NA PODSTAWIE MANGI:
KROPLE BOGA
NIE ROZUMIESZ, ŻE ROBIĘ TO, ŻEBY RATOWAĆ TO WINO?!
Gdzie Issei?
Jutro wróci.
Ma mnie dość?
Musiał coś załatwić.
I zostawił cię samą z takim mężczyzną?
Może to ty zostałeś sam z taką kobietą.
Okej.
To co, degustujemy te wina?
Chodźmy.
Od którego zaczynamy?
- Od tego? - Zaczekaj. Zadbajmy o atmosferę.
Janis Joplin.
Ekstra.
- Muzyka, alkohol, ładna Francuzka… - Przestań się wygłupiać. Posłuchaj.
Wiesz, że nie znosiła swojego rodzinnego miasteczka?
Gdy tylko mogła, wyjechała do Kalifornii, żeby zmieniać świat.
Kiedy jej słucham…
…myślę o porywającym wszystko huraganie.
Czas, czas
Powąchaj.
Żyje się lekko
Na początku wyczuwa się dysonanse…
…jakby brakowało jedności.
Składa się z trzech szczepów.
Rozwibrowanych.
Ale w ustach…
Bawełna wyrosła
Eksplozja.
Chaos przekształca się w harmonię.
Bogaty tatuś…
A trzy szczepy stapiają się w jeden.
A teraz zamknij oczy.
…pięknie wygląda, kochanie
Zamknij.
Wypij łyk.
Nie, nie, nie Nie płacz
Nie płacz…
Słyszysz muzykę?
Wino jest jak muzyka.
Łączy cię z twoimi emocjami.
Goi rany.
„Clos Venturi”.
Włoskie?
Korsykańskie.
Mała winnica w górach.
Cudowna.
Jeszcze jedno.
Kto to?
Hermitage, Jean-Louis Chave, 2009.
Lipa…
Wiciokrzew…
Leżę w hamaku…
w domu.
Jest wieczór.
Delikatna bryza.
Kołysze mnie do snu…
Mój chłopak jest ze mną.
Niedługo pójdziemy na drinka, ale jeszcze nie teraz.
Nie mów o swoim chłopaku.
To wszystko psuje.
Twoja kolej.
Jestem na żaglówce.
Światło wlewa się przez zasłony w kajucie.
Przed chwilą się kochaliśmy.
Mów dalej.
Niedługo wracasz do Francji.
Płaczesz. Jesteś zagubiona.
Chcę, żebyś została.
Nie.
Powiem im, żeby podali ci kolację.
Tu Tamar.
Jest Issei?
Położył się.
Już? Nic mu nie jest?
Był bardzo zmęczony.
Wciąż jesteś u Davita?
Tak.
W takim razie życzę ci miłego wieczoru.
Honoka? Honoka!
Honoka!
- Tatusiu! - Pomocy!
Pomóż mi…
Mocno napnij.
Ten też.
Nie sądziłam, że dasz radę.
A teraz…
muszę dotrzymać obietnicy.
Znasz to?
Nie.
Opowiedz mi, co widzisz.
Dziecko…
Samotne…
Jest zima.
Mróz.
Jest zagubiony.
Nie, nie jest zagubiony.
Jest wściekły.
Nic o mnie nie wiesz.
To prawda.
Jesteś inny, niż się spodziewałam.
To straszne, że twoja rodzina nie wie, kim jesteś…
Nie obchodzi ich to.
Tamar nie jest twoim ojcem.
Nauczył ją cię nienawidzić, ale to nie jej wina.
Tak jak ty nie odpowiadasz za śmierć matki.
To piękne.
I znam tylko jedno wino, które do tego pasuje.
Tak?
Gdzie byłeś? Dzwoniłam.
Potem ci opowiem.
Davit chce przyjechać i napić się wina.
Camille pyta, czy Davit może przyjechać i spróbować twojego wina.
- Daj kluczyki. - Nie potrzebujesz mnie?
- Nie. Zrób sobie wolne. - Dobrze.
Nie powinienem był przyjeżdżać.
Wszystko będzie dobrze.
Jasne.
Nic się nie zmieniło.
Ten sam gówniany zapach.
Nie jestem uzbrojony.
Usiądź, Davit.
Dołączycie do nas?
Ostatnio…
widziałem cię na trójkołowcu.
Też się zestarzałeś.
Masz siwe włosy.
Napijmy się.
Wino z 1989. Roku twoich narodzin.
Moich narodzin.
Moich narodzin i śmierci mamy.
Chcesz porozmawiać? Jestem tu.
Dobrze.
Hej.
Dzięki.
W porządku?
Dziś są szczęśliwi.
Jutro nie będzie tak łatwo.
Wiesz, co w tobie kocham?
Co?
Że jesteś taki radosny.
No dawaj, Issei. Uratowaliśmy to wino.
Coś się stało?
Chcesz się przejść?
Ile miałeś lat?
Trzy lata.
To chyba było na Okinawie.
Kiedy ja miałam trzy lata…
Pamiętam trzęsienie w Kobe.
Wybudziło mnie w środku nocy.
Byłam przerażona. Myślałam, że dom na mnie runie.
Matka po mnie przybiegła,
zabrała mnie do ogrodu. Usiadłyśmy pod gwiazdami,
a ona zaśpiewała mi piosenkę, żeby mnie uspokoić.
Moja mama…
pozwoliłaby, żeby dach na mnie runął.
Ale mama przysięga, że to się nie wydarzyło.
Kiedy ziemia zaczęła drżeć, pobiegła do mojego pokoju,
a ja spałam.
Niczego nie zauważyłam.
Czasem miesza nam się to, co się wydarzyło, to, co nam opowiadano
- i co sobie wyobrażamy… - Ze mną jest inaczej.
Jestem pewien, że to się wydarzyło.
W takim razie ci wierzę.
Issei, chodź z nami.
Porozmawiajmy później.
Dobrze.
- Dbamy o nie. - Nie.
Tak długo szukałam cię na górze.
Jesteśmy.
Nic. Po prostu wszystko wygląda inaczej.
To ten Ketevan?
Ten, do którego nasikałeś.
- Chodź. - Chodźmy.
Chodź, Davit.
I tak byłam za mała, żeby to pamiętać.
Ale ja pamiętam, że ojciec mnie potem sprał.
Chodźmy.
Wybierzmy.
- Ile bierzemy? - Ze 20.
Spodziewamy się wielu gości.
Davit, weź to.
- Wystarczy. Weź. - Nie, w porządku.
- Weź to. - Daj.
Chodźmy.
Okej?
Moi drodzy.
Mamy gości, więc powiem parę słów.
Jesteśmy tu dziś wszyscy razem…
Być może dzięki Bogu.
Bogu dzięki.
Ale przede wszystkim dzięki wam, Camille i Issei.
Pomogliście nam sobie przypomnieć, że…
byliśmy kiedyś dziećmi.
I w naszych żyłach płynie ta sama krew, Davit.
Zapomnijmy o tym, co było wcześniej.
Wybaczamy ci, Davit.
Pijmy. Zdrowie.
Zdrowie.
Przez lata nie piłem wina.
Chyba nie dostrzegłem czegoś ważnego w tej rodzinie…
…w mojej rodzinie… i dziękuję wam.
W ciągu dwóch dni moje życie się zmieniło i chcę wam podziękować.
Byłem okrutny, a teraz jestem szanowany. Nie wiem, co się wydarzyło.
Wciąż jestem tym samym dzieciakiem, który nasikał do qvevri.
Bluźnierstwo.
Ale skoro już tu jesteśmy i rozmawiamy szczerze,
czy ktokolwiek z was zastanawiał się, dlaczego to robiłem?
Czy może uznaliście: „Cały on. Był zły od małego.
Nic na to nie poradzi”?
Zgadza się?
Tamar, chcesz im powiedzieć dlaczego?
- Davit. - Nie skończyłem.
Dzień wcześniej ojciec zastrzelił mi psa.
Zabił mojego psa, bo denerwowało go szczekanie.
A może dlatego, że tak go kochałem.
Był wszystkim, co miałem.
Ogrzewał mnie, kiedy bałem się w nocy.
Chronił mnie.
Żadne z nich tego nie zrobiło.
I nie pamiętam, żeby zareagowała, kiedy do tego doszło.
Nie pamiętam, żebyś cokolwiek mówiła,
kiedy ojciec zamknął mnie w piwnicy na trzy dni.
W ciemności.
Zamknął mnie w piwnicy bez światła, jedzenia i wody. Bez niczego.
Wyciągnęli mnie stamtąd, wyczerpanego,
a teraz mówisz, że mi wybaczasz?
To ty powinnaś błagać mnie o przebaczenie!
Powinnaś błagać na kolanach!
Zacznijcie się pakować, bo to wszystko sprzedam.
Wszystko. Spalę to miejsce do gołej ziemi.
Koniec.
Puszczaj.
Tu Davit Abaszidze. Zostaw wiadomość. Dziękuję.
Poczta. Spróbuję jeszcze raz.
Nie warto.
Podjął decyzję.
Ochłonie.
Zaangażowaliśmy się w nieswoją historię.
Oddaj mi telefon.
Słyszałeś, co mówił.
Za dwa tygodnie to wszystko zniknie.
Tego chcesz?
To wino jest piękne. I przepadnie.
Oddaj mi telefon. Proszę.
Dokąd idziesz?
Chodź ze mną.
Tamar.
Mam pomysł.
Za dwa dni muszę być w Paryżu na Konkursie Pierwszego Rocznika.
To jeden z najważniejszych konkursów na świecie.
Przeznaczony tylko dla nowych win, które nigdy nie były na rynku.
Takich jak twoje.
Mogę ich przekonać, żeby dopisali twoje wino do konkursu.
Wygra go. Jestem tego pewna.
Nie chcę wygrywać konkursu.
Ty nie. Ale Davit chce.
Zostaw Davita w spokoju.
Tamar, wino, które wygra konkurs, od razu zdobędzie międzynarodową sławę.
Davit to przedsiębiorca.
Dostrzeże w tym interes.
To się uda, obiecuję.
Musisz mi zaufać.
Nie słuchasz mnie.
To wino nigdy nie weźmie udziału w konkursie.
Nigdy nie będzie sprzedawane.
Nie do tego jest stworzone.
A teraz chodź, pomóż nam przenieść wino do klasztoru.
Musisz jej posłuchać.
To ona nie słucha.
Jesteś samolubna…
tak jak nasz ojciec.
Widzicie? Wino uratowane.
Tak?
To ja, Ketevan.
Dziękuję.
Nie wiem, czy dam radę wstać tak wcześnie rano,
więc żegnam się już teraz.
Dziękuję za wszystko.
Odwiedź nas jeszcze.
Ty też mnie odwiedź.
- Dobranoc. - Pa.
Dobranoc.
To dla ciebie.
Z 2021 roku.
Ostatni rocznik.
Nie będzie już kolejnego.
Możesz je otworzyć, jeśli znów będziesz się bał ciemności.
Dziękuję.
Dobranoc.
Dzień dobry.
Nie, wezmę to. Dziękuję.
ZAUFAJ MI
Suka.
NA PODSTAWIE MANGI:
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK