NA PODSTAWIE MANGI:
TBILISI GRUZJA
Issei znalazł przewodnika, który zabierze nas do klasztoru.
Gdzie on jest?
Na pewno w Europie, ale chyba nie tak daleko od Azji.
Mówiłaś o trzech dniach.
Wiem. Robię, co mogę.
Issei kiepsko się czuje.
Myślałem, że z nim lepiej.
Nie, gorzej.
Wiesz, co wczoraj zrobił?
Prawie zostawił mnie w Atenach i poleciał sam.
Dlaczego?
Nie wiem.
Chyba mi już nie ufa.
Nakręcił się na jakąś kretyńską rywalizację.
Irytuje mnie to.
Serio, Camille, odpuść.
Musimy się przygotować na konkurs.
Wiem, ale nie mogę.
- On… - Tak.
Jest twoim bratem. Wiem.
Tak.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
- Dzień dobry. - Witam.
KROPLE BOGA
Jest przewodnik.
Issei Tomine?
Cześć. Gocha. Kolega Daïa.
- Miło cię poznać. - Mnie również.
Camille Léger. Razem pracujemy.
Cześć, Camille.
- Hej. - Cześć.
Przyjaciel Daïa, prawda?
Jestem niemal zazdrosny.
Nie wiedziałam, że masz przyjaciela.
Nigdy nie pytałaś.
Dziękuję.
To daleko?
Dwie i pół godziny drogi.
Mniej więcej.
To wasz pierwszy raz w Gruzji?
- Tak. - Macie szczęście.
To Gori. Urodził się tu Stalin.
A tu osiem tysięcy lat temu wynaleziono wino.
Witajcie w Kartlii.
To jest ten klasztor.
To nie herbemont tylko saperavi.
Wszystkie tutejsze winorośle to saperavi?
Skąd mam wiedzieć?
To wy jesteście detektywami.
Jestem tylko waszym aniołem-stróżem.
Dzień dobry!
Dzień dobry.
Dzień dobry. Mówi pan po angielsku?
To moi znajomi z Francji i Japonii.
Szukają wina,
które podobno jest tu produkowane.
Poznali w Atenach pewnego pszczelarza.
Alexi Pipias.
Alexi mówił im, że wino jest produkowane tutaj.
Alexi Pipias? Urodził się w sąsiedniej wiosce.
Znasz go? Przysyła tu wosk.
Ojcze, pytam o coś, a ty odchodzisz.
Co jest?
Ojcze.
Zapytamy o coś i sobie pójdziemy.
Proszę pana… Ojcze.
Czemu uciekasz?
- Zaczekaj, ojcze. - Hej!
Nie możemy porozmawiać?
- Nie wierzę! - Proszę.
- Hej! - Hej!
Czekaj!
Co to było?
To wasze wino to chyba delikatny temat.
To jakieś szaleństwo.
To mnisi. I Gruzini.
Nie zapominajcie, przez dziesięciolecia żyliśmy pod sowieckim młotem.
Ludzie są nieufni, kiedy obcy zadają pytania.
To co robimy?
Może następnym razem nie zadawajcie tylu pytań.
Chodziło mi o lunch.
Tu chyba nie znajdziemy nic do jedzenia.
Przepraszam!
Wiesz, gdzie jest tu jakaś restauracja?
Nie ma nic w okolicy.
Restauracja jest zamknięta.
Zamknięte.
- Cześć. - Hej.
Hej.
Moi rodzice urządzają dziś suprę.
Mieszkamy tu i chętnie was zaprosimy.
Zaprasza nas na suprę.
Co to jest supra?
To taka gruzińska tradycja.
Dużo jedzenia, znajomi i wino.
Bardzo dobre wino.
Okej.
Jedźcie za mną.
Chodźcie.
Witajcie.
Mamy szczęście.
Wiem!
Fajnie, co?
Nieznajomi na suprze to błogosławieństwo.
Proszę! Mamy troje gości!
Mamo, tato, to wasz dzień. Przyjmiecie ich przy stole?
- Chętnie. - Chodźcie, zapraszamy!
To mój kuzyn, Levan.
Witaj.
To mój drugi kuzyn, Giorgi
- i jego matka, Marita. - Hej. Gamarjoba.
- Moja ciotka, Mariam. - Cześć.
I mój wujek, Godertzi.
- Miło was poznać. - Witajcie.
- Cześć. - Witajcie.
To moja siostra, Ketevan
- i jej chłopak, Ramaz. - Miło mi.
- Cześć. - Miło mi.
Pierwsze spotkanie z naszą matką.
To moja matka, Tamar i mój ojciec, Vasil.
Świętujemy 25. rocznicę ich ślubu.
- Siadajcie. - Gratulacje.
To zaszczyt, że możemy gościć was w tym wyjątkowym dniu.
Wszyscy mówią po angielsku lepiej ode mnie.
Studiowała w Tbilisi.
Dziadek chciał, żeby miała większe szanse,
ale wolała wrócić do rodzinnej wioski.
- A więc… - Nie lubię miasta.
Musisz wypić na raz.
- Na raz? - Tak.
- Dziękujemy za zaproszenie. - Nie ma za co.
Przyjaciele.
Za życie, za miłość!
- Za życie, za miłość! - Wstają tylko mężczyźni.
- Inne. - Wiem.
Smakuje?
Gruzińskie wino jest fantastyczne.
To miejscowe wino?
Jak to?
Wszystko jest tu miejscowe.
Nasza matka jest genialna.
To ona robi to wino.
W wielkich amforach i w ogóle?
Nazywamy je qvevri.
- Qvevri? - Tak.
Myślałam, że używacie ich tylko do wina pomarańczowego.
Nie, wolimy nazywać je „białym winem”.
„Białe”, tak. Przepraszam.
To prawda. Ale używamy też qvevri do produkcji czerwonego wina.
Mamo, chcą ci podziękować za wino.
Są zachwyceni!
Znacie nasze gruzińskie wino?
Jest wyjątkowe i cudowne.
Tak.
Jesteśmy…
botanikami. Szukamy rzadkiego kwiatu z Francji.
Dotarliśmy do Grecji, gdzie poznaliśmy pszczelarza,
który przesyła wosk mnichom z waszego klasztoru.
Kłamiesz.
Ojciec Zurab mnie ostrzegł.
Jesteście tu, bo chcecie ich wino.
Nic nie jest tu na sprzedaż.
Powiedzcie Davitowi, że się nie boję.
To jest mój dom.
Kim jest Davit?
Proszę, idźcie sobie.
Przepraszamy.
Nie chcieliśmy pani zdenerwować.
To nieporozumienie.
Proszę, idźcie sobie.
Przepraszam, musimy iść.
Ale dziękujemy.
Dlaczego ją okłamałaś?
Nie chciałam popełnić tego błędu, co z mnichem,
ale chyba nie w tym problem.
Wzięła nas za kogoś od tego Davita.
Następnym razem po prostu milcz.
Hej!
Zastanów się, dlaczego była taka wściekła.
Może ma coś do ukrycia.
Dziękuję.
O której jest śniadanie?
Nie podajemy śniadań.
Możecie iść na stację benzynową po drugiej stronie drogi.
Nie ma śniadań.
Ale możecie coś zjeść na stacji.
Bez obaw. Jutro na pewno zaświeci słońce.
Życzę miłego pobytu.
Idziecie tam, skręcacie w tamtą stronę
i macie tam kawiarnię.
- Okej. Dziękuję. - Nie ma za co.
Hej. Issei!
Musisz z tym skończyć.
- Z czym? - Ze wszystkim.
Z tym wszystkim.
Jesteśmy po tej samej stronie.
- Nie kazałem ci tu przyjeżdżać. - Wiem.
Ale pomyśl, jak Alexandre by się cieszył, gdyby nas widział.
No to mów.
Chcesz, żebym wyjechała?
Jeśli poprosisz, żebym wyjechała, przestanę walczyć.
I wyjadę.
Okej.
W jakim sensie „okej”?
Okej.
Chcę, żebyś została.
Dobrze. Zostanę.
Idźcie po bagaże.
Zadzwoniłem do znajomego z działu ewidencji gruntów.
Powiedział mi, gdzie są winorośle Tamar.
Dobra, chodźmy.
Możesz się czasem uśmiechnąć.
- Bagaże. - Bagaże.
No chodźcie. Szybciej.
To wszystko?
Camille.
- Herbemont. - O Boże.
Hej!
Vasil!
Co ty tu robisz?
Miałeś tu nie wracać!
Pierdolcie się. To moja ziemia.
Już nie, gnoju.
Wynoście się!
Chyba nie rozumiesz, do kogo należy ta ziemia.
Doskonale rozumiem. Pierdolcie się!
Ty chuju!
Jesteśmy tu po raz ostatni.
Powiedz swojej suce, że następnym razem będzie gorzej.
Boli?
Powinien iść do lekarza.
Nie ma potrzeby. Nie ma żadnych złamań.
Dziękuję, że pomogliście mojemu mężowi.
Kim byli ci ludzie?
Pracują dla mojego brata, Davita Abaszidzego.
Kim on jest?
No cóż… biznesmenem.
Ten dom należał do mojego ojca.
Zmarł w zeszłym roku.
Przyłóż to tutaj i przytrzymaj.
Davit chce go sprzedać.
A ja nie mogę go powstrzymać.
Herbaty?
- Tak, zaparz mi, proszę. - Już idę.
Przepraszam.
Napijecie się?
Nie, dziękujemy.
Wino, którego szukacie, zostało nam ukradzione.
Spróbowaliśmy go.
I było…
O rany.
Nie przyjechaliśmy ukraść pani wina.
Chcieliśmy tylko wiedzieć, kto je stworzył.
A teraz możemy wracać do domu.
Spowodowaliśmy już dość problemów.
Przepraszamy.
Chodźcie.
Gocha, herbata gotowa.
- Tamar, dokąd idziesz? - Co?
Do marani. Zaraz wracam.
Irakli, chodź.
A twój mąż?
Poradzi sobie. Jest twardy.
Bardzo mi się tu podoba.
Czyli piwnica jest niedaleko?
- Tak, niedaleko. - Okej.
Qvevri!
- Tak. - Ogromne.
- Sami je wypalacie? - Nie.
- To niemal zapomniana sztuka. - Kuku.
Wszystko się od tego zaczyna.
To qvevri zastąpi inne, które pękło.
Obyśmy zdążyli je zakopać przed zbiorami.
Słyszałam o tym.
W tym roku winogrona dojrzewają przed czasem.
To nasz marani.
Piękny.
Więc naprawdę zakopujecie je w ziemi?
Tak.
Ile trwa fermentacja w qvevri?
Wino dojrzewa trzy lata.
Uważnie je obserwuję, jak jastrząb.
I wtedy już wiem, które qvevri nada się na chacha,
a które stanie się kimś.
Kimś?
Tak.
Czasem, podczas fermentacji, wino choruje.
Ale czasem dzieje się cud.
I właśnie to was tutaj sprowadziło.
Tutaj dojrzewa nasze wyjątkowe wino.
Przede mną robił je mój ojciec razem ze swoim bratem, Teodorem.
W młodości był na Zachodzie
i w Szwajcarii
poznał spadkobierców Rudolfa Steinera.
- Steinera? - Tak.
Ojca biodynamiki.
Camille prowadzi czołowe gospodarstwo biodynamiczne we Francji.
- Dokąd to prowadzi? - Do klasztoru.
Mnisi przychodzą tu i biorą wino na msze.
To wino nie należy do nas.
Ani do mojego brata, ani do mnie.
Należy do Boga.
Właśnie to czyni je tak pięknym.
Ale wujek Davit wszystko sprzedaje.
Winnicę. Ziemię. Piwnice.
Więc to wszystko się skończy.
…substancję mineralną gleby,
co stanowi klucz do powstania naprawdę wspaniałego wina.
Dlaczego Teodore wybrał szczep herbemont?
Jest bardzo odporny… To hybryda.
Mój wujek mawiał:
„Nie ma złych szczepów winorośli, są tylko źli winiarze”.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Proszę.
Dziękuję, Irakli.
I to wszystko przez to? Dziwni jesteście.
Za życie, za miłość.
- Za życie, za miłość. - Za życie, za miłość.
- Za życie.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Dziękujemy.
Smakuje mi.
Chodź.
Okej.
Hej.
Wypij to.
- Co się stało? - Zemdlałeś.
Napij się wody.
A to jest churchkhela. Potrzebujesz cukru.
Zjedz to.
Tydzień temu miał wypadek podczas nurkowania.
Ledwo wyszedł ze szpitala.
Jesteś zimny.
Issei, nie możesz mnie tak straszyć.
- Wybacz. - O nie, nie.
Niech odetchnie.
Dobrze?
Camille, chodź.
- Poradzisz sobie? - Tak.
Mogę wejść?
Tak.
Wybacz.
Dzwoniłam do Taliona.
Uważa, że Tamar może zapobiec sprzedaży.
Dał mi namiary na najlepszego prawnika w Tbilisi.
Mam jutro spotkanie.
Tamar się na to zgadza?
Tak.
Co? Nie wierzysz mi?
Nie o to chodzi.
Wiem, że chciałeś w tym uczestniczyć, ale źle się czujesz.
Musisz odpoczywać.
Wkrótce poczujesz się lepiej.
I to dokończymy.
Wspólnie?
Tak.
Nie czytałam artykułu tej kretynki.
Nie miałam czasu.
Thomas, znaleźliśmy to wino. Próbowaliśmy go. Jest nieziemskie!
W takim razie wracaj. Potrzebujemy cię tu.
Chciałbym, żebyśmy przed konkursem skorzystali z prawa do odpowiedzi.
Konkurs już za pięć dni, Camille.
Wiem, ale nie skończyłam tu.
Muszę pomóc tym ludziom.
Idę się spotkać z prawnikiem.
O czym ty mówisz?
Mam to gdzieś. Chcę, żebyś wróciła.
Jeśli nie dla mnie, zrób to dla Philippe’a.
Wiesz, jak ważny jest dla niego ten konkurs.
Dla mnie też.
Złożyłam obietnicę Tamar. To ona robi to wino.
Bez naszej pomocy wszystko straci. To skomplikowane.
Wyjaśnię ci to, ale muszę kończyć.
- Kocham cię. - Kim jest Tamar?
Zakończyła swoją misję.
Teraz rusza na krucjatę.
CAMILLE LÉGER, ROZPIESZCZONY BACHOR
- Kurwa… - Kłopoty?
Dziennikarka nazwała mnie rozpuszczonym bachorem.
Co?
Pan Abaszidze wykupił hipotekę
i nagle zrobiło się z tego: „Kupił ziemię”.
Ale nie tak działa dziedziczenie. To dużo bardziej skomplikowane.
Nie jesteśmy we Francji.
Ale prawo jest to samo.
Pan Talion mi to tłumaczył.
Mówił, że mogę na panią liczyć.
Zawsze da się negocjować. To kwestia dobrej woli.
Pan Abaszidze to potężny człowiek.
Obiecuję, że to będzie lukratywne zlecenie.
Jestem dobrą adwokatką.
Bardzo dobrą.
Czasem zdarza mi się bronić przegranych spraw,
Robię to zawsze z przekonaniem, nawet gdy nie są to sprawy lukratywne.
Ale wystąpienie przeciwko takiemu człowiekowi…
Nie jestem idiotką.
Śmiem sądzić, że pani też nie.
Wezmę rzeczy i ruszymy.
- Jasne. - Okej.
Camille?
Co wy tu robicie?
Dzwonił do mnie brat.
Mówił, że chcesz pomóc.
Mam pewien pomysł.
Okej.
Pójdziemy w spokojne miejsce?
Jasne. Chodźcie.
Poznałam wujka Davita po przeprowadzce do Tbilisi.
Poznał mnie z Ramazem.
Znasz się z Davitem?
Tak.
Jeśli Davit dowie się, że działasz z Tamar, nie zechce z tobą rozmawiać.
Nienawidzi jej.
Musimy sprytnie to rozegrać.
Dziś je kolację w twojej eleganckiej restauracji.
Zarezerwujcie mi stolik.
Ten złodziej, Michel Poulenc.
Poznałaś go?
Tak.
Był w tym domu.
Mówił, że francuskie wina są najlepsze na świecie.
Doprowadzało to mojego ojca do szału.
Dlatego podał mu nasze specjalne wino.
Francuz powiedział: „Widzę Boga”.
Kiedy spróbowałem twojego wina, nie zobaczyłem Boga.
Ale coś zobaczyłem.
Zobaczyłem Księżyc.
Od tamtego czasu ta wizja przekształciła się w koszmar.
Coś mnie chwyta i przytrzymuje pod wodą.
Odkąd zacząłem nurkować, boję się ciemności.
Nigdy nie wiedziałem dlaczego.
Twoje wino otworzyło jakieś drzwi.
Coś mi pokazało.
Nie mogę spać.
Boję się ciemności.
To dziecinne.
Jestem pełen gniewu.
To nie gniew.
Jesteś po prostu smutny.
Tak?
Hirokazu. To ja.
To tutaj mieszkasz?
Podoba mi się tu.
Czego chcesz?
Masz chwilę?
W środku nocy?
Masz jakieś wieści?
Dzwoniłaś do niego?
Dzwoniłam do szpitala.
Nic mi nie powiedzieli.
Co się dzieje?
Wiesz coś?
Zadzwoń do niego.
To twój syn.
Nie ugryzie cię.
Dobranoc.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Mam rezerwację.
- Pani nazwisko? - Camille Léger.
Tędy, proszę.
Czy ktoś do pani dołączy?
Nie, będę sama.
Proponuję saperavi z marani qvevri, produkowane przez Giorgiego Abadaszoniego,
mistrza biodynamiki z Kaukazu.
Jego winnica mieści się na wapieniach, a nad nią piętrzą się ośnieżone szczyty.
Zachwycą panią aromaty kandyzowanych jeżyn i grafitu.
Dzięki słonemu finiszowi poczuje się pani jak na latającym dywanie.
To mój pierwszy pobyt w Gruzji. Słyszałam o winie pomarańczowym.
Czy macie takie?
Kolor pani włosów.
Kolor radości, hojności i ambicji.
Możemy to potem uzgodnić.
To wino pochodzi z tej samej winnicy.
Giorgi jest mistrzem maceracji.
Kisi, rocznik 2020.
Bardzo złożone aromaty.
Czy wyczuwa pani nutę kompotu śliwkowego?
O mój Boże.
Przepraszam.
- Proszę zostawić butelkę. - Bardzo ambitnie.
Chyba jest bardzo dobre.
Niesamowite.
Może powinienem zamówić butelkę.
Wypijcie trochę ode mnie.
Proszę do nas dołączyć, panno…
Camille.
Oczywiście.
Czy możemy… Przepraszam. Poprosimy o kieliszki.
- Oczywiście. - Dziękuję.
Et voilà.
Dobre.
Śliwka.
Produkują tu wina w wyjątkowy sposób.
W ogromnych amforach.
Nazywają je qvevri.
Panna Léger doskonale o tym wie.
Camille Léger… ta od przewodnika Légera?
Jest tu w imieniu mojej siostry.
Miałem dziś telefon.
Od prawniczki, bliskiej przyjaciółki. Ostrzegła mnie.
Jest gorsza, niż sądziłam.
Anton wie o konflikcie między mną a moją siostrą.
Ale pani chyba nie wie.
- Trochę mi opowiedziała. - Trochę?
Przykro mi, Davit,
ale gniew na siostrę to nie powód,
by niszczyć winnicę, która jest w twojej rodzinie od dekad.
Czego pani chce?
Proszę nie sprzedawać duszy.
Proszę posłuchać. Jestem biznesmenem.
Musi się pani bardziej postarać.
A chwilowo prowadzę interesy.
Więc to ja ją kupię.
Stać mnie na to.
Zapłacę więcej od niego.
Nie.
Dobranoc.
I co? Jak poszło?
Fatalnie.
Ostrzegałem cię przed Abaszidzami.
Bardzo uparta rodzina.
Tak?
A ja jestem z Légerów.
NA PODSTAWIE MANGI:
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK