Tu Nathan Bilk. Zostaw wiadomość.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Wyważyliśmy drzwi... - Tak?
Założę się o 500 £, że wyszedł tyłem.
- Nie mam tyle. - Ani ja, dlatego się zakładam.
- Którędy? - Tamtędy.
Dobra, chodźcie.
Dzień dobry. Tędy.
Trzy, dwa, jeden.
Wyważaj!
Idźcie w lewo.
Wchodzimy do góry.
Sprawdźcie auta.
Czysto.
Policja!
Policja, nie ruszać się!
Nie ruszać się!
Nie ruszaj się, kurwa!
Nazywasz się Mehmet Akman, jak mniemam.
Wsiadaj.
Jak ich znaleźliście?
Z filmu na telefonie Fatimy.
Rakhee sprawdzała go całą noc.
Ilu szukamy?
Na plaży było trzech, dwóch jest tu.
Z trzecim jest gorzej. Kip jest tam.
W końcu do nas dołączyłeś?
- Pojechaliście beze mnie. - Dzwoniłam trzy razy.
Wyłączyłem.
Obaj tu mieszkają?
Na to wygląda.
To na pewno oni?
Gdybyś widział film...
Patrz.
To ona.
Wygląda jak ona.
Spójrz.
Widać połowę nazwy.
Znajdź kawiarnię.
- Jak? - Myślałam, że jesteś dobra w te klocki.
Dogonię was. Muszę gdzieś pojechać.
Nie przesłuchamy ich?
Obejrzyj film i przesłuchuj.
Dasz sobie radę beze mnie.
Myślałem, że pan z nocnej zmiany.
Nie ja.
Posłowie pracują rano?
- Kto jest pańskim szefem? - Deborah Clifford.
Lubię ją.
Twarda babka.
- Bardzo. - Tak.
Tego wam trzeba.
Skoro pan tak mówi.
Proszę mnie tu wypuścić.
Wiesz, dlaczego tu jesteś.
- Dostanę kawę? - Nie.
- Ty masz. - No i?
Lepiej mnie nie wkurzaj.
Unikasz mnie od czterech dni.
W moim okręgu było morderstwo.
Nie masz podzielności uwagi?
Nie rób sobie jaj.
Skoro chcesz o tym pogadać.
Nasza polityka imigracyjna nie ma sensu.
Ja o tym decyduję.
Nie, ty masz słuchać ludzi,
- którzy się nie zgadzają. - Nie.
Czas na słuchanie się skończył.
Muszę sprawić,
by ludzie znów na nas głosowali.
To się nazywa wolny rynek.
- Wiesz, co się z nim wiąże? - Tak.
Wolny przepływ ludzi. Jedno wymaga drugiego.
To zajęcia z WOS-u?
Nie wybudujemy szpitali, szkół,
nie zrobimy nic
bez dynamicznej gospodarki,
a to się nie stanie w fortecy zwanej Brytanią.
Nie ty decydujesz,
- jesteś sekretarzem transportu. - Dziękuję.
Słyszałam to już.
Odstawmy Partię Pracy na bok
na kilka chwil.
Co będziemy robić przez kolejne 300 lat?
Żyć za murami?
To poważna polityka?
Nie wpuścimy biednych?
I tak pozostanie? Na zawsze?
Historia nas uczy, że to się nie uda.
Wiemy natomiast, że wszystko się zmienia.
Zawsze.
Więc otwórzmy się na tę zmianę.
Nie będę prowadzić dyskusji o 6 rano.
To ty wybrałaś tę godzinę.
Mówisz: „odstawmy Partię Pracy na bok”.
Ja nie mogę tego zrobić.
Jadę na koniu postrzelonym w nogi.
Chcę tylko, by wstał i biegł dalej.
Zrobię wszystko, by tak było, łącznie ze zwolnieniem ciebie.
Żadnych wywiadów, w których imigrantów jest ci żal bardziej niż Anglików.
Bez dyskusji.
Piszą o tobie w gazetach.
Jeśli usłyszymy „paskudny kraj” jeszcze raz, wylatujesz.
Mogę ci odmówić nominacji na kandydowanie w wyborach.
Przedstawiłaś wszystko jasno.
Starałam się.
- Udało ci się. - Unikałam niejasności.
Wszystko jasne.
I głosuj za nieograniczonymi uprawnieniami służb porządkowych,
tak jak reszta partii.
To wszystko? Koniec spotkania?
Tak.
O co chodzi
z podpisaniem papierów dziewczyny z nieważną wizą?
Kto ci powiedział?
Która ma romans z księdzem-lesbijką?
Świetnie.
Nie mogę się doczekać, by o tym przeczytać.
No więc?
Mogę iść spać?
Droga Jane...
Pójdę już.
Muszę rozwiązać parę spraw.
Cokolwiek to znaczy.
Nigdy nie jesteśmy gotowi.
Tylko nam się wydaje, że jesteśmy.
Zignorowałam to, co było słuszne.
Co mogę zrobić?
Dzięki za wysłuchanie.
Rozmowa z księdzem wiele dla mnie znaczy.
Laurie.
- Wie pani, która jest godzina? - Nie.
Ja wiem, bo mam kogoś u góry.
Im szybciej odpowie pan na moje pytania,
tym szybciej do niej wróci.
Albo niego.
- Kawy? - Nie.
O co chodzi?
Miałam we wtorek spotkanie
w Harlsfleet z Moną i Fatimą Asif.
Ale mówię coś, co Evening Standard już wie.
- Ja wiem? - Na pewno.
- A jak inaczej napisałby pan artykuł? - Rozumiem.
To ten moment, kiedy policja pyta o źródło?
Nie liczę na to.
Wiem, jak ważna jest dla pana etyka.
Bzdury o imigrancie ekonomicznym...
Na pewno bzdury?
Nie sądzę.
Potem bzdury o muzułmańskim gangu. A to skąd?
Ktoś ci wkłada słowa w usta
i chyba wiem kto.
- O co pytasz? - O nic.
O nic nie pytam.
Dlatego przyszłam osobiście.
Chciałam zobaczyć wyraz twojej twarzy, gdy powiem „służby porządkowe”.
Nic nie powiem.
Nie.
Dziękuję.
Idź do kolegi.
Proszę. Moja siostra rodzi.
Musi iść do szpitala. Obiecano jej to.
Potrzebna jej położna.
Zadzwonię po karetkę.
Weź buty.
Pośpiesz się.
Wszystko dobrze.
Nie bój się.
Czemu masz broń?
Usiądź.
Przyszłam pomówić o twoim mężu.
O Timie?
Dla mnie to major Dyson.
Mogłabyś odłożyć broń, Sandrine?
Trudno tak rozmawiać.
Tim mówił, że byłaś na trudnej misji
i wróciłaś załamana.
- Tak powiedział? - Tak.
To jego diagnoza?
Mogę po niego zadzwonić.
Nie, to z tobą chcę porozmawiać.
Twój mąż cię okłamał.
Jest patologicznym kłamcą
i dziwkarzem.
Doprowadził asystentkę do załamania nerwowego.
Podobno była rozwiązła
i obniżała morale wśród żołnierzy.
To ci powiedział?
Tak, tak powiedział.
I ja mu ufam.
Całą noc byłam w ogrodzie,
myślałam o waszych dzieciach.
- Będą musiały sobie poradzić. - Z czym?
Że ich ojciec to gwałciciel.
Dlaczego tak mówisz?
A jak myślisz?
Co się stało na twojej ostatniej misji?
Nie o tym rozmawiamy.
Nie?
Poszłam do wojska, by służyć krajowi.
Nie oczekuję podziękowań,
nikt tego nie oczekuje.
Ale chciałam cieszyć się tym, co ojciec nazywał
„więziami przyzwoitości”.
Ja chciałam tych samych wartości.
Twój mąż ma w dupie te wartości.
Ty tak mówisz.
Przerżnął mnie tylko dlatego, że miał nade mną przewagę.
Zapytaj go.
Zamierzam.
A mogę spytać, co to była za przewaga?
Chcę, byś wiedziała, z kim mieszkasz.
Wiesz o tym?
Kobieta zawsze wie.
To nie musiałaś mi mówić.
Pieprz się, Phoebe Dyson, bo wiesz, kim on jest
i żyjesz z nim.
Przyzwalasz na to. Jesteś tak samo winna.
Odłóż broń.
Odłóż ją i porozmawiamy.
Nie ma o czym.
To nie będzie miało znaczenia.
To znaczy?
Powiedz mi, co to oznacza.
To znaczy, że dasz mi swój samochód.
Wiem, że go masz.
Tak, mam.
Wezmę go
i zostawię ciebie, byś spędziła resztę życia
z tym popieprzonym gwałcicielem.
Kluczyki.
Pilot.
Dziękuję.
Teraz wiesz, kim on jest. Nie zaprzeczysz.
Wszystko dobrze.
Dobrze sobie radzisz.
Oddychaj.
On tu zostanie?
- Jak poszło spotkanie? - Jak po maśle.
Wciąż mam pracę?
Lata temu podjęłaś złą decyzję.
Mogłaś się trzymać przyszłej gwiazdy.
- Myślałam, że nią jesteś. - Nic z tego.
Nie pasuję do systemu.
Potrafisz go przechytrzyć. Nie na tym to polega?
Suki Vincent.
- Powiedz, że mnie nie ma. - Halo?
Tak, jest.
Widziała twoje medialne samobójstwo.
Daj mi to.
Tak, to ja.
Tak.
Dzięki, że pytasz.
Nie wiem.
Nie jestem pewien.
Prawda jest taka, że muszę podjąć decyzję.
- Sale druga i trzecia. - Dobra.
Proszę tędy.
Tak, tu Nathan Bilk.
Miałem cię informować, jak nam idzie.
Mamy zdjęcia przemytników.
Dobra. Skąd?
Z filmu na telefonie.
Szybko ich aresztowaliśmy.
O to chciałem spytać.
Możesz nam pomóc?
Słyszałeś o Mehmecie Akmanie?
Nie?
O Bhuranie Demirze?
Nie.
To wszystko?
To wszyscy z nagrania?
Nie...
Nie słyszałem o kobietach.
Ale o to popytam.
Dzięki.
Berna?
Mam złe wieści.
Berna Yalaz?
Tak.
Mamy dowody, że jest pani zamieszana w przestępstwo.
Chodźmy.
Dziękuję.
Kip, szukałaś kobiety żołnierza.
- No i? - Dziś rano w Calfhill
kapitan oszalała, wzięła zakładnika.
- I zniknęła. - Jedź tam i sprawdź to.
- Jak się nazywa? - Sandrine Shaw.
Proszę pana?
Na twoim miejscu zamknąłbym drzwi.
Gdzie Nathan?
Zaczyna przesłuchania.
Ciekawi mnie, co masz do powiedzenia.
- Nie wątpię. - To może podsumuj.
Sprawa idzie naprzód.
Mam dobre nagrania dwóch mężczyzn.
Na drodze po wyrzuceniu z auta Laurie Stone.
- A kobieta? - Nie było jej.
Nic więcej o niej nie wiemy?
Przyprowadzimy ją.
Rakhee znalazła kawiarnię.
Wiemy, gdzie mieszka.
Mam przemytników, ale nie wiemy,
kto zabił dostawcę?
Uważam, że Turkowie dla kogoś pracowali.
Zaczną śpiewać, prawda? Jeśli ich odpowiednio zachęcimy.
Pytam, bo rozwinęłaś wyjątkową umiejętność
skłaniania ludzi do mówienia.
- Zamierzałam o tym pomówić. - Czemu tego nie robiłaś?
Kobieta siedzi w Harlsfleet przez 36 godzin i nic nie mówi.
I nagle mówi nam wszystko i sprawa jest w toku.
Jakim cudem namówiłaś ją do zmiany zdania?
- Myślałaś, że nie zapytam? - Nie.
Wypłynęłaś daleko w morze.
Nie wiem, jak zamierzasz wrócić.
Słucham.
Wczoraj podczas spotkania...
poczułam, że dostałam upoważnienie.
Czyżby?
Tak.
Poczułaś?
By zaoferować Fatimie Asif prawo pobytu.
I tak zrobiłaś?
Siostrze też?
Tak.
Będą mogły mieszkać w Anglii,
żebyś rozwiązała sprawę?
Rozmawialiśmy o takiej ofercie?
- Nie bezpośrednio. - Zatem..
Wyczułam ją.
- Było ją czuć. - Masz zdolności nadprzyrodzone?
Raczej nie.
Nawet jeśli to zasugerowałem,
czy miałem taką możliwość?
- Nie. - To skąd pomysł, że ty miałaś?
Jak długo tu pracujesz?
- Osiem lat. - I jeszcze nie zrozumiałaś?
Jesteśmy na dole.
Odpowiadamy przed wszystkimi.
Ty pracujesz osiem lat, ja 20. Mocniej to odczuwam.
Nie sądzi pan, że skoro nie dali nam pola manewru,
to sami musimy je sobie zapewnić?
Tu chodzi o ludzkie życie.
Spojrzałaś na to z ich strony.
Dajesz im nadzieję, której nie powinnaś.
Nie dręczy cię to? Jak śmiesz?
Co się z nimi stanie, gdy dowiedzą się, że kłamałaś?
Nie kłamałam, obliczyłam.
Powinnaś była zapytać.
Wiem, że musiałby pan odmówić.
Uważam, że będę w stanie dotrzymać obietnicy.
Tak? A jak zamierzasz to zrobić?
Ryzykujesz, Kip.
I nie wiesz, czy ci się to opłaci.
Gratuluję.
- Miałaś szczęście. - To nie to.
Nie, ale...
Coś wiesz.
Jesteś zaskoczony.
- Skąd wiedziałeś? - Słucham?
O szczęściu. Skąd wiedziałeś?
Ciekawi mnie, czemu chronisz tych drani.
- Chronię ich? - Tak.
Sprzedajesz historyjki prasie.
Zastanawiam się dlaczego.
Też bym się zastanawiał.
Sądzę, że jest jeden powód.
Jaki?
Bo ci na kimś zależy.
Albo sam jesteś przemytnikiem.
Masz dowody?
To było przeczucie.
No cóż.
Uczucie,
że ktoś sobie ze mną pogrywa.
Potem rozmawiałam z Walshem.
- Robert Walsh? - Twój kumpel ze szkoły.
Z tym Robertem Walshem.
- Szkoła Tottenham? - Highbury.
Musiałam zaoferować prawo pobytu Fatimie i Monie.
- Możesz to zrobić? - Nie.
Musisz to naprawić.
Jasne. Dlatego tu jesteś.
Tak.
Tego ode mnie potrzebujesz.
W MI5 możecie dać obywatelstwo każdemu,
kto pomoże w sprawie, a Fatima nam pomogła.
Jak brzmi odpowiedź?
Znasz ją. Nie zrobię tego.
Dlaczego nie?
Mam ochronić ci tyłek?
Detektywowi, który łamie zasady?
- Przynajmniej je mamy. - Kolejne zażalenie?
Nie sądzę.
Zatrzymałam kogoś ci bliskiego.
- To znaczy? - Nie możesz pozwolić,
by ci ludzie skończyli za kratkami.
Będziemy musieli pohandlować.
Możemy to zrobić teraz albo później.
Inteligentny człowiek wolałby teraz.
Błędem było wzięcie mnie za idiotkę. A teraz popełniasz drugi.
Sądzę, że blefujesz.
Musiałabyś mieć kogoś dla mnie ważnego.
Mam.
Jeśli myślisz, że ci mężczyźni...
„Mężczyźni”?
Teraz jesteś zainteresowany.
Wiadomość z ostatniej chwili...
zatrzymaliśmy Bernę Yalaz.
Nie.
Nic z tego.
- Przemyśl to. - Nie.
Co ci przeszkadza, że Irakijki spędzą resztę życia w Anglii?
- To nie jest otwarcie bram. - Jeśli to zrobię, potwierdzę udział MI5.
Nie zrobię tego.
Dobrze.
Choć jestem w szoku, jak łatwo zdradzasz przyjaciół.
Oczekiwałam po tobie więcej.
Nikogo nie zdradzam.
Możecie o tym pogadać, gdy odwiedzisz ją w więzieniu.
Twój wybór.
Wracam.
Kochanie, jesteś cała?
Oczywiście, czemu miałabym nie być?
Przez chwilę myślałam, że strzeli.
To było okropne.
Tak.
Mógłbym zostać z żoną sam?
Jasne.
Powiedziała, że szantażowałeś ją czymś
i zmusiłeś do seksu.
Daj spokój, skarbie.
Powie wszystko.
Jest szalona.
Wszystkie kobiety są szalone?
Chcesz, żebym został?
Może wrócić.
Mogę zostać, jeśli chcesz.
Problem w tym...
że wierzę w to, co powiedziała.
Jak się trzymamy?
- Czemu pan tu jest? - Takie rozkazy.
To nieludzkie.
To może być akceptowalne w Harlsfleet, ale nie tu.
Proszę wyjść.
Już.
Bardzo dziękuję.
Zobaczmy, co my tu mamy.
Popatrz na to. Genevieve wysłała swój wyciąg z konta.
Spójrz tutaj i tutaj.
Karen kradnie.
Tak.
Zawsze to jakaś ulga.
Ulga? Dlaczego?
Zajmę się tym.
Musisz wrócić na głosowanie.
- Musisz. - Dziękuję, wezmę to pod uwagę.
Nathan, jak ci idzie?
Czy ktoś rozmawiał już z Berną?
To zaczekajcie na mnie.
A kiedy przyjedziesz?
Kip, jesteś tam?
- Masz jej telefon? - Tak.
Dobrze. Nie dawaj go do dowodów.
Mogę prowadzić?
Nie chcesz adwokata, prawda?
Dlaczego tak sądzisz?
O nic cię nie oskarżamy, możemy to odpuścić.
Może tak być?
Dobrze.
Zbieramy próbki DNA w sprawie morderstwa Laurie Stone,
którą zabito w aucie Mehmeta Akmana i Bhurana Demira.
- Znasz tych mężczyzn? - Pewnie.
Całe życie.
To znaczy?
Z dzieciństwa.
Jak zarabiają na życie?
- Pracują w logistyce. - A ty co robisz?
Jestem tłumaczką.
- Co tłumaczysz? - Z tureckiego na angielski.
Czyli książki?
Książki, filmy.
Robię napisy.
- To cię uszczęśliwia? - Tureckie kino jest dobre.
Wielu ludzi uważa, że Nuri Bilge Ceylan jest obecnie najlepszym reżyserem.
Widziałaś Zimowy sen?
Leciał w moim lokalnym kinie?
Nie wiem, co tu robię. Musicie mi to wytłumaczyć.
Nathanie?
Bo grasz w filmie, w którym pomagasz imigrantom.
- Gdzie? - W Izmirze.
- Zidentyfikowaliście mnie? - Tak.
Nie wiem, jak to zrobiliście.
Przysługuje ci rozmowa.
Pamiętaj, taka jest zasada.
Może zadzwoń do Sama Spence’a.
Słucham?
Sprawdzam nazwisko.
Nie znam Sama Spence’a.
Dziwne.
Bo on zna ciebie.
Czym on się zajmuje?
Nie robi napisów do filmów.
Gdzie jesteśmy?
Na jakim poziomie?
Poziomie?
Tak.
Obawiam się, że na najniższym. Wśród skromnych policjantów,
którzy z chęcią wyślą cię do więzienia.
Wątpię.
Myślisz, że jesteś chroniona?
Bo pracujesz dla agencji rządowej?
Nie mówiłam koledze,
ale spotkałam się w Tate Britain z Samem.
A on się od tego odsunął.
Szokujące.
Miał szansę cię ocalić, nie zrobił tego.
Lepiej pójdę po mojego przełożonego.
Czekaj.
Powiedz, co oferujesz.
Chcę dwóch rzeczy.
Szefa, który przemyca ludzi
i nazwisko zabójcy Asifa.
Kto ma telefon? Przyda ci się. Nathan?
Dlaczego musiał zginąć?
Czemu musieli zabić Asifa?
Bo znał nazwisko szefa.
Jak je poznał?
Kapitan miał maila przesłanego przez sekretarkę.
W Anglii Asif próbował się z nią skontaktować.
Duży błąd.
Skoro szef tak chroni tożsamość, to skąd kapitan miał adres?
Krótko mówiąc, ktoś źle wysłał wiadomość.
Ludzki błąd?
Nigdy go nie popełniłaś?
Nie przesłałaś maila,
nie zauważywszy, że jest tam coś, czego nie powinnaś wysłać.
To byłaś ty, prawda?
Śmierć Asifa to twoja wina.
Można tak to ująć.
Proszę.
Dziękuję.
Zadzwonię do Sama
i powiem mu, że podam wam nazwisko szefa.
I zabójcy.
Jego też potrzebujemy.
Peter?
Tu Eleanor.
Nie wiem, do kogo zadzwonić.
Chodzi o Sandrine.
Zaatakowała z bronią w ręku żonę majora.
Tak.
Nie, nikt nie wie.
To miłe z twojej strony.
Zawsze byłeś dla nas dobry.
Dzięki.
Nie powinieneś się wściekać.
Nie wściekam.
Przejęłam inicjatywę i zarobiłam.
- Miałam dobrą noc. - Ukradłaś je.
Okradłaś opiekunkę.
Pożyczyłam pieniądze.
Odzyska je i dam jej premię.
Włamałaś się na konto bankowe Genevieve.
Ukradłaś wypłatę, którą ja jej daję.
- Ukradłaś jej wypłatę. - Daj spokój. Nic się nie stało.
Nie...
Właśnie, że się stało.
Z nami koniec.
Nie będę się angażował. Koniec szantażu.
Ja dorastam i ty też musisz.
Zawsze powtarzałaś, że nie potrafię się zmienić.
Potrafię.
Już nigdy więcej nie będę sprzątał twojego bałaganu.
A jeśli będę musiał zabrać Elfie...
to pójdę do sądu i to właśnie zrobię.
Nie zrobiłbyś tego.
Zrobię.
Dobra...
Zostanę dzisiaj i posiedzimy z Elfie razem.
Położymy ją razem spać.
Spędzę z nią czas.
Ale gdy zaśnie,
odejdę.
Nie odejdziesz.
Zobaczysz.
STARY DZWON
RECEPCJA
Dzień dobry.
- Potrzebuję pokoju. - Tylko na dziś?
Nazwisko?
Shaw.
- Pani czy panna? - Kapitan.
Zanim zrobię ostatni krok,
chcę napisać dokładnie, co myślę o drodze, którą podążam
i powodach, dla których popełniłam błędy.
Chciałabym obwinić za wszystko gniew.
Ale nie jestem pewna, czy mogę.
Wojna weszła mi w krew.
To chyba ta chwila.
- Mówiłeś, że nadejdzie. - Owszem.
Dzwoniła Eleanor. Z Sandrine nie jest dobrze.
Przykro mi.
Tak, popełniłem błąd.
Będę za tym tęsknić. Za tą pracą.
Jest ciekawa.
- Masz się dokąd udać? - Znasz mnie.
Mam mnóstwo przyjaciół.
Mieliśmy dobrą passę.
Poradzimy sobie.
- Przepraszam. - Nie.
- Byłam okropna. - Nie.
Cały czas się złoszczę...
Bo czuję się niepewnie.
Przyjdzie policja.
Laurie zostawiła mi kartkę.
Czuję się źle.
- Powinnam ją ocalić. - Tak?
Jak?
Rozmawiałam z biskupem.
Muszę zdecydować, co jest ważniejsze.
Moje szczęście...
- czy... - Czy co?
Czy życie parafii.
Myślałam...
że jeśli będę miała złamane serce,
będę mnie skuteczna, ponieważ...
będę zła, tak jak ty.
Ale...
Linh, ten system mnie pokonał.
Bo nie da się przed nim uciec.
Taka jest prawda...
ludzie potrzebują mojej pomocy.
Będę mieszkać gdzie indziej.
- Zdecydujmy o tym razem. - Już zdecydowałaś.
Przeprowadzę się i zaczekam na Home Office.
- Kocham cię. - No i?
Stawiasz kościół na pierwszym miejscu.
Tak. Jasne.
Tak zrobię.
Do zobaczenia.
- Sam zgadza się na warunki. - Dobrze.
Co tak długo?
Traci najlepszego agenta. Tobie by się to nie podobało.
Nie, ale byłabym rozważniejsza.
Przyjedzie po mnie.
Teraz twoja część umowy.
Szef przemytników to były wojskowy.
Wszystko, co „wojskowe” było najlepsze.
- Sądzisz, że dostawcę zabił żołnierz? - Tak.
Mówił o zlikwidowaniu go.
Sprawdźcie ludzi, z którymi służył.
Mówił, który pułk?
- W Royal Surrey. - Royal Surrey?
Gdzie jest Rakhee?
Odzywała się?
Nie podałaś nam nazwiska.
Peter Westbourne.
I adresu.
Rozdzielmy się. Tak będzie łatwiej.
Idź po Westbourne’a, ja znajdę żołnierza.
Dobry pomysł.
Chciałem powiedzieć...
Gadałem z Samem. To moja wina.
- Powiedziałem mu o przemytnikach. - Dlaczego?
Bo byłem zły na ciebie i Haley’ego.
- Czemu? - Bo mnie odepchnęłaś.
Jesteście w klubie wykształconych.
Nie bierzecie tego na poważnie.
Ja biorę.
Ale nie tak jak ty.
Wybacz, że nie powiedziałam ci o agencie.
Czemu nie?
Bo zgadywałam.
Nie wiem, czemu to zrobiłam.
Całe życie chciałam być w wojsku...
i nie jest tak, jak sobie wyobrażałam.
No i?
- Czekam na ciebie. - Do dzieła.
Trzy, dwa, jeden, wyważać!
Dostałam zlecenie.
Wykonałam je, by dowieść, że mogę.
Wtedy myślałam, że robię dobrze.
Policja! Mamy nakaz!
- Mamy nakaz! - Nie ruszać się!
- Policja! - Prosto.
Tutaj.
PIMLICO TRAVEL PRZEWODNIK
Cholera.
Mam 35 lat i jestem wykończona.
Jest mi wstyd.
Teraz szukam honoru.
Żałuję, że nie szło mi lepiej.
Żałuję, że nie byłam silna.
Żałuję, że nie byłam dobra.
Sandrine Shaw, kapitan.
DO WSZYSTKICH ZAINTERESOWANYCH.
Ile im powiedziałaś?
Wszystko, co wiem.
A czemu nie?
Zawiozę cię na lotnisko.
Dziękuję.
Twoje rzeczy są z tyłu. Poradzisz sobie?
Oczywiście.
Czy masz...
drugą połówkę?
Wiesz, że pytasz pierwszy raz?
Ocaliłaś setki Brytyjczyków,
poprawnie rozpoznając potencjalnych terrorystów.
Setki to mało powiedziane.
Zaangażowanie cię w tę akcję
było najmądrzejszym, co zrobił wywiad.
A wszystko trafił szlag przez jakiego Irakijczyka.
Nie do końca.
Ratował ludzi.
Zabiłbym go, gdyby to znaczyło, że możemy pracować dalej.
Pieprzyć go.
Było jak wszystko inne...
zbyt piękne, by trwać.
Kip, Rakhee jest w koszarach.
W uliczce znaleźli samochód Shaw.
Wiedzą, gdzie jest. Idź do Starego Dzwonu.
RH5 6BU.
Jak ci idzie?
Zero, nic, lipa.
Puste biuro.
Jakieś tropy?
Stare egzemplarze miesięcznika żeglarskiego.
- Nie smuć się. - Ty też.
Jeśli potrzeba więcej, proszę mówić.
- Już jest. - Dobra.
- Komisarz Shields. - Kip Glaspie.
Wojsko prosi o dyskrecję.
- Spełniacie ich prośby? - Tutaj tak.
Zameldowała się trzy godziny temu. Była miła. Jest w pokoju.
- Jest uzbrojona? - Miała mundur.
Dzięki. Pójdę na górę.
- Nie, nie może pani. - Czemu?
Powód jest oczywisty.
Są zasady dotyczące funkcjonariuszy w ciąży.
Przypomniała mi pani. Dzięki.
Pani kapitan Shaw...
Mówi detektyw Glaspie.
Wiemy, że może pani mieć broń.
Może mi pani odpowiedzieć?
Jestem Kip.
Nie mam broni.
Teraz jestem sama.
Chciałabym, żebyśmy porozmawiały.
Jest pani tam?
Mam klucz.
Użyję go, chyba że mi pani zabroni.
Proszę nie wchodzić.
Dobrze.
Cieszę się, że tam jesteś, Sandrine.
Mogę tak do ciebie mówić?
Już od jakiegoś czasu cię szukam.
Wiem, że było ci ciężko.
Wiem, co zrobiłaś dla kraju.
Wiem, jak służyłaś.
Zastanawiam się, po co tu przyszłaś.
To ulubiony hotel mojego ojca.
Jasne.
Kiedyś przychodziliśmy tu na lunch.
Mówił, że mają tu dobrą pieczeń.
Była dobra?
Tak.
Co jeszcze?
Co jeszcze jest tu dobrego?
Pali się w kominku.
Prawdziwy ogień.
Kochałaś ojca.
Bardzo.
To było dawno temu.
Szukam cię od trzech dni.
Nie było łatwo.
Dostałam awans i to jedna z moich pierwszych spaw.
Przez trzy noce nie spałam.
Dlaczego?
Nie wiem.
Kolega mnie zapytał...
„Czemu ta sprawa jest dla ciebie tak ważna?”.
Co odpowiedziałaś?
Że chciałabym zrobić coś dobrego.
Sandrine?
Sandrine, jesteś tam?
Jestem.
Zabiłam terrorystę.
Tak.
Był terrorystą.
Wiem...
że ktoś ci tak powiedział
i wiem, dlaczego ci to powiedział.
Twierdzisz, że nim nie był?
Kurwa.
Sandrine, wejdę do środka...
Cześć.
Dziewczynka.
Jest obywatelką Wielkiej Brytanii.
Halo?
Tak.
To ostatnie wezwanie na lot DB162 do Luksemburga.
Odprawa przy bramce 6.
Wszystko dobrze?
Radzę sobie. A ty?
Napijesz się?
Mam robotę.
Spoko.
„...gdy zjadła ciastko,
zaczęła bardzo rosnąć.
Teraz byłoby łatwo dosięgnąć klucza...”
Dobranoc.
- Jesteś tego pewien? - Oczywiście.
Zjedzmy razem kolację.
- Opuścisz głosowanie. - Tak.
Przez co stanę się wrogiem szefostwa Partii Pracy.
Nie przeszkadza ci to?
Nie, jeśli jej też nie.
- Kip, to ty? - Tak.
Znów cię nie ma?
Nie, wracam do domu.
Mówiłaś dwa dni.
Pomyliłam się.
Skończyłaś? Dostałaś to, czego chciałaś?
Byłam blisko.
Teraz chcę tylko iść spać.
Nie, jest tutaj.
- Pepperoni. - Pańska?
- Jasne. Smacznego. - Dzięki.
Napisy: Agnieszka Otawska-Bojarska