Detektyw Tommy Gibbs
był jednym z najlepszych w Bostonie.
Poświęcił 15 lat życia, służąc policji.
Piętnaście lat.
Robi wrażenie.
Tommy robił wrażenie.
Pełen pasji, niezawodny
i niezwykle oddany, nie tylko pracy, ale także swoim bliskim.
Jego dziwny akcent utrudniał zrozumienie go nawet po angielsku.
Jego ego było napompowane bardziej niż muskuły Schwarzennegera.
Ale niech sczeznę, jeśli nie był on najtwardszym gliną, jakiego znam.
Porządny człowiek.
Dobry policjant.
Świetny przyjaciel.
Wznieśmy toast.
Za Tommy'ego.
Odszedł, lecz nie zostanie zapomniany.
Utrata kogoś nigdy nie jest łatwa.
Był dobrym człowiekiem.
Będę tutaj, gdybyś mnie potrzebowała.
Więc tak to wygląda.
Pijemy, śmiejemy się i udajemy, że życie Tommy'ego było idealne.
To stypa.
To uroczystość.
To kłamstwo.
Był w złym położeniu, zanim umarł.
Zawiesiłam go.
Może nie powinnam była tego zrobić.
Może gdybym postąpiła inaczej, to on teraz...
Myślisz, że miał depresję?
Tak.
Dlaczego go zawiesiłaś?
Prowadził nieoficjalne śledztwo przeciw Catalyst Diagnostics.
Włamał się do ich budynku i został złapany.
Zgodzili się nie wnieść oskarżenia...
-Wybacz. -...jeśli go zawieszę.
Gotowe.
Co o tym sądzisz?
Wszystko wskazuje na samobójstwo.
A co z siniakiem na jego czole?
Zatrucie tlenkiem węgla powoduje drgawki.
Mógł się uderzyć głową w kierownicę.
Nie wiem.
Słuchaj,
jeśli będziesz chciała pogadać o Tommym, daj znać, okej?
Przekąś coś.
Nie dam rady zjeść całych frytek.
Co się z tobą dzieje?
Co masz na myśli?
Co?
Promieniejesz.
Zacząłem się z kimś spotykać.
-Serio? -Tak.
Kto to?
Nie chcę zdradzać.
Jeszcze nie teraz. Wciąż to rozpracowujemy.
Musimy iść.
Cieszę się.
To dobrze. Zasługujesz na to.
Dzięki. Muszę lecieć.
Dobrze było cię zobaczyć.
Wezmę trochę.
Cześć.
Miło jest jeść razem.
Miło, że dla odmiany ty tu jesteś.
Mam dla was niespodziankę.
Wykorzystałem kilka dni zaległego urlopu,
i do końca tygodnia jestem wolny.
Szkoda, że nie powiedziałeś wcześniej.
Ostatnio mam nawał pracy.
Nie możesz przełożyć kilku rzeczy?
Klienci mnie potrzebują.
Może porobimy coś razem w weekend?
-Pewnie. -Brzmi świetnie.
Tak zróbmy. Wyrwijmy się z miasta.
Pojedźmy do Pelham. Możemy zatrzymać się w parku Raymonda.
Być może.
Jest tam miejsce do wspinaczki.
-Brzmi super. -Porozmawiamy o tym.
Okej.
Świetnie wyglądasz.
Szykuje się coś ważnego w pracy?
To zwykłe ubranie.
Flynn, wychodzimy!
Mogę go zawieźć.
Nie. Odpocznij sobie.
Zasłużyłeś.
Zawieziesz go jutro.
Okej.
Na razie! Fajnego dnia w szkole!
Zostaliśmy my.
Tylko my.
Namierzyliśmy Rexa Wolfe na małej farmie w okolicach Zeleny.
Zaczął strzelać, my również.
Doszło do konfrontacji
i zabito osobę cywilną.
Wolfe uciekł.
Agentka Byrne...
Agentka Byrne i ja zaczęliśmy pościg.
Wolfe wszedł na minę i zginął na miejscu.
Nie jest to najkorzystniejszy wynik,
lecz przynajmniej udało się zamknąć ten rozdział.
Zamknąć rozdział?
Wciąż nie wiemy, dlaczego zabił tych ludzi.
Wolfe zeznał, że działał na zlecenie. Nie możemy tego zignorować.
Prawdopodobnie był marionetką w czyichś rękach.
Szefie, on był trzeźwo myślącym żołnierzem na misji.
Sądzimy, że ktoś za tym stoi.
W porządku. Przyjrzyjcie się temu, ale dyskretnie.
Lepiej, żeby to było coś wielkiego.
Zastępca kierownika Webb przyjeżdża jutro z Waszyngtonu.
Bezpodstawne podejrzenie nie wygląda dobrze.
-Zrozumiano? -Tak.
Dziękujemy.
Przynajmniej ten szaleniec nikogo już nie zabije, zgadza się?
Racja.
Czy mówiłeś poważnie o tym, żebym ufała swoim przeczuciom?
Tak.
Pozwolili nam śledzić seryjnego mordercę przez pół świata.
Przed Mołdawią odkryłam powiązanie między Clay i Valerie,
testy medyczne, przeprowadzone w miejscu zwanym Catalyst Diagnostics.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Nie znaliśmy się, a ja nie wiedziałam, co to może znaczyć.
Więc poprosiłam o pomoc przyjaciela.
Kogo?
Policjanta.
Zaczął to sprawdzać, a teraz nie żyje.
Jezu.
Przykro mi.
Wiesz, czy coś znalazł?
Nie wiem.
Włamał się i został złapany.
Ale zamiast oskarżyć miasto, oni chcieli odznaki Tommy'ego.
Wygląda na to, że ktoś chciał, aby on zniknął.
Nie wiem, co znalazł w Catalyst, ale myślę, że to ma coś wspólnego
z zabójstwami fentanylem.
Chodź, chcę ci coś pokazać.
Cholera.
SZPITAL BOSTON MERCY WITAJ ALICE
Musimy o nim porozmawiać Musimy się spotkać
Nie wiem, czy to bezpieczne
Nie wtrącaj się.
-Halo? -Stary to ja, Nick.
Udało ci się wyśledzić adres IP odbiorcy?
Właśnie przyszedł.
Wiadomości wysłano ze szpitala Mercy w Bostonie.
Dzięki. Doceniam to.
Valerie miała cukrzycę.
Clay miał encefalopatię.
Farley regularnie dostawał zastrzyki antyalergiczne.
Żona Ramosa mówi, że od czasu wypadku na nartach dokuczał mu ból pleców,
co oznacza regularne zastrzyki kortyzonu.
Wygląda na to, że Marcos miał astmę.
To oznacza pięciu na sześciu.
Wszystkie testy diagnostyczne przeszły przez Catalyst.
To właśnie je łączy.
Innym punktem wspólnym jest wysypka.
Każdy z nich miał wysypkę.
Ale podlegają różnej kuracji i dostają różne zastrzyki.
Catalyst nie produkuje lekarstw, jedynie testuje krew.
Więc jak to działa?
Latami dostawał zastrzyki antyalergiczne.
-Proszę bardzo. -Dziękuję.
Mówiłaś, że jego zachowanie zmieniło się ostatnio.
Tak.
Stał się bardziej burzliwy.
Zmieniło się coś odnośnie zastrzyków? Zauważyłaś coś dziwnego?
Nie.
Właściwie, trzy tygodnie przed morderstwem Nathana,
zadzwonił jego doktor, informując o szczepieniach na grypę,
więc umówiłam dla niego wizytę domową.
Pielęgniarz przyjechał i podał mu szczepionkę.
Czy Nathan miał reakcję na ten zastrzyk?
Tak mi się wydaje. Chwileczkę.
Zgadza się.
Trzy dni później odebrałam dla niego hydrokortyzon.
Dostał wysypki.
Nie jestem pewna, ale pielęgniarz wydał mi się dziwny.
-Dlaczego? -Wielki chłopak. Ogromny.
Zapytałam go, czy ma dodatkową dawkę,
gdyż myślałam, że mnie też zaszczepią, ale on zaprzeczył.
Nie miał żadnych dodatkowych dawek.
-To dziwne, nie sądzisz? -Tak.
AKTA PERSONALNE
To on.
Czy to on dał zastrzyk Nathanowi Farleyowi?
Tak. Przyprawił mnie o gęsią skórkę.
-Cześć. -Cześć.
-Gotowy do wyjścia? -Tak.
Szybkie pytanie.
Co powiesz na małe wagary?
Co?
Co sądzisz o tym, żebyśmy spędzili razem dzień?
Zadzwonię do szkoły, że jesteś chory.
Sądzę, że nie uzgodniłeś tego z mamą.
Mama jest teraz zajęta, ma sporo na głowie.
Wiem, że ostatnio rzadko się widujemy.
Ale chcę to naprawić.
Co ty na to?
-Okej, fajnie. -Tak?
Michael Crawford, 3-4-0.
Wiesz, myślałem o tym...
Powinniśmy gdzieś wyjechać.
Jak?
Mam rodzinę, pracę.
Kiedy wrócimy, oni wciąż tu będą.
Czekaj.
Muszę iść.
Dr Richard.
Byłem z Donnym na służbie.
Zauważyliśmy włamanie w archiwum.
Donny zszedł na dół, by go aresztować. Po prostu wykonywaliśmy naszą pracę.
Sprawdzamy detektywa Gibbsa, nie ciebie.
Czy moglibyśmy obejrzeć nagranie?
W porządku.
Okej.
Jest też pod innym kątem.
Słucham?
To na zewnątrz. Co? Nie.
To wszystko?
-To wszystko, co masz? -Zgadza się.
-Czy w archiwum są kamery? -Nie.
Mógłbyś nas tam zabrać?
Nie bez zezwolenia.
Przez to zginął człowiek,
a ty chcesz nas powstrzymać z powodu formalności?
-Byrne. -Zrozum, lubię moją pracę.
Bez moich przełożonych wycieczka kończy się tutaj.
Okej. Wrócimy z nakazem.
Dziękujemy panu. Byrne.
Dlaczego to zrobiłeś?
Musimy załatwić nakaz.
Musimy znaleźć to, co znalazł Tommy.
Chodź. Jeśli chcesz kontynuować, musimy zorganizować nakaz.
-Tato? -O co chodzi, mały?
Nieważne.
Wiesz, że ze mną możesz rozmawiać o wszystkim, prawda?
Ostatnio się wkurzyłeś.
Chodzi o Tylera Brandona Millsa?
Tak.
Nie byłem zły na ciebie.
-Po prostu miałem sporo na głowie. -Uważam, że to było całkiem niezłe.
To, że wytropiłeś terrorystę.
To wszystko.
Staram się, jak mogę.
Zastanawiam się, czy ja mam to coś. W sytuacjach życia i śmierci.
Wiesz, co to jest?
-Roślina? -To mech.
Porasta drzewa i skały od północy.
No i?
Łatwo się tu zgubić.
Kiedy wiesz, gdzie jest północ,
zawsze znajdziesz drogę do domu.
Kompas w moim telefonie działa bez zarzutów.
Jesteś prawdziwym mądralą, wiesz?
Napełnijmy bidon.
Cieszę się, że byłem zbyt chory, żeby iść dziś do szkoły.
Ja też.
Dobra, a co powiesz na to? Gdy widzisz trzy liście...
-...nie dotykaj oczywiście.
Widzę, że to już znasz.
A wiesz, co mówią o wężach?
Co?
Nigdy na nie nie sikaj.
OSTATNIE TRASY Dom - Catalyst Diagnostics.
WYZNACZANIE TRASY
ZA 5 KILOMETRÓW SKRĘĆ W PRAWO
Sprawa fentanylowego zabójcy
i śledztwo Tylera Brandona Millsa. Masz te sprawozdania?
-Tak, mam. -No to idziemy.
Nadchodzi dyrektor Webb.
Dzień dobry panu.
-Julianne. -Foster.
-Jak się masz? -Cześć.
Kopę lat.
-Jak ci się powodzi w Bostonie? -Nie najgorzej.
-Jak się mają Quinn i Blake? -Rosną jak na drożdżach.
Mogę sobie wyobrazić.
Chodźmy.
Dzięki, że odebrałeś go ze szkoły.
W zasadzie to zrobiliśmy sobie wolne.
Nick, szkoła jest ważna dla Flynna.
Rutyna to kluczowa część jego terapii.
Zaczynam mieć wrażenie, że Flynn nie potrzebuje terapii.
Powinien być z nami, swoją rodziną.
Spędził dzieciństwo myśląc, że jego matka nie żyje.
W przeciągu kilku dni poznał i stracił biologiczną babcię,
a później zaczęły się problemy zdrowotne Warrena.
Zaufaj mi, potrzeba mu wsparcia i ekspertyzy dr. Oduvale'a.
Wszyscy potrzebujemy.
Potrzebowałby mniej wsparcia doktora, jeśli nie byłabyś tak rozkojarzona.
Naprawdę zwalasz to na moją pracę, gdy to ciebie prawie nie ma w domu?
Bierzesz kilka dni wolnego i uważasz się za ojca roku?
Staram się, jak mogę.
Ile jeszcze będziesz mi wypominać, że przez kilka tygodni byłem zajęty?
Tygodni? Od miesięcy jesteś jak obcy. Odkąd straciłam ciążę.
Dawałem ci przestrzeń.
Nie chciałaś o tym rozmawiać.
Przez kilka dni, nie przez wieczność.
Czuję się tak, jakbym przestała dla ciebie istnieć.
Nie spędzasz ze mną czasu. Nawet na mnie nie patrzysz.
Czyżby ktoś mnie w tym zastępował?
-Co chcesz przez to powiedzieć? -Po co byłaś w hotelu?
-Chciałam mieć odprężające popołudnie. -Z pewnością.
Jesteś niedorzeczny.
Byrne?
Idź do domu.
Zadzwonię, jeśli coś znajdę.
W samym Massachusetts są setki osób o imieniu Quill.
Okej.
Następna kolejka.
Dzięki.
Hej, ty jesteś tym kolesiem z FBI.
Zniszczyłeś tego terrorystę. Polewaj mu na mój koszt.
Ten facet to bohater narodowy.
Nie.
Widziałem cię w telewizji. Byłeś niesamowity.
-Wszystko w porządku, kolego? -Tak, nic mi nie jest.
Dzięki.
Emily.
Emily, jesteś tam? Tu Nick. Potrzebuję porozmawiać.
Już idę, chwileczkę.
Okej.
Ja...
Co się stało?
-Myślę, że Alice mnie zdradza. -Co?
Tak, znalazłem...
Znalazłem kilka e-maili od jakiegoś...
Kilka wiadomości.
Jakich wiadomości? O czym ty mówisz?
Nie wiem.
Nie wiem nawet, od kogo są. Nie mam pojęcia. Ja tylko...
Nie wiem nawet, co znaczą. I czy znaczą...
Bo one nic nie znaczą. O czym ty mówisz?
Ja wiem o czym.
-Ja wiem. -Nie, Nick, nie wierzę w to.
Ona nie jest taka. Nigdy by cię nie skrzywdziła.
-Wydaje się taka... -Bezpieczna?
Nie, kochająca.
I lojalna.
Nie uważasz, że nigdy nie znamy kogoś do końca?
Może tak będzie lepiej.
O czym ty mówisz?
Nie. Nick, nie.
Dlaczego nie?
Nie będziemy się cofać w czasie.
Czy ty...
Czy kiedykolwiek myślisz o tym,
co mogło się wtedy wydarzyć?
Nie.
Nie da się wymazać przeszłości.
-Halo? -Tu Cal. Mam coś.
-Cześć. -Cześć.
-Mogę wejść? -Pewnie.
Myślę, że znalazłem Quill.
-Mogę ci pokazać? -Pewnie, zaczynaj.
Quill to projekt badawczy prowadzony na Northeastern University.
Zaczął się pod koniec lat 70. i był finansowany przez rząd.
Rozdali setki stypendiów. Był jak naukowy inkubator.
Jednak w połowie lat 80. ich fundusze się wyczerpały.
Czy istnieje jakiś związek z Catalyst Diagnostics?
Nie.
-A co z Rexem Wolfe? -Jeszcze nie wiem.
Ale jest taki facet.
Nadal jest profesorem na Northeastern. Nazywa się Ulf Mastorn.
Rozpoznajesz go?
Nie.
Pozmawiamy z nim rano, dobrze?
Do zobaczenia rano.
Co się tam dzieje?
Dobra, nie będę ci przeszkadzać.
To są wychowankowie z Barret House.
Niektóre z nich to eksperyment Shen, tak jak Laurie.
Nie mogłam tego tak zostawić.
Detektyw Gibbs pomagał mi.
Dobranoc.
Jest w budynku 60. Dowiem się, gdzie to jest.
Dzień dobry.
Przepraszam.
W pracy działo się naprawdę sporo.
Sporo...
O wielu rzeczach nie mogłem mówić.
Możemy porozmawiać teraz.
Nie zabiłem Tylera Brandona Millisa podczas tej eskorty.
Słucham?
Kto inny zabił Millisa.
A potem przyłożył pistolet do mojej głowy.
-Myślałem, że mnie też zabije. -Mój Boże.
Jedyne co mogłem zrobić, to po prostu tam leżeć.
A on zniknął.
Ale w wywiadzie z Ericą Lyle...
To było kłamstwo.
Chciałem ci powiedzieć, co naprawdę się stało.
O tym, jak bałem się, że zginę.
I że czułem się jak tchórz.
Chciałem ci to powiedzieć.
Nie jestem bohaterem.
Uciekłem...
Uciekłem od naszego syna, gdy zmagał się z trudnościami,
bo nie wiedziałem, jak mu pomóc.
A potem uciekłem od ciebie, po tym, jak poroniłaś,
bo bałem się zmierzyć z bólem.
Naprawdę.
Straciliśmy dziecko.
A ja nie byłem dla ciebie oparciem.
Dla nas.
I wiesz co? Miałaś rację.
Ja naprawdę... tak myślałem.
Wydawało mi się, że przez kilka dni zostanę w domu i będę...
Będę w stanie wszystko naprawić.
To także moja wina.
Powinnam była ci powiedzieć, przez co przechodzę.
Od jakiegoś czasu nie mogę znaleźć sobie miejsca.
Nie wiem, czy w ogóle gdziekolwiek pasuję.
Myślałam, że w pracy poczuję się wartościowa.
-Jesteś wartościowa. -Wiem.
Ale nie w tym rzecz.
Byłam...
niespokojna.
Okej.
Więc...
pewnego dnia spotkałam się z dr Huang.
Powiedziała, że nie będę mogła mieć więcej dzieci.
Chciałam zbudować z tobą rodzinę.
Już to zrobiłaś.
Stworzyłaś rodzinę.
Ze mną.
Co tutaj robisz? Tu nie wolno wchodzić.
Proszę się wynosić.
-Szukam Ulfa Mastorna. -To ja jestem Ulf Mastorn.
Kim jesteś?
Jestem z FBI. Chcę porozmawiać o projekcie Quill.
Projekt Quill, ach tak.
W porządku. Chodź ze mną.
Oto projekt Quill, a raczej to, co z niego zostało.
To był psychobiologiczny inkubator. Celem było zapylanie krzyżowe.
Wymiana informacji.
Rozmowy międzyprojektowe i interdyscyplinarne.
Początkowo mieliśmy zbadać zespół stresu pourazowego.
Pomóc żołnierzom wracającym z Wietnamu i kolejno z innych konfliktów,
jak radzić sobie z traumą.
Stawało się to poważnym problemem.
Mogłabyś otworzyć klatkę tego starego szczura?
Okej, koleżko.
No i proszę.
To nic nie boli.
Okej, potrzymaj go przez chwilę.
-Pewnie. -Dziękuję.
W porządku. Chodź ze mną.
Więc jak szczury reagują?
Okazuje się, że ich ciało
ma bardzo specyficzną, biochemiczną odpowiedź na stres.
Różne podmioty reagują odmiennie w obliczu traumy.
To są te obiekty doświadczalne?
Tak samo jak za czasów Quill.
Szczury często są demonizowane jako roznoszące choroby potwory,
lecz w rzeczywistości to inteligentne, socjalne stworzenia.
-Wiedziałaś, że żyją w społeczności? -Nie.
Szczury często opiekują się członkiem swojej grupy,
który zachoruje lub zostanie zraniony.
-Chronią się nawzajem? -Potrafią.
Pojedyncze szczury reagują odmiennie na stres i traumę,
tak samo jak ludzie.
Latami pracowałem nad tym,
który hormon odpowiada za najbardziej odporną reakcję.
Dlaczego niektórzy ludzie są skuteczniejsi w walce ze stresem?
Dlaczego niektórzy się załamują?
Gdybym mógł zabutelkować odpowiednią kombinację chemiczną,
wyobraź sobie jakim dobrodziejstwem by to było,
nie tylko dla powracających żołnierzy, lecz dla całego społeczeństwa.
Udało ci się dokonać postępu ze szczurami?
Hoduję je sam i są one tak blisko, jak to tylko możliwe
do tego, co wydaje się najbardziej odporną kombinacją
różnych substancji stresowych.
Czy to działa?
Nie tak, jak przewidywałem, jak to się często w nauce dzieje.
Ale to interesujące.
Serum działa, ale inaczej niż przewidziałem.
Te szczury są odporne na stres.
Występuje mniej ataków serca.
Wzrosły szanse na przetrwanie w walce, ale stały się bardziej agresywne.
brutalne, mordercze, nawet w stosunku do własnego rodzaju.
To agent specjalny, Isaac.
Profesor Maston.
To nigdy nie było moim zamiarem.
Projekt Quill stracił finansowanie dekady temu.
Większość z nas się rozeszła.
Czy zdarzyło ci się eksperymentować na ludziach?
Nie. Przecież ktoś musiałby przejść przez to wszystko.
Nie, praktyki tego typu są zabronione.
Uważasz, że ktoś mógł tego próbować?
Kontynuować eksperyment na ludziach?
Wiele lat temu miałem wspólnika.
Psychologa behawioralnego.
Zaczynał zacierać granice przy tego typu rzeczach.
Lecz to od razu stworzyło konflikt.
Lu-Fang nie zagrzał miejsca w Quill.
-Kto taki? -Lu-Fang Shen.
Był wybitnym teoretykiem.
Shen poszukiwał bardzo specyficznego profilu.
Masz to, czego on szuka.
Obawiam się, że źle skończył.
Weź się w garść.
Uspokój się.
Tłumaczenie napisów: Wrożka Trawuszka