"CZAS TO CIEKAWA SPRAWA"
Dzięki.
Tak, będę oglądać...
ANTYKWARIAT, LONDYN
CZARNA TAKSÓWKA, W DRODZE
KAWIARNIA, CHELSEA
PROROK CODZIENNY: WYDANIE SPECJALNE POWRÓT UCZNIÓW DO HOGWARTU
Nie mógł tego wtedy wiedzieć,
ale w tym samym czasie w całym kraju
ludzie spotykali się w sekrecie, podnosili szklanki i przyciszonymi głosami mówili:
"Za Harry'ego Pottera. Za chłopca, który przeżył".
ROZDZIAŁ 1 CHŁOPIEC, KTÓRY PRZEŻYŁ
HARRY POTTER I KAMIEŃ FILOZOFICZNY HARRY POTTER I KOMNATA TAJEMNIC
Dan!
Dobrze cię widzieć.
Jak się masz? Wspaniale cię widzieć.
- Ale świetnie! - To niesamowite!
Kiedy ostatnio tu byliśmy, byłeś... niższy.
Tylko odrobinę. Dziękuję za miłe słowa.
- Wróciliśmy. - Dwadzieścia lat później.
- Tak. - Dziwne uczucie.
Jak się w to zaangażowałeś? Nigdy nie zapytałem.
- Dlaczego zrobiłeś Harry'ego Pottera ? - Bo moja córka Eleanor
przekonała mnie, bym przeczytał książkę, po tym, jak trzy razy odmówiłem.
- Kiedy pojawił się Więzień Azkabanu... - Dziękujemy, Eleonoro.
Stwierdziłem, że je przeczytam. Filmy od razu pojawiły się w mojej głowie.
Nigdy potem tego nie doświadczyłem.
Poleciałem do Edynburga, aby spotkać się z Rowling.
Powiedziałem jej: "Taką mam wizję".
Ona odpowiedziała, że widzi to tak samo.
Podczas premier książek dzieci ustawiały się w kolejkach...
Tysiące czekało na najnowszą część.
Tylu ludzi zakochało się w świecie J.K. Rowling.
Kiedy wyszła pierwsza część
miałam chyba osiem lat.
To było naszą rodzinną tradycją.
Tata zmieniał głos, czytając, a my z bratem to uwielbialiśmy.
Błagaliśmy, żeby nie przestawał.
Po każdym przeczytanym rozdziale
prosiliśmy o więcej.
Mój kolega ze szkoły miał pierwsze dwie książki.
Byłem u niego na nocowance.
Powiedział, że ma Kamień Filozoficzny .
Tak spędziliśmy wieczór. Siedzieliśmy w ciszy.
On czytał Komnatę Tajemnic, ja Kamień Filozoficzny.
To było na tyle.
Kiedy czytaliśmy książkę, od razu wczuliśmy się we Freda i George'a.
W książkach nie ma wielu bliźniaków.
Komnata Tajemnic była pierwszą książką, przez którą zarwałem noc.
Historia była tak żywa. Postaci jak z życia.
To był zawiły, lecz idealnie skonstruowany świat.
Myślę, że już nie pamiętamy, że mówiło się wtedy
o śmierci czytania.
Myślę, że wiara w nieograniczone możliwości
to piękny i kreatywny sposób patrzenia na życie.
Jednym z wielu powodów, dlaczego podziwiam J.K.,
jest to, że gdyby nie ona, miliony osób, które dziś czytają,
nie wzięłoby do ręki książki.
I nagle zdajesz sobie sprawę z potęgi pisania.
Hip, hip, Harry!
Casting do Harry'ego Pottera był szalony.
Trwają poszukiwania dzieci do obsadzenia ról
trzech głównych bohaterów w nowym filmie o Harrym Potterze.
Pamiętam nasze pierwsze przesłuchanie.
Tam były setki, jeśli nie tysiące, ludzi.
Zauważyliśmy, że byliśmy jedynymi bliźniakami,
którzy nie mieli identycznych ubrań, więc poszliśmy do sklepu obok
i kupiliśmy dwie takie same koszulki.
Prosto z wieszaka.
Stwierdziliśmy, że się nadadzą.
Kazali nam się przemieszać, zebrać razem.
Potem jakby odeszli.
Ale oczywiście został tam pan z mikrofonem.
Trzymał go nad naszymi głowami.
Pewna mała dziewczynka zapytała mnie, co to jest.
Chyba nawet jej odpowiedziałem, że to oczywiście jest mikrofon.
Że nas filmują i to taki sposób.
Jakbym to wcześniej już robił. To była Emma.
Całkowicie pochłonął mnie entuzjazm związany z przesłuchaniem.
Zawsze wiedziałam, że chcę grać Hermionę. To chyba przerażało moich rodziców,
bo bali się, co się stanie, jeśli nie dostanę tej roli.
Cieszyłem się. Nie bałem się, nie zastanawiałem nad tym,
ile filmów zrobią, po prostu wiedziałem, że to będzie przygoda.
Na początku największy stres wiązał się wyborem Harry'ego.
Nie mogliśmy znaleźć Harry'ego.
Po prostu nie mogliśmy.
Robiło się dziwnie i strasznie.
Pewnego dnia byłem w hotelu w Londynie.
Oglądałem Davida Copperfielda w BBC.
Zaświeciła mi się lampka i pomyślałem, że to jest Harry Potter.
To chłopiec, którego od dawna szukamy.
Poprosiłem dyrektorkę castingu, aby zaprosiła go na przesłuchanie.
Stwierdziła, że to się nie uda, że jego rodzice nie chcą, aby się w to angażował.
Że nie chcą, aby zagrał tę rolę.
Umowa była na siedem filmów oraz że będą kręcone w L.A.
Rodzice stwierdzili, że to byłaby dla mnie za duża zmiana.
Na szczęście kilka tygodni później David Hayman poszedł do teatru.
Dwóch gości w rzędzie przede mną się na mnie gapiło.
David, który jest świetnym producentem,
przekonał ojca Dana, aby przyprowadził go na przesłuchanie.
I tak właśnie zdobyliśmy Harry'ego Pottera.
Akcja.
- To jajo smoka. To właśnie to. - Co to jest?
Jajo smoka.
Byłem przeszczęśliwym dzieciakiem, który podobno był poszukiwany.
Podobno byłem słodki, ale poważny, jakbym miał za sobą jakieś przejścia.
Trochę się wzruszyłam, gdy zobaczyłam, jak tam siedzi i mówi.
Od razu pomyślałam, że to on.
Łatwo było znaleźć Ruperta i Emmę. Wyróżniali się.
Zrobiliśmy scenę próbną, żeby sprawdzić, jak wyglądają razem.
Od razu było widać, że to będzie dobre.
Pamiętajcie, żeby się do niej przybliżyć, kiedy będzie czytać.
Akcja.
Nigdy nie pomyślałam, żeby tu zajrzeć.
Trochę ją czytałam w pierwszym semestrze, żeby się rozerwać.
Rozerwać?
Zamknij się.
Jeśli Filch nas tu znajdzie,
zabierze Gryffindorowi co najmniej 50 punktów.
Wiedziałam!
Tutaj o tym piszą.
Nicolas Flamel to jedyny znany twórca Kamienia Filozoficznego.
- Czego? - Czego?
Czy wy niczego nie czytacie?
Cięcie. Dobra robota.
- Miło cię widzieć. - Tak, to trochę surrealistyczne, prawda?
Co myślicie o powrocie i tej rozmowie?
To wzruszające, oczywiście.
Mam też wrażenie, jakby to było wczoraj, jak i wieki temu zarazem.
Też mam takie wrażenie. To surrealistyczne.
Nie wydaje mi się, żeby upłynęło dużo czasu, że to spotkanie po latach.
- Właśnie. - Tak.
Kamienie nerkowe, dziecko - wiele się wydarzyło, więc czas minął.
- Wspominałeś. - Czuję się stary.
Ale mamy pewien zbiór wspólnych wspomnień
i rzeczy, które razem robiliśmy.
Łatwo do tego wrócić.
W dniu mojego pierwszego przesłuchania, kiedy się poznaliśmy,
wychodziłem z garderoby,
i zobaczyłem innego brązowowłosego chłopca, ale nie jego twarz.
Ale pomyślałem, że to inny Harry.
Sprawdzali nas w różnych konfiguracjach Rona, Harry'ego i Hermiony.
Podczas jednej próby byliśmy wszyscy troje.
Pamiętam, że jak byliśmy razem,
było inaczej i łatwiej.
Pamiętam, że kliknęło.
Byliśmy w studio, powiedzieli nam, że dostaliśmy role.
Planowali ogłosić nasz wybór do ról.
Powiedzieli, że na zewnątrz czekają media i nie możemy wyjść.
Na razie wszystko stanęło na głowie.
Nic takiego wcześniej mi się nie przydarzyło.
Całkowicie rozumiałam Hermionę.
To byłam ja.
Emma była pewnie najmądrzejszą osobą na planie.
Mam na myśli wszystkich. Była świetnym dzieckiem.
Myślę, że bardzo przypominam Rona.
Żyję w siedmioosobowej rodzinie.
Mam rudą siostrę i mieszkam w norze.
Rupert był najbardziej przygotowanym do pracy z kamerą
dwunastolatkiem na świecie. W ogóle się nie bał.
Rupert był Ronem. A Dan trochę Harrym.
- Co myślisz o zdobyciu sławy? - Byłoby fajnie.
Wszyscy wspominaliśmy, że dobrze się czuliśmy w swoim towarzystwie,
i że to było świetnie widać na planie.
Pamiętam, że wyglądało, jakby przychodziło ci to naturalnie.
Podczas pierwszego filmu umierałem.
Ale nie można tego strachu przenosić na innych.
Chciałem, żeby wszyscy czuli się dobrze, żeby czuli, że jesteśmy jak rodzina.
Żeby czuli się jak w domu.
PIERWSZY ROK W HOGWARCIE
Witajcie na pierwszych zajęciach z latania.
Masz podnieść różdżkę nad miotłę.
W ciągu paru pierwszych tygodni dzieciaki były w szoku.
Jak myślę o tym teraz, dziwię się, że nie czułem się przytłoczony.
- Waży kilogram. - Dan.
Kiedy będziesz się od niej odwracał, złap się tego.
Spójrz w górę, jakbyś miał ją złapać.
Ale to chyba także
zasługa Chrisa i całej ekipy. Dobrze się dzięki nim bawiliśmy.
Oczywiście, byliśmy dziećmi i cały czas chcieliśmy się bawić.
Chris Columbus sprawił, że czuliśmy się jak na jarmarku.
Byliśmy po prostu dziećmi na planie.
Z Kamienia Filozoficznego pamiętam,
że nauczyłam się grać.
Dużo też graliśmy w to.
- Łapki. - Ale się w to nagraliśmy.
- Wszyscy mieliśmy czerwone ręce. - Potem były knykcie.
- Mocno się biliśmy. - I golenie.
Tak, pamiętam grę z nogami.
Jestem mistrzem!
Ich praca była pewnie o wiele trudniejsza, bo my ciągle się bawiliśmy.
To odciągało nas od pracy, którą mieliśmy wykonywać.
- Dla innych widzów łapka na myszy. - Kochanie, nie wkładaj tego do nosa.
Zniszczysz makijaż.
W ciągu ujęcia bywaliśmy rozproszeni.
Wygłosili kwestię, a potem uśmiechali się do kamery,
albo tak się cieszyli, że są w filmie o Harrym,
że nie mogli się skupić na całej scenie.
Chłopaki.
Columbus pracował z wieloma dzieciakami. Świetnie sobie z nimi radził.
Klękał, rozmawiał z nimi, zbliżał się, żeby nikt inny nie słyszał.
Był dla nas jak tata.
Czuło się, że jesteśmy częścią jego rodziny.
Zabaw się nią trochę. Niech to nie będą tylko słowa.
- Wiesz, o co mi chodzi? - Tak.
Wchodzisz i martwiejesz. Ale możesz też zapytać, czy na pewno.
Oczywiście, że może jej użyć.
- Rozmawiaj z nią, dobrze? - OK.
Dobrze.
To niełatwe. Praca z dziećmi wymaga ogromnej cierpliwości.
Szczególnie z dziećmi hiperaktywnymi i tak podekscytowanymi, jak my.
BANK GRINGOTTA
Wygąda dostojnie i opanowanie...
Miło was tu widzieć.
Cześć!
- Uciekaj. - Kilku Gryfonów daje radę.
- Chodź tutaj. - Dobrze cię widzieć, stary.
Jak Chris Columbus utrzymał tak dobry nastrój?
Myśmy wszyscy biegali wokoło. Mieliśmy koło 11 lat.
Trójkę może uda ci się zmusić do pracy.
Ale to nie znaczy, że piątka w tle też będzie pracować.
Rupert był niezmordowany. Jak runęła tama...
To chyba dlatego się udało.
Columbus po prostu pozwolił nam być dziećmi.
Nie pamiętam, żebyśmy pracowali.
A to było bardzo ważne.
Dlatego tak czuje się widz w trakcie oglądania. Jak dziecko.
Zabawne było przebywanie w towarzystwie brytyjskiej śmietanki
aktorskiej przy absolutnym braku pojęcia, kto kim jest.
Myślałem, że Richard Harris pracował jako przewodnik.
Chyba żadne z dzieci nie zdawało sobie sprawy,
z kim mają do czynienia.
Hagrid spotkał się w wiosce ze Snapem.
Co znaczy, że musi wiedzieć, jak przejść obok Puszka.
- A jeśli Dumbledore'a nie ma... - Dzień dobry.
Arystokracja brytyjskiego świata aktorskiego.
- Co masz na swoje usprawiedliwienie? - Przysięgam, nie wiem, jak to się stało!
Kiedy myślę o ludziach, przy których dorastałem,
których pracy i błyskotliwości byłem świadkiem.
Wchodzili dorośli aktorzy i psociili.
To było świetne.
Jak Robbie Coltrane.
To był taki dzieciak. Niedojrzały i bardzo zabawny.
Uwielbiał nas rozśmieszać.
Próbowałem wszystkiego. Pianki, żeli...
golenia. Zawsze jak się budzę, to jest...
Mój mąż grozi, że mnie zostawi.
Gdyby mnie kochał, trochę włosów na twarzy by mu nie przeszkadzało.
Ale bardzo narzeka.
Twoja uprzejmość i ciepło były bardzo ważne.
Dużo czasu razem spędziliśmy.
Wiem, więcej czasu spędzałem z wami niż z moimi prawdziwymi dziećmi.
Wiem. To szalone.
Chyba większość moich ulubionych scen jest z tobą
albo z paczką w chatce Hagrida.
Ciągle wracam do tej sceny, gdy przezywają mnie Szlamą.
Byłeś dla mnie wtedy taki miły.
To była moja pierwsza scena, gdzie miałam coś naprawdę zagrać.
Nazwał mnie Szlamą.
Nie zrobił tego.
Co to jest Szlama?
To określenie na brudną krew.
To głupie określenie kogoś, kto urodził się w rodzinie Mugoli.
Kogoś, kto nie ma rodziców czarodziei. Kogoś takiego jak ja.
Wszyscy troje staliście się świetnymi aktorami.
To na tym planie weszliście w ten świat.
Scenografia Stuarta Craiga i jego uważność na detale były wspaniałe.
TWORZENIE NIEMOŻLIWEGO
Bardzo chciałem, aby Hogwart
wydawał się możliwy w naszym świecie.
Miałem ogromną twórczą wolną rękę.
Mogliśmy stworzyć ten świat od zera.
Zajmuję się tym od 35 lat, a niektóre scenografie mnie zaskoczyły.
Kurka!
Kiedy pierwszy raz przyjechałam na plan, zaprowadzili mnie do Wielkiej Sali.
Była olśniewająca.
Podłogi były z kamienia z Yorku.
W wielu scenach było ponad 250 osób, które jadły i chodziły.
Nie można tam dać plastiku. To musi być prawdziwa podłoga.
Na drutach zawieszono mnóstwo świec.
Bardzo mi się podobało, gdy pewnego dnia wszystkie te unoszące świece
przepaliły linki przyczepione do sufitu, a te zaczęły spadać.
Setki prawdziwych płonących świec
na linkach spadały z sufitu.
Dziś to byłyby efekty wizualne.
Fakt, że mogliśmy być na planie.
- To było tak fajne. - Dziękujemy, Stuarcie Craigu.
- Kochamy cię! - Tak.
Najtrudniej było sfilmować quidditch.
Publiczność musiała od razu zrozumieć zasady.
Quidditch nie jest trudno zrozumieć. Każdy zespół ma siedmiu zawodników.
Trzech ścigających, dwóch pałkarzy, jeden obrońca i jeden szukający.
Jo Rowling przygotowała nam podręcznik.
Podręcznik o quidditchu, wyjaśniający każdy szczegół gry.
Potem ze Stuartem Craigiem, odpowiedzialnym za produkcję,
zaprojektowaliśmy wygląd boiska do quidditcha.
Stworzyliśmy boisko, które wyglądało prawdziwie
dla gry, która nie była prawdziwa.
Dużo energii i entuzjazmu. Gotowi, akcja!
Wbija gola!
Angelina Johnson wbija gola! Dziesięć punktów dla Gryffindoru.
Zawsze chciałem ci powiedzieć, że był taki moment któregoś dnia,
gdy uchwyciła cię kamera, a ty mówisz, że tak naprawdę nie wracasz do domu.
Dziwnie jest wracać, prawda?
Nie wracam do domu, nie naprawdę.
Ciągle się wzruszam, gdy o tym pomyślę.
Pomyślałem, że niezły z ciebie aktor.
Ten moment otworzył na nas cały świat.
Pierwszy film był podręcznikiem. To było zaproszenie.
Powitanie w Hogwarcie, aż do samego końca filmu.
- Kiedy stopiłem ludzką twarz. - Tak, dokładnie!
- Film stał się hitem. - Tak.
Po tym, jak zyskał popularność, wliczając jego obsadę,
mogłem się zabawić przy tworzeniu Komnaty Tajemnic.
Byłem wolny.
WARTOŚCI RODZINNE WEASLEYÓW
No dobrze, ciii.
Dobry, rodzino!
Dobry, tato!
Zawsze uwielbiałem sceny z całą rodziną Weasleyów.
Sceny w Norze. To była fantastyczna energia.
Wszyscy się mobilizowali.
Pamiętam, że Nora cały czas się zmieniała.
Rozciągała się, potem malała.
W jednej chwili był tam wielki kominek z proszkiem Fiuu, a potem się zmniejszył.
Ten plan był jak żywe stworzenie. Zmieniał się.
Bycie Weasleyem było najlepsze w grze w serii.
Mieliśmy naszą hogwardzką rodzinę.
Ale ta dodatkowa rodzina była wyjątkowa.
To było coś dodatkowego.
Świetnie pracuje się z Julie. Przychodziliśmy na plan
i się witaliśmy: "Cześć, mamuśko", "Cześć, tatuśku".
Julie Walters, która grałą moją mamę, panią Weasley,
była dla mnie cudowna.
Wzięła mnie pod swoje skrzydła i była dla mnie jak matka.
Trzymałem się z bliźniakami.
Byli dla mnie jak starsi bracia.
Julie Walters i Mar Williams byli jak moja druga rodzina.
Zawsze trzymali się roli i przerzucali tekstami.
Dumble-dun-dore...
Kto, kochanieńki?
Dumbledore musi wiedzieć, że tu jesteś.
Cięcie.
Stop.
To nie tak.
Nie mogę uwierzyć.
Wyglądacie wspaniale. Jak się macie?
To wspaniałe! Co słychać?
- Fantastycznie. A ty? - Dobrze.
Jestem tu pierwszy raz od czasów Azkabanu.
Nie wiedzieliśmy, czy wrócisz.
Wartości rodziny Weasleyów? Rozwaga, troska.
I zabawa!
Harry, ty musisz o Mugolach wiedzieć wszystko.
Powiedz mi, do czego konkretnie służy gumowa kaczka?
Gdy byliśmy razem, wszystko wychodziło bardzo naturalnie.
Byliśmy jak rodzina, chociaż nie oficjalnie.
Najlepsze było w tym to,
jak bardzo otwarci byli.
Dokładne przeciwieństwo Malfoyów.
Na przykładzie tych dwóch rodzin widać było duży kontrast.
Jak noc i dzień.
Draco, bądź miły.
Pan Potter.
SPOTKANIE Z MALFOYAMI
Lucjusz Malfoy.
W końcu się spotykamy.
Pierwszy raz dowiedziałem się o Harrym Potterze w metrze,
czytali go wszyscy.
Jestem przekonany, że Lucjusza grałem, bo nie chciałem.
Chciałem grać Gilderoya Lockharta.
Chris poprosił mnie o odczytanie innej roli.
Miałem właśnie grać Kapitana Haka w Piotrusiu Panie.
Nie chciałem grać dwóch złych charakterów.
Odczytałem rolę przez zaciśnięte zęby.
Oczywiście, tego właśnie chcieli.
Poprosili mnie o zagranie Lucjusza. Na szczęście.
Jak śmiesz?
Pojawił się w filmie, aby pokazać, dlaczego Draco
był tak okropną, bezduszną i sadystyczną osobą w szkole.
Rudzielec i szaty po starszym bracie?
Musisz być Weasleyem.
Draco jest taki przez rodziców.
Miał bardzo złych rodziców.
Gdyby to Hagrid cię wychowywał, pewnie byłbyś
spoko gościem. Miłym i przytulaśnym.
Czy on nie jest piękny?
Wspaniały! Zobaczcie, szuka mamusi!
Gdyby wasz ojciec był psychopatą z laską z kobrą,
też pewnie nie bylibyście przyjaźni.
Trzydzieste siódme ujęcie.
Pamiętaj, Tomie. Powoli, ale złowrogo. Delikatnie.
Gotowi...Akcja!
Uwielbiałem Toma od początku.
Był bardzo kochany.
Praca z Jasonem była świetna.
Chociaż nie zawsze.
Od razu stawał się najmniej przyjazną, i najokropniejszą osobą na świecie.
Pamiętam, że go chwyciłem i byłem tak niemiły, jak się dało.
Jego twarzyczka cały czas szukała uznania.
Moja pierwsza sfilmowana scena
została wycięta.
Draco czegoś dotknął, a ja wziąłem laskę...
Niczego nie dotykaj, Draco.
Nie wiedziałem, że ząbki są ostre.
Wbiły się w jego rękę.
Spojrzał na mnie, oczy całe we łzach.
Tak, ojcze.
Przeprosiłem go i powiedziałem, że nie wiedziałem, że są ostre.
Stwierdził, że to wyszło dobrze w scenie.
Był okropnym ojcem, a potem nagle było cięcie,
on mnie przytulał i pytał, czy nie uderzył za mocno.
To był Jekyll i Hyde.
Harry Potterze, to zaszczyt.
Pamiętam, że powiedziałem koledze,
że dostałem rolę skrzata w Harrym.
Piszczał z radości, a ja zupełnie nie rozumiałem,
jak ważna jest moja postać.
Zrobiliśmy ujęcie, Zgredek podziękował Lucjuszowi,
a ja kopnąłem nogą. Nadepnąłem. Świsnąłem laską.
Chris ogłosił cięcie i poprosił, żeby wytrzeć podłogę, bo się poślizgnąłem.
Ja na to, że się nie poślizgnąłęm.
Tylko skopałem Zgredka ze schodów.
I pomyślałem sobie, że to świetne.
Panie Malfoy.
Panie Malfoy!
Chcę panu coś oddać.
Skarpetka wygląda żałośnie, ale jest bardzo ważna.
To piękno tej postaci.
Pan dał Zgredkowi skarpetę.
Co? Nic ci nie...
Pan wręczył Zgredkowi ubranie.
Zgredek jest wolny.
Jednym z wielkich tematów jest trwałość przyjaźni.
Razem z Richardem Harrisem nieźle się uśmialiśmy.
Mieliśmy animatroniczną wersję feniksa Fawkes'a.
To duży, czerwony ptak, który nie istnieje.
Nie, że jest nierealistyczny, mógłby chyba istnieć.
Richard wszedł, spojrzał na tego ptaka
i powiedział, że świetnie dziś potrafią wytrenować zwierzęta.
W oku feniksa ukryto kamerę. Widać, jak Richard mu się przygląda.
Potem nie chcieli mu tego zniszczyć.
Dalej więc nim ruszali.
Wtedy Richard stwierdził, że ptak na niego reaguje.
Feniksy to fascynujące stworzenia.
Mogą unieść ogromne ciężary. Ich łzy mają moc uzdrawiania.
- Nigdy mu nie powiedzieliśmy. - Nie, myślał, że jest prawdziwy.
To szalone.
Nie wiem, kto inny mógł zacząć tę serię tak jak ty to zrobiłeś.
To wspaniałe uczucie.
Zawsze miałem wyrzuty, że odszedłem.
Kiedy się z wami żegnałem,
nie mogłem uwierzyć, że was zostawiam.
Nigdy cię wystarczająco nie doceniliśmy
za to, co zrobiłeś przy tych dwóch pierwszych filmach.
Dziękuję ci za to.
To była najfajniejsza przygoda mojego życia.
Nie jest ważne, kim się ktoś urodził,
ale kim się staje.
ROZDZIAŁ 2 DORASTANIE
HARRY POTTER I WIĘZIEŃ AZKABANU HARRY POTTER I CZARA OGNIA
Cześć.
Dziękuję za rozmowę.
Kim jest ten mężczyzna?
Kto to jest?
To jest Syriusz Black.
Syriusz Black jest bardzo ważny dla Harry'ego.
To jeden z motywów Jo: nie oceniaj po pozorach.
Harry poznaje Syriusza jako kryminalistę.
Na wolności grasuje morderca.
Mówi pan o Syriuszu Blacku?
Ale co to ma ze mną wspólnego?
A potem Harry go spotyka i w trakcie trzeciego filmu
dowiaduje się, że jest kimś zupełne innym.
Innym niż mu powiedziano.
Gary to wspaniały aktor.
Wybraliśmy go ze względu na jego potencjał mroczności,
ale to wspaniały człowiek, bardzo ciepły.
Kiedy po raz pierwszy poproszono cię o zagranie Syriusza?
Wiedziałem, że Harry Potter istnieje, ale myślałem, że to film dla dzieci.
Ludzie powtarzali, żebym przeczytał książki.
Miałem dzieci, więc chciałem to poznać.
Rozmawialiśmy o mroczniejszym filmie, a książka była ciekawa.
Spotkałem się z Alfonso i chyba to mnie przyciągnęło.
Pamiętajcie, aby uważać na żaby.
Azkaban to dorastanie.
Przechodzą próg pomiędzy dzieciństwem a byciem nastolatkiem.
W pierwszych dwóch filmach Harry jest dzieckiem.
Filmy są bardziej optymistyczne.
Kiedy kończy 13 lat, nad jego życiem
zawisają ciemne chmury.
Musieliśmy to pokazać także stylistycznie.
Co się dzieje?
Nie wiem. Może pociąg się zepsuł.
Więzień Azkabanu to nowa era.
To była dużo mroczniejsza historia.
Dużo dorosłych motywów.
Opis dementorów J.K. Rowling był przerażający.
Chciałem oddać to,
że dementorzy wysysają całą radość.
Że wysysały istotę Harry'ego.
Ale najważniejszy był występ Dana.
Kiedy był Azkaban ? Ile miałeś lat?
Czternaście.
- Naprawdę? Kiedy się poznaliśmy? - Tak.
Naturalnie przyjąłem dość ojcowską postawę.
Chcesz mnie zabić, Harry?
Pierwszą osobą, która zrobiła na mnie wrażenie, był Gary Oldman.
- Pamiętam, że o nim mówiłeś. - Tak, panikowałem.
Mówiłeś, że muszę zachować spokój.
Bo Gary Oldman to gwiazda i muszę być spokojna.
Ja tylko stwierdziłam, że OK.
Sam się bałem.
Powtarzałem sobie, że mam być spokojny. Był gwiazdą!
Dan był z początku trochę onieśmielony, a Gary wspaniały.
Nie tylko jako aktor, ale też jako osoba.
Zaakceptował i zaprosił go do gry.
Miło było na nich patrzeć.
Trochę jakby odzwierciedlali relację ekranową,
bo Harry w pewien sposób traktował Syriusza jak totem.
Totem, do którego nie można się zbliżyć i który jest dość przerażający.
W filmie było podobnie.
Kiedy odkrywają, kim są, wytwarza się między nimi więź.
Pomiędzy ujęciami
siedzieli razem i się śmiali.
Widać było, jak Dan patrzy na Gary'ego,
że darzy go podziwem i szacunkiem.
Kiedy byliśmy we Wrzeszczącej Chacie,
czuliśmy się, jakbyśmy oglądali mecz.
To była prawdziwa gra aktorska. Tego chcieliśmy się nauczyć.
Grał Tim Spall, niepodrabialny Alan Rickman,
David Thewlis, ty, Emma i Rupert.
Bardzo miło, że zaliczyłeś nas do tego grona.
Niesamowite było móc obserwować was jako aktorów,
ale także jako ludzi. Uświadomić sobie, że jesteście ludźmi.
Że pomiędzy ujęciami żartujecie. Że to nie musi boleć.
Może być mocnym przeżyciem. To też mi pokazaliście.
To było bardzo ważne.
- Zabijmy go. - Czekaj.
Ja już się naczekałem!
Całych dwanaście lat!
W Azkabanie!
W całym moim życiu nie zrobiłem sceny z tak wspaniałymi aktorami.
To bardzo długa scena, z wieloma zwrotami akcji.
To była świetna zabawa.
Mocna scena, w której toczy się gra o wiele.
Nie!
Zaufałam ci!
Widać, że Rupert, Emma i Dan są w nią bardzo zaangażowani.
Uwielbiam ją. Wspaniale ją wspominam.
Powiedziałem Dumbledore'owi, że wpuszczasz starego druha do zamku
i oto dowód.
Wspaniale, Snape. Jak zwykle pochylasz nad czymś swój wspaniały umysł
i wyciągasz błędne wnioski.
Uwielbiałem postać Syriusza, jego związek z Harrym.
Jest jak fajny wujek, ale też trochę jak brat.
Na początku wydaje się złą postacią,
ale potem się dowiadujemy, że jest dobry.
- Jest miły, ciepły i fajny. - Ciepły i miły, i dość fajny.
Tak!
Chciałbym znać wtedy całą historię.
Poznawaliśmy ją z każdą książką. Nie wiem, czy ty też,
- bo ty byłeś Harrym. - Nie znałem. Tylko Rickman.
- Rickman? - Miał wtykę.
Jak to się stało?
Bardzo, bardzo szybko powiedział Jo, że chyba musi wiedzieć, co się stanie.
Że tego potrzebuje.
Daj mi tylko powód. Błagam!
- Rickman miał wtykę? - Tak.
Nigdy nie powiedział Chrisowi ani nikomu. Chris pytał się go,
dlaczego coś robi, a on odpowiadał, że dowie się później.
Tak, dowie.
- Tyle, ile musi. - Jak poczeka dekadę.
Dan nie był dzieckiem-aktorem. Był jednym z aktorów.
Alfonso powiedział, że będzie nas traktował jak nastolatków.
Pierwszy dał nam zadanie domowe.
Rozluźnij się.
Chciał nas poznać, więc zadał nam takie zadanie.
Poprosił, abyśmy napisali opowiadanie o naszych postaciach.
Powiedział, że znamy je dobrze.
Lepiej niż ktokolwiek inny, więc mamy mu o tym opowiedzieć.
Po zapisaniu połowy kartki A4
stwierdziłem, że mam wszystko.
A on, że Jo napisała o tym z 500 stron.
Ale mi się wydawało, że to dobrze podsumowałem.
Stwierdził więc, że w porządku.
Emma oczywiście napisała z 12 stron.
Rupert niczego mi nie oddał.
Nie zrobiłem tego.
Zapytałem go, gdzie jego zadanie.
A on na to, że Ron by tego przecież też nie zrobił.
Więc tego nie zrobił.
Na szczęście, Alfons uznał, że tak faktycznie było.
Rupert jest Ronem.
W 100%.
Emma wszystko już wie. Dobrze się przygotowuje.
Kiedy kręcimy scenę,
wszystko z niej po prostu wypływa.
Prawdą jest, że to wspaniali aktorzy.
Syriusz Black znajduje odkupienie
dzięki temu, że Harry poznaje jego prawdziwą tożsamość.
To moment jego uwolnienia.
Wszystko to oddaje symbolicznie
scena ich dwóch odlatujących w świetle księżyca.
Czuliśmy się rodziną, prawda?
- Tak. - Bardziej niż kiedy indziej.
W filmach tego nie ma, bo pracuje się z wieloma osobami,
zaprzyjaźniasz się z nimi, ale potem już ich więcej nie widzisz.
Ale przy Potterze widzieliśmy się znowu.
Tak. Między innymi dlatego to było wyjątkowe.
Robiąc ten film, człowiek miał wrażenie, że staje się częścią historii filmografii.
CAŁKIEM NOWA ERA
W Hogwarcie odbędzie się Turniej Trójmagiczny.
Czara Ognia. W całym tym Turnieju Trójmagicznym
miło było zostać zaskoczonym i zszokowanym
magią scen.
Pamiętam wejście szkoły Beauxbatons i Durmstrang.
To było świetne.
Do czwartego filmu chcieliśmy brytyjskiego reżysera.
- Chcieliśmy wprowadzić element teatru. - Cięcie. Dziękuję bardzo.
Mike jest podekscytowanym, głośny mężczyzną pełnym pasji.
Idealny reżyser do tego filmu.
To był bombastyczny, wspaniały, ekscentryczny film z szybką akcją.
Uwielbiam Mike'a, był świetny. Niemal jakby sam był z książki.
Jakby był postacią z Hogwartu.
Czwarta książka była najdłuższa. Prawie 900 stron.
Jak cegła.
Akcja!
Jeśli ma przykuć dzieci do siedzeń,
film musi być energetyczny.
Był wulkanem energii.
Ekscytował się wieloma rzeczami, i to było bardzo ujmujące,
niemal dziecinne.
Uwielbiał żartować.
Zawsze tego szukał w scenach.
Było tylko kilka filmów, podczas których się denerwowałem.
- Pamiętam... - Dużo się zmieniło, gdy zniknął Columbus.
- Tak, było trochę inaczej. - Inna atmosfera. A Mike Newell...
- Mike traktował nas jak dorosłych. - Tak!
Chyba.
Dobrze się bawiliśmy na planie.
Bliźniacy Weasleyowie, których bardzo lubiłem, mieli walczyć.
Kręciliśmy scenę, w której Freda i George'a
odrzucili z Turnieju Trójmagicznego. Mieliśmy peruki i brody.
Wyglądaliśmy staro. Mike stwierdził, że się na siebie wkurzymy
i że się pobijemy.
Bliźniacy byli dość... delikatni.
Cięcie!
Powiedziałem im, aby zagrali to mocniej.
Mike podszedł i zapytał,
kto chce się bić.
Jak ten głupi się zgłosiłem.
Byłem pulchnym 60-latkiem.
Naprawdę nie powinienem był.
Rzucił się na mnie!
Więc oddałem mu tym samym.
Pamiętam, że chwyciłem go w pasie, próbując nim rzucić.
Złamałem sobie kilka żeber. Bolało jak jasny piorun.
Ale, oczywiście, najlepsze było to, że zrobiłem z siebie kompletnego idiotę.
Wszystkim potem było wesoło.
Nie powinno się łamać żeber reżysera.
DORASTANIE
Czara Ognia to film o nastolatkach.
Pierwsze miłości, pierwsze randki.
Zapraszanie na Bal Bożonarodzeniowy.
W filmie były wszystkie te dziwne chwile, które przechodzi się jako nastolatek.
Tak to odczuwaliśmy, bo to właśnie wtedy przeżywaliśmy.
Ile myśmy z Emmą przedyskutowali i doradzali sobie nawzajem
na temat pisania do dziewczyn i chłopaków!
Ktoś wysłał mi serduszka. Co to miało znaczyć? Jakiś koszmar.
Był dla mnie trochę jak starszy brat.
W tym filmie latało mnóstwo hormonów.
Sporo było miłostek, randek i rozstań.
Tak samo jak w szkole. Taka sama atmosfera,
tylko lekcje to była na przykład Ochrona przed Czarną Magią.
Ten film był chyba najbardziej szalony pod tym względem, przynajmniej dla mnie.
Dokładnie tak, jak można by myśleć.
Szczególnie, gdy byliśmy razem z uczniami Beauxbatons i Durmstrangu.
Do naszej normalnej grupy hormonalnych nastolatków
dodajmy dwie duże grupy nowych osób.
Wszyscy odstrzeleni do filmu.
Tak, to było niesamowite.
Czemu muszą chodzić w stadach?
Jest lekko dziwnym nastolatkiem,
ale bardzo niezwykłym.
To chyba dość niezwykłe dla takiego bohatera.
Zabijasz smoki. Jeśli nie dasz rady zdobyć randki, to kto?
Chyba wolałbym jeszcze raz zmierzyć się ze smokiem.
Postać Harry'ego była ujmująca.
Nie musiałem się bardzo wysilać,
żeby pokazać moją dziwną, nastoletnią naturę.
- Cho? - Tak?
Zastanawiałem się, czy...
Czy może nie chciałabyś pójść ze mną na bal.
Proszę? Nie usłyszałam.
To oczywiście opowieść o dojrzewaniu.
Jedna z dużych scen dotyczyła Balu Bożonarodzeniowego.
Bal to przede wszystkim taniec.
Scena, w której uczniowie uczą się tańczyć,
to typowa scena szkolna.
Po jednej stronie dziewczyny, po drugiej chłopcy.
Byliśmy w dużym pokoju w Oxfordzie.
Maggie stała na środku i uczyła ich tańczyć.
Oczywiście wybrała Ruperta i kazała mu...
- Połóż dłoń na mojej talii. - Na czym?
Chłopak ma 14 lat i wie, jak nas rozbawić.
To było świetne!
Co dziwne, czułem się trochę skrępowany.
Nigdy wcześniej nie tańczyłem z kobietą, to było dla mnie nowe.
- Nigdy mu tego nie zapomnimy, prawda? - Nigdy.
Oczywiście bliźniaki nieustannie mnie gnębiły.
Męczyliśmy go i tak, jeszcze zanim zaczęli filmować.
Powiedzieli mi, że zanim zaczniemy filmować,
zaplanowano ćwiczenia z tańca.
Zapytaliśmy, czy zna kroki.
Nie był pewny.
Powiedzieliśmy mu, że jest układ, który wszyscy ćwiczyliśmy od 6 tygodni.
Trochę mnie denerwowali.
I w tę stronę.
W pewnym momencie prowadzić będziesz ty. Zrozumiano?
Cięcie.
Jednym z najbardziej czarujących dni był Wielki Bal.
Było tam mnóstwo pięknych, młodych ludzi, elegancko poubieranych.
Kurka wodna!
- Co to jest? - To moje szaty.
Szaty miał bardzo szerokie klapy i były bardzo długie.
W tym człowiek nie mógł czuć się dobrze.
Wyglądam jak moja ciotka Tessie!
I śmierdzę jak moja ciotka Tessie.
Z tamtego wieczoru pamiętam twój ogromny, sześciowarstowy kołnierz.
Ten z falbankami. Ten mi się nawet podobał.
To było w stylu Weasleyów.
Tak, był idealny.
Czułem, że dałem radę, a niewielu by dało radę.
Emma oczywiście wyglądała przepięknie w ślicznej sukni.
A my z Rupertem wyglądaliśmy, jakbyśmy grali w Austin Powers
albo jakoś tak.
Wygląda pięknie.
Po raz pierwszy Harry i Ron, szczególnie Ron, dostrzegają Hermionę,
jako młodą kobietę.
A nie tylko przyjaciółkę.
Czy z Wiktorem Krumem idzie Hermiona Granger?
Nie. Zdecydowanie nie.
Każdy może się z tym utożsamić. To właśnie uwielbiam w takich historiach.
Są podobne do tego, co przeżywamy naprawdę.
Jak ta pierwsza szkolna potańcówka.
To te same emocje, niepokój, niepewność siebie.
Wiedziałam, że to ważne i czułam się okropnie.
Wiedziałam, że to ma być chwila, kiedy z kaczątka wykluwa się łabądź.
Nagle pojawiła się presja.
Nie machaj tak rękoma, dobrze?
Mike Newell uczył mnie, jak mam zejść ze schodów.
"Za bardzo ruszasz rękoma".
"Idziesz za szybko. Musisz iść wolniej".
Dawał mi z milion wskazówek, jak mam zejść ze schodów.
I, oczywiście, z nich zleciałam.
Wszyscy byliśmy skrępowani.
Powiedzieli, że nauczymy się kilku kroków.
Ufasz mi, prawda?
Nie jestem tancerzem. Nigdy się tego nie nauczę.
Chyba wypadłem w tej scenie dość sztywno.
Popatrz na to.
Stylowo. Szczęściarz.
Z Emmą zawsze się
bardzo lubiliśmy.
Weszłam do sali, gdzie nas uczyli.
Mieliśmy narysować, jak według nas wygląda Bóg.
A Tom narysował dziewczynkę z czapką z daszkiem na bakier i deską.
Po prostu od razu się w nim zakochałam!
Chyba akurat robili mi makijaż i fryzurę.
Ktoś między wierszami powiedział, że się we mnie zadurzyła.
Przychodziłam rano wcześniej i szukałam jego numeru na planie.
To był numer siódmy.
I jeśli miał się pojawić na planie, to był bardzo ekscytujący dzień.
Był trzy lata starszy ode mnie.
On oczywiście traktował mnie jak młodszą siostrę.
Byłem wobec niej bardzo opiekuńczy.
Od zawsze miałem do niej słabość.
Aż do dziś.
Tak naprawdę przy Tomie
mogłam częściej się otworzyć.
To pewnego rodzaju więź.
To nie była romantyczna więź.
Po prostu się kochamy.
Tyle mogę o tym powiedzieć.
- Razem! Raz. Dwa. Trzy. - Dwa. Trzy.
W Czarze Ognia świat się zmienia i pojawia się Voldemort.
TEN, KTÓREGO IMIENIA NIE WOLNO WYMAWIAĆ
Obsadziłem Ralpha Fiennesa, bo jest jednym z najlepszych aktorów pokolenia.
Wiedziałem, że ma wielki talent.
Ma w pewien sposób delikatną, subtelną siłę osobowości.
Moja siostra miała wtedy dzieci w wieku 10, 11, 12 lat.
Nie wiedziałem, co z tym Harrym zrobić.
Zapytałem jej, kim jest Voldemort.
Była w szoku, że zaproponowali mi tę rolę.
"Musisz to wziąć!"
Pokazali mi rysunki, jak bym miał wyglądać.
Tego nie oczekiwałem.
Pomyślałem, że to mocna charakteryzacja.
Nie czułem, że Voldemort jest aż tak ludzki jako esencja zła.
Wiem, że był człowiekiem, ale stał się wężopodobnym potworem.
Próbowałem więc tego wężowego syku.
Taki ochrypły szept.
Oddech na oddechu.
Ach, Harry Potter.
Chodź, aby umrzeć.
Ralph chciał być z innego świata, zły do szpiku kości.
Najlepszym sposobem było pozbawienie go nosa.
Uwaga, on ma nos.
Miał na sobie naklejki. Nie był aż tak straszny jak na ekranie.
Chyba że akurat ktoś krzyknął "Akcja".
Wtedy trochę się go bałem.
Mogę cię dotknąć.
Nakładanie makijażu trwało około trzech godzin.
Malowanie rąk, paznokcie, zęby.
I nawet z moim nosem
czułem się potężny.
Zły.
W tej scenie najlepsze było to,
że ludzie myśleli, że Cedric Diggory będzie ważny.
A on w tej konfrontacji ginie.
- Zabij niepotrzebnego. - Avada Kedavra!
Cedric!
Harry'emu udaje się zabrać ciało i wylądować
na końcu konkursu.
Ojciec Cedrica myślał że jego syn wygrał.
A potem sobie uświadomił, że jego dziecko nie żyje i zawył.
To mój chłopak!
Mój chłopak!
Nagle stało się coś zupełnie nieoczekiwanego.
Nagle uświadamiamy sobie, że ten film jest także o śmierci.
To mocna scena, bo to także pierwszy raz,
gdy Harry czuje śmierć kogoś młodego i mu bliskiego.
To scena, w które zdajesz sobie sprawę,
że to niby film dla dzieci, ale opowiada mroczną historię.
On wrócił!
Voldemort wrócił!
Śmierć Cedrica Driggory'ego to moment dojrzewania serii.
Dzieci nie są już dziećmi. Muszą się skonfrontować
z niebezpieczeństwami dorosłości, a wszystko zaczyna się w tej chwili.
Lord Voldemort zamordował Cedrica Diggory'ego.
Cała trójka mierzy się z przeciwnościami.
Tak rodzi się przyjaźń.
"Chroni cię, mówiąc krótko, twoja zdolność do miłości!"
powiedział głośno Dumbledore.
"To chyba jedyna rzecz, która może cię ochronić
przed pokusą mocy tak silnej jaką ma Voldemort.
Mimo całego pokuszenia, wytrwałeś
całe to cierpienie i zachowałeś czyste serce. "
ROZDZIAŁ 3 ŚWIATŁO I CIEMNOŚĆ
HARRY POTTER I ZAKON FENIKSA HARRY POTTER I KSIĄŻĘ PÓŁKRWI
BANK GRINGOTTA
To bardzo miłe, że pozwalasz nam to zrobić u ciebie w domu.
Wiem, to bardzo miłe.
Zawsze chciałam tam wejść. Zobaczmy, czy mi się uda.
Och, faktycznie nie wyglądają zbyt dobrze.
- Ciągle tu są. - Naprawdę ciągle tu są.
Czy ktokolwiek dał im coś do jedzenia? To takie smutne.
- Dobrze, teraz bądź Harrym. - Dobrze, dziękuję.
- Ja pójdę w prawo, ty w lewo. - Ścigamy się. OK?
- Na twój znak, raz, dwa, trzy! - O, Boże!
Obściskujemy się tutaj!
Skończ już z tym!
Wiesz co? Zrobiłam pewne zdjęcie.
Ostatniego wieczora pomyślałam, że coś znajdę.
I poprosiłam o twój autograf.
- Boże, i co napisałem? - Przeczytaj. Tak dobrze cię widzieć!
- Boże. - Co tam jest?
Droga H.B.C. Granie z tobą było przyjemnością i psychozą.
Wow! Cóż za słowa.
- Nadal mi się to podoba. - To bardzo poetyczne.
Na koniec i tak zawsze przynosiłem ci kawę. Kocham cię bardzo.
i co dalej?
- Możesz to powiedzieć! - Mogę. Teraz już możemy.
"Naprawdę cię kocham. Smutek, że nie jestem starszy o dziesięć lat ".
- "Mógłbym mieć szansę". - Nic się nie stało.
- "Buziaki. Dzięki, że byłaś tak fajna". - Czy to nie miłe?
- Będę to traktować jak skarb. - Dziękuję.
Czytam to w ciężkich chwilach.
Nadchodzą ciężkie czasy, Harry. Musimy się przygotować.
Grałem w filmie piątym Zakon Feniksa.
Zobacz, mam tu moje zęby.
Helena przyniosła zęby. Zapewniła mnie,
- że w ogóle ich nie myła. - Nie, to faktyczny relikt.
To już 11 lat...
Tak, trochę śmierdzą.
Zaraz je założysz.
- Zakładasz. - I jak?
Och, już nie pamiętałem.
- Pamiętasz mnie? - Pamiętam... to jest...
- Zęby pomogły. - Z postacią?
To miał być kamuflaż. Kiedy zaproponowano mi rolę,
Jo wysłała mi w sekrecie wiadomość:
"Wiele ci nie powiedzą, ale to będzie ważna postać".
Gra Bellatrix była zabawna, bo była dziecinna i niegrzeczna.
- Totalna anarchistka. - I psychopatka.
Ona się tym wszystkim bawiła, co jest jeszcze bardziej niepokojące.
Bellatrix nie uważała, że jest zła. Wręcz przeciwnie.
Musiałam znaleźć powód, dlaczego krzywdziła innych
i dlaczego jest tak nieczuła.
To czyni ją potężną.
Maleńki, tyci Potter.
Bellatrix była tak dzika, że nie dało się jej kontrolować.
Od razu wiesz, co zaraz powie.
To bardzo ciekawe zadanie dla aktora, bo czego by nie zrobiła w jednym ujęciu,
nie oznaczało, że to samo zrobi w następnym.
Pamiętam, że próbowałem kierować tą sceną,
a ona się przy tym tak wybornie bawiła.
Robiła cokolwiek, na co miała ochotę. Rechotała, skakała.
Uspokój się.
Mówiła, na co miała ochotę.
Nigdy nie wiedziałem, próbowałem ją ujarzmić.
Ty brudny półkrwi mieszańcu!
Spokojnie. To ciekawski chłopak, prawda?
Chciałem krzyczeć, żeby się zamknęła.
Draco.
- Zabiłam cię, prawda? - Zabiłaś, ale...
Ktoś musiał.
Pamiętam, że rzucaliśmy mnóstwo zaklęć.
Byłeś świetnym czarodziejem. Ja też byłam świetną czarownicą.
Nakręciliśmy taką perełkę, a oni to wycięli.
To mnie zdenerowowało, bo ćwiczyłam z tą różdżką tygodniami.
- Byliśmy na tym planie całymi dniami. - To była scena z widownią.
To był jeden z moich pierwszych dni, a ty spadłeś przez Zasłonę.
- Zasłonę, prawda? - Tak.
Potem ludzie się zastanawiali, czy on wróci.
Czy można wrócić zza Zasłony?
Nie można.
Avada Kedavra !
Dla nas, młodszych aktorów, to było ciekawe doświadczenie.
Była pewna grupa aktorów, jak Maggie, David Bradley i Alan.
Oni nas znali odkąd mieliśmy po 11 lat.
Kiedy pojawiłaś się ty, miałem 15 albo 16 lat.
Gary i ty traktowaliście nas w bardziej dorosły sposób.
Uwielbiałem to. Widzieliście, że można nas trochę popchnąć,
bo my też chcieliśmy zostać aktorami.
DOJRZEWANIE
W Zakonie Feniksa świat stał się bardziej polityczny.
Potrzebowaliśmy reżysera, który poradziłby sobie z tym w zabawny sposób.
David Yates świetnie pracuje z aktorami, popycha ich we właściwym kierunku.
Trzeba się rozwijać ze względu na sam rozwój.
David był miłym, przyjaznym facetem,
bardzo leżało mu na sercu dobro naszych postaci.
Wiele się z nim spotykaliśmy w cztery oczy.
Zacząłem pracę nad Zakonem Feniksa , myśląc o młodych aktorach.
Zastanawiałem się, jak mają dorastać.
Jak sprawić, aby film był bardziej dorosły, mroczniejszy.
Musiał być szerszy, mocniejszy i jeszcze bardziej przerażający.
Film był dużo większy i bardziej złożony.
Od spraw dziecięcych do wpływania na losy świata.
To dopiero chłopiec! Słowo więcej, a możesz go od razu przyjąć do Zakonu!
I dobrze! Chcę dołączyć. Jeśi Voldemort zbiera armię, chcę walczyć.
Kiedy zaczynałem, studio i David mi powiedzieli,
że Emma nie wie, czy chce robić kolejne filmy.
Harry!
Ludzie zapominają, czego się podjęła i z jaką gracją to robiła.
Dan i Rupert mieli siebie.
Ja miałem swoich przyjaciół.
A Emma nie tylko była młodsza, była też sama.
Emma!
Znalazłam pewien wpis z pamiętnika, w którym, hmm...
Czasami czułam się samotna.
Nigdy o tym nie rozmawialiśmy, bo byliśmy dziećmi.
14-latek nie pyta drugiego 14-latka
o jego stan psychiczny.
Zakon Feniksa.
Zrobiło się wtedy dość ostro.
Zastanawiałaś się nad rezygnacją. Nigdy o tym nie rozmawialiśmy.
Tak. Chyba się bałam.
Nie wiem, czy kiedykolwiek czułeś,
że tak już będzie na zawsze.
Tak. Przez cały czas miałem takie wrażenie.
Podobnie jak Emma.
Zastanawiałem się, jak moje życie by wyglądało, gdybym zrezygnował.
Ale nigdy o tym nie rozmawialiśmy.
Każdy przechodził przez to we własnym tempie,
w swoim czasie.
Nie pomyśleliśmy, że możemy mieć podobne odczucia.
Tak...
Sława dość mocno mnie przygniotła.
Nikt mnie nie przekonywał, żebym skończyła filmy.
Fani szczerze życzyli nam sukcesu,
a my szczerze się wspieraliśmy.
Czy to nie wspaniałe?
Spotkania z ludźmi zawsze są świetne. Te filmy dużo dla nich znaczą.
Dorastali razem z nami.
Pomogły im w trudnych momentach.
Jestem bardzo dumny, że byłem częścią fenomenu,
który był tak ważny dla tak wielu osób.
Myślałem o czymś, co powiedział mi Dumbledore.
O czym?
Że mimo że czeka nas walka,
mamy jedną rzecz, której Voldemort nie ma.
Tak?
Coś, o co warto walczyć.
Z moim synem, Billym, oglądaliśmy je co wieczór.
Gdyby było nam smutno w niedzielę, włączaliśmy Pottera.
To było pocieszające.
Cieszę się na moment, gdy będę mógł je obejrzeć z moimi hipotetycznymi dziećmi.
- Ten film miał ogromny wpływ. - To niewiarygodne.
WYRZUTKOWIE
Pisałam do J.K. Rowling,
odkąd skończyłam 11 lat, aby jej podziękować.
Że życie bez Harry'ego byłoby dość kiepskie.
Miałam szczęście, bo przeczytała i odpisała na mój list.
Jestem jedną z tych szczęśliwców,
którzy mogą powiedzieć, że pisali listy z J.K.Rowling.
CZY CHCESZ ZAGRAĆ W FILMIE? ROLA LUNY LOVEGOOD
Pierwsza część przesłuchania miała charakter otwarty.
Każdy mógł przyjść.
DOŚWIADCZENIE NIEWYMAGANE
Stwierdziłam, że to moja szansa. Że ruszamy do Londynu.
Polecieliśmy, oczywiście.
W kolejce stały tysiące ludzi.
Bardzo żywo pamiętam Dana.
Był na mojej próbie ekranowej.
Jemioła.
Coś do mnie mówił, a ja zapominałam odpowiedzieć,
bo byłam tak przyzwyczajona, że znam go z ekranu.
Więc po prostu się zawieszałam...
I chyba to nadało pewnego charakteru Lunie.
Ona jest trochę nie z tego świata.
Cześć wszystkim.
Strasznie wyglądasz, Ronie.
A potem odkrył tajemny świat dziwaków, wyrzutków,
ludzi o dziwnych mocach,
którzy byli jednak bardzo ludzcy, głębocy i wrażliwi.
Film w pewien sposób pomógł ludziom akceptować w sobie te części.
Pokazanie tej dziwności na ekranie
zaprezentowanej jak supermoc było dość uwalniające.
Pamiętam, kiedy was zobaczyłem po raz pierwszy.
Największa zgraja dziwaków, jaką moje oczy widziały.
- I proszę, co z tego wyszło. - Nadal jesteśmy zgrają dziwaków.
Może, ale macie też siebie.
Nie byłem dobry w szkole.
Lepiej poszukaj w Przewodniku zielarskim Goshawk.
Nie miałem wielu przyjaciół.
Patrz, gdzie leziesz, Longbottom.
Myślę, że dobrze jest być wyrzutkiem. Pewnie dlatego filmy są tak popularne.
Każdy chce poczuć, że gdzieś pasuje.
To ulga w samotności.
Byłem dość nieśmiałym dzieckiem. Znałem to uczucie,
gdy nie wiesz, gdzie jest twoje miejsce.
Ciężka praca jest ważna.
Ale jest coś jeszcze ważniejszego.
Wiara w siebie.
Wszyscy czuli się bardziej akceptowani,
oglądając postaci, które nie były akceptowane.
KIEDY HARRY POZNAŁ GINNY
Bonnie na początku miała może dziewięć lat.
- Mamusiu, widziałaś mój sweter? - Tak, kochanie. Na kocie.
Cześć.
Relacja Ginny i Harry'ego
rozwijała się powoli, wiążąc ich z rodziną Weasleyów.
Harry sam właściwie stał się Weasleyem.
W ogóle się tego nie spodziewałem, szczególnie w książkach.
Bonnie była najmłodsza z nas.
Więc było to trochę dziwne.
Zamknij oczy.
Pojawiła się pewnego rodzaju presja.
To ukochany bohater tej historii.
Wszyscy znamy się od sześciu czy siedmiu lat.
Widzieliśmy, jak dorastamy, a teraz mieli patrzeć, jak się całujemy.
Świetnie, co?
Jo napisała mnóstwo świetnych postaci kobiecych.
Jestem taka dumna z tego, kim stały się Bonnie, Evanna i Katie.
Wszystkie zostały niesamowitymi aktywistkami.
Każda z nich jest wspaniałym człowiekiem.
- Stęskniłem się za tobą. - Naprawdę? Och, dziękuję.
Czy coś dostałeś? Ja sporo nakradłam.
- Naprawdę? Nie wiedziałem, - Powinnam była ci powiedzieć.
To mnie pociesza, bo chciałem zwinąć moją różdżkę.
Gdybym to zrobił, to pewnie bym już ją zgubił.
Wiesz, że one nie działają?
Powiedziano mi, że...
- Z czasem, jeśli ćwiczysz... - Że zadziała.
To śmieszne, gdy dziś o tym myślę.
Wykonywaliśmy takie dopracowane ruchy i nic się nie działo.
Nic. Chociaż raz mi się coś przytrafiło.
Powiedzieli, że tym razem wysadzimy...
Tak! Pozwolili ci to zrobić.
Powiedzieli, że jak rzucisz zaklęcie, chatka wyleci w powietrze.
Byłam bardzo zaskoczona i przerażona własną reakcją.
Bo pomyślałam: wow.
Niesamowite poczucie władzy.
Po prostu wskazałam to różdżką.
I wyleciało w powietrze.
Większa satysfakcja niż unoszenie liścia.
Tak.
Co Draco robił z tą dziwną szafą?
Kim byli ci wszyscy ludzie?
Nie rozumiesz? To ceremonia. Inicjacja.
Przestań, Harry.
- Wiem, do czego zmierzasz. - To już się stało. Jest jednym z nich.
Jednym z kogo?
Harry'emu się wydaje, że Draco Malfoy jest Śmierciożercą.
Dziecko, któremu nie poświęcano uwagi, nie darzono motywującą miłością rodziców,
może czuć złość i nienawiść i przejść na ciemną stronę.
Jak śmiesz tak do mnie mówić w moim własnym domu!
Zmiana Draco jest bardzo związana z próbami zadowolenia
lub nie ojca.
W szóstym filmie zmuszają go do popełnienia strasznej zbrodni.
Podjął próbę zamordowania Dumbledore'a.
Oczywiście się załamał.
Draco.
Lata temu znałem chłopca, który podejmował złe decyzje.
- Pozwól mi pomóc. - Nie chcę twojej pomocy!
Nie rozumiesz?
Muszę to zrobić.
Muszę cię zabić albo on zabije mnie.
W Księciu Półkrwi mogliśmy nagle lepiej poznać
tę złą postać, która wcześniej zawsze była
dwuwymiarowa i dać jej możliwość
opowiedzenia swojej złożonej i interesującej historii.
Usiadłem z nim i powiedziałem mu, że to okazja, aby zabłysnąć.
David Yates powiedział, że jeśli uda mi się wywołać
choć ułamek empatii lub sympatii dla niego, to spełnię zadanie.
Zrób to.
W mojej opinii Draco jest bohaterem.
Harry zawsze postępuje właściwie, podejmuje dobre decyzje.
Nie ma dylematów. Draco zrywa łańcuchy
okropnej rodziny, swoich obowiązków
i oczekiwań względem niego.
Tom stworzył tę walkę na ekranie
i naprawdę pokazał te niuanse i złożoność
pola minowego, przez które przechodził.
To robiło wrażenie.
Nie.
Severus.
Proszę.
Avada Kedavra !
Wspaniale jest wrócić, ale jest takie dziwne uczucie...
Chyba szoku, że tylu ludzi, o których myśleliśmy,
że będą jeszcze z nami, już nie ma.
Jak Helen, Alan i Richard...
Tak.
Byli jak rodzina.
- Żałoba jest taka sama. - Tak.
- Za szybko odeszli. - Tak.
Nie żałuj martwych, Harry.
Żałuj żywych.
A przede wszystkim tych, którzy żyją bez miłości.
Życie marzeniami i zapominanie o życiu nie jest dobre, Harry.
Richard Harris był szczególną, ciepłą osobą.
Był wyjątkowy.
Richard to był klasyk.
Pewnie jeden z najzabawniejszych osób, jakie spotkałem.
Był diabolicznym 11-latkiem w ciele 70-kilkulatka.
Obrócisz się jeszcze raz?
Miał błysk w oku.
To bardzo pasowało do Dumbledore'a.
Czyli woskowina z uszu.
Richard Griffiths był wyśmienitym panem Dursleyem.
Magia nie istnieje.
Z werwą i pasją pokazywał ten zły charakter.
Jego odejście było dla mnie trudne.
Dużo wiedział, o wszystkim chciał opowiadać.
Zastanawiałem się, kiedy się zobaczymy, panie Potter.
Miałem niezwykłe szczęście
poznać tylu wspaniałych ludzi, których już nie ma.
Pewnego dnia jako starzec powiem, że znałem tę legendę.
Wiem, że nie powinnam tu być.
Sam Czarny Pan mi to zakazał.
Helen McCrory grała moją żonę.
Powiedziałem, że spotkałem najlepszą aktorkę, jaką widziałem.
Chodź.
Cieszę się, że mogłem z nią pracować
i tyle się śmiać na planie.
Wiele mnie nauczyła.
Nie mogę nawet o tym mówić.
Hmm...
Umiała w pewien sposób
okazywać empatię w oczach.
Praca z nią była wspaniała.
Mogę was nauczyć jak oczarować umysł i usidlić zmysły.
Alan Rickman nigdy nie traktował mnie jak dziecka.
Wszystkie moje przemyślenia traktował niezwykle poważnie.
To było bardzo ujmujące.
Alan był wspaniałym przyjacielem.
Pewnego razu graliśmy jego ostatnią scenę.
Jest twoja i tylko twoja.
Czyżby?
Trochę mnie onieśmielał.
Był precyzyjny, idealnie wypowiadał każdą kwestię.
Trochę ze sobą konkurowaliśmy.
Snape i Voldemort.
Dwóch aktorów delektowało się tym metaforycznym pojedynkiem.
Alan był w tym sensie magiczny.
Ci, którzy nas kochają, nigdy nas zupełnie nie opuszczają.
Zawsze znajdziesz ich...
tutaj.
KU PAMIĘCI
Zapamiętaj: nie jesteś sam.
Czarna Różdżka.
Najsilniejsza różdżka w historii.
Kamień Wskrzeszenia.
Peleryna-Niewidka.
Razem tworzą Insygnia Śmierci.
Razem czynią cię panem śmierci.
Chłopiec, którzy przeżył.
Harry!
Chodź, aby umrzeć.
Avada Kedavra !
Środki, jakie podjęli, aby chronić swoje rodziny,
uświadomiły mu bardziej niż cokolwiek,
że naprawdę chcieli ruszyć z nim
i że dokładnie wiedzieli, jak bardzo niebezpieczna będzie to misja.
Chciał im powiedzieć, ile to dla niego znaczyło,
ale nie znajdował dość mocnych słów.
ROZDZIAŁ 4 COŚ, O CO WARTO WALCZYĆ
HARRY POTTER I INSYGNIA ŚMIERCI: CZĘŚĆ I HARRY POTTER I INSYGNIA ŚMIERCI: CZĘŚĆ II
Chodzenie po planie jest jednocześnie fajne i dziwne.
Widzę plany, na których graliśmy jako dzieci
które traktują wszystko z taką ilością szacunku, z jaką to możliwe.
Tak, to dziwne, nostalgiczne uczucie.
Czy pamiętacie mojego chomika?
- Tak! - Millie.
- Nie pamiętałem jego imienia. - Nie szkodzi. Spoczywaj w pokoju, Millie.
Pamiętam, że miałaś chomika i że ci go zazdrościłem.
Dział stolarski zrobił dla niego trumnę.
Kiedy Millie zdechł, projektanci zrobili dla niego
własną, personalizowaną, drewnianą trumnę z aksamitną wkładką.
- Była piękna. - I wygrawerowali na niej jego imię.
Byłam zrozpaczona.
Czy zorganizowaliśmy pogrzeb? Chyba powiedzieliśmy kilka słów.
Ciągle chciałam go wyjmować i głaskać, mimo że już nie żył.
Nie pozwolili mi na to, Millie musiał zostać w trumnie.
Tyle z tego już zapomniałem.
Chociaż nie wydaje się, że minęło tyle czasu.
Wiem!
Ale i tak wyglądamy lepiej niż w epilogu.
To zdecydowanie zwycięstwo.
- Torba? - Tak.
Sweter?
Tak. To czoło!
I ta gruba marynarka!
Tak, to było...
Tak, ty go wybrałeś.
- Kazałeś go sobie dać. - Tak, chciałem wszystko.
Byłam z ciebie taka dumna.
Nikt do końca nie rozumie, czego doświadczyliśmy.
To było dość niezwykłe.
Chyba David Yates opisał nas jako astronautów,
bo nikt inny nie doświadczył tego na taką skalę,
i to nas zawsze będzie łaczyć.
Moje najlepsze wspomnienia to te, gdy we trójkę siedzieliśmy
i wiedzieliśmy, że musimy sobie pomagać.
Bo było zimno albo musieliśmy gdzieś stać.
Albo byliśmy wykończeni.
"Dan, czy mogę na tobie zasnąć
pomiędzy ujęciami, bo jestem tak wykończona?"
Chyba wszyscy na sobie spaliśmy
w największych katedrach i budowlach w Wielkiej Brytanii.
W ciągu tych dziesięciu lat zbudowaliśmy duże zaufanie do siebie.
Gdy robiliśmy jakiś numer kaskaderski, ufałam, że któryś z was mnie złapie.
Żeby zbudować taki poziom zaufania trzeba...
Istnieje niewiele środowisk, w których masz tyle czas, aby coś takiego zbudować.
To było połączenie niewerbalne. We trójkę mogliśmy przekazywać
sobie cokolwiek bez mówienia. Po prostu wiedzieliśmy, co trzeba zrobić.
Każdy z nas dbał o drugiego.
Muszę się przebrać.
- Jak, na miłość... - Niewykrywalne zaklęcie zwiększające.
Jesteś naprawdę niesamowita.
Zawsze się dziwisz.
Te filmy były zupełnie inne.
Byliśmy daleko od Hogwartu.
Jeździliśmy po różnych miejscach.
Atmosfera była mroczniejsza. Było inaczej.
Dumbledore każe ci znaleźć horkruksy, ale nie mówi jak je zniszczyć?
To było odświeżające. Gra była dużo poważniejsza.
To była okazja, aby lepiej pokazać te postaci.
Idziesz czy zostajesz?
Widziałem waszą dwójkę ostatniej nocy.
Ron, nic nie było!
Ron!
Nie byłam pewna co do sceny, w której mieliśmy zatańczyć.
Wydawała mi się naprawdę dziwna.
O tak.
Teraz to jedna z moich ulubionych scen.
To dlatego, że tak dobrze się znaliśmy.
Z nikim innym by to tak nie wyszło.
To było ciekawe, bo robiliśmy Harry'ego Pottera ,
a reżyser nagle stwierdził, że robimy scenę z wolnym tańcem.
To zupełnie nie pasowało do takiego filmu.
Ta scena tyle wyraża, a nic nie mówiliśmy. Świetne.
A nasze postaci trochę się zabawiły.
My też.
- Chyba tego też potrzebowaliśmy. - Tak, zdecydowanie.
Zdradziecka morda. Czy nikomu już nie można ufać?
W ostatnim filmie pojawiła się sekwencja, gdy biegliśmy przez las.
Biegliśmy między drzewami, uciekając przed Szmalcownikami.
I akcja.
Nie czekaj. Łap ich!
Pamiętam, że ścigaliśmy się z Emmą,
o to, kto będzie pierwszy.
- Piątka. To było świetne! - I cięcie.
Mam wrażenie, że Rupert zawsze dawał nam wolną rękę.
"Róbcie, co chcecie".
Dla mnie bieganie jest numerem kaskaderskim.
Chodzenie też.
Zdecydowanie nie lubię oglądać wielu scen ze sobą.
Ale oglądałem was i myślę, że byliście świetni.
Przypomniało mi się coś bardzo miłego.
Pamiętam, że mówiliśmy sobie nawzajem, że dobrze nam poszła scena.
Szczególnie, że gdy zaczynaliśmy młodo, nie za bardzo wiedzieliśmy, co robimy.
A potem kiedy ktoś coś faktycznie zagrał, od razu sobie gratulowaliśmy.
- Chyba szło nam lepiej! - Świetnie was poszło!
Oczywiście całowanie
- było najbardziej przerażające. - Och, tak.
Dlaczego?
Dla obydwojga z nas.
OCZEKIWANIE
Jestem Hermiona Granger.
A wy?
Ron Weasley.
Miło mi.
"Masz mówić Leviosa, nie Leviosa!"
Ta dziewczyna to koszmar.
Serio, nic dziwnego, że nie ma przyjaciół.
Chyba cię słyszała.
- Napięcie budowali przez całą serię. - Osiem filmów.
Uwielbiam relację miłosną pomiędzy Ronem a Hermioną.
I to, że ona ciągle gdzieś tam jest.
Ten związek był wstrzymywany przez tak długi czas.
Trochę... pasty.
Slughorn też urządza przyjęcie świąteczne, wiecie?
- Możemy kogoś zaprosić. - Pewnie weźmiesz McClaggena.
Publiczność bardzo chciała, aby się pocałowali.
- Właściwe chciałam zaprosić ciebie. - Naprawdę?
W tym tygodniu kręcimy scenę, o której musimy porozmawiać.
To będzie pocałunek Rona i Hermiony.
- Co? - Pocałunek Rona i Hermiony.
- W tym tygodniu? - W Komnacie Tajemnic.
W chwili wielkiego niebezpieczeństwa
zwracają się do siebie i całują.
Czekaliśmy na to siedem filmów.
Rozmawiałem z każdym z nich w przyczepach, żeby dobrze się z tym czuli.
To było jak przygotowanie do meczu.
Mówiłem, że na pewno pójdzie im świetnie.
To miał być dramatyczny pocałunek.
A my byliśmy sztywni i ciągle się śmialiśmy.
Byłam przerażona, że nigdy tego nie zrobimy.
Nie mogliśmy podejść do tego poważnie.
A ja tego nie ułatwiałem,
bo podobno zachowywałem się jak idiota
i przyszedłem na plan, żeby zobaczyć, jak się całujecie.
Wszyscy byli na planie! I powtarzali, że to będzie dobre!
Przepraszam za to.
Wiedziałam, że muszę przejąć inicjatywę,
bo Rupert by tego nie zrobił.
Więc to po prostu zrobiłam.
Bez wahania!
Potrzebowałam pewnego impetu, żeby to zrobić.
Jak zobaczyłem twarz Ruperta podczas tego pierwszego ujęcia,
był totalnie zaskoczony.
Chyba tego w ogóle nie pamiętam.
Pamiętam tylko, jak się zbliżałaś.
Za każdym razem, gdy to opowiadasz,
to brzmi, jakby to był dla ciebie horror.
- Nie było tak źle. - To znaczy...
Całowanie Ruperta było jednym z najtrudniejszych zadań.
To było złe, z różnych względów.
Dan, Rupert i ja jesteśmy jak rodzeństwo.
Siema!
Harry!
Dla nas wszystkich to dużo znaczyło.
Pamiętam tę scenę,
w której mówiłeś, że sam się tym musisz zająć.
Przytuliłam cię, żeby się pożegnać.
- Pójdę z tobą. - Nie. Zabijcie węża.
Wiedziałam, że żegnam się z serią. Wiedziałam, że to pożegnanie z wami.
Musiałam wydobyć te emocje.
To, co czułam na temat końca tej przygody.
Tak.
BITWA FINAŁOWA
Przeniesienie Harry'ego przez most było biblijną sceną.
Jak zapytacie Jo, albo kogokolwiek, kto się na tym zna,
powiedzą ci, że to bitwa między dobrem a złem. Takie to proste.
Bardzo dużo zawdzięczam Neville'owi.
Byłem bardzo, bardzo nieśmiały. Nigdy się nie odzywałem na lekcjach.
Nigdy się nie zgłaszałem. Byłem jak on.
W historii Neville'a wspaniałe jest to, że jest zwycięzcą.
Ten wspaniały fragment na koniec.
Matthew wygłosił wspaniałą przemowę.
Dobro musi zwyciężyć, oczywiście.
- Śmierć Harry'ego nie ma znaczenia. - Cofnij się, Neville.
Ludzie umierają codziennie!
Dziś straciliśmy Harry'ego.
Ale ciągle żyje w nas... tutaj.
Nie zginął na darmo.
Harry Potter wiele mi dał, zarówno aktorsko, jak i prywatnie...
Ale wy umrzecie.
Najpierw pomógł mi zrozumieć, kim nie jestem.
Serce Harry'ego biło dla nas!
Dla wszystkich z nas!
A potem zrozumiałem, kim jestem.
Confringo!
W książkach
ostateczna konfrontacja pomiędzy Voldemortem a Harrym
następuje w Wielkiej Sali z dużą publicznością.
Chciałem coś bardziej rzeczywistego,
bardziej intensywnego i prawdziwego.
Tych dwóch przeciwników miało więź niemal duchową.
Mówię o horkruksach.
Pomyślałem, że fajnie byłoby, gdyby Dan
zepchnął Ralpha z wieży.
No dalej, Tomie. Skończmy to tak, jak zaczęliśmy.
Razem!
Teleportują się, zlewając.
To była wizualizacja ich głębokiej więzi,
którą obserwowaliśmy przez cały film.
A potem spadają na dziedziniec.
Byłem fizycznie zmęczony. Daliśmy z siebie wszystko.
Na koniec wręcz wykończeni.
Gdy filmowaliśmy, było zimno, niebo było szare.
Ramię mnie bolało, bo cały czas grałem
prąd, który przez nie przenikał i który odpychałem.
Oprócz wyzwań fizycznych
pojawiały się też te psychiczne. Myślałem o tym, że to ja to zakończę.
Że to musi trzymać poziom, musi być dobre.
Musi wywołać reakcję.
NOWY POCZĄTEK
Kim jesteś?
Cześć. Jestem Emma Watson i gram Hermionę Granger.
Zawstydziłam się. Nie chciałabym tak wyjść.
- Co? - Nieważne.
- Wolałbyś, żeby nikt cię tak nie widział? - Tak.
Czemu?
Nie podoba mu się spinka do włosów.
- Pan Radcliffe. - Tak.
Kamera! Jesteś z prasy.
Tak, dokładnie. Skąd wiesz?
To wasz pierwszy dzień. Jak idzie?
- Super. - Cieszycie się?
Bardzo. Nie mogę się doczekać.
Po wszystkich tych przygotowaniach, w końcu!
Wracajmy do pracy. Trzeba cię porozpieszczać.
Cześć.
Co o tym teraz myślisz, Rupercie?
Mam dobre wspomnienia. A ty?
Czuję dumę, że w nich jestem.
Końcówka była dość dziwna.
Nie wiedziałem, kim jestem ja, a kim jest Ron.
Ta granica się rozmywała.
Zadawałem sobie pytanie: "kim jestem?"
"Co lubię robić? Co jest dla mnie ważne?"
To było dziwne. Moje imię mi nie pasowało
Wydawało mi się, że umiem robić tylko jedno.
Grać Rona.
Najbardziej lubiłem Rona, więc cieszyłem się, że go zagram.
To była jakby ekstremalna forma metody Stanisławskiego.
W jakimś momencie to musiało się skończyć.
Nie mogliśmy robić tego do końca świata.
Po tym czasie, dzisiaj, widząc was...
Ach, nie chcę się wzruszać.
Mam wrażenie, że tworzycie ważną część mojego życia.
To przytłaczające, bo znam was od dziecka.
Znamy się długo, dorastaliśmy razem.
Jesteśmy rodziną. Zawsze nią będziemy.
Nie musimy się widywać... Och, Boże
Nawet jeśli tak często nie widujemy...
Tak, to silne emocje.
To silna więź, którą zawsze będziemy mieć.
Zawsze będziemy częścią naszego życia.
Tak dobrze cię widzieć!
Dobrze cię widzieć.
Kocham cię.
Jak przyjaciel.
Żeby było jasne, bo wszyscy słuchają.
Ale to prawda, to wielka miłość.
Dzięki, Rupes.
Zróbmy próbę, a potem playback.
Kiedy będziecie gotowi. Akcja.
Kiedy kończyliśmy ostatnie sceny,
jedną z ostatnich scen, które robiliśmy przy jednym ujęciu...
Rzucaliśmy się przed kamerą, a potem lądowaliśmy na takiej dużej macie.
Ostatnie ujęcie polegało na tym, że każdy z nas wskakiwał do komina.
To była metafora tego, co się działo.
Właściwie po prostu skakaliśmy na matę, aby przenieść się do innego świata.
Te emocje były aż namacalne.
Dla wszystkich osób, które ich wspierały, i które były z nimi przez cały ten czas.
Wszyscy, którzy widzieli, jak dorastają.
Dobrze, stary.
Ostatniego dnia nie wytrzymałem.
Wszyscy się przytulaliśmy.
My troje byliśmy zdruzgotani.
Chyba po praz pierwszy do nas dotarło,
co się stało.
Daliśmy radę.
Noszę to w sobie.
Moje życie odmierzam według tych filmów.
Prawko zdałem gdzieś przy Zakonie Feniksa.
Całe moje życie jest połączone z Potterem.
Kiedy spotykam ludzi, dla których ważne są książki
lub filmy i są one jakąś częścią ich tożsamości,
czuję dumę.
Harry Potter pod jakimś względem wzbogaca moje życie.
Kiedy źle się dzieje, a czasy są trudne,
te historie umożliwiają nam ucieczkę do miejsc, gdzie możemy odpocząć.
Chyba wcześniej nie doceniałem wpływu, jaki miały te filmy.
Niewiarygodne, ilu ludzi mówi, że oglądanie tych filmów
to jedyne, co robią z rodzicem.
Że oglądanie Harry' ego jest ich tradycją.
Świetnie jest być częścią tego.
Oglądanie filmów sprawia, że przeżywam to na nowo.
Pojawiają się nowe środki wyrazu, teatr, Fantastyczne zwierzęta,
jakby ten świat miał trwać i trwać, i wspaniale jest to obserwować.
Harry Potter!
Opowieść o Harrym Potterze jest niezwykła.
Wszystkie te wątki, indywidualne postaci.
To zmienia ludzi.
To magia.
Pięknie tutaj.
Każde dziecko zastanawia się, jak się odnajdzie w świecie.
To taka legendarna historia, przez którą wszystkie przechodzą.
Zgredek zawsze będzie przyjacielem Harry'ego Pottera.
Młodzi ludzie mogą łatwo pomyśleć,
że oni też miewają takie wątpliwości.
Albo moment słabości, albo też tak kłócą się z rodzicami.
Zostańcie blisko.
Aż do samego końca.
Znalazłam niesamowity świat, który mnie wciągnął.
To piękny świat.
Harry.
Ludzie, którzy są samotni, czują, że ktoś ich akceptuje.
To głębokie i terapeutyczne doświadczenie.
Nie dawaj jej tego, Harry!
Większości fanów, która mnie teraz zagaduje,
jeszcze na świecie nie było, kiedy robiliśmy te filmy.
To sprawia, że czuję się trochę starszy, ale też bardzo wdzięczny,
że kolejne pokolenia też je ogląda.
Trenujesz balet, Potter?
Wyjątkową cechą Harry 'ego,
oprócz wielkiej wyobraźni, świata i postaci,
które J.K. Rowling stworzyła,
było to, że widzieliśmy, jak z dzieci stają się dorośli.
Uchwyciliśmy to na filmach.
Tego chyba wcześniej nie było. Nie wiem, czy się powtórzy.
Czuję szczęście, że byłam częścią świata,
który ludzie tak kochają i który ich tak uszczęśliwia.
Jest w nim pewnego rodzaju eskapizm.
Jego zdrowa wersja.
Na tym polega magia Harryego.
Po to opowiadamy te historie.
To przewodnik, który pokazuje, jak żyć.
To chyba koniec pewnej ery. To dziesięć lat mojego życia.
Moje dzieci w tym czasie dorosły.
To Robbie Coltrane, najlepszy obrońca w Hogwarcie, ostatni dzień Harry 'ego.
Dziedzictwem tych filmów będzie to, że pokolenie moich dzieci
będzie je pokazywać swoim dzieciom.
Będą je oglądać za 50 lat.
Mnie już nie będzie, ale...
Nie myśl tak nawet przez chwilę.
Ale Hagrid tu będzie.
Tak.
Teraz mam z tego same miłe wspomnienia.
Sporo o tym myślę.
To był wspaniały czas. Naprawdę.
Było niesamowicie.
Wspaniałe doświadczenie.
Nie mogę tego wyjaśnić.
To tacy dobrzy ludzie.
Byli tak mili i...
Oboje potraktowali to poważnie.
Bardzo to doceniam.
Są jak rodzina.
Jesteśmy bardzo związani.
Są dla mnie bardzo ważni.
Ekipa przy filmach była wspaniała.
Ci ludzie
stanowią
podstawę mojej tożsamości.
Aktorskiej, jak i prywatnej.
Cieszę się tym, gdzie teraz jestem i że prowadzę takie życie,
i że mogę pracować z ludźmi, z którymi pracuję.
Nic z tego nie byłoby możliwe bez tego.
To było...
bardzo...
Bardzo dobre dziesięć lat.
Expecto Patronum!
Po tak długim czasie.
Zawsze.
Tłumaczenie: Marta Pasińska