POPRZEDNIO
Oto szatan.
Jak zamierzasz powstrzymać…
Czułem, że znów będziemy potrzebować tych kolorów,
więc miałem go w gotowości.
Nie jestem gotowa na… dziecko.
Powiedziałaś Markowi?
Jeszcze nie.
Nie możesz sprzedać domu. Gdzie będę mieszkać?
Będziecie mieszkać z nami.
Na Ziemi jest wojownik, który może być w stanie wam pomóc.
Niech moja śmierć będzie bolesna,
by była nauczką dla innych.
Nie nagrodzę porażki.
Masz sporo do zrobienia.
Ja pierniczę.
Nadchodzi czas wojny.
Spójrz na niego.
Nie widziałaś przystojniejszego koleżki.
Spójrz tylko.
Słodziak.
On jako kociak.
Tu bawi się ulubioną zabawką.
- Chcesz zobaczyć filmik? - No…
On ma dwa odbyty?
Tak. Już dorósł.
Ciekawe, czy się dogadują.
Bardzo dobre pytanie.
Nolan naprawdę się zmienił?
Uratował mi życie.
Wpierw ja go ocaliłem, ale kogo to obchodzi.
Szczerze, to mnie.
Tak czy inaczej, rusza na wojnę przeciw swoim,
to musi coś znaczyć.
I Mark ma do niej dołączyć.
Tak.
Wiem, że prosimy o wiele, ale nie ma mowy,
żebyśmy wygrali, jeśli nie dołączy do nas…
NIEZWYCIĘŻONY
Przybyłeś na Ziemię, żeby sprawdzić, czy możecie się z nami rozmnażać?
Chryste, tato.
Byliśmy zdesperowani.
Zostało nas tylko 50, nie mieliśmy wyboru.
Teraz rozumiem, jak można to uznać za złe,
ale wyszło z tego coś dobrego…
Ty.
To nie znaczy, że pomogę.
Mark, Viltrumici zawsze będą stanowić zagrożenie dla Ziemi.
Zwłaszcza teraz.
Ale z tobą
i ze wszystkim, co z Allenem zebraliśmy z moich książek,
możemy ich powstrzymać.
Mamy wsparcie całej Koalicji Planet.
Po tym, jak pojmali cię na Thraxie,
myślałem, że nie żyjesz.
Chciałem umrzeć.
I niemal do tego doszło.
Allen przekonał mnie, że nie jest za późno,
by wszystko naprawić.
Zginęło tak wielu, tato.
Nie tylko tutaj, ale też na Thraxie.
Okłamałeś mnie.
Okłamałeś mamę.
Nawet nie pomyślałeś, co będzie z Oliverem.
Wiem.
Obiecuję,
że do końca życia
będę próbował wynagrodzić to wam i wszystkim innym.
To właśnie robię.
Dlatego tu jestem.
Skąd mam wiedzieć, że mówisz prawdę?
Musisz mi zaufać.
Dobre.
Tym razem bez sztuczek.
Potrzebujemy twojej pomocy,
ale jeśli odmówisz…
zrozumiem.
Tyle że nie mam wyboru.
Jeśli Koalicja przegra,
jak szybko zjawią się tu Viltrumici?
Nie wiem dokładnie, ale…
niedługo.
Kiedy wyruszamy?
Podróż na Talescrię zajmie dwa tygodnie, więc jak najszybciej.
Może być jutro rano?
Muszę coś załatwić.
Oczywiście.
Mark…
Jest jeszcze coś.
Muszę przyznać,
masz jaja.
Ja bym się nie odważył.
Nie masz jakiegoś lepszego zajęcia?
Musimy ogarnąć, gdzie jest Tech Jacket i poprosić o pomoc.
No to ruszaj.
Ziemski Nolan jest strasznie drażliwy.
To zły pomysł.
Możliwe.
Ale muszę to zrobić.
Mama długo dochodziła do siebie po tym, co zrobiłeś.
Jestem jej winien przeprosiny.
Zasługuje na nie.
Jesteś.
I zasługuje.
Ale kto na tym skorzysta?
Ona czy ty?
Zastanów się.
Lećmy już.
Mark powiedział, że wizyta u ciebie byłaby samolubna,
i chyba miał rację.
Mam odejść?
Dobrze.
Zrobiłem tobie i Markowi potworne rzeczy.
A potem ponownie na Thraxie,
zostawiając ciebie, jego i Olivera z konsekwencjami.
Czegoś takiego nie da się wynagrodzić słowami.
Ale…
kiedy Mark otrzymał moce,
byłem przerażony,
bo wiedziałem, że przez to wszystko się zmieni.
Że zmieni się moje życie z tobą.
Nie chciałem, by tak się stało.
Ale miałem do spełnienia misję.
Obowiązek wobec imperium.
Miało być łatwo.
Tyle że…
tak naprawdę nie byłem już Viltrumitą.
Mam prawie tysiąc lat,
ale 20 lat z tobą…
Te 20 lat z tobą uczyniło mnie człowiekiem.
Wiem, że na przebaczenie trzeba zasłużyć,
a nie o nie prosić,
więc o nie nie proszę.
Ale, Debbie, przepraszam.
Przepraszam za ból,
łzy, złość, smutek, których ci przysporzyłem.
Przepraszam za to, co zrobiłem Markowi
i wszystkim w Chicago.
Strażnikom i Thraxanom.
Za porzucenie Olivera.
Przepraszam za to wszystko
i żałuję każdej chwili.
Obiecuję tobie,
Markowi i Oliverowi,
że resztę życia spędzę,
próbując naprawić wyrządzone krzywdy.
Chcesz naprawić krzywdy?
Nadal myślisz, że możesz wszystko, prawda?
Chcesz naprawić wszystkie twoje problemy supermocami.
Tego nie da się naprawić, Nolanie.
Nie ma dla ciebie odwrotu.
Zamordowałeś ludzi.
Unicestwiłeś całe rodziny.
Unieszczęśliwiłeś wszystkich, którzy tak bardzo cię kochali.
Ilu ludzi nie może spać w nocy,
bo gdy zamykają oczy, mają twój obraz przed oczami?
Wiem, jakie to uczucie, bo jestem jedną z nich.
A teraz
zjawiasz się tu z jakimiś popieprzonymi przeprosinami,
żeby zabrać mojego syna na wojnę milion kilometrów stąd,
gdzie może zginąć,
i myślisz, że możesz to naprawić?
Czego chcesz, Nolan?
Chcę…
Chciałem przeprosić.
I przeprosiłeś.
Dalej tu sterczysz.
Debbie…
Musiałem cię znowu zobaczyć.
Pierdol się.
Dwa miesiące po odejściu
miałeś już z Andressą Olivera.
Andressa była…
Popełniłem błąd.
Nie wiedziałem, co robię.
Ciebie kocham.
Nie ją.
Masz pojęcie, jak to brzmi?
Twoim zdaniem to, że nie kochałeś matki Olivera,
ma mnie pocieszyć?
Nienawidzę cię jeszcze bardziej.
Tęsknię za tobą.
Tęsknisz za mną?
Ty tęsknisz za mną?
Wiesz co?
Ja tęskniłam za tobą!
Ale zabiłeś człowieka, którego kochałam.
Zamordowałeś go!
Debbie!
Kochałam cię.
Mieliśmy wszystko.
I teraz to wszystko przepadło.
Debbie, przestań.
Pokaż.
Nie.
Pozwól mi…
Bo jestem zwierzątkiem?
Nigdy nim nie byłaś.
Jeśli miałam cię zmienić,
zawiodłam.
Nie jesteś jednym z nas.
Człowiekiem.
Jesteś tylko kiepską podróbką.
Powiedziałeś, co chciałeś.
Teraz wypierdalaj z mojego domu i nigdy nie wracaj.
Żywy Strach rośnie w siłę!
Integralność pancerza na poziomie 72%.
Tryb naprawy uruchomiony.
Matko święta.
Boże, dziękuję.
Kurwa, gościu, rządzisz!
Nie „gościu”.
I mój tata wolałby, żebyś nie mówił…
Kurwa!
Zoe!
No wiem, tato.
Wymsknęło mi się.
Ostatnio często się to zdarza.
Może porozmawiamy o tym,
jak już znokautuję zębacza?
Naprawy zakończone. Pancerz w pełni sprawny.
Tego mi było trzeba.
Chcesz mocy?
Już ja ci ją dam.
Więcej.
Chcę więcej.
Czekaj.
Dość! Dosyć!
Dajcie spokój.
No ale nie tak zupełnie.
Troszkę możecie mi poklaskać.
To ja rozumiem. Nie ma za co.
Wybacz, że przerywam, ale potrzebuję cię na górze.
Tato, możemy darować sobie wykład o przeklinaniu?
Nie o to chodzi.
Jest tu…
ktoś do ciebie.
Trochę was oszołomiłem?
Tak, trochę bardzo.
Może uda mi się to podsumować.
Omni-Man jest teraz dobry?
W zasadzie tak.
Mam pomóc jemu, tobie i Niezwyciężonemu
pokonać 50 bardziej złowrogich
i zapewne silniejszych Omni-Manów gdzieś tam, w kosmosie?
Tak w większym skrócie.
Jeśli nie zostaną powstrzymani,
przybędą tu, zabiją miliony i przejmą Ziemię?
Zgadza się.
To przerażająco proste.
Czyli w to wchodzisz?
Zrobię ci kanapki na drogę.
Nie chcesz jej od tego odwieść?
To nie w jego stylu.
Cieszę się, że córcia postępuje słusznie.
- Kocham cię, tato. - Ja ciebie też, Zoe.
Słodziaki.
Wiem, że dopiero się poznaliśmy,
ale czuję, że nam się należy. Chodźcie no.
Nolan ukradł mi życie.
Moje zaufanie, równowagę psychiczną.
A teraz ukradnie mi ciebie.
Tu nie chodzi o niego.
Mamy szansę powstrzymać Viltrumitów na dobre.
Musimy z niej skorzystać.
Mamo.
Wiem.
Wiem, że musisz lecieć.
Ale obiecaj, że wrócisz.
Zawsze… Co ci się stało?
Nic.
Poniosło mnie.
Było warto.
Co się dzieje?
Czemu siedzicie po ciemku?
Tata nawet na mnie nie poczekał?
Co, do diabła?
Tak wyszło.
Naprawdę nie mógł się ze mną zobaczyć?
Masz rację.
Dlaczego go tłumaczę?
Lepiej, że go tu nie ma, Oliverze.
A teraz ty polecisz z nim w kosmos
i będziesz walczył w wojnie o ocalenie Ziemi?
Tak.
Też polecę.
Nie ma mowy.
Polecę.
Musisz strzec Ziemi.
Nie nabiorę się na to.
Jeśli przegrasz, Viltrumici tu przylecą i skrzywdzą moich bliskich.
Mam tyle samo do stracenia co ty, a ty potrzebujesz mojej pomocy,
bo pomogłem z Podbojem
i twoimi podłymi kopiami, więc stul dziób!
- Oliver… - Nie wspierałem pierwszej mamy,
więc uratuję tę, a ty mnie nie powstrzymasz.
Dobrze.
Opiekujcie się sobą nawzajem.
Moi synowie muszą do mnie wrócić.
Ale mam życzenie, zanim polecicie.
Jak za dawnych czasów?
Co ty masz na sobie?
KRAWIEC
Nie obchodzi mnie, co się teraz nosi w kosmosie.
Ja przynajmniej nigdy nie wysłałem cię tam na bosaka.
Ja tak lubię.
Mam większy kontakt z naturą.
Dobre sobie.
Pobyt w kosmosie zrobił z ciebie hipisa.
Zobaczyć Olivera, to musiało być coś.
Tak szybko dorastają, prawda?
W szczególności on.
Dzieciak ma dość problemów.
Nie mogę go skrzywdzić tak,
jak skrzywdziłem Marka.
Opowiedz mi o tym całym Paulu.
Pamiętam, że Debbie z nim pracowała,
ale nie zrobił na mnie wrażenia.
Naprawdę chcesz wiedzieć?
Tak. Dawaj.
Paul jest świetny.
Dogaduje się z chłopcami.
Debbie się uśmiecha.
Może jest trochę przeciętny,
ale ona chyba po tobie tego potrzebuje.
Cieszę się, że kogoś znalazła.
Jutro wcześnie wstaję.
Mam sporo szycia.
Tak, jasne.
Wiesz, Art…
Chcę…
Przepraszam za wszystko.
Jeśli to coś znaczy, zmieniłem się.
Staram się wynagrodzić wszystko, co zrobiłem.
Dobrze.
Jeśli przetrwam najbliższe miesiące,
możesz przerobić kostium, jak ci się podoba.
Przykro mi, ale zamknąłem twoje konto.
Nie uregulowałem rachunku?
O nie.
Nic z tych rzeczy.
Więc dlaczego?
Bo…
szyję dla bohaterów.
W porządku.
Cóż…
Miło było cię zobaczyć.
Tak.
Pamiętasz, jak się poznaliśmy?
Jasne, to było…
starcie z Flaxanami w centrum miasta.
Dopiero co otrzymałem moce i robiłem w gacie, ale potem…
ty, Robot i Rex, i Kate
pokazaliście mi, co i jak.
Jakby to było wieki temu.
Robot i Amanda gdzieś się zagubili.
Znajdą drogę do domu.
Na pewno?
Nie sądziłam też, że Rex umrze, ale…
Już dobrze.
Mam wrażenie, że wszystko się zmienia, i to nie na lepsze.
Wiem, co masz na myśli.
Ale kocham cię.
Ja ciebie też.
Dlatego wszystko się ułoży.
Nie wiem, czy to prawda,
ale doceniam twoją wiarę w nieskończoną moc naszej miłości.
Muszę w coś wierzyć.
Co chciałaś mi wczoraj powiedzieć?
Kiedy pojawił się tata z Allenem.
Nic takiego.
Miałem wrażenie, że to ważne.
Jutro wylatujesz na nie wiadomo jak długo.
Co może być ważniejsze?
Mark?
Tak?
Nie umieraj.
Nie umrę.
Spójrz na mnie.
Wierzysz mi?
Wierzę.
Bądź ostrożny.
Mamo, to wojna.
Przeciwieństwo ostrożności.
Zrób to dla mnie.
Będę ostrożny.
Kocham cię.
Ja ciebie też, mamo.
Jestem gotowy.
Co to wszystko jest?
Moje gry, ubrania, książki i tak dalej.
I praca domowa od April. Dopilnowałam, żeby ją spakował.
I praca domowa.
Będę tęsknić, mamo.
Ja za tobą też.
Mamo.
Nie będzie cię kilka miesięcy,
więc muszę wycałować cię na zapas.
Pamiętajcie, co mówiłam.
Opiekujcie się sobą.
Dobrze, mamo.
Będę chronić Marka.
Dajcie im popalić.
Tylko ostrożnie.
Będę o tobie codziennie myśleć.
No raczej.
Ratuj wszechświat, bohaterze.
Gotowy?
Pewnie.
Jak będziemy oddychać w kosmosie?
Zdziwisz się.
Mark powinien już tu być.
Daj mu spokój.
To nie byle co.
Tracimy czas.
Wiem, że twoja wizyta w domu
nie potoczyła się po twojej myśli…
Ktoś się zbliża.
Wreszcie.
Poprawka.
Zbliżają się dwie osoby.
Ale mega!
Nie byłem na statku kosmicznym od małego.
Spójrz na to!
Do czego służą te przyciski?
Ma lasery?
Nie wiem. Musisz spytać kapitan.
Poznam kapitan?
Tata?
Musi wrócić.
Chce pomóc.
Umie walczyć.
Natychmiast zabierz go do domu.
Nie.
Przez ciebie straciłem pierwszy dom
i nic nie mogłem zrobić. O ten będę walczył.
- Oliver… - I nie mów mi, co mam robić.
Nawet się ze mną nie zobaczyłeś.
Nie tego chciałem.
Ja też nie.
Jak mogłeś wziąć go tu ze sobą?
To wojna.
Może umrzeć.
Nie jest już dzieckiem.
Zdecydowaliśmy o tym z mamą. Tak postanowiła rodzina.
Chciałem go ochronić.
Nawet nie chciałeś go widzieć.
Sam mówiłeś, że jeśli przegramy, nikt nie będzie bezpieczny.
Nie chodzi o wojnę, Mark.
Chciałem chronić Olivera przede mną.
Boże, to jak to z mamą.
Chodzi o ciebie, nie o niego.
Popełniłem zbyt wiele błędów.
Posłuchaj.
Może na nią nie zasługujesz,
ale dostałeś drugą szansę.
Oliver ubóstwiał cię, kiedy był mały.
Co twoim zdaniem oznacza „O” na jego stroju?
Bo nie „Olivera”.
Dobrze trafiłam?
Ja pierniczę! Znaczy… Cześć.
Chyba mnie nie zabijesz?
Są już wszyscy.
Wyznaczyć kurs powrotny na Talescrię.
- Pani generał? - Słucham?
Może mógłbym odzyskać dowodzenie moim statkiem?
Nie.
Startujemy.
Statek Omni-Mana opuszcza orbitę.
Kurs dwa cztery dziewięć na siedem.
Odlatują.
Nie zapeszaj.
Prędkość wzrasta.
Silniki nabierają mocy.
Odwołuję alarm.
O co chodzi?
Nasza planeta pierwszy raz od 20 lat jest wolna od Viltrumitów.
To dobrze czy źle?
Przekonamy się.
Powodzenia, chłopcy.
Nie spieprzcie tego.
Zajebioza.
Bez kitu.
To kocham najbardziej.
Uwielbiam kosmos.
Hej.
Cześć.
Słuchajcie wszyscy.
Lot na Talescrię
potrwa dwa tygodnie. Macie czas się poznać.
Na pokładzie czwartym jest świetlica.
Tam też znajdziecie swoje kwatery.
Nie jest to hotel Thuhelia, ale daje radę.
Zapraszamy do ambulatorium
po implant komunikacyjny.
Rozgośćcie się i rozkoszujcie podróżą.
Rurki proteinowe.
Z tym białym sosem.
Boże, Nolan.
To lepsze niż seks.
Brzmi jak wyzwanie.
Nie. Masz rację. Przegrałem.
Zbyt łatwo się poddajesz.
Hej…
Jesteś głodny?
Nie zjesz tego?
Straciłem apetyt.
Mark…
Wszystko w porządku z ojcem?
Chyba tak. A co?
Od kiedy opuściliśmy Ziemię, jest kompletnie zdołowany.
Tak mówią Unopanie.
To znaczy, że jest przygnębiony.
Na Ziemi też tak mówimy.
A to ci numer.
Naburmuszył się i nie chce ze mną o tym gadać.
Chyba spodziewał się, że mama się ucieszy na jego widok.
Skąd w ogóle ten pomysł?
Mówił mi, co zrobił.
Ma fart, że go nie rozszarpała.
Nie przywykł do niepowodzeń.
Twój brat też jest na niego zły.
Myślałem, że to dlatego, że tata się z nim nie zobaczył,
ale teraz już nie wiem.
Przynajmniej Nolan się stara.
Chyba żadna ilość prób nie wynagrodzi tego, co zrobił.
Telia, wykrywasz coś dziwnego?
Aktywowało się parę moich czujników.
Nie sądzę. Ale z tym statkiem nigdy…
Kontrola uszkodzeń, już!
Nie!
Rdzeń napędu został uszkodzony,
za chwilę wybuchnie!
Hermetyzacja mostka! Rozpocząć separację.
- Ale mój piękny statek… - Wykonać!
Poczekajcie!
Gdzieś tam są Oliver z moim ojcem.
Nie mamy wyboru.
Chodźcie! Trzeba im pomóc.
Separacja mostka za trzy, dwa, jeden!
Oliver!
Co się stało?
Nie wiem.
Mark.
Nie.
To niemożliwe.
Tak się dzieje,
gdy nie kończysz tego, co zacząłeś, chłopcze.
Już raz cię zabiliśmy,
możemy zrobić to ponownie.
Oliver…
Dajcie robalowi nauczkę.
Pamiętam cię.
Na czym to skończyliśmy?
Taki jesteś szybki, co?
Przygotuj się.
Zrobi się niezły bałagan.
Zabieraj łapy od mojego syna.
Oliver, jesteś cały?
Tak.
Mają jakieś słabe punkty?
Tak, ego. Nic więcej.
Nolan,
nasz ulubiony zdrajca.
Minęło tyle czasu.
Nie wierzę, że ciebie też zabiję.
Nie zabijesz.
Niewiele mówisz,
ale jak już coś powiesz…
Zawsze cię lubiłem.
Zabiłem cię!
Bądźmy szczerzy,
głównie twoja magiczna dziewczyna.
Co u niej?
Nie mogę się doczekać, żeby znów posmakować jej krwi.
Mark!
Jest zajęty.
Allen?
Nic nie widzę!
Trwa odbudowa hełmu.
Unikaj kolejnych urazów głowy, dopóki nie dobiegnie końca.
Jakbym miała wybór.
Masz, zasrany gnoju.
Trzymasz się?
Nie chcę twojej pomocy.
Duży błąd, kolego.
Trzech na pięciu?
Macie przerąbane.
Szlag.
I kto tu kogo rąbie?
Wyraźnie nie masz pojęcia, co to znaczy.
W mordę!
Uwaga!
Jest ich zbyt wielu.
Musisz odetchnąć?
Tak.
Leć tam.
Już!
Znów chcesz mi się zwierzyć?
To było w tajemnicy.
O nie.
Twój brat nie może przegapić całej zabawy.
Co to, u licha, było?
To był twój ostatni oddech.
Twój ród jest trucizną dla naszych.
Gdyby to była prawda, Lucanie, wygrywalibyście.
Integralność pancerza zagrożona.
Tak, wiem!
Gdzie Mark?
Podbój?
Polecieli za Oliverem.
Szukajcie schronienia. Nie wygracie tej walki.
Chwila. Dokąd…
I tyle go widzieli.
Zostawił nas samych. Rewelacja.
Mamy się schronić? Spoko.
Ale gdzie dokładnie? Jesteśmy w kosmosie.
Dobre pytanie.
Chyba wiem.
Za mną.
To mi wygląda na zły kierunek.
Zoe, teraz dopiero się wściekli, bo muszą nas gonić.
Prawie na miejscu!
Zoe?
Szukać ich wszędzie!
Oliver.
Jesteś cały. Gdzie Mark?
Nie wiem. Tak szybko lecieli.
O kurczę.
Tam.
Na pomoc.
Pomocy.
Podjęłaś słuszną decyzję.
Dziękuję.
Ale nie jestem tego taka pewna.
Twój statek nie miał szans z krążownikiem Viltrumitów.
Zwłaszcza po odniesionych uszkodzeniach.
Porzuciliśmy ich.
Allena też.
To nasi najsilniejsi sojusznicy.
Musimy wierzyć, że przetrwają i nas znajdą.
Na razie wracaj na Talescrię.
To rozkaz.
Mamy kreta w naszych szeregach, nie możemy już dłużej czekać.
Jak to?
Konflikt Koalicji Planet
z Imperium Viltrumickim trwa już zbyt długo.
Czas wypowiedzieć wojnę.
To kosmos.
Nie mają się gdzie ukryć.
To gdzie są?
Nie wiem.
Ale wiem, że Wielki Regent Thragg nie będzie zadowolony.
Będę dalej skanować.
A co z Podbojem?
Podbój potrafi o siebie zadbać.
Miałaś rację.
Udało się.
Szok i niedowierzanie.
To taki numer z filmu.
Da się zrobić więcej miejsca?
Ciesz sie, że się tu mieścisz.
Nie zbudowano go, by ukryć ważącego 180 kg…
Unopanina.
Raczej 175 kg, dla jasności.
No to…
co teraz?
Przecież to twój plan.
Pochodzę z Ziemi.
Jesteś oficerem Koalicji. Ty mi powiedz.
Jeśli spróbujemy zwiać, ich czujniki nas wykryją.
Więc zostaniemy w ukryciu,
nawet kosztem trwałego bólu pleców,
aż gdzieś się zatrzymają i się wymkniemy.
A jeśli lecą do domu?
Na planetę Viltrum?
Jeśli tak, będziemy mieli przejebane po całości.
Da się tu odpalić jakieś gry?
To geldariańska machina
zaprojektowana do niezrównanej walki i siania zniszczenia.
Kilka się znajdzie.
Możesz wyczarować gry wideo,
a nie potrafisz ogarnąć mi choć centymetra przestrzeni?
Nie.
I przestań gderać.
Napisy: Marcin Chojnowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska