POPRZEDNIO
Twój ojciec zostanie stracony.
Przejmiesz misję i przygotujesz Ziemię na nasze rządy.
Nie kazano mi cię zabić.
Wkrótce pojawi się ktoś inny.
To w waszym świecie nazywacie więzieniem?
Żałosne!
Nienawidziłem cię.
Nie masz czego wysadzić.
Coś mi jeszcze zostało.
Co takiego?
Mój cały szkielet, dupku.
Darkwing jest uznany za zmarłego.
Wiedziałem, że to ty!
- Zabij go! - Nie dałeś mi wyboru.
Nie!
Wydano ci rozkazy, a mimo to
ta planeta nie jest przygotowana na przybycie Viltrumitów.
NIEZWYCIĘŻONY
W tej chwili
Anissa mówiłaby ci, jak Viltrum
zmieni tę nędzną planetę w utopię.
Jak byście byli głupi, stawiając opór.
Ode mnie tych słów nie usłyszysz.
Prawda jest taka, że chcę, byście stawiali opór.
Nie jestem tu, by was ocalić.
Nie jestem tu, by głosić chwałę Imperium Viltrumickiego.
Jestem tu, bo się tym rozkoszuję.
Nie ma dla mnie większej przyjemności
niż poczuć ciepło krwi na moich pięściach.
No dobrze.
To już jakiś początek.
O to chodzi!
Chcę więcej!
Świetnie!
To ledwie rozgrzewka.
Wciąż jesteś taki pewny siebie?
Bardzo pewny.
Z OSTATNIEJ CHWILI
Mark!
To niedaleko. Mogę pomóc!
Oliver!
Przemieszczaj się i trzymaj dystans.
Nie daj mu się złapać.
W razie czego uciekaj.
Zrozumiano?
Twoi chłopcy są silni.
Dawali już sobie radę w takich sytuacjach.
Ale nie w takiej, Paul. Tak jeszcze nie było.
Cholera!
Mark!
No dalej!
Stój!
Posłuchaj mnie.
Posłuchaj...
Oszalałeś?
Myślisz, że dam ci szansę się poddać?
Doskonale się tu bawię!
Hej.
Nie poddawaj się. Dasz radę.
Wciąż masz szansę.
Potrzeba ci tylko...
odpowiedniej motywacji.
Kiedy z tobą skończę, zabiję całą resztę.
Nadlatuje wielki łomot!
A ty to kto?
Wolę wiedzieć, kogo ćwiartuję.
Oliver, uciekaj stąd!
Możemy go pokonać! Wiem to!
Uciekaj!
Kretyn...
Potrzebujesz wszelkiej pomocy.
Gdy się na nim skupiłem,
miałeś szansę na ułożenie planu,
by mnie przechytrzyć.
Gdzie twoje viltrumickie serce?
Dopóki nie zobaczę, jak bije mi w dłoni, nie uwierzę, że je masz.
Pokaż mi swoją moc!
Okaż mi swoją wściekłość!
No już prawie.
Jeśli na więcej cię nie stać,
źle się to dla ciebie skończy.
STANY ZJEDNOCZONE PENTAGON
Akurat teraz? Chyba sobie żartujesz!
Najpotężniejszy superczłowiek, jakiego widziałem,
spuszcza srogie manto
najmocarniejszemu superboharterowi na tej planecie.
Na litość boską, chcę dobrych wieści, Sinclair.
Ja...
Do wstępnego testu zostały nam jeszcze dwa tygodnie!
Nie masz pojęcia, jak gęsta jest ich tkanka mięśniowa.
To jak rżnięcie skały.
Gdy skończymy, będą perfekcyjni,
- ale nie możemy... - Cholera!
Z ostatniej chwili.
Mamy nagranie kolejnego niezidentyfikowanego napastnika,
który walczy z Niezwyciężonym na wschodnim wybrzeżu kraju.
Nie znamy szczegółów,
ale władze proszą społeczeństwo o czujność
i, jeśli to możliwe, niewychodzenie z domów.
Zostańcie z nami, by poznać najnowsze informacje.
Znowu?
Dopiero co przechodziliśmy przez to gówno. Kiedy dadzą nam spokój?
Adam! Jesteśmy w szpitalu.
Opłacanym z moich podatków.
Tata?
Samantha?
Boże drogi, Adam. Chyba się wybudza.
Wezwę pielęgniarkę.
Siostro!
Gdzie ja jestem?
Jesteś bezpieczna.
Gdzie Mark? Co się stało?
Jak długo byłam nieprzytomna?
Prawie tydzień.
Samantha, skarbie. Nie martw się.
To specjalne miejsce.
Ukrywają twoją tożsamość.
Co to?
Boże, Mark!
Mark? Czyli...
To twój chłopak?
Muszę mu pomóc!
Samantha... Nie!
Atomowa Eve. Uspokój się.
Nawet jeszcze nie możesz chodzić.
Twoim zdaniem potrzebuję chodzić?
Na razie tylko się z tobą droczę.
Poznaję nową zabawkę.
Podkręćmy imprezę.
Nie żebym się kiepsko bawił,
ale zaczynam się zastanawiać, po co mnie tu wysłali.
Wygrana z tobą i podbicie tej żałosnej planety
to żenująco proste zadanie.
Przyjemne... ale proste.
Znałem twojego ojca.
W młodości był taki obiecujący.
A teraz nie żyje.
Stracono go tuż przed tym, jak tu wyruszyłem.
To takie smutne.
Chciałabym zobaczyć jego minę,
gdy mu mówię, że cię zabiłem.
Tylko nie tata.
A masz, ty stary worku gówna!
Chodź. Szybko!
On cię zabije, Oliver. Zmywaj się stąd!
Sam nie dasz mu rady!
Ale spójrz! To stary pierdziel!
Razem możemy go pokonać.
Jestem stary, nie słaby.
Ale dzięki, że wróciłeś.
Rozerwę cię na pół i pożrę twoje serce.
Co ty na to?
Myślę, że to jedna wielka...
Nie zbliżaj się do niego!
Odsapnij sobie, a ja zajmę się chłopcem.
To jeszcze nie koniec.
Czujesz, jak zaczyna ci się rwać ciało?
Najpierw strzelają mięśnie.
Następnie rozchodzą się twoje kręgi.
Jeśli zignorujesz ten ból, poczujesz, jak napina ci się skóra.
Rozciąga się do momentu, gdy zaczyna się rozrywać.
Ale będzie wspaniale.
Nie!
Jesteś szybszy, niż myślałem.
To nic.
Zamiast jego serca, zjem twoje.
Przygotujcie go do transportu.
Jezu.
Donald, powiedz Debbie, że Oliver żyje. Zabieramy go.
Tak jest. Eve się wybudziła i chce z panem rozmawiać.
Mówi, że to pilne.
To Viltrumita, Eve. Najsilniejszy, jakiego widzieliśmy.
Nasi sądzą, że pokonałby nawet Nolana.
A ty nie jesteś gotowa do walki
po ich ostatnim ataku.
Potrafię kontrolować materię, Cecil.
Chyba tylko ja dam radę go powstrzymać.
Do tego Mark jest tam sam.
Eve... Nie proś mnie o to.
Nie masz wyboru.
Spójrz za siebie!
Nie chcę, żebyś to przegapił.
Dość!
Nie. Proszę.
Zostaw go, bydlaku.
Dobry pomysł!
Mark!
Uciekaj stąd! Leć!
Ależ troszczysz się o bezpieczeństwo innych.
Naprawdę jesteś żałosny.
Mark!
Masz własne problemy, kiciu.
Urocze.
Co jest?
Zwiększyłam gęstość powietrza.
Mam mnóstwo sztuczek.
Sprytnie.
Słyszę, jak ciężko oddychasz.
Długo tak wytrzymasz?
Już się męczysz.
Zmęczyło mnie twoje pieprzenie.
Taka ślicznotka.
Co za marnotrawstwo.
Nie!
Eve, proszę.
Bez ciebie nie dam rady.
Nie mogę bez ciebie żyć.
Proszę!
Eve, błagam!
Spokojnie. Nic nie mów, dobrze?
Cecil!
Potrzebuję cię!
Proszę, oddychaj.
Jakaż silna więź.
Viltrumitom coś takiego jest obce. To przecież słabość.
Pyszności.
Zaczynam rozumieć, dlaczego darzysz te nędzne istoty sympatią.
Eve!
Mało jej zostało, co?
Jeśli chcesz jej coś powiedzieć, na twoim miejscu bym się pospieszył.
Za późno.
Dobrze. Skoro już mam twoją uwagę,
chcę ci szczerze podziękować, Mark.
Nieczęsto mogę sobie tak pofolgować.
Zwykle misje mają wiele wytycznych,
mam czegoś nie niszczyć albo kogoś nie zabijać.
Ale z jakiegoś nieważnego dla mnie powodu
rozkazano mi przejąć kontrolę nad Ziemią za wszelką cenę.
Zrobiłeś coś, co nas wkurzyło, i dziękuję ci za to.
To była dla mnie czysta radość.
Mam gdzieś, jak jesteś silny.
Mam gdzieś, jak jesteś szybki.
Widzę przyszłość.
Nie dożyjesz jutra.
Po wszystkim, co zrobiłem? Po tym wszystkim?
Nadal myślisz, że możesz mi grozić?
No, no, chłopaku. Zaczynasz mi imponować.
Daj z siebie wszystko.
Wreszcie coś się zadziało.
Szał nie czyni cię silniejszym. To tak nie działa.
Zabieraj się!
Szlag.
Giń!
Nie rozpraszaj się!
Jestem straszliwie samotny.
Inni Viltrumici się mnie boją.
Nikt ze mną nie gada.
Nie chcą się ze mną kumplować. Myślą, że jestem niezrównoważony.
Wysyłają mnie z planety na planetę, bym popełniał okrucieństwa w ich imieniu.
I im jestem w tym lepszy,
tym bardziej się mnie boją.
Jestem ofiarą własnego sukcesu.
Podbój... Nawet nie znam mojego prawdziwego imienia.
Moje imię to moja funkcja.
Stać mnie na znacznie więcej i nikt tego nie dostrzega.
Czasem czuję się tak samotny, że mógłbym płakać. Ale nie robię tego.
Nigdy nie płaczę.
Bo jaki byłby w tym sens?
Ani jedna osoba w całym wszechświecie by się tym nie przejęła.
Zabierz to do grobu.
Mark!
Palant.
Eve? Jakim cudem?
Tym razem...
Tym razem upewnię się, że nie żyje.
Nie waż się jej tknąć!
Mam na ciebie aż nadto siły, chłopaku!
Widzisz? Aż nadto.
Stanowczo za mało.
Tego chciałeś?
Dobrze się bawisz?
Masz ubaw po pachy?
Odpowiedz mi!
Godzę się ze wszystkim.
Eve?
Mark?
Żyjesz.
Ty też.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Myślałem, że ty...
Mark?
Hej...
Jestem naga?
Mark?
Ocknij się.
Eve?
Ile byłem nieprzytomny?
Trzy dni. Nieźle oberwałeś.
Co się stało?
Nie pamiętasz?
Nie.
Pamiętam wszystko. Pamiętam...
Pamiętam, że umarłaś.
Nie umarłam.
Ale mało brakowało.
Jak?
To skomplikowane.
Moce otrzymałam jeszcze w łonie matki.
Założyli mi blokady mentalne, żeby mnie ograniczyć.
Dlatego nie mogę modyfikować świadomych istot.
Ale gdy dzieje się coś traumatycznego,
to przezwyciężam te blokady
i mogę używać mocy bez żadnych ograniczeń.
Już raz się tak zdarzyło. Chciałam ci o tym powiedzieć,
ale nie było właściwej chwili.
Bliskość śmierci wywołała taki stres, że udało mi się odbudować całe ciało.
Umarłbym bez ciebie.
Ja bez ciebie też.
Odbudowanie tych ciał wymaga ogromnej pracy.
Wynajdujemy w tym celu nowe narzędzia.
Nie można tego pospieszać!
Co ty pierdolisz?
Widziałeś, co ten potwór zrobił Niezwyciężonemu?
To był tylko jeden Viltrumita. Skoro nie żyje,
pewnie zmierzają tu następni.
Oczywiście, że przyszło mi to na myśl.
Ale gdy mówisz to tak dosadnie...
Świetnie. Pamiętaj, cel uświęca środki.
Mają być gotowi, Sinclair.
Zamiast kolacji i kina czeka nas dziś wieczór pełen pracy.
Domyśliłam się.
Cześć.
Mama.
To ja już...
Zostań, Eve.
Wszyscy potrzebujemy teraz otuchy.
Jest dobrze, mamo. Nic mi nie jest.
Tak cię przepraszam.
Za co?
Za wszystko.
Kiedy poślubiłam twojego ojca,
nie wiedziałam, jakie życie ci dam, jaką odpowiedzialność.
Pamiętam każdy raz, gdy pytaliśmy cię, czy otrzymałeś już moce.
Jak wielkie mieliśmy nadzieje.
Jaki byłeś rozczarowany, gdy wciąż ich nie miałeś.
I napawa mnie to wstrętem.
Widzę, jak cię ranią, jak walczysz o życie i...
To moja wina.
Mamo, to nie twoja...
Mogłam cię przed tym chronić.
- Mamo... - Że też posłuchałam ojca,
gdy mnie uspokajał.
Mamo.
Wszystko zrobiłaś dobrze. Wszystko.
Mark, tak bardzo cię kocham.
Ja ciebie też.
Co z Oliverem?
Jest cały. Leży w sali na końcu korytarza.
Moi ludzie ledwo trzymają go w łóżku.
Wybaczcie. Słyszałem, że się ocknąłeś.
- Dziękuję... - Gdzie Podbój?
Tak się nazywał?
Nie żyje. Zabiłeś go.
Gdzie jego ciało?
Spalcie je.
Tak...
W ostatnich dniach straciliśmy wielu przyjaciół,
a jest jeszcze tyle pracy,
że dziwnie jest się oderwać i zebrać z takiej okazji.
Ale czy nie dlatego walczymy?
By ocalić, uczcić choćby jedno życie?
Rex kazałby mi przestać ględzić,
ale wiem, że w to wierzył.
Zawsze był pewny siebie, ale też szczery w kwestii swoich słabości.
Pierwszy przyznawał się do strachu.
Był wszystkim, kim chciałem i wciąż chcę być.
By uczcić pamięć przyjaciela i wszystko, co dla mnie znaczył,
zmieniam imię z Rudy...
na Rex,
by przetrwała choć jego cząstka.
Mam tylko nadzieję, że uda mi się dorównać jego odwadze i poświęceniu.
Będzie nam go bardzo brakowało.
Atomowa Eve zapewne zechce powiedzieć kilka słów.
Mogłeś sam przemówić.
Chyba nie...
Nie dałbym rady.
Tak było łatwiej.
Rozumiem.
Kocham cię, Rex.
Rex był...
moim pierwszym...
Był wszystkim.
Tym dobrym i tym złym.
Przepraszam.
Rex i ja...
mieliśmy niełatwą relację.
Hej.
Po prostu...
nie mogę uwierzyć, że umarł.
Nie zdążyłam się pożegnać.
Nie rozmawialiśmy, odkąd wyprowadziłam się z wieży.
Kiedy znasz kogoś tak długo, zawsze wydaje ci się taki sam.
Trudno jest pozwolić mu się zmienić lub dojrzeć. Ale Rex...
przeszedł ogromną przemianę.
Mieliśmy za mało czasu. Szkoda.
Ja też.
Kochałam go.
Bardzo.
Mimo że tyle razy mnie zdradzał.
To stało się tak szybko, że nie mogę...
Uśmiechasz się?
Przepraszam...
Myślałem, że umarłaś.
Ale teraz nie mogę przestać myśleć o tym,
że jednak jesteś tutaj i jesteś cała...
Będzie trochę niezręcznie.
Chyba nigdy do tego nie przywyknę.
Już niedługo.
Jeszcze!
Gotowe.
Dziękuję.
Więc czego chcecie?
Angstromie Levy,
widziałeś, co nasze ambicje zrobiły z naszym światem.
I co musieliśmy zrobić sami sobie, by tu przetrwać.
Chcecie nowego domu?
Dobrze.
To dopiero początek sukcesów,
które wspólnie osiągniemy.
Rzadko liczy się pan z moim zdaniem,
ale czy to mądra decyzja?
Nie mamy wyboru, Donaldzie.
Jest 10 km pod ziemią w 400-tonowym bloku
ze stopu wolframu i stali.
Jeśli choćby drgnie, całe to miejsce wybuchnie.
Gdy tylko odzyska przytomność,
wyśpiewa nam wszystko o Imperium Viltrumickim.
I powie, jak je powstrzymać.
Jutro mnie wypiszą! Mogę ci pomóc w odbudowie miast.
Co?
Wcale cię to nie obchodzi.
Obchodzi, tylko...
Wciąż sporo się dzieje.
Wiem. I mogę pomóc.
Będę cię słuchać i tak dalej. Obiecuję, że będę grzeczny.
Dlatego tu jestem.
Miałeś rację.
Co do Maulerów i co do Angstroma.
Skrzywdzili mnóstwo osób, zniszczyli ludziom życia.
Angstrom prawie zabił ciebie i mamę.
Jeśli ktoś znów zagrozi mojej rodzinie, komukolwiek, kogo kocham...
nie zawaham się go zabić.
Wezwano mnie.
Wybacz mi, panie.
Nie ośmieliłbym się budzić bestii,
gdybym nie niósł... dobrych wieści.
Mów, Darkblood.
Nim przypomnę sobie,
jak pragnę rozkoszować się chrzęstem ciała w mej zgniłej paszczy.
Jest sposób, by przywrócić cię na piekielny tron.
Mieszkaniec powierzchni o wielkiej mocy,
jakiej ta planeta nie widziała od wieków.
Mieszkaniec powierzchni, powiadasz?
Tak jest.
Z mocami, które wykraczają poza inne.
Zmusimy jego robaczywe serce do służby tobie, Mroczny.
Jak?
Wiem, jak go przywołać.
Tutaj.
Napisy: Marcin Chojnowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska