobili.
O tutaj.
A niech mnie.
To jest coś, prawda?
Powodzenia, John.
Dziękuję.
Jedziemy.
Powodzenia.
Nauczysz mnie tej swojej piosenki?
Tej, która idzie…
Wiedzą, że tu jesteśmy.
Musimy trzymać się głównej drogi.
Główna droga!
Tędy.
Idziemy.
Nie musisz tego robić.
Już ich tam nie ma.
„Su-hanna” idzie.
Tak. Nie żyją.
Chcę cię zabrać jak najdalej od tego bólu i śmierci.
Odciąć cię od nich.
Powrót nie jest dobry.
Musisz zostawić to za sobą.
Iść naprzód.
- Li-an. - Tak.
Trzymaj się tej linii.
Nie patrz wstecz.
Nie.
Żeby pójść naprzód…
trzeba sobie przypomnieć.
- Kapitanie! - Trzymaj się.
Bierz lejce!
Skacz, Johanna!
Dobrze. W porządku.
Woda.
Konie.
Johanna!
Gdzie jesteś?
Johanna!
Dzięki Bogu.
Johanna!
Młody człowieku, szukam Leonbergerów z Castroville.
Prosto.
Czytamy opowieść? Dziesiętaki?
Nie, tu nie będzie opowieści.
Dziesiętaki nie?
Nie, bez dziesiętaków.
Jedziemy tam?
Tak.
Jedziemy tam.
Nie, kapitanie.
- Jedziemy po dziesiętaki. - Nie.
Jedziemy!
Jedziemy. Nie.
Nie, jedziemy.
To tutaj
jest twoje miejsce, Johanna.
To teraz twój dom.
Dzień dobry.
Mam sprawę do rodziny Leonbergerów.
To dziecko to Johanna Leonberger.
Anna.
Moja siostra
zawsze chodziła własnymi drogami.
Mówiliśmy: „Zostań w Castroville”.
Ale ona i jej mąż Wolf chcieli zamieszkać w dolinie,
gdzie ziemia jest tańsza.
Wolf nie chciał słuchać.
Ma się teraz za Indiankę?
Coś pomiędzy.
Potrzebuje czasu, żeby się przystosować.
Musi pracować.
Musi nauczyć się…
Zachowania.
Oczywiście.
Kiedy znaleźliśmy moją siostrę w sypialni, miała podcięte gardło.
Młodszej dziewczynce…
rozłupali czaszkę.
Najlepiej, jeśli o tym wszystkim zapomni.
Potrzebuje nowych wspomnień.
Kto wie, czego ją nauczyli.
Próbujmy widzieć w niej błogosławieństwo.
Potrzebujemy rąk do pracy.
Chce pan pieniędzy
za przywiezienie jej tu?
Nie chcę waszych pieniędzy.
Kupcie jej książki.
- Książki? - Żeby nauczyła się czytać.
Lubi opowieści.
Co to takiego?
Książki.
Opowieści.
Nie ma czasu na opowieści.
Pójdę już.
Chce pan coś do jedzenia na drogę?
Nie, dziękuję.
On wyjeżdża, dziecko.
Niewdzięczna. Ten człowiek sprowadził cię do domu.
Wszystko w porządku.
Może nie rozumie, co się dzieje.
Nie wiem, czy to się zgadza.
Musimy poinformować pana Younga o zmianach w umowie, prawda?
Tutaj.
Witaj, Willie.
Jeffrey.
Mój Boże.
Panowie, oto…
mój drogi przyjaciel, kapitan Jeffrey Kidd.
Miło pana poznać.
Panowie.
Proszę.
Jest w kościele…
w ogrodzie.
To była cholera.
Nic byś nie poradził.
Tak mówił lekarz.
Nie było mnie przez cztery lata wojny, Willie.
Cztery lata pełne krwi i zabijania.
Każdego dnia pragnąłem wrócić do domu.
Pragnąłem zobaczyć ją i poczuć.
Rozmawiać,
śmiać się i marzyć…
myśleć o założeniu rodziny.
Zamiast tego do mojego namiotu dostarczono list,
w którym napisano, że odeszła
i została pochowana.
Wtedy zrozumiałem.
Dotknęła ją klątwa, którą rzucił na mnie Bóg.
To była choroba, Jeff. Tylko choroba.
To nie była choroba.
To była kara…
za wszystko, co widziałem…
i wszystko, co robiłem.
Znam cię od pięćdziesięciu lat…
odkąd byliśmy chłopcami.
Nie prosiliśmy o to wszystko.
Musieliśmy walczyć.
Przeżyliśmy.
Ona zmarła.
To nie kara.
To coś, z czym musimy się mierzyć i żyć aż do śmierci.
Naprzód!
Musieliśmy ją przywiązać.
Ona ucieka.
Ona jest dzieckiem.
Ona…
nie pracuje.
Mój błąd.
To nie miejsce dla niej.
Zrobiliśmy, co mogliśmy.
Przepraszam.
Twoje miejsce jest przy mnie.
Johanna.
Twoje miejsce jest przy mnie.
Kapitanie, Johanna idzie?
Tak…
jeśli tego chcesz.
Kapitan, Johanna idą.
A teraz, panie i panowie, ostatnia historia na dziś.
„Mężczyzna martwy i pogrzebany
powstał z grobu”.
Trzy dni temu w Baton Rouge w stanie Luizjana
niejaki Alfred Blackstone, lat 47, popadł w odrętwienie.
Jego żona wezwała lekarza, ale ten nie wyczuł pulsu
i ustalono, że pan Blackstone niestety nie żyje.
Pochowano go niezwłocznie na terenie miejscowego kościoła,
gdzie, dzięki boskiej opatrzności,
miał się nazajutrz odbyć ślub!
Zbliżając się do drzwi kościoła, panna młoda gwałtownie przystanęła.
Z pobliskiego cmentarza
dotarł do niej niewyjaśniony dźwięk…
Rozpaczliwe, niepowtarzalne kołatanie życia.
W stanie ekscytacji
podbiegła do grobu, na którym widniał napis „Alfred Blackstone”.
W ciągu kilku chwil wszyscy weselnicy zaczęli kopać!
W końcu nieszczęsnego Alfreda Blackstone’a wyciągnięto z ziemi,
całkiem żywego.
Trzymając żonę w objęciach,
Alfred zwrócił się do pana młodego i powiedział, cytuję:
„Koleżko, kiedy będziesz w kościele, a ona powie:
»Dopóki śmierć nas nie rozłączy«,
nie wierz jej!”.
Jestem kapitan Jefferson Kyle Kidd.
To panna Johanna Kidd.
To już wszystkie nowiny ze świata.
Dziękujemy i dobranoc.
OPARTE NA POWIEŚCI PAULETTE JILES
Napisy: Maria Zawadzka-Strączek