ผู้มีปัญญาและจิตที่อ่อนโยน
ยังจำได้ไหม...
ครั้งหนึ่งที่เรามีทุกอย่าง
เคยฝันถึง...
ครั้งที่เราต้องจากไปบ้างไหม
ครั้งที่เธอนำเราออกไป...
และจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง
เล่าโดย ชูอิเทล เอ็ดจ์อิโอฟอร์
แม่ช้างผู้พิทักษ์
เรื่องราวของเราเริ่มต้น ข้างแอ่งน้ำที่มีน้ำเต็มจากพายุ
ในบรรดาสัตว์ที่ยิ่งใหญ่ในที่แห่งนี้ มีช้างงาขนาดใหญ่กลุ่มสุดท้ายของโลก
ลูกหลานของวงศ์ตระกูลที่สูงส่ง ที่เคยอาศัยอยู่ทั่วแดนแอฟริกา
นี่คืออาธีน่า ราชินีแห่งคชสาร
เธอมีอายุ 50 ปี และเป็นช้างแม่แปรก หรือหัวหน้าครอบครัวขยายของเธอ
เช่นเดียวกับพวกเรา เธอมีเพื่อนบ้าน
นี่คือเรื่องราวของพวกเขาเช่นกัน
ครอบครัวของเธอประกอบด้วย ญาติตัวเมียและลูกๆ
ทุกตัวสนิทสนมกันมาก ลูกช้างเหมือนเป็นพี่น้องกันก็ว่าได้
ครอบครัวของอาธีน่าต้องพึ่งพา ประสบการณ์และปัญญาของเธอ
เพราะเธอเป็นผู้ตัดสินใจ เรื่องความอยู่รอดของครอบครัว
ปรินเซส ลูกสาวคนสุดท้องของเธอ มีอายุหนึ่งปี
และใจเย็นเหมือนแม่ของเธอ
แล้วยังมีเวเว่
ลูกชายจอมซนประจำโขลง
เวเว่พยายามผูกมิตร กับปรินเซสอยู่เสมอ
แต่พยายามมากไปหน่อย จนบางครั้งเป็นการหาเรื่องใส่ตัว
ด้วยความที่เป็นตัวผู้ เวเว่จะอยู่ กับครอบครัวจนกระทั่งเป็นวัยรุ่น
จากนั้นจะออกไปเข้าร่วม โขลงที่มีแต่ตัวผู้ล้วน
มีมี่คือสมาชิกใหม่ล่าสุดของครอบครัว
เธอเกิดท่ามกลางพายุฝน
วันนี้เป็นวันแรกของเธอ ในการเรียนรู้ชีวิต
ตลอดสองปีนี้ เธอจะต้องพึ่งพา น้ำนมแม่อย่างเต็มที่
มาลา แม่ของเธอ จะให้กำเนิด ลูกช้างเพียงครั้งเดียวทุกห้าปี
ลูกช้างทุกตัวจึงมีค่ามาก
แม้ว่ามาลาจะเป็นผู้ให้นม
แต่มีมี่จะได้รับความรัก จากช้างทุกตัว
การเลี้ยงลูกช้างหนึ่งตัว ต้องอาศัยการร่วมแรงของทั้งโขลง
นี่คืออาณาจักรของอาธีน่า
ในเวลานี้ ที่แห่งนี้มีทุกสิ่ง ที่โขลงช้างต้องการ
ทุกวัน อาธีน่าจะพาครอบครัว ของเธอไปที่แอ่งน้ำหลัก
ซึ่งอาจทำให้เพื่อนบ้านรำคาญใจ
แต่พวกเขาต้องพึ่งพาช้าง
เพราะช้างเป็นผู้สร้างแอ่งน้ำ และเป็นผู้รักษาไว้ให้คงอยู่
แต่กบบูลฟร็อกอาจรู้สึกว่า งานก่อสร้างนี้ไม่จบสิ้นเสียที
เพื่อนบ้านส่วนใหญ่ของครอบครัวนี้ อาศัยอยู่สูงไม่เกินเล็บช้าง
ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง สัตว์ทุกตัว ต้องพึ่งพาเพื่อนตัวยักษ์อย่างช้าง
แอ่งน้ำแห่งนี้เป็นบ้าน ของสัตว์ทุกตัว
แต่ยามที่พระอาทิตย์เริ่มส่องแสง
น้ำก็จะเริ่มแห้งเหือด
สัตว์ทุกตัวจึงต้องรีบเลี้ยงดู ครอบครัวของตน
กบบูลฟร็อกลงมือทันที
อีกไม่นานคงมีลูกอ๊อดให้เชยชม
เบื้องล่างใต้กบบูลฟร็อก ปลาคิลลี่ฟิชไม่มีทางรู้เลย
ว่าครอบครัวของอาธีน่าจะช่วย พวกตนอย่างไร หรือเมื่อไร
ตอนนี้ปลาคิลลี่ฟิช สนใจแต่กันและกันเท่านั้น
ทุกครั้งที่ตัวผู้กอดตัวเมีย เธอจะวางไข่หนึ่งฟอง
แล้วฝังไว้
พอตกกลางคืน อาธีน่ารู้ ว่าจะต้องตื่นตัวเป็นพิเศษ
ครอบครัวของอาธีน่าจะนอนหลับในท่ายืน เพื่อปกป้องเวเว่และมีมี่ได้ดีกว่า
แต่สำหรับเพื่อนบ้านบางกลุ่ม
ปาร์ตี้เพิ่งจะเริ่มเท่านั้น
ถ้าคุณเป็นกบโฟมฟร็อกตัวเมีย การมีคู่เพียงตัวเดียวนั้นย่อมไม่พอ
เธอจะเชิญกบทั้งบาง มาร่วมงานปาร์ตี้โฟม
นับเป็นงานรื่นเริงแรกของฤดูกาล ที่จัดขึ้นในแอ่งน้ำของอาธีน่า
กบโฟมฟร็อกตัวเมียจะวางไข่ ในหวอดที่ตัวผู้สร้างขึ้น
จากนั้นไข่จะเติบโต ข้างในอย่างปลอดภัย
กลับขึ้นไปที่ผิวน้ำ ห่านอียิปต์ชิงนำหน้าไปแล้ว
ห่านตัวเมียวางไข่ไปแล้ว เมื่อหลายสัปดาห์ก่อน
ลูกห่านต้องใช้เวลา สองเดือนก่อนที่จะพร้อมบิน
ก่อนถึงตอนนั้น แอ่งน้ำแห่งนี้ จะเป็นบ้านของลูกห่านน้อย
ด้วยความที่มีมี่ยังเด็กมาก อาธีน่าจะไม่ไปไกลจากแหล่งน้ำ
เธอจะระมัดระวังจนกว่าลูกช้าง เริ่มมีน้ำหนักเพิ่มและแข็งแรงขึ้น
นี่เป็นครั้งแรกที่เวเว่ พบช้างที่อายุน้อยกว่า
เลยพยายามเต็มที่ที่จะผูกมิตร
ในขณะที่นกบางพันธุ์ เพิ่งจะเริ่มสร้างรัง
นกอีกกลุ่มกำลังจะสร้างเสร็จ
ช่างเป็นคืนที่ยาวนาน สำหรับกบโฟมฟร็อก
พวกกบเริ่มเหนื่อยล้า
แต่สำหรับนักปาร์ตี้ตัวนี้ อย่างน้อยก็มีแท็กซี่กลับบ้าน
บางครั้งกบโฟมฟร็อกถูกพาไปนั่งกินลม
ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่
กบโฟมพอใจกับการนั่งอาบแดด
แต่ผิวของลูกช้างอาจไหม้ได้
เวเว่เลยพามีมี่ไปหาร่มเงาหลบแดด
ขณะที่การใช้ชีวิตเป็นเรื่องง่าย
อาธีน่าสามารถผ่อนคลาย และปล่อยให้เด็กๆ ได้พัก
แต่เวเว่ไม่เคยพักได้นาน
เวเว่ตื่นเต้นกับการมาของมีมี่
จึงพยายามปลุกเพื่อนใหม่ ให้ตื่นมาเล่นด้วยกัน
มีมี่ต้องพักผ่อนเมื่อมีโอกาส
เธอต้องแข็งแรงขึ้น เพื่อที่จะตามครอบครัวได้ทัน
แม่ห่านต้องการพาลูกๆ ไปสู่ความปลอดภัยของแอ่งน้ำ
นี่เป็นวันแรกของลูกห่านเช่นกัน
หลังผ่านคืนที่เหน็ดเหนื่อย ลูกห่านยังไม่รีบร้อนที่จะไปไหน
อีกอย่าง สิ่งที่แม่ห่านกำลังขอ ต้องใช้ศรัทธาอย่างแรงกล้า
ลูกห่านเกิดความสับสน
ระหว่างความต้องการที่จะอยู่รวมกัน กับการไปร่วมกับพ่อแม่
นกที่บินผ่านทำให้ลูกห่านเชื่อ
ว่าการอยู่ใกล้พ่อแม่ จะทำให้มีโอกาสรอดสูงสุด
ในทุกครอบครัวจะมีหนึ่งสมาชิก ที่รั้งท้ายและสายเสมอ
เราจะเรียกเขาว่าสตีเฟน
พ่อแม่เชื่อว่าลูกๆ จะตามทันกันเอง
เลยไม่รู้ว่าสตีเฟน ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
แต่บางครั้ง การอยู่รั้งท้าย และสายเสมออาจเป็นโชคดี
ความรู้ของอาธีน่าเกี่ยวกับอาณาจักร
ได้รับการส่งต่อจากแม่สู่ลูกสาว มานานหลายศตวรรษ
งาของอาธีน่ามีขนาดใหญ่ที่สุด ในบรรดาช้างแม่แปรก
รอยบิ่นเกิดจากการขุดหญ้า และไม้เลื้อยเป็นเวลาหลายปี
ไม้เลื้อยที่อาธีน่าชอบที่สุด จะออกดอกเพียงไม่กี่วันในแต่ละปี
และเธอรู้ว่าจะต้องไปหาที่ไหน
การมีใจจดจ่ออยู่กับอาหาร ทำให้โขลงช้างไม่ทันสังเกต
สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นบริเวณเท้า
บรรดาเพื่อนบ้าน จึงต้องคอยหลีกทางกันเอง
กิ้งก่าใช้การอำพรางเพื่อป้องกันตัว
แต่มีบางครั้งที่การเลือก ที่จะอยู่นิ่งๆ และพรางตัว
อาจเป็นการตัดสินใจที่แย่ที่สุด
เธอน่าจะตื่นตกใจที่สุด
เท่าที่กิ้งก่าตัวหนึ่งจะรู้สึกได้
สำหรับครอบครัวของอาธีน่า
จังหวะชีวิตที่นี่ในฤดูอุดมสมบูรณ์ ดำเนินไปอย่างนุ่มนวล
เธอปล่อยให้ลูกโขลง กินไปจนอากาศเริ่มร้อน
จากนั้นก็จะพาไปดื่มน้ำ
แม้ผ่านไปเพียงสี่วันหลังจากเกิดพายุ
แต่หวอดของกบโฟมฟร็อก ได้อบในแสงแดด
จนตอนนี้พร้อมแล้ว
ในอีกไม่กี่สัปดาห์ แอ่งน้ำแห่งนี้ จะกลายเป็นบ้านของลูกอ๊อดตัวน้อย
ในขณะที่ฟักออกมา ครอบครัว ของอาธีน่าคงไม่ทันสังเกต
แต่จะไม่เล็ดลอดสายตา
ปลาคิลลี่ฟิชและเต่าเทอร์ราพิน ที่อาศัยอยู่ข้างใต้แน่นอน
เต่าตัวใหญ่ที่สุดเท่านั้น ที่ยืดคอถึง
รางวัลอันโอชะคือเมอแรงก์ สอดไส้ลูกอ๊อดอ่อนนุ่ม
นี่เป็นครั้งแรกที่มีมี่ได้ลงน้ำ
เธอจึงเริ่มจากตรงน้ำตื้น
และเธอไม่ต้องอาศัยกำลังใจใดๆ
สำหรับครอบครัวของอาธีน่า นี่คือสรวงสวรรค์
แต่ถ้าฝนไม่ตกอีกครั้ง แอ่งน้ำจะหายไปในไม่กี่สัปดาห์
ถ้าเป็นเช่นนั้น อาธีน่าตระหนักว่า ทั้งโขลงจะต้องออกจากอาณาจักร
ดังนั้นต้องใช้ประโยชน์ จากเวลานี้ให้มากที่สุด
ปรินเซสเรียนรู้ว่าอะไรกินได้ จากการเลียนแบบแม่
แต่ลูกช้างยังอยู่ในช่วงดื่มนม
ทำให้เวเว่มีเวลาฝึกฝน ทักษะการใช้เท้าและงวง
แต่คงต้องใช้เวลาหลายเดือน ก่อนที่จะควบคุมได้เก่งระดับนี้
อาธีน่าตระหนักว่าฤดูแล้ง กำลังจะมาเยือน
และทางเดียวที่จะเตรียมรับมือได้ คือการเพิ่มน้ำหนักตัว
นั่นแปลว่าต้องกินให้มากที่สุด
แต่สิ่งที่เข้าไป... ย่อมต้องออกมา
สำหรับด้วงมูลสัตว์ นี่คือของขวัญที่ฟ้าประทาน
ข่าวได้กระจายไปทั่วทุกหนแห่ง
ด้วงจำนวนมากกำลังแห่กันมา
จึงไม่มีเวลาให้กินอย่างสบายอารมณ์
ต้องรีบปั้นมูลช้างเป็นก้อน แล้วกลิ้งออกไปให้เร็วที่สุด
เพราะมีพวกหัวขโมยที่คอยจ้องอยู่
ตอนนี้ผู้ชนะต้องหาพื้นดิน ที่นุ่มพอที่จะฝังก้อนมูลนี้
จึงจะเริ่มกินอย่างสงบได้
นอกจากให้อาหารด้วงมูลสัตว์แล้ว
ครอบครัวของอาธีน่ายังมีบริการ ทำสวนฟรีให้อาณาจักรอีกด้วย
เมล็ดพืชส่วนใหญ่ที่กินเข้าไป จะไม่ได้ถูกย่อย
โดยจะฝังตัวในปุ๋ยก้อนกลม ในทุกที่ที่โขลงช้างเดินทางไป
เจ้าเต่ากำลังรอใครสักคน
และหากจะทำตามแผนที่ตั้งใจไว้ เจ้าเต่าต้องรีบหม่ำตอนที่ยังมีโอกาส
ไม่มีวี่แววของฝน อากาศร้อนขึ้น ทุกวัน อารมณ์ก็เริ่มร้อนแรง
เมื่อมีช้างกำลังมา และครอบครัวยังอ่อนวัยอยู่
ห่านต้องรักษาระยะห่างที่ปลอดภัยไว้
แต่ด้วยระดับน้ำที่ลดลง และโขลงช้างที่ร้อนรุ่ม
นี่จึงเป็นเรื่องยาก
พวกห่านรู้ว่าควรนิ่งเฉย ต่อการกลั่นแกล้ง
ช้างน้อยจึงไปแก้เขินกับนกพิราบแทน
เป็นอีกครั้งที่สตีเฟนอยู่รั้งท้าย
และถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
แต่ครั้งนี้ สตีเฟนหลงทาง
สำหรับเจ้าเต่า ชีวิตกำลังไปได้ดี
เต่าตัวเมียลงมาดื่มน้ำแล้ว
การดักรอเธอเป็นเรื่องง่าย
แต่ถ้าจะให้เธอประทับใจ เจ้าเต่า ต้องพิสูจน์ว่าตนอึดพอๆ กับเธอ
โดยการออกเดินเล่น
สักพักใหญ่
สตีเฟนไม่เคยเห็นสัตว์เหล่านี้มาก่อน
แต่สตีเฟนต้องเอาตัวรอดให้ได้
ถ้ายังอยากมีโอกาส กลับไปพบครอบครัวอีกครั้ง
จากการอยู่รั้งท้ายและสายเสมอ
สตีเฟนได้พัฒนา มาเป็นผู้หลงทางที่โชคดี
เพื่อนบ้านบางกลุ่มของอาธีน่า จะแวะมาต่อเมื่อทุ่งหญ้าเริ่มแห้ง
และมีอาหารให้กิน
นกจาบคาอยู่กับครอบครัว ของอาธีน่าเพียงไม่กี่วัน
ซึ่งเป็นช่วงที่ตั๊กแตนในอาณาจักร กำลังน่าอร่อยที่สุด
โดยอาศัยครอบครัวช้าง ในการไล่ตั๊กแตนออกมา
มิตรภาพของนกจาบคาจะคงอยู่ ตราบเท่าที่มีตั๊กแตน
ทันทีที่กินเสร็จ นกจาบคาจะจากไป
สตีเฟนตื่นเต้นกับตั๊กแตนไม่แพ้ใคร
สตีเฟนอาจขาดทักษะ แต่มีความพยายาม
ที่ความสูงเท่าเล็บช้าง ด้วงมูลสัตว์ยังคงมุ่งมั่นทำภารกิจ
อาจดูเหมือนเจ้าด้วงกำลังผลัก ก้อนมูลไปข้างหน้า
แต่ที่จริงแล้ว เจ้าด้วงกำลังเลี้ยง ลูกบอลกลับหลังต่างหาก
เจ้าด้วงมองไม่เห็นทาง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจ
ความมุ่งมั่นของเจ้าด้วง ดูจะใหญ่กว่าขนาดของร่างกาย
เมื่อได้ครองบอลแล้ว ก็ยากที่จะยอมเสียไป
ไม่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะตัวใหญ่เพียงใด
ทีมของอาธีน่ายังทำประตูไม่ได้
แต่ได้เตะบอลออกนอกสนามไปแล้ว
ซึ่งทำให้ด้วงมูลสัตว์ ได้ครองบอลอีกครั้ง
ครอบครัวของอาธีน่า ได้พบกับเพื่อนบ้านไม่บ่อยนัก
ทุกครั้งที่เต่าเทอร์ราพิน ได้ยินเสียงช้างมา ก็จะรีบปลีกตัวไป
แต่พายุผ่านไปหลายสัปดาห์แล้ว
ตอนนี้น้ำตื้นเขินมาก จนไม่มีที่ให้ซ่อนตัว
แม้แต่ปลาคิลลี่ฟิชยังพบตัวเอง อยู่บนที่สูงและแห้ง
แอ่งน้ำนี้เคยเป็นโลกทั้งใบ ของปลาคิลลี่ฟิช
แต่เพราะน้ำเหลือน้อยมาก เวลาของปลาคิลลี่ฟิชใกล้จะหมดลง
เมื่อปาร์ตี้ในสระเริ่มจะวุ่นวาย
ทุกตัวเสี่ยงที่จะถูกเหยียบ
ตัวที่ออกมาได้จึงรีบหนีออกมา
แต่นั่นก็ดึงดูดความสนใจมากขึ้น
ช้างใช้ชีวิตด้วยการสัมผัส
โดยใช้งวงและเท้าที่มีความรู้สึกไว เพื่อสำรวจสิ่งใหม่
ไม่มีความมุ่งร้าย มีแต่ ความอยากรู้อยากเห็น
ในสังคมช้าง ความก้าวร้าว เกิดขึ้นไม่บ่อย
แม้แต่ระหว่างตัวผู้ด้วยกัน
ตอนที่เข้าร่วมครอบครัวของอาธีน่า ที่แหล่งดินโป่งของอาณาจักร
กลับมีการต้อนรับ
การรับรู้สถานะของกันและกัน
และการแบ่งปัน
การขุดดินโป่งต้องอาศัยการฝึกฝน
เป็นการทำงานระหว่างเท้ากับงวง ตามด้วยการควบคุมลมหายใจ
สำหรับเวเว่ นี่คือความท้าทาย
ถ้าเวเว่หายใจแรงเกินไป ฝุ่นคันๆ ก็จะพุ่งเข้าไปในงวง
แต่เวเว่พยายามเรียนรู้ วิธีการกลั้นจาม
เป็นสิ่งที่ต้องใช้สมาธิมาก จนเพื่อนคลาดสายตาไป
ดูเหมือนมีมี่จะหิวอยู่เสมอ
แต่เธอไม่เคยดูดนมได้นาน
เป็นช่วงเดียวที่มิลลี่ พี่สาวของเธอ จะเข้ามามีบทบาท
โดยการกันเวเว่ออกไป
มาลาผลิตน้ำนมได้ไม่มาก
และมีมี่ต้องการน้ำนมทุกหยดที่มี
ในช่วงเย็นของแต่ละวัน สัตว์ทุกตัวต่างเหน็ดเหนื่อย
แม่ห่านไม่มีทางรู้เลย ว่าสตีเฟนยังไม่ปรากฏตัว
แอ่งน้ำส่วนใหญ่ทั่วอาณาจักร ได้แห้งเหือดไปเกือบหมดแล้ว
ส่วนอาธีน่าเริ่มอยู่ไม่สุข
เธอรู้ว่าถึงเวลา ที่จะต้องเดินทางแล้ว
แต่เธอกังวลว่ามีมี่ อาจยังไม่แข็งแรงพอที่จะเดินทาง
มีมี่เหมือนจะติดขัดในสถานการณ์
ที่ลูกช้างส่วนใหญ่จะเรียนรู้ได้ไว
เป็นเรื่องยากที่เพื่อนของเธอ จะดูออกว่าเธอกำลังมีปัญหา
หรือเพียงเหนื่อยล้ามาก
แต่เมื่ออาธีน่าลั่นให้ "ไปต่อ"
ทั้งโขลงจะต้องทำตาม
สำหรับลูกช้างแล้ว ไม่มีสิ่งใดจะเลวร้าย
ไปกว่าการถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
ไม่ใช่อาธีน่าเท่านั้นที่รู้สึก ถึงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลง
เพียงข้ามคืน ครอบครัวใหม่ ของกบบูลฟร็อกก็มีขางอกออกมา
และถูกบังคับให้ขึ้นจากน้ำ มาใช้ชีวิตใหม่บนบก
นับเป็นเรื่องโชคดีที่กระดูกใหม่ ของกบน้อยยังอ่อนมาก
แต่ก็ไม่ควรท้าชะตาเกินไป กับช้างที่มีมวลรวมสามตัน
อาธีน่ายังไม่ได้เริ่ม การลี้ภัยจากฤดูแล้ง
เพราะมีมี่ยังไม่พร้อม
เธอยังต้องการกำลังใจจากแม่
เมื่อฤดูแล้งคืบคลานมาถึง ไม่มีทางเลือกนอกจากเดินหน้า
แต่บางครั้ง ธรรมชาติจะส่งยิ้ม
และคืนสิ่งที่เคยพรากไป
หวังว่าคืนอันโดดเดี่ยวของสตีเฟน
ได้ทำให้รู้ว่าตนต้องการ ครอบครัวมากแค่ไหน
ลูกกบกลุ่มสุดท้าย พร้อมจะขึ้นฝั่งแล้ว
แต่กลุ่มที่ขึ้นฝั่งมาก่อนนั้น ตัวใหญ่กว่า
และกำลังรออยู่
ต้นทุนชีวิตที่ดีของกบบูลฟร็อก
ประกอบด้วยปากที่กว้าง และญาติที่ตัวเล็ก
การที่ฝนไม่ตกในอาณาจักร มาหลายสัปดาห์เริ่มจะส่งผลร้าย
แต่ถ้าอาธีน่าเคยไม่แน่ใจ ในสิ่งที่จะเกิดขึ้น
การมาถึงของนกฝูงใหญ่ คือคำยืนยัน
เมื่อแผ่นดินรอบๆ เริ่มแห้งแล้ง นกเควเลียจำเป็นต้องอพยพ
การมาถึงอย่างล้นหลาม ของนกเควเลียสร้างความกดดัน
นกเควเลียดื่มน้ำในหนึ่งวัน เท่าครอบครัวอาธีน่าดื่มทั้งสัปดาห์
พอถึงเวลาที่จะไปต่อ นกเควเลีย ได้ดื่มน้ำจากแอ่งจนหมดเสียแล้ว
ครอบครัวของอาธีน่า จะใช้โคลนเป็นครีมกันแดด
พฤติกรรมนี้สำคัญมาก สำหรับปลาคิลลี่ฟิช
เพราะปลาคิลลี่ฟิช ได้ซ่อนไข่ไว้ในโคลน
ไข่ได้พัฒนาเป็นปลาตัวเล็ก แต่ยังไม่ได้ฟักออกมา
โดยจะสามารถอยู่นอกน้ำได้ เป็นเวลาหลายสัปดาห์
เมื่อครอบครัวของอาธีน่าออกเดินทาง
จะมีผู้โดยสารตัวเล็กๆ ติดสอยไปด้วย
ด้วยวิธีนี้ ลูกปลาคิลลี่ฟิช จะได้เคลื่อนย้ายระหว่างแอ่งน้ำ
โดยการขี่หลังช้าง
อาธีน่ารู้ว่าเธอควรออกเดินทางแล้ว
แต่แหล่งน้ำถาวรที่อยู่ใกล้ที่สุด อยู่ห่างออกไปเกือบร้อยไมล์
เธอเลื่อนการเดินทางออกไป โดยหวังว่ามีมี่จะแข็งแรงขึ้น
ช่วงนี้มาลาหวงลูกมาก จนแม้แต่เวเว่ก็เข้าใกล้ไม่ได้
มิลลี่ พี่สาวของมีมี่ ช่วยปลอบน้องได้
แต่ไม่มีน้ำนม ซึ่งเป็นสิ่งที่มีมี่ ขาดแคลนอย่างมาก
เวลาเท่านั้นที่จะบอกได้ ว่าอาธีน่าตัดสินใจถูกหรือไม่
ตอนนี้อาธีน่าไม่มีทางเลือก
อาณาจักรไม่มีน้ำ
และแอ่งน้ำข้างหน้ากำลังจะแห้งเหือด
โขลงช้างต้องมุ่งหน้าไปยังที่ลี้ภัย
ตอนนี้มาลาและมิลลี่ต้องช่วยกัน
ไม่ว่าอาธีน่าจะอยากทำแค่ไหน
แต่แม่แปรกไม่สามารถเอาความต้องการ ของมีมี่อยู่เหนือทั้งครอบครัว
ระหว่างที่มาลาและมีมี่ลงไปดื่มน้ำ
อาธีน่าพาช้างตัวอื่นไปหาอาหาร
เพราะเธอต้องดูแล ความต้องการของช้างทุกตัว
อาการกระหายน้ำอย่างหนักของมีมี่ แปลว่าน้ำนมของมาลาหมดแล้ว
แต่มาลาคงไม่รู้
มาลารู้ว่าลูกช้างที่อ่อนแอ อาจติดโคลนได้ง่าย
สัญชาตญาณของเธอจึงบอก ให้ทำทุกอย่างเพื่อกันมีมี่ออกไป
มีมี่ยังไม่ได้หย่านม
ดังนั้น ถ้ามีมี่ไม่ได้รับน้ำนม
แปลว่ามีมี่ไม่ได้รับอาหาร
ย่อมมีบางคราที่แม่เองก็ต้องการ ความช่วยเหลือจากลูก
นี่แหละคือครอบครัว
วันต่อมา อากาศร้อนขึ้น
ความลำบากใจของอาธีน่า ยิ่งเพิ่มขึ้นเช่นกัน
เธอไม่อยากทิ้งมีมี่ไว้ข้างหลัง
แต่เธอจะให้ทั้งครอบครัว ตกอยู่ในอันตรายไม่ได้เช่นกัน
อาธีน่ารู้ว่าได้มาถึง แอ่งน้ำแห่งสุดท้ายแล้ว
และวันนี้ แอ่งน้ำจะแห้งเหือด
เต่าเทอร์ราพินรับรู้ได้เช่นกัน จึงมุดตัวลงโคลนเมื่อยังมีโอกาส
เจ้าเต่ายอมเสี่ยงกับการถูกเหยียบ มากกว่าการเสียทีให้กับฤดูแล้ง
มาลาจะไม่ยอมแพ้
แต่สุดท้าย หัวใจดวงเล็กๆ ของมีมี่ไม่สามารถพาเธอไปต่อ
สำหรับผู้เป็นแม่ ไม่มีอะไรเลวร้ายกว่านี้
บางครั้ง แม้จะเศร้าเพียงใด ความตายอาจเป็นความปรานี
แต่สำหรับเวเว่ การสูญเสียเพื่อน เป็นเรื่องที่ทำใจยากอย่างยิ่ง
อาธีน่ารู้ว่าจะชักช้ากว่านี้ไม่ได้
การไปถึงที่ลี้ภัยฤดูแล้ง ต้องใช้เวลาเดินทางถึงสามวัน
และเธอล่าช้ามามาก
จนไม่เหลือแหล่งน้ำ ให้แวะดื่มระหว่างทาง
ไม่มีเวลาให้หยุดเพื่อปลอบเวเว่
ข้างหลังโขลงช้าง ที่ซึ่งเคยเป็นแอ่งน้ำ
ตอนนี้ได้กลายเป็นพื้นดินอ่อนนุ่ม ที่ด้วงมูลสัตว์ตามหา
ปลาคิลลี่ฟิชกลายเป็นเพียงความทรงจำ
กบบูลฟร็อกจะขุดลงไปใช้ชีวิตใต้ดิน เป็นเวลาหลายเดือน
ผ่านมาสองเดือนแล้ว ตั้งแต่สตีเฟนได้ฟักออกมา
ตอนนี้ห่านหนุ่มสาวก็โตเต็มวัยแล้ว
และจะมุ่งหน้าไปยังที่ลี้ภัยเช่นกัน
โดยบินไปในเส้นทางเดียว กับโขลงช้าง
ทุกวัน อาธีน่าจะหยุดพักสั้นๆ เพื่อให้ลูกโขลงได้กินอาหาร
ช้างทั้งหลายใจดีกับเวเว่มากขึ้น
แม้แต่ปรินเซสก็ใจเย็นมากขึ้น
มิลลี่ไม่มีน้ำนมที่จะให้
แต่การดูดของเวเว่ทำให้ทั้งคู่สบายใจ
เส้นทางออกจากอาณาจักรของอาธีน่า เป็นเส้นทางช้างในความทรงจำ
ที่เธอได้เรียนรู้จากแม่ของเธอ และไม่เคยลืม
มีพื้นที่แห้งแล้งที่ต้องข้ามผ่าน
แต่ไม่ได้มีเพียงโขลงช้าง
สัตว์ทุกตัวมุ่งหน้าไปยังที่ลี้ภัย
ที่ลี้ภัยคือแอ่งน้ำ ที่มีน้ำหล่อเลี้ยงจากใต้ดิน
แม้แต่ในช่วงที่แย่ที่สุดของฤดูแล้ง ก็จะมีน้ำสำหรับสัตว์ทุกตัว
ครอบครัวของสตีเฟน เป็นผู้ลี้ภัยร่วมกับช้าง
โดยจะรออยู่ที่นี่จนกระทั่งฝนตก จึงจะกลับบ้านได้
อาธีน่าจะมาที่นี่ ในปีที่แห้งแล้งที่สุดเท่านั้น
นับเป็นโอกาสเดียวที่จะมีช้างอีกตัว ในสถานะทัดเทียมกับเธอ
นี่คือซาตาว ราชาแห่งคชสาร
ช้างงาที่มีขนาดใหญ่ระดับตำนาน
ซาตาวเป็นช้างยักษ์ที่อ่อนโยน
ต่อทุกหมู่เหล่าที่เชื่อฟัง
ทั้งปี ซาตาวอาศัยอยู่ ในพื้นที่ห่างไกล
และจะใช้โอกาสนี้เพื่อหา ช้างตัวเมียที่พร้อมผสมพันธุ์
นูซูเป็นช้างสาว จากครอบครัวของอาธีน่า
แต่เธอท้องแก่ใกล้คลอด
นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่มีมี่ตาย ที่เวเว่ได้มีเวลาเล่นสนุก
นี่เป็นโอกาสที่จะได้พบ ลูกช้างจากครอบครัวอื่น
เมื่อเหน็ดเหนื่อยจากการเล่นสนุก ยังมีครอบครัวที่คอยช่วยเหลือเสมอ
เมื่อฤดูแล้งดำเนินต่อไป อาหารในที่ลี้ภัยเริ่มไม่เพียงพอ
ทุกเย็น ครอบครัวของอาธีน่า ต้องยิ่งเดินทางไกลเพื่อหาอาหาร
หลังจากที่ออกไปทุกครั้ง ทั้งโขลงต้องกลับมาที่แอ่งน้ำ
แอ่งน้ำหล่อเลี้ยงชีวิต
แต่ในขณะเดียวกันก็รั้ง โขลงช้างไว้ที่นี่
และสถานการณ์เริ่มจะแย่ลง
โขลงช้างเหลือพลังงานไม่มาก เพราะอาหารใกล้หมดเต็มที
สถานที่ที่เคยเป็นที่ลี้ภัย กลับกลายเป็นสถานจองจำ
เมื่อฝนยังไม่ตก
ฤดูแล้งกลายเป็นภัยแล้ง
ผลกระทบและผู้ประสบภัยเริ่มมีมากขึ้น
อาธีน่าไม่กล้าออกไป
เพราะไม่มีแหล่งน้ำอื่น ในระยะที่เดินถึง
ในภัยแล้งเช่นนี้ สิ่งที่คร่าชีวิต ไม่ใช่การขาดน้ำ แต่เป็นความอดอยาก
สัตว์ทุกตัวทำได้แค่รอเวลา
ในชีวิต 50 ปีของอาธีน่า เธอไม่เคยเจอภัยแล้งที่รุนแรงเช่นนี้
การตัดสินใจครั้งนี้ เป็นครั้งสำคัญที่สุด
ครั้งนี้มีชีวิตของทั้งครอบครัว เป็นเดิมพัน
ถ้าอยู่ต่อ ทั้งโขลงจะต้องอดตาย
แต่ถ้าออกไปโดยที่กะเวลาพลาด
ทั้งโขลงจะตายเพราะขาดน้ำ
ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร หน้าที่นี้เป็นของเธอผู้เดียว
ศรัทธาในตัวเธอนั้นมีมาก
เมื่อเธอตัดสินใจกลับอาณาจักร จึงไม่มีผู้ใดลังเล
เพราะเธอคือช้างแม่แปรก
โขลงช้างจะติดตามเธอไปทุกที่
อาณาจักรของเธอย่ำแย่ไม่ต่างกัน
ตรงที่เคยเป็นแอ่งน้ำ สัตว์ ที่ขุดลงไปยังมีชีวิต แต่ถูกฝังไว้
โดยถูกกักในภาวะ ที่ไม่สามารถเคลื่อนไหว
สิ่งที่ต้องเกิด เพื่อทุกชีวิต เพื่อทำลายคำสาป
คือฝนต้องตก
ในพื้นที่แห้งแล้ง
ครอบครัวช้างพยายามเต็มที่ ในการปกป้องเวเว่จากแสงอาทิตย์
แต่เวเว่ต้องใช้สองก้าว เพื่อให้ทันหนึ่งก้าวของช้างอื่น
ทำให้เวเว่ต้องเหนื่อยมาก
เมื่ออาธีน่าหยุดเดินในที่สุด
เหตุผลไม่ใช่เพื่อหาอาหาร แต่เพื่อระลึกถึงสมาชิกผู้ล่วงลับ
ในเวลาชั่วครู่ ความกังวลเรื่องภัยแล้งถูกพักไว้
เพื่อร่วมระลึกถึงชีวิตที่เคยมี
และทำความเข้าใจในวิถีชีวิตของตน
ปลายทางที่กำลังมุ่งไป ยังคงได้รับผลจากภัยแล้ง
เดินอีกเพียงหนึ่งวัน ก็จะถึงอาณาจักรแล้ว
มีสิ่งเดียวเท่านั้น ที่ทำให้อาธีน่าหยุดได้
หลังอุ้มท้องมานานเกือบสองปี
นูซูก็คลอดลูก
เธอได้ลูกสาว
ลูกของนูซูไม่รู้ว่าตน เกิดมาในสถานการณ์แบบใด
สิ่งที่เธอสนใจคืออาหารมื้อแรก
ส่วนเวเว่ก็กระตือรือร้น ที่จะผูกมิตรตามเคย
ดูเหมือนว่าเธอได้เกิดมา ในช่วงเวลาที่แย่ที่สุด
แต่อาธีน่าไม่คิดอย่างนั้น
เป็นเวลาหลายพันปีที่เชื่อกันว่า ช้างสามารถเรียกฝนได้
ความจริงคือเธอสัมผัสได้ ว่าฝนกำลังจะมา
แม้จะยังอยู่ไกลเกินร้อยไมล์ก็ตาม
มีวิธีเดียวเท่านั้นที่จะคืน ความสมดุลสู่อาณาจักร
หนึ่งปีแล้วที่โขลงช้าง ไม่ได้เห็นน้ำไหล
เลยตกใจกับสิ่งที่เห็น
ในแอฟริกา การเกิดช่วงที่ฝนเริ่มตก เป็นนิมิตหมายแห่งโชคลาภ
เพราะการที่ฝนตกนั้นน่ายินดีเสมอ
รอยทางที่ช้างเดินจะนำทางน้ำ ไปสู่แอ่งน้ำอีกครั้งหนึ่ง
ส่วนใต้ดิน ฝนเป็นเสียง ที่ปลุกให้ตื่น
เฉกเช่นทุกรอยยิ้ม ย่อมทิ้งความประทับใจบนใบหน้า
ทุกการเดินทาง ย่อมทิ้งรอยประทับบนทวีปแห่งนี้
ห่านหนุ่มสาวยังคงเกาะกลุ่มกัน
แต่อีกไม่นานคงจะเริ่ม มองหาคู่ของตัวเอง
และอีกตามเคย สตีเฟนรั้งท้ายและสายเสมอ
แผนการเอาชนะใจของเจ้าเต่า เป็นไปอย่างเชื่องช้าและมั่นคง
แต่ในที่สุดเต่าสาวก็ยอมใจอ่อน
แอ่งน้ำแห่งนี้ได้กลับมาเป็น สายหล่อเลี้ยงชีวิตอีกครั้งหนึ่ง
สำหรับเวเว่ ไม่มีที่ใดจะสุขใจ เท่าที่บ้าน
แล้วอะไรจะดีไปกว่า การมีเพื่อนใหม่ร่วมบ้านเดียวกัน
ภัยแล้งครั้งใหญ่ มักนำมาซึ่งฝนตกครั้งใหญ่
ความอุดมสมบูรณ์ที่คืนสู่อาณาจักร เริ่มดึงดูดครอบครัวอื่นๆ เข้ามา
แบบที่ไม่ได้เกิดขึ้น มานานหลายทศวรรษ
ในช่วงไม่กี่วัน ช้างรวมตัวกัน เป็นโขลงมหึมาที่มีมากถึง 1,000 ตัว
นับเป็นการรวมตัวของช้าง ครั้งใหญ่ที่สุดของโลก
การเดินทางครั้งนี้ ทำให้เวเว่และปรินเซสสนิทกัน
และเป็นก้าวแรกของการเรียนรู้
ที่จะช่วยทั้งสองไปตลอดทั้งชีวิต
ภัยแล้งจะต้องเกิดขึ้นอีกหลายครั้ง
แต่ครอบครัวของอาธีน่า จะไม่มีวันลืมสุดยอดช้างแม่แปรก
ผู้นำทางลูกโขลงออกไป และพากลับมาสู่บ้านในที่สุด
โลกนี้เหลือช้างงาขนาดใหญ่ เพียงไม่กี่ตัว
วันนี้ มุมเล็กๆ ในทวีปแห่งนี้ ยังคงเป็นของช้าง
ทำให้เรานึกย้อนไปถึงช่วงเวลา
เมื่อครั้งที่ช้างเคยครองทั้งแอฟริกา
ขออุทิศแด่ซาตาวและอาธีน่า
ซาตาว
ถูกฆ่าตายโดยนายพราน ระหว่างการสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้
ซาตาวเป็นช้างงาที่ใหญ่ที่สุดในโลก
อาธีน่า
พบเห็นครั้งสุดท้าย ขณะนำครอบครัวออกนอกอาณาจักร
เรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับช้าง และวิธีที่คุณสามารถช่วยช้างได้
อุทิศแด่ อลัน รูท เพื่อนและที่ปรึกษาของเรา
คำบรรยายโดย ธัญญา ศรีธัญญลักษณา