NA PODSTAWIE MANGI:
- Przepraszam! - Ej!
Witamy we Francji!
Suka!
OSTROŻNIE
Dzięki Bogu.
Niepotrzebnie przyjeżdżałeś. Jest późno.
Jak lot?
Świetnie!
Przepraszam, nie miałam jak do ciebie oddzwonić.
Mam dobre wieści.
Jakie?
Nasze wino jest w finale.
- Cudownie! - Nie wierzę w to.
To w pełni zasłużone. Brawo.
Brawo dla nas! Dużo w tym twojej zasługi.
Twój tata się cieszy?
Chyba nawet się uśmiechnął.
Tęskniłem za tobą.
Chodź. Twoja mama czeka.
A jak Issei?
Lepiej.
- Wziąć to? - Nie, nie trzeba.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Zabrać torbę?
Nie, dziękuję. Wezmę ją do środka.
- Proszę. - Merci.
Dziękuję.
KROPLE BOGA
- Dziękujemy. - Merci.
- Niespodzianka! - Hej!
- Tęskniłam. - Ja też.
Jak dobrze was widzieć.
- Jak droga? - Korki, jak zawsze.
Chcieliśmy poświętować twój powrót i początek konkursu!
- Dzięki, mamo! - Dziękuję.
Oby miało dobre recenzje w przewodniku!
Nic nie obiecujemy. Zobaczymy.
Nie jesteś zmęczona?
- Nie, miło wrócić do domu. - Chodź, Thomas,
otworzymy twoje counoise. Jestem go ciekaw.
Gdzie je znalazłeś?
Mieliśmy apartament w zamku, w którym odbywał się konkurs.
Pod kątem spotkań do przewodnika.
I co, Przewodnikowi pasuje jego wielkie, pięciogwiazdkowe łoże?
Nie potrzebuje łóżka.
- Używa reszty apartamentu. - No tak.
No tak.
Mamo, gotowałaś?
Nie, bez obaw. To Lorenzo.
- Dzięki Bogu. - To ja.
- No weź. - Sama powiedziałaś: „Bez obaw”.
- Zostaw mi. - Teściowo.
- Zawsze. - Dzięki.
Spróbujcie i powiedzcie, że wam smakuje.
Tak zrobimy? Okej.
Sprawdźmy.
Wcale się nie stresuję.
Jest bardzo dobre.
Mam wrażenie, że zanurzam się razem z korzeniami w głąb ziemi.
Szczerze. Bardzo mi smakuje.
Naprawdę doskonałe.
Genialne, Thomas.
Gratulacje.
- Dzięki. - Thomas.
Dawaj.
- Co? - Powiedz im.
Okej. To tajemnica.
Nie powinienem wam mówić… ale powiem wam.
Właśnie się dowiedziałem, że jesteśmy jednym z 12 finalistów.
Bravissimo!
- O rany! - No jasne.
Za stuletnie counoise i Philippe’a!
I za złoty medal!
- Oui. - Miejmy nadzieję.
Tak się cieszę. Naprawdę.
- Przyjdzie pani na finał? - Oczywiście, że tak.
Ktoś musi nam narobić wstydu.
Nie słuchajcie.
Jak było w Gruzji?
Opowiadaj!
Co?
Coś źle powiedziałem?
Przywiozłaś trochę?
Tak. Wzięłam ze sobą sześć butelek.
- To jest to sekretne wino? - Tak.
Pomyślałam, że spróbujemy go wspólnie.
- Niespodzianka. - Ekscytujące.
Czuję się jak Neil Armstrong, zanim stanął na Księżycu.
Nie wiem, czy był w Gruzji…
Dziękuję.
Łoo.
O rany.
Tu nie musisz się martwić o recenzję.
To mała, rodzinna winnica
na niewielkim kawałku ziemi w pobliżu klasztoru.
- Wino jest głównie dla mnichów… - Zostanę mnichem.
I na rodzinne imprezy.
Zróbmy specjalne wydanie o Gruzji
i umieśćmy to wino na okładce.
Ja pierdolę.
To na okładce plus 1200 pustych kartek.
A w kolejnych latach
żadnego Przewodnika,
żadnych obrazów,
żadnej muzyki,
żadnych książek…
Tylko to wino.
Wybacz, Thomas.
Twoje counoise jest świetne…
ale to…
Wiem.
W przyszłym roku już go nie będzie.
Dlaczego?
Zrównają winnicę z ziemią.
Skomplikowana historia rodzinna.
Próbowaliśmy przekonać właściciela,
ale się nie udało.
Nie możemy na to pozwolić.
Nie ma takiej opcji.
Wiem.
TOKIO
Szefie, nie wiedziałam, że pan wrócił!
Co to za rzeczy?
To przyszło, kiedy pana nie było.
Pobyt w Europie się udał?
Tak. Powiedzmy.
Podsumować szybko najpilniejsze sprawy?
Dostaliśmy selekcję od Artemis Domain…
Czekają na opinię w sprawie Château-Grillet 2022.
Obiecał pan też panu Limowi z Singapuru
poradę w sprawie wyboru win na Międzynarodową Radę Finansów.
Czeka na pański telefon.
A wydawca prosi o zatwierdzenie tekstów do pańskiej książki.
Château de la Liquière czeka na opinię
w sprawie wyników testów korka.
Dostał pan też próbki wina
do mieszanki finalnej szampana Michel Genet.
Musi pan odpowiedzieć restauracji Red z Londynu…
Przepraszam.
Czy możesz ustalić adres mojej matki? Jej prywatny adres.
Nie mów, że to dla mnie. To niespodzianka.
Oczywiście.
Już wstałaś?
Tak.
Mam spotkania.
Muszę lecieć.
Nie masz czasu na herbatę?
Nie, wybacz, mamo.
- Widzimy się wieczorem? - Tak.
Dziękuję.
- Dzień dobry, madame Léger. - Dzień dobry.
- Dzień dobry. Identyfikator. - Dzień dobry.
- Dziękuję. - Proszę za mną.
Pani Hertzborg już czeka.
KONKURS PIERWSZEGO ROCZNIKA 2024
Proszę.
Dziękuję.
Dziękuję, Sophie.
Cześć, Camille.
- Kawy? - Cześć, Anito. Nie, dziękuję.
Dziękuję za spotkanie.
Przepraszam, że musiałam nalegać, ale to naprawdę ważne.
Mam nadzieję!
Słucham.
Bardzo podziwiam to, co reprezentujesz
i co zdołałaś osiągnąć konkursem
w świecie bardziej skupionym na marketingu niż na wierze w wino i jego twórców.
Niepokoisz mnie…
Doceniam twój talent
w kwestii łamania zasad i norm.
Wiem, że selekcja zakończona,
ale chciałabym, żeby to wino znalazło się w finale.
Tak po prostu?
Anito, uwierz mi,
to najbardziej niezwykłe wino, jakie w życiu piłam.
Mój ojciec też tak uważał, ale nie zdołał go zidentyfikować.
Wraz z Isseiem Tomine odnaleźliśmy je w Gruzji.
Ale wkrótce przestanie istnieć.
To na pewno wzruszająca historia,
ale nie trać czasu.
Winnica zostanie zrównana z ziemią do końca miesiąca.
Jeśli wino trafi do konkursu, na pewno wygra.
- Właściciel zmieni plany. - A wino z Chassangre?
Nie wystarczy ci szansa na medal?
Wino z Chassangre będzie odnosiło sukcesy, czy wygra konkurs, czy nie.
Ale to wino zostanie zaprzepaszczone.
Jesteś nieodrodną córką swego ojca.
Ale to nie Légerowie ustalają tu zasady.
Nie, to ty.
Zdecydowałaś, że nie będzie stałej liczby finalistów.
Czemu to ma służyć?
Czemu nie możesz dodać jeszcze jednego wina?
Etyka. Znasz to słowo?
Etyka.
Czy etyka to nie ratowanie skarbu zamiast trzymania się reguł?
Schowaj swoją butelkę.
Spróbuj go. Spróbuj, a potem zdecyduj.
Proszę, zrób to dla mnie.
A co potem? Zamierzasz przekupić sędziów, żeby nagrodzili je medalem?
Jeśli jury spróbuje tego wina, ono wygra.
Oczywiście. Żadnych wątpliwości.
Jednak nie jesteś taka, jak ojciec.
Jego arogancja nie przyćmiewała inteligencji.
Mam spotkanie.
Zareklamuj twoje zaginione wino w przewodniku.
Jeśli to nie wystarczy, by je uratować, świat jakoś to przeżyje.
Proszę.
Witaj, Anito.
Kogo my tu mamy.
Camille.
- Co u ciebie? - Właśnie wychodziła.
Zostawię cię z człowiekiem słynącym z kodeksu etycznego.
Proszę, Luca.
- Wiedziałeś, że tu jest? - Tak.
Właśnie kupił grupę Clarencia, jednego ze sponsorów.
Myślałem, że wiesz.
No nie.
Nic o nim nie słyszałam, odkąd usiłował ukraść mi spadek.
Obrzydliwe.
Ci ludzie i ten konkurs mnie obrzydzają.
Już rozumiem, dlaczego ojciec nimi gardził.
Myślę, że powinnaś odpuścić.
Chciałaś zrobić coś pięknego, ale za bardzo się zaangażowałaś.
Mówiłeś, że trzeba walczyć o to wino.
Tak uważam.
Ale nie mamy środków.
Mój ojciec był, jaki był, ale nigdy by na to nie pozwolił.
To co by zrobił?
No co?
Lepiej zabierz ten nóż.
Camille i mój ulubiony bratanek.
A więc odnalazłaś to wino.
Brawo, jestem pod wrażeniem.
- Pochlebiasz mi. - Mówię poważnie.
Razem z twoim ojcem szukaliśmy go latami.
Przemierzyliśmy pół świata. Kilka razy myśleliśmy, że je znaleźliśmy.
A zatem Gruzja. Anita mi mówiła.
Szukaliśmy tam.
Z jakiego regionu pochodzi?
Dolina Kura?
Możesz mi już powiedzieć.
Wkrótce się dowiesz.
Miłego dnia.
Camille, posłuchaj.
Wiem, że jesteś na mnie zła, ale sama nie uratujesz tego wina.
Musimy zapomnieć o dawnych konfliktach i współpracować.
Zostaw ją.
Jesteś jej ochroniarzem?
- I co? - Z czym?
Co zrobiłby twój ojciec?
Daj spokój.
No powiedz.
Podmieniłby nasze wino na wino Tamar.
A po wygranej powiedziałby coś w stylu:
„Poświęciłem własne wino, by ratować skarb.
Taka jest od początku misja Przewodnika. Bla, bla”.
Nie zrobisz tego Thomasowi.
Jasne, że nie! Oszalałeś?
Mówiłam tylko, co zrobiłby ojciec.
Okej.
Albo…
Albo co?
Znalazłby innego finalistę i by go do tego przekonał.
Nikt by się nie zgodził.
No tak.
Zresztą nie znamy pozostałych finalistów.
Tak.
- Hej. - Jak ci się spało?
- Okej? - Co tam?
Dobrze.
Wszędzie cię szukałam.
- Mamy spotkanie. - Wybacz.
- Do zobaczenia. - Na razie.
Do zobaczenia.
- W porządku? - Czemu nie poczekałaś?
Przepraszam.
Obudziłam się wcześnie przez jet lag, a ty twardo spałeś.
- W porządku? - Tak.
A co?
Camille,
co wydarzyło się w Gruzji?
Mówiłam ci.
- Wszystko? - Wszystko.
Muriel Delatouche chce z nami przeprowadzić wywiad.
Ale jeśli nie masz ochoty…
Nie, przyjdę.
- Na pewno? - Tak.
Będę słodziutka.
Okej.
Musimy coś sprawdzić na stoisku.
- Tak? - Dobry wieczór, pani Kinu. Tu Issei.
Dobry wieczór, Issei.
Twojej matki nie ma w domu.
Wie pani, kiedy wróci?
Nie… Nie mówiła.
Przekazać jej jakąś wiadomość?
Nie. Przyjdę kiedy indziej.
Przepraszam. Miło znów panią widzieć.
Mnie również.
Przygotowuję krótką kronikę z konkursu,
będę towarzyszyć niektórym producentom.
Philippe Chassangre jest nieobecny?
Nie, konkursy to nie jest…
żywioł mojego ojca.
Wielka szkoda w kontekście tej edycji.
Biorąc pod uwagę wasze counoise… Prawda?
Wie pani…
To było nasze marzenie.
Kilka lat temu dużo o tym z ojcem rozmawialiśmy…
- Dziadek posadził counoise… - Przepraszam, mama znów się zgubiła.
Muszę oddzwonić.
- Przepraszam. Zaraz wracam. - Okej.
I jak?
- I co? - Tak?
Oddal się do Miyabi.
- Tak. - Spójrz w lewo.
- Widzisz mnie? Przy drzwiach? - Tak.
Delatouche jest przy stoisku Chassangre. Wie, że jesteśmy finalistami.
- Okej. - Więc musi znać pozostałych.
I to na nich się skupi.
Idźmy za nią, a sporządzimy listę.
Ja nie mogę, bo muszę zostać z Thomasem.
Serio chcesz to zrobić?
Tak.
Okej.
A kiedy już znajdziemy finalistę, jak go przekonamy?
Zobaczymy.
Dobra, muszę tylko zgubić Miyabi.
Mamo, muszę kończyć. Do zobaczenia.
Będzie ciężko. Jestem dość zajęty.
Pan Lopez. Muriel Delatouche.
Miło pana poznać.
Miło mi.
Chętnie. Z przyjemnością. Po to tutaj jestem.
Zostawię już pana…
Doskonałe do befsztyka.
Do widzenia.
Do zobaczenia. Uciekam.
Co robisz?
Próbuję win.
Doskonałe.
Nie, śledzisz tę dziennikarkę. Dlaczego?
Nikogo nie śledzę.
Nie wiem, co kombinujesz, ale nie podoba mi się to.
Chodź. Musimy iść na sesję.
- Teraz? - Tak.
- Nie chcesz zjeść? - Nie jestem głodny.
Schudłeś.
Byłeś tu już u lekarza?
Nie, ale nic mi nie jest.
Przepraszam, że tak nagle wyjechałem.
Jak Camille?
Jak zwykle. Piekielnie uparta.
Wiesz…
Miałem tam dziwny sen.
A może raczej wizję.
Może to za sprawą wypadku podczas nurkowania.
To był tamten dzień, kiedy prawie utonąłem.
Na Okinawie.
Ale w mojej wizji,
w moim wspomnieniu…
Czułem dłonie matki, wpychające mnie pod wodę.
Próbowała uczyć cię pływania i się wyślizgnąłeś.
Wyciągnęła cię z wody. Uratowała cię.
Nie.
Trzymała mnie pod wodą.
Nie pozwalała mi się wynurzyć.
To tylko koszmar.
Nie to się wydarzyło.
To na pewno był wypadek?
Dość.
Przestań, tato.
Nie wyobrażaj sobie rzeczy, które się nie wydarzyły.
Nie znasz swojej matki.
Rozumiesz?
Wybacz…
Miyabi zaciągnęła mnie na sesję fotograficzną.
W każdym razie…
Mam listę. Dziesięciu producentów.
- Okej. - Wejdź.
O rany.
Co?
Nic.
A więc…
Mamy oczywiście Counoise de Chassangre.
Bodega Juan Lopez, Domaine Jean-Michel Gérin,
Domaine Montrozier, Caliber 12,
- Domaine T-Oinos Clos Stegasta… - Czekaj.
Juan Lopez z Jerez de la Frontera?
Issei opowiadał mi o jego winie.
Tak, to cinsault.
Jedyny, który nie ma wina w Przewodniku.
Nie zgodzi się.
Dlaczego?
Bo chce udowodnić,
że potrafi robić nie tylko komercyjne wino.
Po raz pierwszy zakwalifikował się do dużego konkursu.
Musimy go przekonać.
Okej.
Jak?
Zadbajmy o to, by zdobył uznanie, na które liczy.
- Madame Léger. - Pan Lopez. Dzień dobry.
- Pan Inglese. - Witam pana.
- Dużo słyszeliśmy o pańskim cinsault. - Tak.
Podobno jest wyjątkowe. Możemy spróbować?
Oczywiście. Z przyjemnością.
- Madame. - Dziękuję.
Dziękuję.
Issei Tomine miał rację.
Bardzo harmonijne, doskonała dojrzałość fenoliczna.
- Bardzo ciekawe wino. - Merci.
Młode, ale obiecujące.
Zgadzam się.
Jesteśmy w finale.
Przepraszam… Tak się cieszę.
Jego wino jest w finale.
Mamy biuro na piętrze. Może nas pan odwiedzi?
Oczywiście.
Apartament numer sześć. Za pół godziny?
- Doskonale. Do zobaczenia. - Do zobaczenia.
Hasta luego.
Musimy posprzątać.
- Tak. - Czekaj.
Dobra!
Mały prezent.
Dziękuję, Juanie.
- Mogę tak do pana mówić? - Oczywiście.
- Zapraszam. - Merci.
Witamy.
Proszę usiąść.
Chcielibyśmy, żeby pańskie wino znalazło się w kolejnym Przewodniku.
Jestem bardzo szczęśliwy i zaszczycony.
Zaleją pana zamówienia.
Będzie pan musiał reglamentować sprzedaż.
Może pan liczyć na nasze rady.
Bardzo dziękuję.
Informujemy pana o tym z przyjemnością…
…ale chcieliśmy omówić coś innego.
Proszę spróbować tego wina i powiedzieć, co pan sądzi.
To wino, którego szukał Issei Tomine?
Tak.
Więc je odnalazł.
Wspólnie je odnaleźliśmy. W Gruzji.
Jak to zrobiliście?
Długo by opowiadać.
- Pan Tomine nie przyjechał? - Musiał wracać do Japonii.
Przepraszam za te pytania, ale wydawało się to dla niego ważne.
Jest ważne. Dla nas obojga.
Proszę spróbować.
Pan Tomine miał rację. To wino jest niesamowite.
Ma teksturę starego wina,
a zarazem świeżość i aromaty młodego.
Nigdy nie zdołam stworzyć takiego wina.
Ono zniknie.
Co?
Właściciel chce wyciąć winnicę i zbudować tam pole golfowe.
Nie może tego zrobić.
Możemy uratować to wino, ale potrzebujemy pańskiej pomocy.
Mojej?
Jeśli wino wygra konkurs, właściciel zrezygnuje z tego projektu.
Więc jest w finale?
Nie.
A lista jest zamknięta.
Dlatego, jeśli się pan zgodzi,
chcielibyśmy zastąpić pańskie wino tym winem.
Mam w konkursie zaprezentować to wino zamiast własnego?
Pod moim nazwiskiem?
Tak.
Dlaczego myślicie, że się zgodzę?
Ze względu na to, co pan mówił.
Zna pan wartość wina,
jego historię,
pracę, której ono wymaga.
Jest pan jednym z 12 finalistów.
To oznaka wielkiego uznania.
Ale nie ma pan pewności, że wygra konkurs.
Jeśli odmówię, moje wino nie znajdzie się w Przewodniku?
Znajdzie się, bo na to zasługuje.
Ale jeśli się pan zgodzi, znajdzie się też w poleceniach.
Są tylko trzy rocznie.
Proszę to przemyśleć.
Pańskie wino w kartach największych sommelierów,
u boku Romanée-Conti.
Wiem, jakiego poświęcenia to wymaga.
Nie wie pani. Nie ma pani pojęcia.
On to zrobi.
Issei, twojej matki nie ma w domu.
Będę wracał codziennie, aż się ze mną spotka.
Wyjechała, więc przez kolejnych kilka tygodni nie musisz się kłopotać.
- Dokąd pojechała? - Nie wiem.
Przykro mi.
Rozumiem. Dziękuję.
LICZĘ NA TO, ŻE DOTRZYMACIE SŁOWA.
POKÓJ 303. JUAN LOPEZ.
Prelegenci mają przyjść wcześniej. Lecę.
Nie wierzę, że zgodziłam się na udział w panelu.
Proszę przelać je do swojej butelki.
Dziękuję, Juanie. To wspaniałe…
Nie powstrzymamy zmian klimatu. Już tu są.
Ale możemy się przystosować. Wręcz musimy.
Przykro mi, ale pompowanie co roku milionów litrów wody z rzek,
to nie adaptacja. To eskapizm.
Taka jest rzeczywistość!
To tylko słowa. Puste słowa.
Robicie w Chassangre coś świetnego,
ale nie każdego na to stać.
Bez nawadniania niektóre winnice wymrą w ciągu dwudziestu lat.
Owszem, w Chassangre mogliśmy wyprzedzić bieg zdarzeń
i wiem, że nie jest to możliwe
dla mniejszych producentów.
Owszem, to kwestia pieniędzy.
Ale to głównie kwestia woli.
Woli walki,
woli inwestowania, podejmowania ryzyka,
zmieniania tego, co nie zmieniało się od setek lat.
Odrzucania dawnych nawyków, nawet na przekór ludziom.
Czasem trzeba uderzyć pięścią w stół. Możemy dalej pracować tak, jak dawniej:
te same szczepy, te same metody,
tradycje, żadnych zmian.
Ale wtedy zderzymy się ze ścianą.
Albo wykazujemy się śmiałością i wywracamy stolik.
To trudne i straszne, ale w przeciwnym razie znikniemy.
Bo nasze wina, wszystkie nasze wina,
są zagrożone wyginięciem. To fakt.
Czy mamy szansę je uratować? Może.
Czy przyjdzie nam za to zapłacić? Na pewno. Cena będzie wysoka.
To oczywiście ruletka.
Ale jeśli nie będziemy gotowi,
pora zmienić zawód. Tak uważam.
Dziękuję, Camille.
Pani wizja przyszłości nikogo nie pozostawi obojętnym.
- Ktoś chce skomentować? - Ja.
KONKURS PIERWSZEGO ROCZNIKA 2024
To, co mówi Camille Léger, jest w porządku,
ale ja już nie wiem, co robić.
Jest nie tylko susza.
Są też zbyt łagodne zimy, zbyt intensywne deszcze w złym momencie,
pleśń, mączniakowce i inne pasożyty, których wcześniej nie było!
Nie wspominam o skoczkowatych, muszce cętkowanej,
cholernych ćmach, Xiphinemie…
TWOJE WINO STARTUJE W KONKURSIE PIERWSZEGO ROCZNIKA.
WYGRA. MUSISZ PRZYJECHAĆ.
NA PODSTAWIE MANGI:
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK