Granica państwa: 18 km.
Paczkę Morleyów proszę.
Prawda czy wyzwanie, Giselle?
Nie chcę już grać. Proszę.
Prawda czy wyzwanie?
Nie, nie!
Przepraszam. Nie mam wyboru.
Nie!
PRAWDA CZY WYZWANIE
Macie wybór.
Sami zobaczycie, jaka to frajda zbudować komuś dom.
Będziecie to wspominać do końca życia.
W przeciwieństwie do imprez z urwanym filmem i kaca,
o którym chcielibyście zapomnieć.
Szukacie na ferie wiosenne czegoś dla ciała i duszy?
Habitat for Humanity to świetny wybór.
Cześć.
Przemyślałam sprawę i ci wybaczam.
Co?
To, że powiedziałaś, że z nami nie jedziesz. Wiem, że tak nie myślisz.
Markie.
Wiesz, że cię kocham.
Ale nie mogę. Wpisałam się na listę Habitatu.
- Jestem szefową grupy. - Wszystko wiem. Tylko...
To nasze ostatnie ferie wiosenne. W życiu.
Mam jechać bez najlepszej przyjaciółki?
Serce mi pęknie.
Od liceum nie rozstałyśmy się dłużej niż na tydzień.
To nasza ostatnia szansa, żeby się zabawić, zanim życie
nas rozdzieli.
Jeśli tak na to spojrzeć...
- Nie. I tak nie mogę. - Olivia.
Mówiłaś, że jestem dla ciebie najważniejsza na świecie.
- Bo jesteś. - Serio?
Zasadniczo.
- Ale to jest wyjątek. - Dobra.
Nie chciałam tego robić, ale nie mam wyboru.
Wypisałam cię.
- Co? - To.
Napisałam im, że masz różyczkę. Jak w przydomowym ogródku.
- Markie, to było... - Genialne.
Dzięki.
Jedziesz z nami na tygodniową popijawę,
za to my w wakacje przez dwa tygodnie budujemy z tobą domy.
- Miał być jeden. - Dwa.
- I przygotuję cię do egzaminów. - Sam umiem.
- On też jedzie. 14 dni. - To jak będzie, Liv?
Twoje chude rączyny na tydzień czy cała brygada na dwa?
Jak nie pojedziesz, będziesz taką egoistką.
Boże.
- Coś ty tu wpakowała? - Buty.
- Udało się? - Zależy.
- Naprawdę pomożecie mi w wakacje? - Lubię ganiać z pędzlem na wierzchu.
- Markie nam nie odpuści. - To jej najbardziej wkurzająca cecha.
- Fajnie, że jedziesz, harcereczko. - My zawsze jesteśmy w pakiecie.
O tak. Trudno nie zauważyć.
- I co? - Mnie to nie przeszkadza.
- Gotowa? - Totalnie.
No to jazda.
- Mamy wszystko? - Tak.
Teraz już tak.
- Ferie wiosenne, suczki! - Tak jest, suczki!
Sam jesteś suczka.
Ale cię cieszę.
Wbijamy do Meksyku.
No i już.
Jesteśmy w Meksyku.
Rosarito! Będzie się działo.
Kto ma ochotę na browar?
- Margarita. - Konkretnie czwarta.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
- Ale laska. Boże. - A ja?
- Tyson zaraz wbiegnie do wody... - Nie utop się!
...a tam zje go rekin.
Spadamy.
Jesteśmy za trzeźwe.
Jesteś hetero? Hetero?
Wolę kijki niż dziurki. Sama wiesz.
Dwie samotne dusze przy barze.
Piaskowy dolar.
Na szczęście.
- Jedyna trzeźwa w ekipie. - Klasa.
Kocham cię, Markie.
Ciebie też, Liv.
I was, Pen, Brad, Ty.
Zostawmy tych przegrywów i spadamy.
- Jeszcze tylko jeden bar. - Ole!
Ole? Olejmy ich i chodźmy do łóżka.
Idą na całość.
Nie będę gorszy.
Tak po prostu?
No dobra, mówisz.
Ostatnia noc w Meksyku.
I tylko my, sieroty, nie tańczymy.
To ma być taniec?
W życiu.
- Wrzucisz to na YouTube'a? - Nie.
YouTube'a mam do wolontariatu. Dla zabawy jest Snapchat.
Muszę do łazienki. Zaraz wracam.
Obiecałaś, że się ogarniesz. Przecież masz zamieszkać z Lucasem.
- Co ty wyprawiasz? - Przepraszam.
Ale ze mnie idiotka. Upiłam się.
Jesteś prawdziwą przyjaciółką.
- Wszystko gra? - Tak.
Patrz, kogo znalazłam. To była masakra, nie salsa.
- Super. - Nie było aż tak źle.
Miło, że wróciłaś. Stęskniłem się.
A ja za tobą.
- Olivia. - Cześć, Ronnie.
- Co ty tu robisz? - Na nartach śmigam. A jak myślisz?
Korzystam z życia. Dołączysz?
Nie, dzięki.
Gdzie Markie? Może zrobimy trójkącik?
Jest ze swoim facetem.
- To może coś we dwoje? - Nic z tego.
Masz jakiś problem?
Dziwię się, że nie dała ci jeszcze w pysk.
- Widać jest milsza ode mnie. - A może ja dam ci w pysk?
W tym tygodniu nic mnie już nie zdziwi.
Uspokój się, Ronnie. Odpuść.
Widziałam chłopaków z Delta Phi. Walili szoty. Idź się przyłącz.
Szocikiem nie pogardzę, każdy wie. Pójdę, skoro tak ładnie prosisz.
- Myślisz, że jestem za miła? - Nic w tym złego.
Chyba że masz spławić kolesia przy barze. Mam spadać? Mów śmiało.
Może lubię być miła.
Chętnie się przekonam.
Carter jestem.
Olivia.
- Postawić ci drinka? - Chętnie.
Jeszcze jedno piwo. A dla pani margaritę.
Musi gdzieś być jakaś otwarta knajpa.
- Jakby co, w pokoju mamy tequilę. - To ostatnia noc. Nie chcę do hotelu.
Znam jedno fajne miejsce.
Przepraszam, a ty to kto?
Kawałek stąd, ale warto.
Ale jak chcesz, mogę spadać.
Hotel nie brzmi najgorzej.
Przestań. Ostatnie ferie wiosenne.
Zanim nas życie rozłączy.
Racja.
Już niedaleko.
Było wziąć namiot.
Mam sypać okruszki?
Ostrożnie.
WSTĘP WZBRONIONY
Ciekawe, co to znaczy.
Jak twój hiszpański, Brad?
Ruszcie się.
Ciekawe miejsce.
I trochę straszne.
Nie ma się czego bać.
Słowo.
Przy tym to klub wysiada.
Wszystko dobrze?
Tak.
Trochę jestem zmęczony.
Zaraz się zbieramy.
A gdzie tequila?
Szczepiliście się na tężec?
Muszę się odlać.
- Luz, śliczna. To tylko ja. - Przylazłeś tu za nami?
Zapowiadała się imprezka.
Co jest?
Ale cuchnie. Co to jest?
Dla mnie też.
No mniam. Ronnie przyszedł.
Jasne, stary.
- Musimy jutro rano wstać, więc... - Właśnie.
Dopiero co przyszliście.
Zostańcie trochę.
Co wam się tak śpieszy?
- Może w coś zagramy? - Najlepiej w butelkę.
- Dobra, to my... - Albo w "Prawda czy wyzwanie"?
Co to, nocowanki w podstawówce?
Wiem, że to dziecinada, ale potrafią z ludzi wyleźć
różne mroczne tajemnice.
Albo dziwne zahamowania.
Brzmi nawet ciekawie.
Ekstra. To gramy.
Wszyscy za mną.
- I raz, dwa i trzy. - Uśmiech.
Dotagujecie mnie?
Fajnie, że jesteś, Ronnie.
- No i? - Olivia? Prawda czy wyzwanie.
- Prawda. - Lama.
Obcy.
Lądują i dają ci wybór. Zabiją nas tutaj
i wracają do siebie albo wytłuką cały Meksyk,
za to nas oszczędzą.
Wybieraj.
- Co to za absurdalne pytanie? - Kwestia sumienia.
- Nie mam sumienia. - Wiadomo.
Oczywiście wybrałaby nas.
- Przykro mi. - Co?
Dałabyś nas rozwalić?
Kocham was, ale tu idzie o życie milionów ludzi.
- Musisz powiedzieć prawdę. - Mówię. To jedyny sensowny wybór.
Obojętne.
Zdycham z nudów. Co z imprezką?
Ty nas tu ściągnęłaś.
Wiem, jak podkręcić zabawę. Nie ma to jak panna na pannie.
- Nie. - Ronnie. Prawda czy wyzwanie?
Wyzwanie. Jasne.
Zatańczysz Tysonowi na kolankach przez 30 sekund.
- Nie ma mowy. - Tak.
- Nie zrobię tego. - Wyzwała cię. Musisz.
Nie mogłaś wybrać jakiejś panny?
- Chodź no tu. - Zrób to.
Nie dotykasz i żadnych napiwków.
I miejmy to z głowy.
Trzymaj.
To będzie najdłuższe pół minuty w moim życiu.
Rozbierz się.
- Chyba mu się podoba. - Zawodowiec.
Co za technika.
To nie jest jego pierwszy raz.
- Złoty deszcz! - Nie chcę twoich pesos.
Teraz ty, Lucas. Prawda czy wyzwanie?
Dobra, gotowi?
To na pewno z zimna.
- Ja nie oceniam. - Trauma do końca życia.
Braw nie trzeba. Dziękuję.
- Niezły show. - Dzięki.
- Dobra. Teraz Markie. - Ja pytam. Prawda czy wyzwanie?
Prawda.
Wiesz, że Olivia kocha się w twoim facecie?
- Nieprawda. - Każdy to widzi.
- Ale z ciebie dupek. - Mówię tylko prawdę.
- Zamknij się. - Bo ty mi każesz?
- Co z tobą, stary? - Nie widzisz, co się tu dzieje?
- Zawsze wszystko spieprzysz. - Niech ktoś mu powie prawdę.
Przestańcie się drzeć. Teraz moja kolej.
- Prawda czy wyzwanie? - Prawda.
Z kim z nas najbardziej chciałbyś się całować?
Jeśli jesteś bi, nie ma sprawy.
Z tym tu obdartusem.
- Oj weź. - Miło mi.
- Tyson, prawda czy wyzwanie? - Wyzwanie.
Przestań sprzedawać lewe recepty pierwszoroczniakom.
Ty i ten twój kręgosłup moralny.
Zgoda. Zarobię dość na starszych rocznikach.
Penelope, prawda czy wyzwanie?
- Wyzwanie. - Pocałuj się z Olivią.
A może będzie fajnie.
Tego się nie spodziewałam.
Zamknij oczy i pomyśl, że to Lucas.
Wiesz, co...
- Może też jestem bi. - Ekstra.
Klasa.
Carter, twoja kolej.
Prawda czy wyzwanie?
Prawda.
Jakie masz zamiary wobec naszej słodkiej Oliwki?
Szukałem kogoś z grupą kumpli, których mógłbym tu zwabić.
Olivia to naiwniaczka. Była łatwym celem.
Ściągnąłem was tutaj i namówiłem na tę grę,
bo wolę, żebyście wy zginęli niż ja.
Trzeba mi było powiedzieć, żebym spadał.
Zaraz, co?
O co chodzi?
Wiem, że to dziwnie brzmi, ale ta gra jest prawdziwa.
Jak cię zapyta, musisz grać. Możesz uciekać, ona i tak cię znajdzie.
Mówisz prawdę albo umierasz.
Wykonujesz zadanie albo umierasz. Odmawiasz gry...
Trzymaj się zasad.
A wy gdzie?
Halo.
Wszystko dobrze?
Tak.
W porządku.
Co za palant.
Spadamy stąd, co?
No. Boski finał wycieczki.
- Czekamy na ciebie w weekend, synu. - Jasne.
Cześć.
- Jak tam tata władza? - Ekstra.
Myśli, że spędziłem ten tydzień
pukając moją nieistniejącą pannę w kalifornijskiej winnicy.
Tę Kanadyjkę? Mówią, że lubi merlota.
Na imię jej Kimberly i ma wyrafinowane gusta.
To ja przepraszam. Przekażesz jej?
Czemu nie wybrałem uczelni jakiś tysiąc kilosów
od mojego nadopiekuńczego ojca homofoba?
Bo nie umiesz się mu postawić? No i byś mnie nie poznał.
Nie chcesz udawać mojej dziewczyny? Chętnie bym rzucił Kimberly.
To by nie rozwiązało naszych problemów.
Co u Markie?
Nie wiem.
Od powrotu prawie nie gadałyśmy. Ale luz. To jest przyjaźń po grób.
- Pa. - Na razie.
Cześć, Olivia.
PRAWDA CZY WYZWANIE?
Proszę.
Bardzo dziękuję.
Zrobiliśmy mojito. Imprezka?
No. Może później.
Pen mówi, że zachowałem się w Meksyku jak siur.
- Przyjmij to w ramach przeprosin. - Recepta?
- Nie jesteś z pierwszego roku. - A ty nie jesteś lekarzem.
Na moim amulecie napisali co innego.
- To ja jestem twoim amuletem. - Pewnie, że jesteś, mała.
- Uwielbiam cię. - Tyson.
PRAWDA CZY WYZWANIE?
Roy Cameron, lat 45, próbuje zrobić obiad.
Ujęcie 1.
Trochę wiary w staruszka, co?
Nikt nie robi takich steków jak twój ojciec.
Tyle że ja nie jem mięsa.
I dlatego zrobiłem
steki z miecznika. Bum!
Ale z ciebie wapno.
A ty i tak mnie kochasz.
Pewnie, że kocham.
I dobrze.
Mam nadzieję, że już się lepiej czujesz. Kiedy nowy film?
Przepraszam.
Niosę dary. Penelope mówiła, że nie chcesz. Ale ja cię znam.
Masz rację. Drink dobrze mi zrobi.
Wiem, że trochę nam się
nie układa po tym całym Meksyku.
Ale dość tego, jasne?
Odkąd tata popełnił samobójstwo, jesteś moją jedyną rodziną.
Jedyną osobą, której ufam. I nie pozwolę,
żeby głupie teksty Tysona to zmieniły.
Markie.
Masz moje słowo.
Nic nie czuję do twojego faceta.
Jest dla mnie jak brat.
Jasne.
Na całym świecie ty jesteś najważniejsza.
A dla mnie ty.
Boże, to jest...
Bardzo mocne.
PRAWDA CZY WYZWANIE?
Te, dupku.
- Myślisz, że to zabawne? - Ale co?
Nie rozumiem.
Ulotki to jeszcze przeżyję, ale ty wiesz, ile kosztuje blacharz?
- O czym mówisz? - Wydrapa "Prawda czy wyzwanie?"
na drzwiach samochodu?
- Przecież tam nic nie ma. - To nie jest śmieszne.
Dobra, trochę ci odwala. Ale lubię wariatki.
- Skoczymy gdzieś razem? - Odczep się.
Znaczy, że nie?
- Sarah, widziałaś Markie? - Jest w bibliotece.
Olivia.
- Prawda czy wyzwanie? - Co powiedziałaś?
Prawda czy wyzwanie?
- Prawda czy wyzwanie? - Prawda czy wyzwanie?
Prawda! Przestańcie!
Największa tajemnica twojej przyjaciółki?
Markie w kółko zdradza Lucasa.
To prawda?
Markie...
Lucas.
Czekaj!
- Nie wiem, co się dzieje. - Jak brat, jasne.
Nie, serio. Mam zwidy.
Jeszcze raz mnie tkniesz, a rozwalę ci tę łapę.
Poważnie?
Cześć. Chcesz zagrać?
Nie mów do mnie, dobrze?
Co ci szkodzi? Pokażę ci mój kijaszek.
Oczywiście chodziło mi o penisa. A potem numerek może. Się zobaczy.
Prawda czy wyzwanie, Ronnie?
Co, Olivia cię namówiła?
Prawda czy wyzwanie?
Dziwne. I seksowne. Dobra, wyzwanie.
Właź na stół i pokaż wszystkim ten swój kijaszek.
Wiedziałem. Dobra.
Przyjaciele i sąsiedzi.
Ta młoda dama chce zagrać ze mną w "prawda czy wyzwanie".
- Jako dżentelmen, wybrałem wyzwanie. - Dawaj, Ronnie!
Za chwilę spotka was zaszczyt obejrzenia moich klejnotów.
Już widziałam. Wielkie mi co.
- To ty, Beth? - Nie. Ale ona mówi to samo.
Beth by tak nie powiedziała. Spadówa. Nie zrobię tego.
Ostrożnie. Uważaj na kij.
Dzięki.
Dzwońcie po karetkę!
Przysięgam. Oni do mnie mówili.
Wyglądali jak z chałowego filtra na Snapchacie.
W kółko tylko "prawda czy wyzwanie?".
Spanikowałam.
Mówisz, że wściekły tłum kazał ci wykrzyczeć Lucasowi, że Markie to kurwa?
- Wiem, że to brzmi absurdalnie. - Ciut.
Ale tak było.
Odkąd wróciliśmy z Meksyku, dzieje się coś dziwnego.
Ciężko utrzymać coś takiego w tajemnicy.
Nic dziwnego, że w końcu to z siebie wyrzuciłaś.
Szkoda, że przy wszystkich.
- Trzeba to było dać na YouTube'a. - Zaraz cię tym dźgnę.
Luzuj, malutka.
A Beth znowu nadaje.
Ja pieprzę.
Przyjaciele i sąsiedzi.
Ta młoda dama chce zagrać ze mną w "prawda czy wyzwanie".
Jako dżentelmen, wybrałem wyzwanie.
Za chwilę spotka was zaszczyt obejrzenia moich klejnotów.
Ohyda.
Dzwońcie po karetkę!
No i przegrał.
- Taki żart. - Nieśmieszny.
To ta gra.
- Co? - Przyjechała tu z nami.
- Ty na serio? - Carter mówił, że tak będzie.
Że i tak nas dopadnie.
Naprawdę zamierzacie słuchać tej wariatki?
A jak wyjaśnić to, co się stało w bibliotece?
- A śmierć Ronniego? - Może się upił i spadł ze stołu?
I to zbieg okoliczności, że odrzucił wyzwanie?
Carter mówił, że kto nie przyjmie wyzwania, zginie.
Ronnie spękał. Wycofał się, więc nie żyje.
Ja nie zwariowałam.
Gadasz jak potłuczona.
Lucas.
Przepraszam za to, co powiedziałam, ale coś mnie zmusiło, słowo.
Musisz mi uwierzyć.
Proszę.
Ciężko wierzyć komuś, kto cię od dawna okłamuje.
Na razie.
Za chwilę spotka was zaszczyt obejrzenia moich klejnotów.
Lucas.
PRAWDA CZY WYZWANIE?
Bardzo zabawne.
Dobra, to jakiś obłęd.
PRAWDA CZY WYZWANIE?
Wierzę ci.
Coś mi wypaliło "prawda czy wyzwanie" na skórze.
- Boże. Jesteś cały? - Tak.
Potem znikło.
Ale ja to czułem. I strasznie bolało.
Wtedy w bibliotece, widziałam tłum ludzi. To tylko halucynacje.
Za to konsekwencje są prawdziwe.
Odpowiedziałeś?
Musisz.
Olivia od początku mi się podobała.
Czasem się zastanawiam, jak by to było być z nią, a nie z Markie.
Budzić się przy niej co rano,
całować ją.
Ale wiem, że to się nie zdarzy.
Powiedz, że się nie rozłączyłaś.
Musimy przekonać resztę.
Już idę.
CO CZUJESZ DO OLIVII?
Co tu jest grane?
Grupa wsparcia?
- Mówiłam ci, Pen, że za dużo pijesz. - No dzięki.
- Dziękuję, że przyszłaś. - Mieszkam tu.
No to o co chodzi?
O grę.
Kolejność jest ta sama, w jakiej graliśmy w Meksyku.
Carter nie ściemniał. Ta gra jest na serio.
Byłam pierwsza. W bibliotece musiałam powiedzieć prawdę.
- Ronnie nie przyjął wyzwania i zginął. - Może trzeba to było zignorować?
Carter mówił, że odmowa znaczy śmierć.
Mnie też dopadło. Próbowałem to olać.
Ale wtedy coś wypaliło mi napis na skórze.
Pokaż.
Zniknął, ale...
Nic tu nie ma.
Bo powiedziałem prawdę.
- Jasne. - Nieźle, Olivia.
Normalnie brawo.
Nie dość, że mnie przy wszystkich upokarzasz,
i rozwalasz mi związek,
to jeszcze na usprawiedliwienie zmyślasz bajkę o jakiejś grze?
- I Lucas też dla ciebie kłamie. - Markie.
Stój.
- Nie możesz zostać sama. - Dlaczego?
Bo teraz twoja kolej.
Numer nieznany. Wiadomo.
PRAWDA CZY WYZWANIE?
Esemesem? Serio?
- Tego to na pewno nie wysłał człowiek. - Odpisz.
Dobra.
Wyzwanie.
Zrób to, co obiecałaś.
Rozwal Olivii rękę.
- Twoja robota, jasne. - Widziałaś, żebym coś pisała?
Nikt oprócz ciebie nie słyszał, jak to mówiłam.
Czemu miałabym chcieć, żebyś mi rozwaliła rękę?
A bo ja wiem? Może kręcisz filmik: "Jak stracić przyjaciół"?
Mało prawdopodobne.
- Co kombinujesz? - Musisz to zrobić.
Co?
Musisz.
Ronnie odmówił i zginął.
- To jest kompletnie porąbane. - Nawet jak na mój gust.
Mogę być na ciebie wściekła, i jestem,
- ale w życiu nie rozwalę ci ręki. - Nie masz wyboru.
Weź, proszę.
Nie chcę wiedzieć, co będzie, jak odmówisz.
Dawaj.
- Nie potrafię. - Zaufaj mi. Musisz.
Proszę.
Nie bądź tchórzem jak twój stary.
Idę po lód.
Dość tego szaleństwa. Jutro mam rozmowę kwalifikacyjną.
Idź do lekarza.
- Przepraszam. - Ludzie.
Jedziemy do szpitala. Szybko.
I ty w to wierzysz?
Już nie wiem, w co wierzyć.
No weź.
Brad.
Prawda czy wyzwanie?
Prawda!
Brad?
- Co tu robisz? - Pracuję.
A ty?
Koleżanka miała wypadek. Nic poważnego. Udzielam
moralnego wsparcia.
Coś nie tak?
Nie. Jestem chyba...
- trochę zdenerwowany. - Od tygodni nas nie odwiedzasz.
To prawda. Przepraszam.
Płacę za twoje studia.
- Wpadłbyś choćby z przyzwoitości. - Masz rację.
- Ostatnio tyle się działo. - Nie chcę słuchać wymówek.
Chcę poznać prawdę.
I kolejny tysiak długu na kredytowej.
Boże, Liv.
- Właśnie była moja kolej. - Co?
Musiałem zrobić
coming out przed ojcem.
Trzymasz się jakoś?
Tak.
Pierwszy raz w życiu powiedziałem mu, co czuję.
Postawiłem mu się i jest mi...
genialnie.
Twój tata nie wiedział, że jesteś gejem?
Masz dzwonek z Beyonce.
Wszyscy kochają Beyonce.
Tyson jest następny.
Nie olewaj nas. Gra jest na serio.
Tyson Curran?
Zwarty i gotowy.
Proszę za mną.
Jest pan z lekarskiej rodziny?
Tak, proszę pani. Matka, ojciec, siostra, wuj i dziadek.
Prawie wszyscy.
I rozumiem, że postanowił pan pójść za ich przykładem.
Jak najbardziej, pani dziekan.
Od dziecka słuchałem opowieści o ratowaniu życia.
Na pewno w jakimś stopniu mnie ukształtowały.
Pen. Gdzie Tyson?
Na rozmowie w dziekanacie.
Wiadomo,
mógłbym myśleć tylko o sobie, założyć np. fundusz hedgingowy.
Ale ludzie potrzebują pomocy. Szczególnie w tych czasach.
Bardzo szlachetne podejście.
Ostatnie pytanie.
Chyba zdążyliśmy.
Panie Curran,
pańska torba.
- Czekaj, Tyson. Nie! - O co chodzi?
Prawda czy wyzwanie?
Przepraszam, co takiego?
Prawda czy wyzwanie?
Chyba prawda.
- Moi koledzy panią namówili? - Od dawna fałszujesz recepty?
Nie fałszuję.
- Naprawdę nakablowała? - Słucham?
Nie wystawiam lewych recept. Co to w ogóle za pytanie?
Ty!
Otwórz drzwi!
Tyson?
Wszystko dobrze?
Co pan robi?
Boże!
Tyson skłamał i dlatego zginął.
Tak jak Ronnie, kiedy nie wykonał zadania.
- Teraz moja kolej. - Wybierz prawdę.
Wszyscy powinniśmy, co nie?
Nieważne, jakie padnie pytanie. Po prostu szczerze odpowiadacie.
Tak przetrwamy, aż wymyślimy, co robić.
Jasne?
Wybieramy prawdę.
- Muszę się jeszcze napić. - Musisz się przespać.
Położę ją do łóżka. A wy znajdźcie Cartera.
On to zaczął. Może wie, jak to zakończyć.
Mówił, że studiuje na USC.
Pięciu Carterów. To żaden z nich.
Może jest jakiś inny USC?
- Dobra, śpi. Namierzyliście Cartera? - Nie. Ślad się urywa.
A guglaliście?
"Meksyk prawda czy fałsz".
Mam coś.
"Podejrzana Giselle Hammond, 22 lata, studentka,
zaginęła w czasie ferii wiosennych w Rosarito Beach.
Sprzedawca zeznał, że od początku zachowywała się dziwnie.
Potwierdzają to nagrania z kamer...
Paczkę Morleyów.
Nie chcę więcej grać.
Wyzwanie.
Nie mam wyboru.
Podpaliła tę babkę.
- Złapali ją? - Nie. Piszą, że poszukiwania trwają.
Jest na fejsie.
- Boże. To on. - Otagowała go?
Nie. I nie ma go na innych zdjęciach.
- Sprawdź na wallu. Może skomentował. - Nie widzę. Jest tylko masa postów,
żeby poszła na policję.
Myślisz, że tu zagląda?
- Napisz do niej. - Czekaj.
Załóż lewe konto. Bo jeszcze nas namierzą.
No i pięknie.
Nasze pierwsze wspólne wakacje.
A wtedy, co przyjechałeś do nas do Teksasu?
Jesteś z Teksasu? Myślałem, że z Meksyku.
Skąd?
Też gramy w tę grę.
Musisz nam pomóc.
- Spotkajmy się, proszę. - Ścigają ją za morderstwo.
Myślisz, że tak po prostu wyjdzie z ukrycia?
Wiemy, że podpaliłaś tę kobietę, bo gra ci kazała.
Mów, gdzie mamy się spotkać
albo będę stać pod domem twoich rodziców,
aż gra każe mi zrobić to samo z nimi.
- Nie możesz tego wysłać. - Chcesz żyć?
To przestań myśleć o innych, a zacznij o sobie.
Prawda czy wyzwanie, piękna?
Co?
Jak tu podjąć decyzję bez Tysonka?
Pieprz się!
Prawda.
Prawda czy wyzwanie?
Mówię, że prawda.
Sorry.
Ta gra tak nie działa.
Co to ma znaczyć, do cholery?
Cierpliwości. Odpisze.
To wszystko moja wina.
Wcale nie.
Jasne, że jej.
Nie chcieliśmy iść z tym palantem. Ani grać w tę idiotyczną grę.
Pojechałam do Meksyku dla ciebie.
"Serce by ci pękło", pamiętasz?
- Przestańcie. - Wielkie gadki o przyjaźni.
Wzięłaś mnie, żebym ci kryła dupę, kiedy rwałaś, kogo popadnie.
Pieprz się, Olivia.
Musiałyście?
Chodźcie szybko! Już!
Pen! Co robisz?
Nie pozwoliła mi wybrać prawdy. Próbowałam, słowo.
Muszę iść po krawędzi, aż to wypiję do dna.
Dasz radę.
Powoli. Nie śpiesz się.
Idę tam. Złapię ją, jeśli straci równowagę.
Nie. Masz złamaną rękę. Ja pójdę.
Idź powoli, dobra?
Nie śpiesz się. Wszystko będzie dobrze.
- Co robimy? - Tylko ostrożnie. Nic ci nie będzie.
Dasz sobie radę.
Słuchajcie, musimy tu dać coś miękkiego, bo jak zleci...
Ostrożnie.
Wszystko dobrze.
- To coś da? - Co? Jasne.
Dokładnie pod spodem, idźcie równo z nią.
Ostrożnie, Pen.
Jeszcze do tyłu!
Nie masz się co śpieszyć.
Dobrze jest.
- Wszystko gra. - Nie śpiesz się. Powolutku.
Noga za nogą.
Ostrożnie. I powoli.
Dasz radę.
Jesteśmy przy tobie, tak?
Widzę ją. Tam jest. Dawaj!
Jest na rogu.
Zabierz to stąd.
Pen!
Idę do ciebie.
Nie podchodź. Jeśli będę oszukiwać i nie wykonam zadania...
Wiem.
Złapię cię, jak skończysz.
Wystarczy, że przejdziesz za róg.
Spokojnie.
Świetnie ci idzie. Nie patrz w dół.
Cały czas stójcie pod nią.
A ty dokąd?
Nie patrz na płot. Patrz na mnie.
Już prawie. Jeszcze tylko kawałeczek.
- Jest równo nad nami. Dawaj na górę. - Gotów?
To nic nie da.
Ale to może.
Penelope!
Odsuńcie się. Jeszcze.
Ostatni łyk.
Nie, Pen.
Pen!
Nie rusza się.
To moje łóżko?
Nic ci nie jest.
Dostałam wiadomość do Giselle.
Pewni jesteście, że chcemy się z nią tu spotkać?
- A jeśli gliny też to przeczytały? - Pisała z lewego konta.
Panna podpaliła niewinną kobietę. To jakaś wariatka.
A mamy wybór?
Pogadamy w środku. Chodźcie.
Idziemy.
W środku?
Nie. Tu będzie dobrze. Mów, co się dzieje.
Która to Olivia?
Najpierw powiedz, skąd znasz Cartera.
Przestań. Był z tobą na zdjęciu. To on wciągnął nas w grę.
- Jasne. Carter. - Ciebie też wkręcił?
Nie. To nie on to zaczął. Był po prostu jednym z nas.
Pojechaliśmy do Meksyku. Upiliśmy się. Zrobiliśmy imprezkę w ruinach kościoła.
Kumpela wymyśliła, żebyśmy zagrali w "Prawda czy wyzwanie".
Wróciliśmy do domu, ale to trwało dalej.
- Ona zginęła pierwsza. Potem... - Jak to możliwe?
Nie mam pojęcia.
Myślałam, że spadła na nas klątwa, bo Sam zdemolował ten kościół.
Tak. Jeden z kumpli.
Strasznie się skuł i zaczął wszystko tłuc.
Ale byliśmy głupi.
Koleżanka nie mogła wybrać prawdy. Dlaczego?
Tak graliśmy. Dwie prawdy i wyzwanie.
Jeśli dwie osoby z rzędu wybrały prawdę, trzecia miała wyzwanie.
Tak było zabawniej.
Zabawniej?
Twój kumpel wydał na nas wyrok. Były jeszcze jakieś ciekawe zasady?
Luzuj, Pen.
Powiedział, że dostał wyzwanie, żeby znaleźć nowych graczy.
I zaciągnąć ich do kościoła. Nie miał wyboru.
Miał.
Gdzie jest teraz ten Carter?
Nie widziałam go, odkąd wrócił do Meksyku.
Myślał, że jak znajdzie innych, gra nam odpuści.
Ale znalazł tylko was. Gdyby wciągnął więcej osób,
- moja kolej nie przyszłaby tak szybko. - A przyszła?
- Czas się zmywać. - To dlatego mówisz nam prawdę?
Nie. Wybrałam wyzwanie.
- Markie ma rację. Spadamy stąd. - Idziemy. Chodź, Olivia.
Tak mi przykro.
Skąd znałaś moje imię?
Nie podpisałam się.
Nie!
- Nie! - Pen!
Brad! Nie!
- Trzymaj ją. - Mam zabić Olivię.
Przestań wierzgać.
Co u...?
Nie!
Co ona zrobiła?
To nie była ona.
- Coś ją opętało. - Nie wykonała zadania.
Tak jak Ronnie. Tak to się kończy.
Co robimy?
Mówimy prawdę.
Powiedziała, że musi mnie zabić. Penelope mnie zasłoniła.
Giselle strzeliła, a potem zabiła siebie.
Wiedzieliście, że jest ścigana za morderstwo?
Myśleliśmy, że zna chłopaka, którego szukamy.
Poznaliśmy go w Meksyku. Ma na imię Carter.
- Nazwiska nie znacie? - Nie.
Może to któryś z tych?
- Nie. A kto to? - Przyjaciele Giselle Hammond.
Wszyscy nie żyją. Trzy samobójstwa, dwa wypadki.
A wszystko w trzy tygodnie.
A teraz giną twoi znajomi.
Nie ma zbiegów okoliczności.
To wszystko jakoś się łączy. Jeśli wiesz jak, powiedz.
Nie wiem, słowo.
Powiedziałabym panu.
Mam nadzieję.
Odezwiemy się.
I wstrzymajcie się z wyjazdami.
- Nie poszło najlepiej. - Powiedzieliśmy im prawdę.
- Na ile się dało. - Glinami bym się nie martwiła.
Penelope nie żyje. Giselle nic nam nie pomogła.
Powiedziała, że gra zaczęła się w tamtym kościele.
To miejsce musi być kluczem.
Brad.
- Potem do was dojadę. - Nie rozdzielajmy się.
I tak to nie moja kolej. Zajmę się ojcem.
Dowiedzcie się czegoś o tym kościele.
Idziemy.
Zbudowali go w 1896 r.
No to już wszystko wiemy.
Zawsze coś.
Muszę iść po ładowarkę.
Zostawiłaś plecak u mnie.
- Boże. - Co?
Zobacz.
ZNALEZIONO POĆWIARTOWANE ZWŁOKI KSIĘDZA
Niedługo potem była tam jakaś masakra.
"Ocalała Inez Reyes lat 19, nadal mieszka w okolicy".
Prawda...
czy...
wyzwanie?
Gdzie ona jest?
- Nic ci nie jest? - Gdzie ja jestem?
Co ty wyprawiasz?
Wszystko dobrze?
To była twoja kolej?
Wracaj tu!
Co ci powiedział?
Kazał mi się przespać z Lucasem.
Dlaczego wybrałaś wyzwanie?
Słyszałaś, co mówiła Giselle.
Gdybym wybrała prawdę, któreś z was miałoby wyzwanie.
Jakaś ty szlachetna.
Skąd mogłam wiedzieć, czego zażąda?
Nie miał pojęcia, gdzie jest.
- Wszystko OK? - Tak. Idealnie.
A ty dokąd?
- Jak najdalej stąd. - Co jest grane?
Zapytaj Olivię.
Możesz mi powiedzieć, co się dzieje?
Była moja kolej.
No i?
Nie.
Co my robimy?
To twoje wyzwanie?
- Przepraszam. - Czemu nie wybrałaś prawdy?
Markie myśli, że dlatego, żebyście wy nie dostali wyzwania. Ale to nieprawda.
Jest coś, czego nie mogę jej powiedzieć, a okropnie się boję, że gra mnie zmusi.
Aż takie straszne?
Nie chcesz wiedzieć.
Robisz to, bo dostałam wyzwanie. Bo musisz.
Nie. Ty musisz.
Ja nie.
Spójrz na mnie.
Prawda czy wyzwanie?
Prawda!
Kogo naprawdę kochasz?
Dużo dla mnie znaczysz. Serio.
Ale kocham Markie.
- Przepraszam. Gra mi kazała. - Nie. To prawda.
Roy Cameron, lat 45, próbuje zrobić obiad.
Ujęcie 1.
Trochę wiary w staruszka.
- Nikt nie robi takich steków, jak ja. - Ale ja nie jem mięsa.
Wiem, skarbie.
Tato?
Tak za tobą tęsknię.
A ja za tobą.
Jest coś, o co na śmierć zapomniałem cię zapytać.
Nie.
- Nie odbiera. - Czekaj. Chodź tu. Zobacz.
Nie podali numeru, ale mieszka w Tijuanie. To trzy godziny stąd.
Kto to?
Ktoś, kto może nam pomóc.
Jedziemy.
OCALAŁA Z MASAKRY W MISJI W ROSARITO
No, skarbie.
Wybieraj.
Prawda.
Pistolet, z którego się zastrzeliłem...
Czemu go trzymasz?
Czasem myślę, żeby go użyć.
Skocz po niego.
Granica państwa: 2,5 km.
Martwię się o Markie. Trzeba ją było znaleźć przed wyjazdem.
Nie chce ze mną rozmawiać. Nie było jak.
Ta tajemnica, o której mówiłaś...
Może jak ją zdradzisz, gra jej nie wykorzysta.
Nie. Nikt się nie może dowiedzieć.
A szczególnie Markie. To by ją zabiło.
Zadzwonię do niej, jak dojedziemy.
Czym mogę służyć?
- Szukamy Inez Reyes. - To moja babcia.
- Opiekuję się nią. - Moglibyśmy z nią porozmawiać?
- Ona nie rozmawia z nikim. - Proszę.
Nasi znajomi giną, tak jak jej przyjaciółki. Tylko parę pytań.
Przekażę jej.
I proszę jej pokazać to.
Byliśmy w tamtym kościele. A połowa osób na zdjęciu nie żyje.
Może jednak z nami porozmawia.
Może was wysłucha, ale na pewno nie porozmawia.
Od 50 lat nie powiedziała słowa.
Zaczekajcie.
Złożyła śluby milczenia?
Wyrżnięto wszystkie jej koleżanki. Wyobraź sobie, co czuła.
Nie muszę sobie wyobrażać.
Czekamy już ponad godzinę.
Jak na kogoś, kto nie mówi, długo z tą wnuczką rozmawia.
Przyjmie was.
Przepraszam, że tyle czekaliście. Napisała coś dla was.
- Co to? - Nie dała mi przeczytać.
Dziękuję, że zgodziła się pani z nami spotkać.
"Na terenie misji była szkoła dla dziewcząt.
"Byłyśmy młode, lubiłyśmy się bawić. Na przykład w chowanego.
"Ale ksiądz, nasz opiekun, zmuszał nas do innej gry.
"Kazał nam się chować, a potem brał tę, którą znalazł.
"Jego rozkosz była naszą męką.
"Lecz cierpiałyśmy w milczeniu. A potem jedna z dziewcząt powiedziała,
"że umie wywoływać duchy.
"Przywołała demona imieniem Calux,
"który opętał naszą grę".
Opętał grę?
"Demon może zawładnąć człowiekiem, miejscem,
przedmiotami, nawet pojęciami".
"Calux jest wyjątkowo podstępny. Wszedł w kolejną ofiarę księdza.
"Dziewczyna ukryła zwłoki na terenie misji.
"W kawałkach.
"Głowy szukali dobry tydzień.
"Ale demonowi było mało. Kazał nam grać dalej.
"Wiele z moich sióstr zginęło".
Jak wam się udało uciec?
"Osoba, która uwolniła demona,
"może go uwięzić, wykonując prosty rytuał.
"Ale tylko ona".
To jest to zaklęcie?
Jest po hiszpańsku.
"Trzeba je powtórzyć siedem razy,
"potem złożyć ofiarę w naczyniu, a korek zalać woskiem.
"Póki naczynie jest zamknięte,
"drzwi, które otworzyłyśmy Caluxowi, także będą zamknięte".
Zaraz. Widziałam już takie naczynie.
Tylko było rozbite
i w środku coś strasznie śmierdziało.
OFIARA
"Ten, kto rozbił naczynie, musi złożyć ofiarę".
Co było w środku?
JĘZYK
To pani wezwała demona?
Hiszpański miałem parę lat temu, ale to chyba znaczy:
"Wezwałem czyste zło.
Ucisz mój głos, by utraciło swą moc".
Kiedy Carter z kumplami rozbili naczynie,
uwolnili demona, który opętał ich grę.
Trzeba znaleźć gościa, który stłukł dzbanek.
Demolkę robił jakiś Sam.
- Nie wiemy, co to za jeden. - I czy jeszcze żyje.
A nawet jeśli go znajdziemy...
"Cześć, Sam. Możesz sobie urżnąć język
i włożyć w ten słodki dzbanuszek?".
Zajrzę na fejsa Giselle. Może tagowała jakiegoś Sama.
- Markie wciąż się nie odzywa? - Nie odpowiada na SMS-y.
Teraz będzie jej kolej. Dzwonię do niej.
Brad?
To ja, tata.
Od śmierci Penelope jest...
Pozbędę się go.
Wyjdziesz na chwilę?
Skoczę po kawę.
Dziwna sprawa z tą śmiercią twoich przyjaciół.
Kranis z wydziału zabójstw mówi, że ta sprawa śmierdzi.
Wiem, że nie powinienem pytać, ale jest coś, czego nie mówicie?
Nie. Słowo. Powiedzieliśmy całą prawdę.
Markie, nareszcie.
- Po co ta rozmowa? - Wiem, że Kranis się myli.
I chcę, żebyś znał sytuację. Nie martw się.
Nie dam cię skrzywdzić.
Wciąż jesteś moim synem.
Nie odbierasz?
Czego?
Prawda czy wyzwanie?
- Chciałam pobyć trochę sama. - Jasne. Przyjedź jak najszybciej.
- I uważaj. Teraz twoja kolej. - Już była.
- Wybrałam prawdę. - Lucas też.
Dwie prawdy z rzędu.
Nie masz wyboru.
Na pewno nie chcesz pogadać?
Wyciągnij mu spluwę
i każ błagać o życie.
Synu.
Dzięki, tato.
Za wszystko.
Ale muszę...
jeszcze coś zrobić. Wybacz mi.
Jasne. Oczywiście.
Ale co?
Będzie dobrze.
Błagaj.
- Błagaj o życie. - Co ty wyprawiasz?
- Błagaj o życie. Proszę. - Odłóż broń.
Rób, co mówię, inaczej zginę.
Biegiem.
- Zrób to. Potem ci wyjaśnię. - Wiem, byłem za surowy.
- Przepraszam. - Nie o to chodzi.
Błagaj. Wszystko ci zaraz wyjaśnię.
- Musisz błagać. - Zasłużyłem na to.
Nie. Błagaj.
Proszę. A odłożę broń.
- Co to zmieni? - Musisz błagać.
Nie.
Leć po ratownika!
Brad, nie.
Wyjdziesz z tego.
Potrzebuję pomocy!
Ratownika!
Tak mi przykro.
Możemy stąd wyjść?
Muszę pogadać z tym gliną.
Po co wybierałam prawdę?
To nie twoja wina. Też wybrałem prawdę.
- Źle, że zostawiliśmy go samego. - To by nic nie zmieniło.
Gra jest podstępna. To nie my w nią gramy.
To ona nas rozgrywa. Tu nie ma zbiegów okoliczności.
Czeka, aż się odsłonimy i wtedy atakuje.
Wszystko to prawda.
I właśnie jest twoja kolej.
Prawda czy wyzwanie?
Co?
Co jest?
Lucas właśnie mnie zapytał.
Wcale nie.
Prawda czy wyzwanie, Olivia?
Musisz wybrać prawdę.
- Zrób to. - Wyzwanie.
Wyzywam cię,
żebyś wyznała Markie swoją tajemnicę.
Co? Co każe ci zrobić?
Muszę ci coś ważnego powiedzieć.
Byłam u was tuż przed śmiercią twojego taty. Wiem, co zaszło.
Co?
O czym ty mówisz?
Pokłóciłam się z rodzicami, więc pojechałam do ciebie.
Nie było cię, ale twój tata mnie wpuścił.
Pił. Zaproponował mi drinka. Zgodziłam się.
Potem były następne. Powiedział, że wyrzucili go z pracy,
bo go przyłapali na piciu w biurze.
Było mi go żal.
Obiecałam, że ty i ja pomożemy mu wyjść na prostą.
I wtedy powiedział, że jestem piękna.
Byłam pijana. Nie wiedziałam, co zrobić.
Nachylił się, żeby mnie pocałować. Próbowałam go odepchnąć,
ale on coraz silniej napierał.
W końcu się uwolniłam.
Błagał mnie o wybaczenie.
Mówił, że potrzebuje pomocy, ale ja byłam przerażona.
Zagroziłam, że o wszystkim ci powiem. Powiedział, że się zabije.
A ja mu, że dla ciebie tak byłoby chyba lepiej.
Wybacz mi, Markie.
Chciałam ci powiedzieć, ale zanim się dodzwoniłam,
on już nie żył, a ty byłaś w rozsypce.
Nie wiedziałam, co robić.
- Uwierz... - Nie.
Nigdy więcej ci nie uwierzę.
- Markie. - Nie.
Nie.
Panno Barron,
zapraszam.
"Wiemy, że podpaliłaś tę kobietę, bo gra ci kazała.
"Mów, gdzie mamy się spotkać
"albo będę stać pod domem twoich rodziców,
"aż gra każe mi zrobić to samo z nimi". To poważna groźba.
- Wysłano ją z twojego laptopa. - Wiem, że to źle wygląda,
- ale chciałam ją zmusić do reakcji. - Wiem, że gracie w jakąś grę.
Nie rozumiem tylko, czemu giną ludzie.
Zostało was czworo. I chciałbym, żebyście przeżyli.
- Czworo? - Wszystkie ofiary były w Meksyku.
Żyjesz tylko ty, Markie, Lucas i kolega Giselle, Sam Meehan.
Sam?
On nie zginął?
Znasz go?
Nie.
Ale Giselle o nim wspominała.
Zamknął się w mieszkaniu. Nie chce rozmawiać.
Mówi, że odpowie na pytania, tylko jeśli go aresztujemy.
- Olivia, powiedz, co tu jest grane. - Mogę szklankę wody?
Dzięki.
- Przynieś wody. - Już niosę.
Jestem oskarżona?
Jeszcze nie.
To muszę iść.
Carter to Sam.
Podał nam fałszywe imię.
- Giselle mówiła, że to różne osoby. - Próbowała go chronić,
ale potem niechcący użyła prawdziwego imienia.
Markie.
Otwórz, proszę. Musimy pogadać.
Co ty robisz?
To, co mój ojciec.
Odłóż to, proszę.
Dlaczego?
Nie mam już nic.
Masz mnie.
Nie.
Gra wszystko zniszczyła.
Nie powiedziałam ci o ojcu, żeby cię chronić.
Żałuję.
Nie wiesz, jak bym chciała cofnąć tamte słowa.
Już wcześniej próbował się zabić.
To nie była twoja wina.
Nie zmienimy przeszłości.
Ale wciąż możemy mieć przyszłość. Zakończyć tę grę.
Jak?
Wiem, gdzie jest Carter.
To jaki mamy plan?
Musimy go zaciągnąć do tamtego kościoła.
Czyli na wejściu nie mówimy o obcinaniu języka?
To tutaj. Sześć.
Zostawcie mnie. Nie chcę z nikim rozmawiać.
Pieprzyć to.
Carter! Czy raczej Sam?
- Jak mnie znaleźliście? - Bardzo nam zależało.
- Po co to wszystko? - Chodzi o grę.
Żadnych kontaktów ze światem. Tutaj nic mi nie grozi.
- I to jest twój plan? - Tak. Przeczekać.
To twój plan B.
Najpierw postanowiłeś nas załatwić.
Przez ciebie zginęło troje moich przyjaciół!
Przepraszam. Też wszystkich straciłem.
- Gdybym mógł, to bym to odkręcił. - To się da zrobić.
- Ale musimy wrócić do tego kościoła. - Zakończyć grę? Jak?
Zaufaj mi.
Musimy tam wrócić.
Nie.
To kolejne wyzwanie, prawda?
Gra kazała wam wyciągnąć mnie z domu.
Ona mówi prawdę.
- Czemu miałbym wam ufać? - Bo chcemy tego samego.
Przeżyć.
Powiem wam to, co powinnaś mi powiedzieć wtedy przy barze.
Odwalcie się.
- Słodka Olivia nie strzeli. - Zakład?
Wyzywam cię.
Idziemy.
Myślisz, że ten rytuał zadziała?
Jest jeden sposób, żeby to sprawdzić.
- Zakończymy grę seansikiem? - Nie my ją zakończymy.
Tylko ty.
Ja?
Próbowałem.
Wszyscy wiemy, co z tego wyszło.
I nie wstawaj.
Weź to. Już.
Bierz.
Powtórz to siedem razy.
Co z nim zrobisz?
Dam ci go.
Bierz.
Powiedz zaklęcie siedem razy.
Jazda!
- Czuliście to? - Nie przerywaj.
- Powiedzcie, co jest grane. - Mów dalej!
Dobra.
Dawaj.
Jeszcze pięć razy.
Prawda czy wyzwanie, Lucas?
Wyzwanie.
- A ty dokąd? - Muszę stąd wyjść.
Czekaj.
Nie możesz. Teraz będzie twoja kolej.
Już była.
- Idę jak najdalej od was. - Dlaczego?
- Gra kazała mi wybrać. - Już wybrałeś. Kochasz Markie.
Wybrać, którą z was zabić.
Luke.
- A on co, idzie sobie? - Nie przerywaj. Jeszcze dwa razy.
- Dlaczego wybrałeś wyzwanie? - Żeby żadna z was nie musiała.
Tak niewiele brakuje. Nie pozwolę grze was zabić.
Ale z ciebie idiota.
Co mogę powiedzieć?
Głupieję na twój widok.
Wiejemy stąd. Kościół zaraz się zawali.
Jeszcze jeden drobiazg. Podnieś nóż.
Nie zrobię tego za ciebie.
Podnieś go!
I co dalej?
Przykro mi, Sam.
Ale ty uwolniłeś demona i ty musisz go powstrzymać.
Obetnij sobie język.
- Nie. To szaleństwo. - Tylko tak przeżyjemy.
- Opiekujcie się sobą. - Nie!
Zrób to!
- Lucas, nie! - To nie Lucas.
Dawaj, Carter!
Zanim będzie za późno. Nie chcesz żyć?
Nie masz wyboru. Tnij!
To jakieś szaleństwo.
Zabiję wszystkich, których znacie.
Nie. Oni w to nie grają, tylko my.
Masz rację. Ale Lucas też,
a nie wykonał zadania.
Więc teraz zginie.
Zrobił to, żeby nas ratować.
Musimy z tym skończyć.
Calux zabił Cartera, zaklęcie nie zadziała.
Od początku nie mieliśmy szans.
Od chwili, kiedy tu przyszliśmy.
Carter nas tu sprowadził, bo tylko tu można wciągnąć kogoś do gry.
Mam pomysł.
Teraz twoja kolej. Wybierz wyzwanie.
Dlaczego?
Markie...
Prawda czy wyzwanie?
- Lucas właśnie mnie zapytał. - Wybierz wyzwanie.
- Ale nie wykonaj zadania. - Wtedy zginę.
Wybacz, że miałam przed tobą tajemnice.
Przysięgam nigdy więcej nic przed tobą nie ukrywać.
Jeśli mamy przeżyć, musimy sobie zaufać.
Zaufaj mi.
Musisz wybrać.
Wyzwanie.
Zastrzel Olivię.
- Mam cię zastrzelić. - Zaufaj mi. Nie rób tego.
Tylko tak możemy się uratować.
Ufam ci.
Nie zrobię tego.
Nie!
Wykonała zadanie, Calux.
Twoja kolej.
- Prawda czy wyzwanie? - Ja nie gram.
Zapytałam cię, więc grasz. Takie są zasady.
Prawda czy wyzwanie, dupku.
Prawda.
Jak mamy przerwać grę i przeżyć?
Nie da się.
Tylko Carter mógł to przerwać.
Gra się nie skończy, póki któryś z graczy żyje.
A teraz twoja kolej.
Chyba że znajdziesz kogoś nowego do gry.
Ale nie znajdziesz, prawda?
Twoja ręka.
Udało się?
Nie, to nie koniec.
Gra się nie skończy, dopóki żyjemy.
- Co robisz? - Wybieram ciebie.
Pojechaliśmy ze znajomymi na ferie wiosenne do Meksyku.
W opuszczonym kościele zagraliśmy w "prawda czy fałsz".
Nie mieliśmy pojęcia, że czyste zło
opętało naszą grę.
Wróciliśmy do domu, ale gra się nie skończyła.
Zabiła mi pięcioro przyjaciół.
Ta gra jest prawdziwa Powiesz prawdę, wykonasz zadanie
albo zginiesz. Odmówisz, zginiesz. Dopadnie cię wszędzie.
Zapytać może cię każdy.
Wybaczcie, ale teraz pytam ja.
Prawda czy wyzwanie?
PRAWDA CZY WYZWANIE
Prawda czy wyzwanie?