POPRZEDNIO
To trzeci w tym tygodniu sabotaż ze strony rdzennych Relonianów.
Nalegam, byś to przemyślał.
„Nalegasz"?
Zdrajca uciekł,
ale zostanie odnaleziony i zapłaci za swoje zaprzedanie.
Od zamordowania cesarza Argalla
dowodził nimi jedynie Thragg.
Spodziewali się nas.
To nasz dom.
Nie. To miejsce to grobowiec.
Viltrumici! Poddajcie się.
Wybieram śmierć!
I tak jest już nas zbyt niewielu.
Żyjesz.
Oliver…
Wyjdzie z tego.
Chcą, bym zajął się jednym małym problemem.
Pozostałymi Viltrumitami.
Polecieli na Ziemię.
Mark.
Co?
Przestań się martwić i śpij.
Nie potrzebuję…
Nic nie możemy zrobić, póki nie wrócimy do domu,
a to za kilka dni.
Nie mamy pewności, czy Thragg tam jest.
A gdzie miałby być?
Nie wiem.
No właśnie.
Mam pytanie.
Jaki dokładne jest plan, jeśli Viltrumici są na Ziemi?
Rozumiem.
Świetnie.
Wyglądam głupio.
Wcześniej wyglądałeś głupio.
Teraz wyglądasz dostojnie.
Ale i tak trochę głupio.
To poważna sprawa.
I wysoka poprzeczka.
Trudno będzie wejść w buty Thadeusa,
nosił te dziwne klapki.
Dasz sobie radę.
To tylko nadzór nad obroną kilkuset planet,
mnóstwa cywilizacji i niezliczonych istnień.
Twoje decyzje wpłyną na galaktykę i wszystkich jej mieszkańców.
A gdyby ktoś, hipotetycznie,
uznałby ten poziom odpowiedzialności
za niekomfortowy, no wiesz… ociupinkę,
drastycznie nietrafiony?
Thaedus nie wybrałby cię na następcę,
gdyby w ciebie nie wierzył.
A ja nie pozwoliłabym ci na to, gdybym w ciebie nie wierzyła.
Dziękuję.
Chodź. Wszyscy czekają na twoje zaprzysiężenie.
Zapamiętałeś przemowę?
Przemowę?
Pomogłaś uratować galaktykę przed totalną zagładą.
Oto twoje śniadanie z tubki.
Tak sobie myślę…
Jeśli po powrocie do domu będziemy musieli walczyć
z bandą Viltrumitów,
możemy użyć mojej stacji kosmicznej jako bazy operacyjnej.
Nie będzie łatwo i pewnie zginiemy,
ale moglibyśmy szukać ich z orbity,
a potem po kolei ich atakować.
Próbuję powiedzieć,
że w razie czego jestem gotowa na wszystko.
A może…
Tak sobie gdybam, może pozwólmy im
zająć Ziemię.
Ktoś naprawdę lubił tę planetę?
W sumie to nora, co nie?
Mega się gada.
Proszę o uwagę.
Wlatujemy do Układu Słonecznego.
Wreszcie.
Jednak słuchaliście!
Co?
Zwalniamy i przygotowujemy się do okrążenia…
Ile jeszcze?
Do Ziemi?
Około dziesięciu minut.
Dobra, plan jest taki.
Statek zatrzyma się za Księżycem,
a my niezauważenie polecimy na Ziemię.
Jeśli Thragg i jego ludzie tam będą,
odeślemy statek na Talescrię,
zorganizujemy siły i poczekamy na…
Miało być niezauważenie.
Nie ma ich tu.
Nie ma ich.
Dobrze.
To dobrze.
Nie ma ich tu teraz.
O Boże.
Myślałam…
Nic mi nie jest.
Już dobrze.
Gdzie Oliver?
Wyruszyliśmy, nim się ocknął.
Jak to „nim się ocknął”?
Jest ranny, ale zdrowieje.
Opiekują się nim.
Kto się nim opiekuje?
Nic mu nie będzie.
Ale martwiliśmy się, że…
To drobna zapłata za to, co nam zrobiłeś.
Mark!
Bo…
martwiliśmy się, że mogą tu być Viltrumici, więc…
nie mogliśmy na niego czekać.
Co tam się stało?
Mamo, wszystko ci opowiem, obiecuję.
Ale najpierw
muszę zobaczyć się z Eve.
Tata jest na zewnątrz.
Jutro wraca na Talescrię do Olivera, więc…
Jeśli chcesz mu coś powiedzieć…
Coś ty sobie myślał?
Nie ochroniłeś Olivera?
I zostawiłeś go samego na obcej planecie?
Nie jest sam.
Mamy tam przyjaciół.
Ma jak najlepszą opiekę.
Nie mówiłam ci, żebyś tu nie wracał?
Ja…
Staram się, Debbie.
Starasz się.
Starasz się mnie wkurwić.
Oliver był taki odważny.
Mark…
Byłabyś z niego dumna.
Dali z siebie wszystko,
by ocalić ludzi, których nawet nie znają.
Gdy stworzymy system ostrzegania,
który zabezpieczy Ziemię,
wrócę do Olivera i zostanę z nim, aż wyzdrowieje.
Pękało mi serce, gdy widziałem, jak cierpi.
Żeby pękało, musiałbyś je mieć.
Przestań.
Nie traktuj mnie tak, jakbyś mnie nie znała.
Proszę.
Zejdź mi z drogi.
Daj mi szansę wszystko naprawić.
Nie muszę nic dla ciebie robić.
Wiem o tym.
Ale zrobisz.
Jak śmiesz…
Wierzysz w odkupienie.
W drugą szansę.
Wcześniej tego nie rozumiałem,
ale zawsze kochałem to, jak mocno o to walczyłaś.
Myślałaś, że mnie znasz,
i znałaś, nawet jeśli ukrywałem przed tobą cząstkę siebie.
Ale od tamtego czasu wszystko się zmieniło.
Proszę, pozwól mi pokazać ci, kim teraz jestem.
Nie wiem, gdzie będziesz spał,
ale na pewno nie tutaj.
Zoe!
Cześć… tato.
O mój Boże.
Tak za tobą tęskniłem.
No proszę. Jesteś taka…
żywa.
Też za tobą tęskniłam.
A ty jesteś…
taki.
Prysznic się zepsuł czy coś?
Nie inaczej.
Geldariański szajs jest niegodny zaufania.
Ani trochę.
Pralka też się zepsuła.
Wojna się skończyła? Wygraliśmy? Co się stało?
Sama chciałabym wiedzieć.
Eve?
Jesteś w domu?
Eve?
- Mark! - Eve.
Myślałam…
Tyle cię nie było.
- Myślałam… - Hej.
Przecież jestem…
NIEZWYCIĘŻONY
A potem moje moce wróciły.
Tak po prostu?
Tak.
Ale wciąż się nimi martwię,
więc skupiam się na zajęciach i wzięłam parę trudniejszych kursów.
Tata nadwyrężył sobie plecy w pracy,
więc wprowadziłam się tu, żeby pomóc mu i mamie w domu.
I zawiesiłam Niezwyciężonych.
I pewnie zauważyłeś…
Nie używałam mocy, mieszkam i jem z rodzicami,
nie miałam czasu,
żeby o siebie zadbać, więc…
Zauważyłem tylko, jak się stęskniłem.
Ja też tęskniłam.
Eve.
Tak?
Chyba…
źle ze mną.
Co masz na myśli?
Viltrumici…
gdzieś się zaszyli.
Zniszczyliśmy ich dom.
Nie puszczą tego płazem.
Mówiłeś, że nie ma ich zbyt wielu.
Ze Strażnikami, Cecilem i resztą nie śmieliby…
Jeśli zdecydują się przylecieć…
nic ich nie powstrzyma.
Nie mielibyśmy szans.
Zasilanie stabilne.
Oscylatory strunowe dostrojone.
Bloki kwantowe w superpozycji.
Jesteśmy gotowi.
Okulary ochronne.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Cecil,
udało się!
Jezu!
Nie!
O nie!
- Pomocy! - Sinclair!
Donald, wyłącz to!
Donald!
Nie!
Pomocy!
Mówiłem.
Fizyka podróży międzywymiarowych to nie moja działka.
Co ty nie powiesz.
To już druga wpadka w tym miesiącu.
Robimy, co możemy.
Odwołuję poszukiwania. To zbyt niebezpieczne.
Robot i Monster Girl muszą sami znaleźć drogę do domu.
Ogarnijcie ten burdel.
Szefie.
Muszą gdzieś być.
- Właśnie. - To niedorzeczne.
- To proste zadanie. - Musimy to dokończyć!
Gdzie są raporty?
Planują zemstę, a my nic nie robimy!
Pod ścianą Viltrumici są jeszcze bardziej niebezpieczni.
- Pokaż im, że tu rządzisz. - Tak nie może być!
- Proszę o spokój! - Mamy przewagę, musimy jej użyć!
- Bo sami się tym zajmiemy! - Spokój!
Jak Viltrumici mogli zniknąć?
Co robisz, żeby ich zlokalizować?
Mamy wiele zespołów,
które przeszukują wszystkie możliwe sektory…
To dlaczego ich nie znaleźliśmy?
Dziękuję za to pytanie.
To dlatego, że zostało mniej niż 40 Viltrumitów,
a kosmos,
jak wszyscy wiemy, jest ogromny.
Ja też jestem zaniepokojony,
ale to trochę potrwa.
- Zrób coś. - To absurd.
Nie podoba nam się twoja nonszalancja.
A mnie wasza rozgniewalancja
i obwinialancja.
Nawet jeden Viltrumita to za wiele
i żaden z naszych światów
nie będzie bezpieczny, póki ich cała rasa nie wyginie.
Na zawsze.
Dobra, moment.
Thaedus był Viltrumitą i przewodził tej radzie przez dekady.
Thaedus był Viltrumitą tylko z nazwy.
- To prawda. - Musimy to zakończyć.
A co z Nolanem?
Bez niego nie wygralibyśmy wojny.
I bez Marka i Olivera.
Uratowali nam życie.
Thaedus ufał Nolanowi i jego synom.
Ja też im ufam.
Thaedus im ufał?
Czy po prostu używał ich jako broni przeciwko swoim?
- Chwileczkę… - Co to za ambiwalencja?
No…
- Żadna. - Żadna!
Teraz bardziej niż kiedykolwiek potrzebujemy silnego przywódcy.
Czy może zapomniałeś,
co Viltrumici zrobili twojej rasie?
Uwielbiam z wami gawędzić o ludobójstwie,
ale znajdziemy Viltrumitów bez względu na to, gdzie się ukrywają.
A kiedy to się stanie,
ja zdecyduję, co dalej.
Kończę to spotkanie.
Albo je odraczam. Czy tam coś tam.
Wysadziliście ich całą planetę?
Czy to nie przesada?
Nie mieliśmy wyboru.
Jasne.
Ale gdzie się teraz podziewają, skoro nie mają domu?
W tym problem.
Nie…
Mark?
Mark.
Jesteśmy przy tobie. Już dobrze.
Usiądźmy na chwilę.
Dobrze.
Kurczę.
Wciąż przeżywa to, co go tam spotkało.
Skąd wiesz?
Widziałem już to spojrzenie.
Gdzie?
W lustrze.
Zostawili tam Olivera. Samego!
W jakimś obcym szpitalu
na innej planecie, lata świetlne stąd.
Rozumiem, że martwili się o Ziemię, ale…
Na pewno nic mu nie będzie.
Zawsze gdy Mark był ranny, byłam przy nim.
Tak robią rodzice.
To dlaczego nie zobaczysz się z Oliverem?
Jak mówiłam, jest na obcej planecie miliard kilometrów stąd.
Takie rzeczy nigdy cię nie powstrzymywały.
O czym mówisz?
O superbohaterach, złoczyńcach, statkach kosmicznych, innych planetach.
To wszystko
jest twoim światem,
czy tego chcesz, czy nie.
To pewnie kolejny powód,
czemu nam nie wyszło.
Paul…
Nie, w porządku.
Cieszę się, że pozostaliśmy przyjaciółmi.
Ale ty jesteś inna, Debbie.
Jesteś częścią wojen kosmicznych
i pojedynków z superbohaterami, tak jak Mark czy Oliver.
Po prostu tego nie widzisz.
Lepiej się czujesz?
Trochę.
Dziś latałam najwięcej, odkąd cię nie było.
Brakowało mi tego.
Cieszę się, że twoje moce działają.
- Mark? - Słucham?
Wiem, co się stało z moimi mocami.
Co masz na myśli?
Nie działały,
bo moje ciało przechodziło zmiany.
Jakie?
Muszę ci coś powiedzieć.
Eve, możesz mi powiedzieć wszystko.
Nie sądziłeś,
że będą konsekwencje dla wszystkich, których kochasz?
Mark?
To nic.
Jesteś pewny?
Co chciałaś…
Co chciałaś powiedzieć?
Mark…
Kurwa!
Miałam aborcję.
Co takiego?
Byłam w ciąży.
Dowiedziałam się tuż przed twoim odlotem.
- Nie… - Proszę. Pozwól mi…
Muszę najpierw wszystko z siebie wyrzucić.
Nie…
Nie powiedziałam ci,
bo chciałam, żebyś skupił się na bezpiecznym powrocie do domu.
A kiedy cię nie było,
byłam taka samotna.
I to, że ze wszystkim musiałam borykać się sama…
Podjęłam decyzję.
Ale powinnam była…
Sama nie wiem. Boże drogi.
Eve…
Przepraszam, że ci to zrobiłem. Powinienem był tu być.
Kocham cię.
Dlaczego mnie do tego zmusiłeś?
Walczysz, żeby móc patrzeć, jak wszyscy wokół ciebie umierają!
Wszystko, co znasz, zniknie!
Pomyśl, Mark!
Przeżyjesz każde kruche, miałkie istnienie na tej planecie.
Co będziesz miał po 500 latach?
Czy powrót był dobrym pomysłem?
Na Ziemię?
Czy do tego konkretnego miejsca?
A jak myślisz?
Daj spokój, Nolan.
Nie podchodź bliżej.
Nie musisz się bać.
Ciebie zawsze będę się bał.
Jeśli to coś warte,
przepraszam za cierpienie, którego wywołałem.
Na Ziemi?
Czy w tym konkretnym miejscu?
Tak, to coś warte.
Nie wiem, czy wystarczy, ale coś znaczy.
Zakładam, że skoro wróciłeś, wygraliście wojnę?
Nie muszę się martwić, że kumple z Viltruma
wpadną tu nieproszeni?
Wygraliśmy wojnę,
ale blisko 40 z nich gdzieś się ukrywa.
To ma być wygrana?
Wiesz, jak ja to widzę?
Mamy 40 rozsierdzonych kosmicznych supernazistów,
którzy będą żądni zemsty
i wiedzą, że ty i Mark macie na Ziemi bliskich.
Ja pierdolę.
Świetna robota.
Nasz statek instaluje system wczesnego ostrzegania.
Zaalarmuje Koalicję Planet
o viltrumickim krążowniku w Układzie Słonecznym.
A ile mielibyśmy czekać na kawalerię?
Dwa tygodnie.
Robi się coraz śmieszniej, prawda?
Mógłbym zostać.
Pomóc chronić Ziemię, gdyby się pojawili.
Wynagrodzić błędy.
Ziemia to nie twoja kanapa u terapeuty, Nolanie.
Jeśli te dupki się zjawią,
lepiej ogarnij się z tą całą armią Koalicji
i przylećcie tu szybciej niż w dwa tygodnie.
Wyraziłem się jasno?
Tak.
Świetnie.
Do tego czasu
wypierdalaj z mojej planety.
Ryzykowałem tam życie,
próbując wygrać tę wojnę.
Prawie zginąłem.
Piękny początek.
Prawie zgiń jeszcze 2341 razy,
to wtedy porozmawiamy.
Hej…
Jak się trzymasz?
Ja powinienem cię o to pytać.
- Mark. - Nie.
Przestań.
Nie próbuj mnie pocieszyć.
Zrobiłem ci dziecko
i mnie przy tobie nie było. I musiałaś…
Musiałaś…
Przetrwałam to.
Już dobrze.
Nie jest, kurwa, dobrze.
Nie było mnie tu.
Zamiast tego…
pogarszałem sytuację tam.
Nie pokonaliśmy ich, Eve.
Teraz nie mają już nic do stracenia.
Czuję się, jakby gdzieś miała wybuchnąć bomba
i zabić mnóstwo ludzi,
a ja jestem bezsilny, bo ta bomba jest tu przeze mnie.
Tego nie wiemy.
Nawet jeśli tu nie przybędą,
nigdy nie zjawią się na Ziemi,
gdy ich znajdziemy,
będę musiał tam wrócić i znów z nimi walczyć.
I nie będę tutaj!
Nie będę… tutaj.
Boże.
Nie mogę ci tego robić.
To niesprawiedliwe.
Mark?
Nie, Eve,
to się nie skończy.
Mark, przestań.
Wiem, co może się stać tobie, mnie i każdej innej osobie.
Traciłam już bliskich.
Ludzi, których kochałam ponad wszystko.
To mój wybór, Mark.
Jestem świadoma ryzyka
i wiem, że w pewnym momencie
zaboli bardziej niż kiedykolwiek.
Ale nie chcę nie próbować,
nie ryzykować z tobą,
nie chcę tak żyć.
Musisz dokonać tego samego wyboru.
Wtedy zrobimy to razem,
nawet jeśli czasem jesteśmy osobno.
Wiesz co?
Może następnym razem to ja spędzę w kosmosie dziesięć miesięcy.
Tak.
Dobrze.
Mark?
Cześć, Eve.
Pan Grayson.
Mów mi Nolan, proszę.
Mark, statek kończy instalować sieć czujników.
Wrócę na Talescrię, żeby sprawdzić,
co z Oliverem, i kontynuować poszukiwania…
Przepraszam, Debbie. Już lecę.
Świetnie.
Bo zabierasz mnie ze sobą.
Jakim byłabym rodzicem, gdybym nie była przy Oliverze?
A co z…
Paulem?
To nie twoja sprawa,
ale zerwaliśmy wiele miesięcy temu.
To dobry człowiek i bardzo mi na nim zależy.
Ale nasze życia są zbyt różne.
Skoro mowa o Paulu, zaoferował pomoc,
więc dzwoń do niego, jeśli będą problemy z domem.
Nie wiem, ile mnie nie będzie,
ustawiłam zlecenia na rachunki.
Bardzo was kocham.
Uważajcie na siebie.
Jesteś… tego pewna?
Niby tylko wy możecie polecieć na inną planetę?
Nie no…
Zrobiłabym to dla ciebie.
Zrobię też dla Olivera.
Wkrótce się zobaczymy.
Jestem gotowa.
Wezwij statek, prom, czy co tam masz.
Statek nie może wylądować.
Może zejść w naszą atmosferę,
ale będę musiał…
Niech będzie.
Powiedz Oliverowi, że tęsknię.
Gdybyście musieli się skontaktować,
Cecil wyśle wiadomość przez system ostrzegania.
W przeciwnym razie
dam wam znać, gdy znajdziemy Thragga.
Co tu się odwaliło?
Witaj w domu, Mark.
Sensory dalekiego zasięgu są skalibrowane
i gotowe do aktywacji.
Włączcie je,
a potem wyznaczcie kurs powrotny na Talescrię i ruszajmy.
Tak jest.
Zaraz opuścimy orbitę.
Ten, no…
Widok z głównego iluminatora
jest naprawdę spektakularny,
jeśli chcesz zobaczyć.
Dobrze.
Nie podoba mi się to, Mark.
Mnie też.
Kopnęliście z ojcem gniazdo,
nie pozbywając się wszystkich szerszeni.
Tak.
Wiem.
Mógłbyś zrobić z Donaldem odprawę,
żebyśmy wiedzieli, co nam grozi?
Oczywiście.
Coś wymyślimy.
Cały świat nas poprze.
On ani nikt inny
nie może nas powstrzymać.
Hej, Mark. Donald!
To…
Chwileczkę.
Pamiętasz…
Dawno temu mówiłeś, że masz ludzi, z którymi mogę pogadać.
- Profesjonalistów. - Tak?
Oczywiście, zajmiemy się tym.
Odprawa zaczeka kilka dni.
Donaldzie,
zawieź Marka do domu.
Tak sobie tu siedzisz?
Mieszkam w tym domu całe życie.
Nigdy nie było tu tak cicho.
To pewnie dziwne uczucie.
Polataj trochę.
Bez celu, szukania kłopotów.
Tak po prostu. Poczujesz się lepiej.
Nie chcę.
Właśnie dlatego powinieneś.
Tak,
jesteśmy tu.
Stój!
Nic nie zrobiłem twojej planecie…
jeszcze.
Ale jeśli nadal będziesz działać nieracjonalnie…
Czego chcesz?
Zostałem Wielkim Regentem Viltrum, by wyprowadzić nasz lud z ciemności
i zapewnić przyszłość naszej rasie.
Nie było łatwo.
Zostało nas 37,
garstka naszej populacji.
Ale wciąż wystarczająco dużo,
by rozerwać tę planetę na pół.
To będzie uczciwa zapłata
za czyny, których się dopuściliście.
Odebraliście nam dom.
Więc nasz dom jest tutaj.
Powiem ci, co was czeka.
Będziemy żyć pośród was.
Ubierać się jak wy,
chodzić waszymi ulicami.
Wtopimy się w wasze społeczeństwo.
Będziemy dla was niewidzialni.
Ale mimo to nas uratujecie.
Dzięki wam rozmnożymy się, by ratować gatunek.
Każda próba zidentyfikowania, usunięcia nas
przez was czy Koalicję Planet
przyniesie śmierć miliardom,
a życie ocalałych stanie się zdecydowanie mniej przyjemne.
Tak czy inaczej,
odbudujemy naszą rasę.
Twoje istnienie dowodzi, że to możliwe.
W zamian oferuję rozejm.
Nie będziemy w żaden sposób wpływać na Ziemię – ani pomagać, ani jej zagrażać,
o ile nikt nam nie przeszkodzi.
Nie macie wyboru.
A jednak musicie go dokonać.
Czy ty i twoja planeta zaakceptujecie moje warunki,
czy wybierzecie zagładę obu gatunków?
Myślisz, że pozwolę wam mieszkać,
rozmnażać się z nami,
rosnąć w siłę na mojej planecie po tym wszystkim, co zrobiliście?
Nie!
Nigdy!
Moja odpowiedź…
Moja odpowiedź to…
Moja odpowiedź…
Tak.
Akceptuję twoje warunki.
Wszechświat jest zaskakujący.
W pewnym sensie
zostałeś naszym zbawcą.
Z własnej woli czy nie.
Co ja zrobiłem?
Ocaliłeś życie
każdej żywej istoty na tej planecie.
To nasza ostatnia rozmowa.
No ja pieprzę.
Kolejne porozumienie o oznakowaniu pocisków międzyplanetarnych?
Może Thaedus dał się zabić Thraggowi.
Czcigodny Allenie!
„Czcigodny” to nie ten adres.
I on serio mógł się podłożyć.
Widziałaś, ile mam teraz papierkowej roboty?
Wybacz,
czy przewodzenie Koalicji Planet przytłoczyło mocarnego Allena?
Tak jakby.
Na pewno nie chcesz tej fuchy?
Mam już pracę.
Zamienimy się?
Też by ci nie pasowało.
Co to jest?
Wiadomość zza grobu.
Thaedus zostawił ją dla ciebie na wypadek…
Właśnie.
Dzięki.
Nie jesteś ciekawa?
To byłoby niestosowne i nielegalne.
Jest adresowana wyłącznie do ciebie.
Poza tym
później to z ciebie wysekszę.
Później to ze mnie wyseksisz.
Chciałbym to zobaczyć.
Bez kitu, nie obraziłbym się.
Allenie,
zginąłem. Ale jeśli ty żyjesz,
to przejąłeś przywództwo Koalicji Planet.
W pełni zasłużenie.
Wiem, że wypełnisz obowiązek,
którym cię obarczyłem.
Wierzę całym swoim jestestwem,
że wszechświat nigdy nie będzie bezpieczny,
dopóki wszyscy Viltrumici nie zostaną wyeliminowani.
Mogę tylko przypuszczać, że skoro nie żyję,
nie osiągnęliśmy tego celu.
Ukryłem straszliwą broń, ostatnią deskę ratunku.
Udoskonaloną wersję wirusa,
który tak dawno temu niemal unicestwił
ich imperium.
Spowoduje niechybną zagładę wszystkich Viltrumitów.
Nie użyłem jej tylko dlatego,
że może zabić tych o podobnym genomie,
na przykład takich jak Mark.
Nolan wie o istnieniu tej broni,
ale nie może poznać naszego planu.
Allenie, dla dobra wszystkich żywych istot,
użyj wirusa plagi, by dokończyć to, co zacząłem,
i niech nic cię nie powstrzyma.
Za wszelką cenę
należy wybić wszystkich Viltrumitów.
Napisy: Marcin Chojnowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska