Şu anda trans hâlinde.
Ama espri düşünmüyor.
Şu anda size okumakta olduğum cümleleri yazıyor.
Bunları okumayı kabul edeceğim, kırk yıl düşünse aklına gelmezdi.
Bu fırsatı boş laflarla çarçur etmek istemiyor.
Komedi dehası Dave Chappelle'in telesekreterine ulaştınız.
Ne yazık ki kendisi şu anda sizinle konuşamıyor ya da konuşmuyor,
o yüzden lütfen ayrıntılı bir mesaj bırakın.
NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
Evet.
Sağ olun.
Çok sağ olun.
Teşekkür ederim.
Nasıl gidiyor?
Hepinizi bu akşam burada görmek güzel.
Sağ olun.
Sizi de görüyorum.
Geçin, oturun. Herkes rahat rahat otursun, kasmayın.
Tanrım. Teksas'a, Austin'e dönmek güzel.
Ekosenin tekrar moda olduğunu görmek de.
Buralarda tanıştığım çoğu adam
New Yorklu lezzolar gibi giyiniyor, gördüğüme sevindim yani.
Vay be! Teksas amına koyayım. Burası...
cidden güzel.
Epey güzel.
Geçen akşam Santa Fe'deydim
ve yavşağın teki bana muz kabuğu attı.
Evet, pek hoşuma gitmedi.
Atan kişi beyazdı tabii.
Beyazları suçlamak için değil. Söylüyorum sadece. Genellemiyorum.
Muz kabuğu fırlatmakla da kalmadı...
Önceden planlandığı belliydi.
Belliydi. Kabuk fazla kararmıştı. Anlıyor musunuz?
O muzu yiyeli epey olmuş şerefsiz herif.
Benim için bekletmişsin resmen.
Tüm seyirciler de beyazdı, o yüzden iş birden ürkütücü bir hâl aldı
ve herkes 12 Yıllık Esaret izliyormuşçasına bakmaya başladı.
Hepsi böyleydi...
Kim yapar lan bunu?
Sonra adamı gözaltına aldılar ki bu da...
Dedim ki, "Birileri nezarette götünü sikecek.
Farkındasın, değil mi?
Dave Chapelle'e muz kabuğu fırlattın, boru mu oğlum?
Bunun intikamını alacaklar."
Sonra basın aradı, "Bir beyanda bulunacak mısınız?"
"Beyan mı!
Muz kabuğu için mi, amına koyayım? Hayır!
Söyleyecek hiçbir şeyim yok."
Adam bana muz kabuğu atarak ünlü oldu lan.
20 yıl sonra çocuklarını yatırırken çocukları,
"Babacığım, Santa Fe'de o pis zenciye
muz kabuğunu attığın günü anlatsana," diyecekler.
"Bak, ne diyeceğim evlat. O siyahi pezevenk bunu hak etti.
Adını bir hafta öncesinde afişlerde görmüştüm.
Dedim ki, 'Tanışabilecek kadar ona yaklaşabilirsem...
o pis zenciye bir muz fırlatıp ona gününü...'"
"Muz-gate" oldu resmen. Ben...
Ben şikâyette bile bulunmak istemedim. Başıma daha önce de geldi.
Cidden. Muz değil be. Ohio'da yaşıyorum, tamam mı?
Birkaç kış önceydi.
Bunu alkışlayacağınızı düşünmezdim.
Pekâlâ. Eşi benzeri görülmemiş bir şey bu.
"Ohio mu!"
Neyse...
Beyazların arasında yaşıyorum.
Ohio'nun küçük bir kasabasında.
Kış vaktiydi ve birkaç gün önce kar yağmıştı,
sokaklarda büyük kar yığınları vardı. Kız kardeşimle yürüyordum.
Kardeşim ve çocukları, baştan aşağı
İslam'a uygun giyinmişlerdi,
bense Dave Chappelle kılığındaydım.
Bir şeylerden konuşarak yürüyorduk
ve bir araba hızla köşeyi döndü, camını indirdi
ve içinden birisi omzuma kar topu attı.
Ne olduğunu anlamamıştım. Bu neden yaşanıyordu?
Siyahiyim diye mi? Kız Müslüman diye mi? Dave Chappelle'im diye mi?
Anlayamamıştım. Ama belliydi ki bu da önceden planlanmıştı.
Çünkü kim sıcacık arabasında kar topu saklar amına koyayım?
Ama işin sonunu düşünememişti.
Çünkü köşeyi döndü ve kırmızı ışıkta kaldı.
Trafikte takıldı.
Ben de yolun ortasına koşup camına tıklattım.
"Dostum, biraz konuşabilir miyiz?
Çıkar mısınız? Konuşmak istiyorum."
Arabada dört beyaz genç var. "Sakin ol dostum." falan diyorlar.
"Sakin olun, sadece konuşmak istiyorum," dedim.
Bu klasik bir siyahi numarasıdır.
Aslında konuşmak falan istemiyordum. Ağızlarını yüzlerini kıracaktım.
Yani trafiğe takılırsanız
ve siyahi bir adam konuşmak istediğini söylerse
kapıyı açmayın.
Ben olsam bile. Gülümsüyor olsam bile.
"Sakin ol kanka ya. Sakin," diyorlardı.
Arka koltuktakilerden biri...
nedense arkadaşlarından daha ukalaydı.
"Sikerim lan böyle işi! İniyorum!" dedi.
Kapısına asılmaya başladım.
"Yardım edeyim şerefsiz. Dur, bir el atayım."
Camının açık olduğunu fark etmedim.
Tam göğsüme bir kar topu attı.
"Amına koyayım, siktiğimin zencisi!" dedi.
Sonra yeşil yandı ve basıp gittiler.
Ağzım kulaklarımdaydı.
Kardeşime baktım, "Plakayı aldım," dedi.
Çünkü birine kar topu atmak,
hafif bir darp suçu.
Ama atarken "siktiğimin zencisi" dersen
ağır nefret suçuna dönüşüyor.
Kardeşimle dans falan ediyoruz.
"Yavşak kodesi boylayacak!"
Fark etmemiştim ama ben elemana bağırırken
çevrede beyaz bir kalabalık oluşmuş, kasabada herkes beyaz olduğu için.
"Of," dedim içimden. Dayak yiyeceğim sandım.
Ama beyazlardan biri öne çıkıp "Bu hiç mi hiç hoşuma gitmedi.
Bu kasabada böyle şeylere yer yok.
Çevremde böyle şeylere tahammülüm yok benim."
Bir beyaz daha çıkıp "Evet! Benim de hoşuma gitmedi!" dedi.
Sonra ihtiyar bir beyaz gelip
"Genç adam, şikâyette bulunmak istiyorsan
ben de seninle gelip şahitlik etmek istiyorum," dedi.
"Benim için bunu yapar mısınız?" dedim.
Herkes "Hurra!" dedi. Ben de "Hadi arkadaşlar!" dedim.
Beyazları toplayıp Johnson'ı ziyarete giden
Malcolm X gibiydim.
Acayipti. Bir saat sonra, hepimiz karakolda oturuyoruz,
polis gelip dedi ki, "Bay Chappelle.
Birbirinin aynısı 16 ihbarda bulundunuz.
Plakayı kontrol ettik. İki genç, annelerinin arabasını almış.
Dört şüpheli nezarette, anneleri de burada.
Size bırakıyorum. Siz ne isterseniz.
Şikâyetçi olacaksanız prosedürü başlatırız.
Bay Chappelle, iyi misiniz?"
"Kusura bakmayın Memur Bey. Biraz şaşkınım.
Daha önce beyaz çocukların
kaderini tayin edebileceğim bir konumda bulunmamıştım.
Ama...
bu büyük bir yük efendim.
Gerçekten karar veremiyorum."
Sonra koridorda volta atan bir kadın gördüm,
dedim ki, "Bu..." Memur, "Evet, anneleri," dedi.
"Karar vermeden önce onunla konuşsam?"
Anneleri geldiğinde beni tanıdı
ve ağlamaya başladı.
"Tanrım. Olamaz. Hapse girmesini istemiyorum.
Çok özür dilerim. Onu böyle yetiştirmedim.
Mizahınızı ailecek çok severiz."
Dedim ki, "Hanımefendi, lütfen... Pekâlâ, bakın.
Ben de oğlunuzun hapse girmesi için can atmıyorum.
Ama bokunu çıkardı yani.
Ona yanlışını göstermek için, hapis kadar da ağır olmayan
nasıl bir şey yapabiliriz?"
"Bilmem ki. Siz ne diyorsunuz?" dedi.
"Hanımefendi, daha önce bu konumda bulunmadım.
A, aklıma bir şey geldi. Belki biraz fazla kaçabilir.
Ama belki siz... Siz birazcık...
bana sakso çekseniz. Birazcık sadece.
Boşalmayacağım.
Sadece yaptığınızı oğlunuza söyleyebileceğim kadar yapsanız yeter."
Şaka yapıyorum ya.
Şaka be. Bunu kimsenin annesine yapmam.
Belki çocuğumun annesine ama başkası olmaz.
Ebola da Teksas'a uğradı. Ziyarete geldi.
Dallas'ta bir adamı öldürdü. Beş gün boyunca ölümüne eridi adam.
Dallas'taki siyahi kardeşimize ne oldu?
"Gizli ilacı nerede?" dedik hepimiz.
Ebola'nın başlangıcını hatırlıyorum.
İki Amerikalı doktor Afrika'da yakalanmıştı.
Onları özel uçakla Atlanta'ya, Hastalık Kontrol Merkezi'ne götürdüler.
Onların hasta gördüğünü bile bilmiyordum.
Onlara, The New York Times'ın
gizli serum addettiği bir ilaç verildiği söylendi.
İçinde ne vardı, bilmiyorum. Tıpkı Albay Sanders'ın tarifi gibi.
Ama o götler kurtulmuştu.
Şükürler olsun ki o doktorlar sağlıklı.
Şu anda bir yerlerde bir Whole Foods süpermarketinde
sebzelere dokunuyor, geziniyorlar.
Her şey yolunda.
"Hey Frank. Nasılsın?"
"Duymadın mı? Geçen hafta Ebola kaptım. Ama şu anda iyiyim.
Gözlerimden ve anüsümden kan geliyordu, o yüzden endişeliydim
ama iyiyim."
Dallas'taki siyahi kardeşimize ne oldu?
Göğsüne Vicks sürüp yolladılar.
"İyi şanslar ufaklık."
Kurtulamayacağını biliyordum.
Hatırlıyorum.
Üzücüydü.
The New York Times'ta...
Ebola'nın yeni AIDS olduğunu söylediler.
Büyük bir şey, değil mi?
Ben eski AIDS'in hâlâ gayet güzel iş gördüğünü düşünürken...
yenisini çıkarmış adamlar.
Bunu yapmaları muhteşem değil mi?
Durduk yerde 1980'de bir hastalığın ortaya çıkıp
sadece zencileri, ibneleri ve keşleri öldürmesi garip değil mi?
Bu hastalığın, ihtiyar beyazların nefret ettiği herkesten
nefret ediyor olması inanılmaz bir tesadüf değil mi lan?
Bence ya Tanrı beyaz
ya da devlet AIDS'i disko toplarına saklamış.
Sadece eğlenceli insanlar AIDS oluyor.
Geçen ay The New York Times'ın manşetinde
kızamık vardı.
Gazetenin tarihine bakmam gerekti. "Kızamık mı? 1850'de miyiz?
Bu ne amına koyayım? Kızamık neden haber oldu?"
Meğerse çocuklar için zorunlu aşı olmalı mı, olmamalı mı diye
karar vermeye çalışıyorlarmış.
Fikri olan?
Evet mi diyorsunuz?
Üzgünüm hanımlar beyler. Ben...
Ben emin değilim. Bu konuda değilim.
Çünkü öncelikle siyahiler, genelde doktorlara güvenmez.
Tuskegee deneylerinden sonra zor biraz.
Daha da önemlisi, Michael Jackson'ı bir doktorun öldürdüğünü unutmayalım.
Tamam, uyuşturucu kullanıyordu, doğru. Ama ben eroin bağımlısı olsam
ve lisanslı bir tıp doktoru bana eroin veriyor olsa
ölmemem gerekir.
Derim ki, "Bu kadarı iyi, değil mi? Sıkıntı yok?
Fazla değil, değil mi?"
Dr. Ayarsız, Michael Jackson'ı öldürdü. Ondan sonra, "Sikmişim doktorları," dedim.
Kızamık gibi antik bir hastalık için çocuklarımı ne diye aşılattırayım?
Bu kadar endişeliyseniz bir de ishal aşısı yapın bari.
İshalden ölen sayısı, kızamıktan ölen sayısından fazla.
İshal günümüzde komik bir şey ama...
100 yıl önce götünüz ishal olduysa
tahtalıköy yolcusuydunuz. Kurtulma ihtimaliniz dahi yoktu.
O ilk püskürüş...
"En iyisi açık defterlerimi kapatayım.
Fazla vaktim kalmadı. İshal bu. Şakaya gelmez."
Dostunuzun yavaşça bokunda boğulmasını izlerdiniz.
"Pes ediyorum ishal. Fazla güçlüsün."
Bugünse dostunuz der ki, "İshal mi oldun?
Muz ye, geçer. Biraz su iç. Hadi mekâna geçelim.
Son içkilere yetişiriz."
Siyahiler için zor zamanlar.
Siyahiler için iyi bir çağda değiliz. Neden bahsettiğimi biliyorsunuzdur.
Polis yine bizi öldürüyor.
Oldukça talihsiz bir vaziyet
çünkü çok iyi gidiyorduk.
Amerika'nın bir ırk sorunu var. Bunun doğru olduğuna şüphe yok.
En çok sorun yaşayan ırkın da Afro-Amerikalılar, özellikle de
Afro-Amerikalı erkekler olduğuna da şüphe olmasa gerek.
Ancak son yıllarda
en çok sorun yaşayanların Meksikalılar...
ve Araplar olduğunu söyleyebilirim.
Biz, yani siyahi Amerikalılar ise
fedakârlığınız ve mücadeleniz için sizlere müteşekkiriz.
Molaya ihtiyacımız vardı.
Hem de ne ihtiyaç.
Herkes bir şeyler yaşıyor ama en azından sırt çantamı sağda solda bırakabiliyorum.
Arapsanız ve sırt çantanızı unutursanız
yaklaşık 20 dakikanız var.
Yoksa robotu yollayıp çantanızı patlatırlar.
Tüm o mühendislik ödevlerine güle güle diyebilirsin Fuat.
Artık terör listelerinde başı IŞİD çekiyor.
Gerçekten de korkunçlar amına koyayım.
Çünkü IŞİD'e yakalanırsanız kafanızı keserler.
Adamların tarzı bu. YouTube'da bile izledim.
Berbattı. Doğrudan kameraya bakıp dedi ki,
"Obama, geri döndüm."
Onu görünce dedim ki, "Tanrım.
Videoyu beğenmedim."
YouTube'da kafa kesmek nedir ya?
Ben sikimin fotosunu bile atamazken orospu evladı el âlemin kafasını kesiyor.
Görüntüleme ayarlarımı değiştirmem lazım.
Herkes zorluk çekiyor. Ama siyahilerden, Araplardan, Meksikalılardan,
hepsinden daha çok çeken kim var, biliyor musunuz?
Şişman siyahiler.
Beyazların bunu anlaması zor ama söylediğim şey çok doğru.
Şişman siyahilerin işi çok zor
çünkü beyazlar türlü türlü sebeplerden ölüyor.
Ama siyahileri polisten ve terörden bile çok öldüren şey nedir, biliyor musunuz?
Tuz ulan. Bildiğin sofra tuzu.
Beyazlar Ebola tedavisi falan olurken
ben tuzdan, baharattan ölüyorum amına koyayım.
Bakın, cidden, geçeceğim bu konuyu.
Ama şunu söyleyeyim. Tek bir şey diyeceğim.
Bu önceden belli değil miydi sizce de?
Şaşırdınız mı?
Elemanın bana muz atması gibi.
Sizce şaşırdım mı? Tabii ki hayır.
30 yıldız şov dünyasındayım. O muzu bekliyordum.
Bu akşamlardan birinde...
"Bu akşamlardan birinde biri bana muz atacak," diyordum.
Çünkü bu işler böyle başlıyor, lakap takmayla.
Şu Paula Deen gibi. Food Network'ten kovulmuştu, hatırlıyor musunuz?
Şov dünyası hakkında en ufak fikriniz varsa
siktiğimin Food Network'ünden kovulmanın gerçekten zor olduğunu biliyorsunuzdur.
Ama hatunu sıcak tava tutmuş gibi attılar.
Sırf ilk şovundan 30 yıl önce birine "zenci" dedi diye.
Kime dediğini bilmiyorum
ama karşısındaki her kimse "Bunun intikamını alacağım kaltak," demiş olmalı.
Bu mesele 30 yıl sonra tıpkı bir Bill Cosby tecavüzü gibi dönüp
onu darmadağın etti.
Tüm siyahiler kızmıştı ama o kadar da kızmamıştık yani.
Sinir bozucudan ziyade kafa karıştırıcıydı.
"Bu kaltak bana nasıl 'zenci' der? Hem de bana
tavuk kızartmayı kendisi öğretmişken. Hiç adil değil," dedim.
Donald Sterling'in mevzusu daha ciddiydi bence.
Hatırlıyor musunuz? Clippers'ın sahibiydi
ama sonra Afro-Amerikalılar hakkında epey tatsız söylemlerde bulunduğu,
gizlice alınmış bir ses kaydı ortaya çıktı.
Buradan çıkarabileceğimiz bir ders var.
Ders: Bu yüce ülkede yaşlı, beyaz ve ırkçıysanız,
ne yaparsanız yapın...
bu saçmalıklardan siyahi sevgilinize bahsetmeyin. Çünkü...
kaydı yapan oydu.
Hepsini kaydetmiş. Korkunç bir kayıttı.
"Şu siyahi herifleri maçlarıma getirmeyi bırak artık," diyordu.
Önce hepimiz şaşırdık.
"Bizsiz maçı nasıl oynayacaksın lan?"
Ama meğerse bahsettiği siyahi adam,
bildiğimiz, milyarder Magic Johnson'mış!
İnanılmaz ya.
AIDS olduğunu bile söylemedi adam ya,
şahsen sevgilim olsa ilk söyleyeceğim şey bu olurdu.
AIDS, konuşmanın dipnotunda kalıyorsa herif epey ırkçı olmalı.
"Dikkatli ol bebeğim. Elemanda Ebola'nın eski modeli var."
O kadın hakkında ne derseniz deyin ama şunu unutmayın:
O bir kahraman.
Çünkü böyle şeyler oluyordur diye düşünmüşsünüzdür
ama artık şüphe götürmeksizin ayan beyan ortada duruyor.
Bu gerçekten yaşandı.
O ihtiyara sakso çekmiş.
Büyük fedakârlık cidden.
İğrenç ya. Adamın siki 80 yaşında falan.
Tarihi tatmak gibi resmen.
Beş savaş görmüş, Sivil Hakları Hareketi'ni,
Büyük Buhran'ı geçirmiş.
Herif, Bill Cosby'nin ilk tecavüzünden 40 yıl önce sikişiyormuş.
Acayip yaşlı bir adam.
Acayip yaşlı bir penis.
Ama bunların hepsi yine de sadece lakap takmaca.
Lakap takılması çağdaş siyahiyi bozmaz.
Yetmez. Sikimde olmaz şahsen.
Kentucky Fried Chicken'a gitsem ve herhangi bir sebepten ötürü
tezgâhın arkasındaki herkesin başında Ku Klux Klan kukuletası olsa
bu çağda ne yaparım sizce?
Kentucky Fried Chicken'dan mı kaçarım? Karnım açsa kaçmam.
Doğrudan tezgâha giderim. "Selam dostum. İki but menüsü alayım."
Ne dediği zerre sikimde değil.
"Yanında bisküvi de ister misin pis zenci?"
"Yanında gelmiyor mu zaten? Ne diye artistlik yapıyorsun?
İki butlu menü istiyorum. Yürü hadi. Ne olduğunu biliyorsun."
Ama kızmam yani. Niye kızayım ki?
Kentucky Fried Chicken'da çalışmak zorunda kalan o, ben değilim.
Şuna ne dersiniz? Austin'de yaşasam ve beyaz bir sevgilim olsa?
Austin'de mümkün.
Hatta bazılarına göre mecburi.
Ama mesele o değil.
Beyaz sevgilimle bir gece evdeyiz ve âşıklar ne yaparsa onu yapıyoruz.
Belki de çırılçıplak ve tek dizinin üzerine çökmüş,
eliyle beni tatmin ediyor, ki bunu çok severim.
Sağlam da asılıyor.
Yan karın kaslarını iyice çalıştırıyor.
Sikim de dev gibi, kız şöyle yani...
Ben de diyorum ki, "Vay be, cidden süper.
Boşalacağım galiba."
Sonra bana bakıyor ve diyor ki, "Yüzüme boşal...
pis zenci."
Çok zor bir durum, evet.
Ama ne yapacağımı sanıyorsunuz yani?
Arın, namusun yeri değil hanımlar beyler.
Gayet de suratına attıracağım.
İşin ahlaki boyutunu sonra düşünürüm.
Ama ben sözünün eri bir adamım.
Boşalacağımı söylersem boşalırım.
Ne olacağı sikimde değil. Biri beni vurabilir bile.
Boşalacağımı söylediysem her türlü...
Bu, vurulmaktan hoşlandığım anlamına gelmiyor.
Vay be. Evet, siyahiler için zor günler.
Polisler hakkında bir şey demeyeceğim.
O işi Chris Rock'a bırakıyorum.
Diğer bir büyük spor haberi de Ray Rice'ın videosu.
Ray Rice videosunu izleyen var mı?
İzlemeyi bırakamıyorum.
Rezalet amına koyayım. Bir kadının başına gelen, görüp göreceğim,
renkli çekilmiş en vahşi şey.
Gerçekten feci lan. O anda zamanı durdurup
Ray Rice'a tavsiye verebilseydim
hiçbir şekilde şöyle diyemezdim bence:
"Yüzüne yumruk at."
Korkunç bir fikir lan.
Diğer yandan, kız da onun iki ayağını bir pabuca sokmamalıydı.
Derdin ne lan? Dövecek hâlin yok ya.
Sahada rakiplerini devirme eğitimi almış adama acele ettirilir mi?
Avantajın onda olacağı kesin.
Ondan bahsetmemin tek sebebi, tekrar sahalara dönecek olması.
Bilmiyor muydunuz? Federal bir hâkim, NFL'e,
soruşturmadaki şeffaflığından ötürü Ray Rice'ı geri işe almalarını emretti.
Mahkemede ne yaptığını tüm çıplaklığıyla anlatmış.
Sırf kaset çıktı diye de mahkeme kararını değiştiremiyorlar.
Anlıyorum. Mesela arkadaşlarla takılırken desem ki,
"Tahmin edin, dün gece ne yaptım?
Kulüpte tanıştığım şişko bir kızı siktim."
Onlar da, "Yürü be Dave. Çılgınsın," dese.
Ama sonra bunu yaparken çekilmiş videomu izleseler...
"Artık seninle takılamayız Dave.
Bu arkadaş grubu bunu tasvip etmez."
"Ne ya? Zaten anlatmıştım oğlum," desem.
Asıl pislik, videonun onlar evlenmeden önce çekilmiş olması.
Garip değil mi bu?
Kız bunu niye yapar, anlamıyorum. Adam niye yapar, onu da.
Bir erkek olarak, daha önce
tüm gücünüzle yumruk atmış bulunduğunuz bir kadınla yaşamak ister misiniz?
Epey cüretkâr, Mor Yıllar tarzı bir hareket bu.
"Celie! Gel şuraya da tıraş et beni!"
Kafayı mı yediniz ulan?
Farklı bir görüş almak için eski bir dostuma sordum,
daha yaşlı siyahi bir arkadaş.
Tanıdığım en adil insandır. Ona sordum. Dedim ki,
"Abi, şu Ray Rice videosunu gördün mü?"
Anında, "David, tiksinç bir şeydi," dedi.
Biraz sonrasında da ekledi:
"Acaba kız ona ne demişti?"
Bence önemi yok.
Bence ana fikir, suratına yumruk atmaman gerektiği.
Çünkü karım da bana ağır laflar ediyor.
Bir keresinde bana "amcık" demişti...
hem de yemekte, misafirlerin önünde.
Sormayın. Tam kızıyordum ki bir düşündüm,
"Ha siktir ya. Haklı galiba."
Amcığım. Kabul ediyorum.
Yumuşacık, sıcacık ve baştan çıkarıcıyım, tıpkı gerçek bir amcık gibi.
Aynen öyle.
Ben de dedim ki, "Bana güzel bakmazsan
leş gibi olabilirim, tıpkı senin amcığın gibi."
Chappelle ailesinde hep bel altı vurulur.
Büyütmeye gerek yok.
Yok ya. Meselenin özünü, gerçekleri öğrenmek istiyorsanız
bir kadına sormanız gerekiyor.
Hatta yaşadığım küçük bölgede yaşayan
iki üniversite hocası hanımefendi tanıyorum.
Onlarla haftada iki kez Starbucks'ta kahve içerim.
Önemli şeylerden konuşuruz.
Sordum... kahve buluşmasındaydık,
"Sizce neden bu kadın tüm gücüyle ona yumruk atmasına rağmen
Ray Rice'tan ayrılmadı?"
Kızlardan biri dedi ki, "David, uyan amına koyayım.
Para için tabii ki."
Ama bir dakika, diğeri de diyordu ki,
"Katılmıyorum. Bence onu gerçekten seviyor."
Dedim ki, "Bir dakika hanımlar.
Galiba ikiniz de haklısınız."
Bunu söylerken asıl yaptığım şeyse
bu kaltaklarla üçlü yapma ihtimalimi korumaktı.
Dört yıldır her bir kahvede
onları sikmenin peşindeyim.
Tüm bu çabamı sırf Ray Rice için çöpe atacak hâlim yoktu.
O kadar da umurumda değil.
Dürüstçe söylüyorum.
Çok fena. Siyahiler için zor günler.
- Seni seviyorum Dave! - Ben de seni seviyorum.
İşte muz kabuğu geliyor. Her an olabilir.
Böyle başlıyor çünkü.
Bugün gazetede gördüm, bana muz atan herif tekrar gözaltına alınmış
çünkü Santa Fe'de bir barda bir herife daha muz atmış.
Gösteriden sonra internetten bakın. Gerçekten yapmış.
O da siyahiymiş. Söylüyorum sadece.
Muzu bana niye atmış, biliyor musunuz?
Demiş ki, "Attım çünkü Dave Chappelle ırkçı."
Oğlum, ırkçıysam bunu çözmenin yolu bu mu?
Martin Luther King etrafta gezip
beyazlara ton balıklı güveç atsa işe yarar mıydı?
Yürü be Dave!
Kız arkadaşın sapıttı. Zilzurna olmuş oğlum.
Bakın beyefendi, kız ne diyor, bilmiyorum
ama tavsiyemi dinleyin. Ona biraz su içirin
yoksa evde karşınıza kupkuru bir amcık çıkacak.
Yarın siki sürtünmeden soyulmuş olacak.
Santa Maria. Kimde sigara var? Bir dal verebilecek olan var mı?
Evet. Sen dostum. Evet, lütfen.
Bakayım. Mentollü Marlboro. Herkesten gelmiş olabilir.
Newport olsa "Kesin siyahi birinindir," derdim.
Ama mentollü Marlboro bir muamma.
"Amcık" kırıcı bir sözcük mü?
Hayır!
Tamam, kontrol edeyim, dedim.
Denver'daki seyircilere "'Amcık' kırıcı bir sözcük mü?" dediğimde
iki kişi hariç herkes hayır demişti.
Biri önlerden bir kadındı, benden büyüktü, belki yaşıtızdır.
Kesinlikle bir feministti. Anlarsınız ya.
Kısa saç, ekose gömlek. Anladınız siz.
Kırıcı olduğunu söylemedi. Dedi ki,
"O sözcükten hazzetmiyorum."
"Gerçekten mi? Sen mi?" oldum.
Nedenini soramadan balkondaki bir eleman...
Bana söylediğini sanmıyorum
ama herkesin duyabileceği şekilde "Leziz bir şey," dedi.
"Ne?" dedim.
Hayatımda hiç amcığa "leziz" dendiğini duymamıştım.
Kötü olduğundan demiyorum.
Ama kesinlikle zamanla alışılan bir tat.
Bence ilk tattığımız amcıkta hiçbirimiz...
"İyiymiş ya!"
Zamanla alışıyorsun.
Jinekologların "amcık" demesi yasa dışı.
Sadece "vajina" diyebiliyorlar
ya da kısımlarını tıbbi olarak zikredebiliyorlar
ama doğrudan söyleyemiyorlar, jinekolog kadın olsa bile.
Bence jinekolog kadınsa sorun olmaz.
"Bir şeyim var mı?" deyince "Kızım, bu amcık var ya..."
"Süper," derdi.
Bence erkekler jinekolog olamamalı.
Çıkar çatışması var resmen.
Karım hamileyken bile, bir jinekoloğa gidiyorduk.
Koltukta bacaklarını açtırıyordu.
"Pekâlâ Bayan Chappelle, rahatlamaya çalışın."
Onu itip "Geri bas lan! Bu iş bende. Neye bakacağımı söyle," derdim.
Klasik usul bir kontrol.
Erkekler yapınca sürüyle ahlaki soru doğuyor.
Mesela bir jinekolog, şey yapsa lisansını kaybeder mi...
muayene sırasında parmağını koklasa?
Bu yasa dışı mı?
Nasıl koklamayabilir? Erkek adam.
Güzel bir mangal ziyafetinden sonra direkt yaptığımız gibi.
Şöyle...
"Amcık" sözcüğü sadece yaşlıysanız kırıcı.
Akranlarım ve daha genç olanlar bence bunu...
O sözcüğü dinleyip dans ediyoruz be.
Radyoda şu şarkı çıkınca... Amcığa yapıştırdım
Radyoda çıkıyor.
Amcığa yapıştırdım
Epey ağır bir şarkı.
Aşk şarkısı falan olmadığı kesin. Gözyaşları sel olmuyor,
Georgia'ya gece yarısı treni kalkmıyor.
Adam düpedüz amcığı tokatlıyor.
İnanılmaz.
Seks yapıyor mu, o bile belli değil.
Belki de pantolonlarını indirip yapıştırıveriyor!
"G-Unit!"
HBO'da izlersiniz.
"Merhaba, ben Larry Merchant, 50 Cent'le yaptığı
sarsıcı müsabaka bitiminde amcıkla ringin yanındayız.
Amcık, gel de bir konuşalım.
Tanrım, feci görünüyorsun. Dudakların şişmiş,
biraz da kanaman var.
Söyle bana amcık, 50 Cent'le o ringde neler yaşadın?"
"Bilemiyorum Larry. İlk rauntta epey iyiydim.
Dövüşe hazırdım.
Sıcak ve ıslaktım ama sonra...
Bilmiyorum. Beklemediğim açılardan saldırdı.
Önden, soldan. En çok da arkadan saldırması şaşırttı."
"Amcık, dördüncü raunda bir bakalım. İşler senin için işte burada sarpa sardı.
Köşenden geliyorsun amcık. Gayet iyi dövüşüyorsun.
50 Cent'e bir sağ, bir de sol vuruyorsun
ama tam şurada araya giriyor. İşte. Tam burada. Görüyor musun?
Tam da...
kafandaki şu fasulye gibi şeye vuruyor.
Ne olduğunu bilmiyorum.
50 Cent burada ardı ardına o fasulyeye patlatıyor.
Söyle bakalım amcık, fasulyen böyle titretilirken
bir dövüşçü olarak neler düşündün?"
"Bir şey düşündüğümü sanmıyorum.
Savunması güçlü bir dövüşçüyüm. Bana erişmek zordur.
Daha önce hiç doğrudan fasulyeme vurulmamıştı.
Hatta birçok dövüşçü onun varlığından bile bihaber.
Darbe alınca bacaklarımın kontrolünü kaybettim.
Başka bir şey diyemeyeceğim."
Lil Wayne amcıktan bahsedince hoşuma gidiyor çünkü o...
Lil Wayne'in şu şarkısını hatırlıyor musunuz?
"Filmlerde oynayan kaltak Jakuzimde mutlu"
Sonra da şöyle diyor:
"Amcığı da sulu sulu"
Bu... Bu beni hep güldürüyor.
Çünkü kimse böyle demez. Sadece Lil Wayne böyle şeyler diyor.
Kızı sikerken "Amcığım güzel mi?" diyor. "Evet, sulu sulu. Güzel," diyorsunuz.
Amcığı sulu suluymuş.
O yüzden Lil Wayne değilim. Çünkü bir kızla jakuziye girsem
ve jakuzideyken amcığının sulu sulu olduğunu fark etsem...
muhtemelen jakuziden çıkardım.
Temizlik takıntım var.
Lil Wayne gözümün önüne geliyor.
"Jakuzimdeki suda gezinen...
bu garip yağ da nedir?
Amcık suyu."
O kadar komik gelmişti ki
"amcık suyu" ile biten 40'tan fazla şaka yazmışımdır
ve hepsi de her seferinde az ya da çok, güldürüyor.
İnanın diye bir tane daha yapacağım. Pekâlâ.
Pekâlâ. Sıradaki şakada
CSI'ın özel bir bölümündeyiz.
Artık her nedense vakanın başındaki dedektif,
konuk oyuncu olan Lil Wayne. Tamam mı?
Senaryo bu. Hazır mısınız? Başlıyorum.
"Bu suç mahalline başka giren oldu mu?"
"Hayır."
"Garip.
Mekâna neredeyse hiç dokunulmamış. Zorla girilmemiş.
Boğuşma izi yok.
Feneri şuraya tutsana. Kaygan bir şey var.
Bu nedir?
Ne bu ya?
Işıkta parıldıyor.
Kıvamlı.
Bu amcık suyu.
Hintliler gibi oturuyormuş demek ki."
39 tane daha var bunlardan.
Herkes bir şeylere kızgın.
Geçenlerde internette gey blogcuların saldırısına uğradım ve duygularım incindi.
Geylerle hiçbir sorunum yok ama blogculardan nefret ediyorum lan.
Bunu yapan kişi gey olduğu için değil.
İnternette götlük yapıyordu ama. Şakalarımı yanlış yorumluyor,
üzerimden prim yapmaya çalışıyordu ama aslında...
"Ben senin müttefikinim. Geyleri engellemeye çalışmıyorum.
Daha mühim işlerim var."
Bir sürü laf etti, geyler beni dövsün diye uğraşıyordu.
Cidden öyleydi ki...
"Dave Chappelle'in şakaları..."
Gerçekte nasıl konuştuğunu bilmiyorum. Sesini uydurdum.
"Chappelle'in şakaları, tüm gey erkeklerin erkekliğine bir hakaret niteliğinde."
Bu ne demek amına koyayım?
Gey erkeklerin erkek olmadığını ima edecek hiçbir şey söylemedim ben.
Erkek olduğunuzu biliyorum.
Hatta başka bir erkeği götünden sikmekten daha erkeksi bir şey olabilir mi?
Hayatımda duyup duyacağım en belalı hareket ulan.
Söylemiştim, beni aşar yani. Amcığım ben.
Ne dedim, biliyor musunuz? Tek dediğim buydu.
Öncelikle, ne dediğimi söyleyeceğim
ve bu bir şaka değil. Yaşanmış bir şey
ve ben söylemiş bulundum.
Bir serginin partisine gitmiştim, tamam mı?
Aranızda önceden zengin olan var mı, bilmiyorum
ama epey güzel partiler.
Şaraplar, peynirler, sosyetik muhabbetler.
Birkaç aykırı tip de vardı,
bir tanesi de elbise giymiş çok zengin bir adamdı.
Tanımı nedir, bilmiyorum. Trans olabilir, drag queen olabilir.
Artık her neyse erkek olduğu kesindi.
Madde kullandığı da kesindi.
Hangi maddeyi kullandığını bilmiyorum ama gereğinden fazla kullandığı kesin.
İyi durmuyordu. Şöyleydi...
Hasta gibiydi ve endişeli arkadaşları da etrafını sarmıştı,
onu kendine getirmeye çalışıyorlardı.
Uzaktan gey suni teneffüse benziyordu.
Yelpazeliyorlardı falan.
Uzaktan gördüm.
Hiç karışmamam gerekirdi ama merak ettim.
Şöyleydim...
Sonra oraya gittim. Tek dediğim şuydu: "Pardon beyler.
Beyefendi iyi mi?"
Bana şeytanmışım gibi baktılar.
"Hanımefendi iyi," dediler.
Ben de dedim ki, "Hadi ya? Hı.
Özür dilerim. Öyle yaptığımızı bilmiyordum."
Şöyle bir zihniyetim var.
Bence herkesin olduğunu hissettikleri kişi olmaya hakkı var.
Bu hususta yanınızdayım.
Ancak...
sorum şu ki...
benlik imgenize ne derecede müdahil olmak zorundayım?
Bu yavşak için bütün hitabet şeklimi değiştirmemin gerekmesi adil mi?
Hiç mantıklı değil.
Cidden.
Baklava desenli süveter giyip
"Merhaba, süveterimle kendimi beyaz gibi hissediyorum
ve bana saygı duyup kredi vereceksiniz," desem
işe yaramaz.
Hislerim sikinizde değil. Sizinki niye benim sikimde olsun?
"Zenci" de bir hitap.
Ama felsefi tartışmalara vakit yoktu.
Acil bir durumdu.
Dedim ki, "Tamam. Üzgünüm arkadaşlar. Sadece endişelendim çünkü...
hanımefendi çok kötü görünüyor.
Oturduğu yerden düştü.
Hanımefendinin siki, elbisesinden dışarı sarkıyor.
Ambulans çağırıyorum.
Transların altın vuruş yaptığı bir partide olmak istemem.
Cevaplanamayacak çok soru doğurur."
Bunu daha önce de yaşadım.
Lisede bir arkadaşım vardı.
Lisede çok belalı bir tipti. Torbacıydı.
Her şeyi yapardı. Vahşiydi. Herkes ondan çok korkardı.
Liseden sonra,
dedikodulara göre eşcinsel olarak açılmıştı.
Şahsen inanmamıştım.
Ondan bahsettim çünkü geçen sene durduk yerde beni aradı,
"N'aber adamım? Numaranı şundan bundan aldım.
New York'ta gösterin varmış. Bilet ayarlar mısın?" dedi.
"Tabii ayarlarım lan. Nasılsın?" dedim.
"Gösteride konuşuruz ama sağ ol. Yakında görüşürüz," dedi.
"Tamam. Kendine iyi bak," dedim, tam kapatacaktım ki
dayanamadım. Dedim ki,
"Baksana, gey olmuşsun, hayırdır?"
Keşke sormasaydım.
Çünkü bunu konuşmaya can atıyormuş resmen
ve uzun da bir hikâyesi vardı.
Umurumda olmadığımdan değil de... Telefonda konuşmayı sevmiyorum.
Aynı anda televizyon izliyordum.
Yani gereken dikkati vermiyordum.
Destekleyici olmaya çalışıyordum ama ne desem bilmiyordum.
Konuşma boyunca mırıldanıp durdum.
"İşte adamım, geysin yani. Geysin alt tarafı.
Öyle yani adamım."
Bir süre devam etti.
Artık kapatması için ona net bir şey söylemem gerekiyordu.
Dedim ki, "Bak, ne diyeceğim. Kimsenin moralini bozmasına izin verme.
Bir daha biri seni bozmaya çalıştığında
şunu unutma: Herkesin sikişi birilerine garip gelir."
Hoşuna gitmedi.
"O ne demek şimdi lan?" dedi. "Nasıl yani?" dedim.
"Garip mi sikişiyorum lan ben?"
Dedim ki, "Hayır, öyle değil. Herkes farklıdır yani."
"'Farklı' demedin ama. 'Garip' dedin.
Sikişmemin nesi bu kadar garip lan?" dedi.
Ben de, "Oğlum, ayak sikiyorum ben," dedim.
"Ne!" dedi.
Şaka yapmıyorum hanımlar beyler.
Kadınlara böyle ayaklarını birleştirtip
aradaki o ufak boşluğu sikiyorum.
Böyle bir davaya destekçi bulamazsınız.
Bizim bayrağımız yok.
Onu duyunca güldü.
Sonraki gün
gösteriden sonra onu kuliste gördüm.
"Nasıl gidiyor dostum?" dedi. Ben de "A! Nasılsın?" dedim.
Yanında da bir arkadaşı vardı. Dedi ki, "Dave, bu Manuel.
Kendisi nişanlım. New York'a evlenmeye geldik çünkü burada yasal."
Dedim ki, "Hadi ya. E, tebrikler o zaman."
Manuel de "Gracias," dedi.
İçecek bir şeyler almaya gitti
ve arkadaşım bana baktı. Dedi ki, "E, Dave...
ne düşünüyorsun?"
Yine mırıldanmaya başladım.
"Geysin adamım. Alt tarafı geysin yani."
"Evlilik beni biraz geriyor dostum. Büyük bir adım," dedi.
"Evet," dedim, "büyük bir adım."
Dedi ki, "Sen bir süredir evlisin.
Bize tavsiyen var mı?"
"Yok, ben bir kadınla evliyim. Kusura bakma," dedim.
O da beni düzeltti. Dedi ki, "Hayır. Sevdiğin kişiyle evlisin,
yani nihayetinde aynı şey."
Dedim ki, "Bak adamım, bu söylediğinde şöyle bir sıkıntı var,
karımı sevdiğimi varsayıyorsun. Ama..."
Rahatlayın lan biraz. Herhâlde seviyorum karımı.
Gülüyor o bunlara.
Hatta bunlarla yemek yiyor, bunları harcıyor.
Yok, dedim ki, "Bence ne yap, biliyor musun?
Öncelikle, evlenmemelisin.
Resmî evlilikten bahsediyorum.
Gey olduğundan değil, resmî evliliğin ABD'de
şeytani bir kozlar oyunu olmasından."
Dürüstçe konuşuyorum.
Dinî önemini ve aşk kavramını saymazsak
evlilik, imzalamamanız gereken rezalet bir sözleşmeden ibaret.
Gerçekçi konuşuyorum.
Birbirinizi severek başlıyorsunuz.
Ama iki yıl sonra birbirinize karşı koz biriktiriyorsunuz...
gerçekleşip gerçekleşmeyeceği meçhul, olası bir duruşma için.
Üzerine bir de geyliği eklerseniz acayip yıkıcı bir şey.
Ray Rice meselesi gibi.
Ray Rice tüm bunları yaşadıktan hemen sonra bir partide
Michael Sam adında bir çocukla tanıştım.
Tanıyor musunuz? Çok iyi biridir.
Gey olarak açılan ilk NFL oyuncusu.
Michael çok iyi biri, çok da cesur biri
ama onunla tanıştığımda düşünmeden edemedim,
"Michael Sam, kendi karısını asansörde dövdüğünde ne olacak peki?
Bu aile içi şiddet mi
yoksa sadece bir mevzuyu çözen iki herif mi?"
Anlıyor musunuz?
Neyse...
ister gey, ister hetero, tüm evli erkeklere aynı tavsiyeyi veririm:
Köpek alın.
Çünkü köpeğiniz sizi daima sever, karınızın aksine.
Gerçekten. Köpeklerden de anlamazdım,
çocuklarım aldı.
Barınaktan getirdiler. İstememiştim bile.
"Kalsa olmaz mı?" dediler. "Olmaz," dedim.
"Nereden buldunuz?" dedim, "Barınaktan," dediler.
Şöyle oldum...
"Muhtemelen bir sıkıntısı var.
Bakamayız."
Çocuklarım, sanki köpeğin kumar borcu varmış gibi
ağlayıp sızlanmaya başladılar.
"Lütfen baba! Bakmamıza izin vermezsen onu öldürecekler!"
Şöyle oldum...
"Tamam, kalsın."
Tam bir baş belasıydı bu köpek.
Nefret ediyordum ondan.
Bir gece bir sürü ot içtikten sonra sandviçimi yiyordum ki
Baba geldi... Baba, köpeğin adı.
Gelip bana bakmaya başladı.
Yemek yiyişinizi izlemesi epey rahatsız edici oluyor.
Gitsin diye sandviçimden bir parça vermem gerekti,
işte böylelikle dost olduk.
Dışarıda beni Baba'yı gezdirirken görürseniz
tasması falan yoktur. Hemen yanımda yürür.
Durursam durur. Ben yürürsem o da yürür.
Tüm arkadaşlarım diyor ki, "Dave, süpermiş lan.
Baba'yı nasıl böyle eğittin?"
"Baba'yı hiç eğitmedim.
Sadece yerken çok saçıyorum."
Yemek düşürürsem ve Baba yanımda yoksa onu çağırmam yeterli.
"Baba!"
O bir siyahinin köpeği, o yüzden hemen gelmiyor.
Önce ne olduğuna bir bakıyor.
Yemeği görsün diye ayağımı vuruyorum.
"Burada oğlum."
"Sağ ol Dave," deyip yemeği alıyor, koşa koşa gidiyor.
Tüm huylarımı biliyor. Evde ot kokusu alırsa
diyor ki...
"Birazdan yemek yiyecek." Hemen koşup geliyor.
Baba, evliliğimde büyük bir zorluğu atlatmama yardım etti.
Vaktimizin çoğu birlikte geçiyor.
Karımla vakit geçirmediğimizden değil
ama o kadar uzun süredir evliyiz ki konuşmuyoruz pek, yani...
Evli olan var mı, bilmiyorum ama on yıldan sonra
tüm o muhabbet bitiyor. Söylenecek bir şey kalmıyor.
Biliyorsunuz. Kafamız başka yerlerde yani.
Her gece yatmadan önce bana aynı şeyi söylüyor.
En son ben yatıyorum. Diyor ki, "Ben biraz yatacağım Dave.
İyi geceler."
"Tamam bebeğim. Biraz televizyon seyredeceğim. İyi geceler."
Merdivenlerin yarısında durur.
"David?
"Çocukların öğle yemeğini yeme," der. Sonra da gider.
İşin komik tarafı, artık öğle yemeklerini yemiyorum bile.
Zamanında hep yerdim. Bilirsiniz nasıl olduğunu.
Gecenin köründe ot içerdim,
o da mutfağın her yerine güzel sandviçler bırakmış olurdu.
Herhâlde yiyecektim.
Ne olmuş yani? Sabah bir tane daha yapamaz mı?
Zaten çocuklar da erkek.
Oğullar, babalarının yaptığı her şeye bayılır.
Sonraki gün çocuklarım okulda derler ki,
"Babam sandviçimi ısırmış. Vay be!"
Babaları Dave Chappelle sonuçta.
O sandviçi daha iyi bir şeyle takas edebilirler.
Benim aslında yaptığım, öğle yemeklerine değer katmaktı.
Ama karım böyle şeyleri anlamıyor.
Bana kızıyor.
Şimdi de başım belada diye kızıyor.
Şantaja maruz kaldım, bu sektörde böyle şeyler normal.
Yollardaydım, eve geldim.
Mutfak tezgâhında bir FedEx kutusu vardı
ve bana gelmişti, açtım.
Kimin getirdiğini bilmiyordum.
İçinde bir video kaset, bir de not vardı:
"Yakaladım seni." yazıyordu.
Tanrım. Düşünebiliyor musunuz? Kafayı yedim.
Bütün evi altüst ettim, kaset oynatıcı bulacağım diye.
On yıldan fazla olmuştu kaset görmeyeli.
Kaseti izledim ve korkunçtu. Yakalanmıştım.
Benim kasetimdi... Bir kızı sikiyordum, tamam mı?
Ama evliliğimden önceydi. Yine de güzel bir sahne değildi.
Midem bulandı, saate baktım
ve karımın on dakikaya evde olacağını fark edince
panik yaptım.
Hızlıca kaseti izleyerek otuzbir çektim, sonra...
Sonra da FBI'ı aradım.
Bu arada içimi çok rahatlattılar.
Onu kesinlikle yakalayacaklarını söylemediler
ama işinin ehli birtakım kişilerin yakalayacağı imajını verdiler.
Kafama çok takmadım yani.
Üzerinden bir hafta bile geçmedi, beş gün sonra eve geldim
ve kapının önünde bir kaset daha vardı.
Görür görmez polisi aradım.
"Yine yaptılar.
Bence İspanyol paça giyen birini aramalısınız
çünkü bu devirde kimin kaset gönderdiğini bilmiyorum amına koyayım!"
İkinci kaset, hayatımda gördüğüm en kötü şeydi. Rezaletti.
Kariyer bitirecek türden. Geçen haftaki kaseti izlerken...
otuzbir çekişimin kasetiydi.
Böyle bir şeyi nasıl çektiler, bilmiyorum.
Hepsini karıma anlatmam gerekti.
Çok kızdı.
Bu dünyada bir kadının soğukluğu kadar soğuk başka hiçbir şey olamaz
çünkü bana kızmıştı ama mevzuyu da konuşmuyordu.
Bana ufak cezalar veriyordu, en sevmediğim şeyleri yaptırıyordu.
Çocukları okuldan almak gibi. Onu yaptırdı mesela.
Bu benim için zor bir şey.
Oğullarımdan biri devlet okulunda.
Sonra...
küçük kardeşi de özel okula gidiyor.
Bu bir deney. Ne olacağını görmek istiyorum.
Ama garip olan şu ki özel okuldaki küçük oğlum,
belalı olan oğlum, anlıyor musunuz?
Nereden kapıyorsa artık. Benden kapmadığı kesin.
O okuldan kapmadığı daha da kesin.
Okulu epey... liberal bir okul.
Öyle tür bir okul ki...
Tüm okulda 12 siyahi öğrenci belki vardır,
tek siyahi ebeveyn de benim.
Ebeveynlerin hiçbiri de beni sevmiyor.
Siyahi olduğumdan değil, tavrımı sevmiyorlar.
Hep geç kalıyorum, Porsche sürüyorum,
beğenmedikleri müziklerden açıp sesi köklüyorum falan.
Amcığa yapıştırdım
Otoparka geliyorum.
Arabada çocuklar varken sigara içiyor da olabilirim.
Sonra da engelli yerine park ediyorum.
Engelli park yerinden çıkarken hep pasif agresif bir lafları oluyor.
"Günaydın Dave. Fark ettin mi, bilmiyorum
ama engelli park yerindesin."
Diyorum ki, "Evet, aslında farkındayım Frank.
Ama hepimizin beklediği ve hiç gelmeyen bu engelli kim acaba?"
O okula gitmeyi hiç sevmiyorum.
Bana iyi davranan tek ebeveynler lezbiyen bir çift.
Kate ve Sarah.
Aslında Kate benden nefret ediyor. Sarah siyahi olduğumu biliyor
ve kendisi de yarı siyahi, o yüzden beni anlıyor.
Anlıyor musunuz? Açıklayamam yani.
Çünkü bir şeyler diyorum
ve Kate lezbiyenlik konusunda hep çok ciddi.
Mesela diyorum ki, "Selam Kate. Selam Sarah.
Haftaya baba oğul pikniğine geliyor musunuz?
Nasıl olacak o iş?"
Kate anında öfkeleniyor.
Ama Sarah takıldığımın farkında, o yüzden latife ediyor:
"Bilemiyorum Dave. Belki yazı tura atarız."
Ben de diyorum ki, "Bence hiç boşuna atma
çünkü o evde belden bağlamayı senin taktığını herkes biliyor."
Sonra Kate kıpkırmızı oluyor ama Sarah çakmak için elini uzatıp
"Doğrusun dostum. Ben takıyorum," diyor.
İyi arkadaşız.
Beni bir yerlere çağırıyorlar.
Okuldaki tek arkadaşlarım onlar yani.
O yüzden tüm bunlardan sonra
okula oğlumu almaya gittiğimdeki şaşkınlığımı düşünün.
Öğretmen beni dışarıda bekliyordu.
Engelli park yerinin tam ortasında dikiliyordu.
Bir sorun olduğunu anladım, camı açtım.
"Ne oldu?" dedim.
"Merhaba David. Odamda biraz konuşabilir miyiz?" dedi.
"Sikerim öyle işi. Burada konuşacağız. Ne oldu?" dedim.
Kötü olduğu belliydi.
"Ibrahim kavgaya karışmış."
"Kavga mı?" dedim. Dedi ki, "Merak etme. Herkes iyi."
Dedim ki, "Herkes mi?
Ne oldu be?"
"Mesele de o. Ne olduğunu bilmiyoruz çünkü kimseyle konuşmuyor.
Tek bildiğimiz, Sarah Jr.'ın yüzüne yumruk attığı."
"Olamaz!" dedim.
Okulda dövebileceğimden emin olmadığım yegâne ebeveynlerden biri Sarah.
Tam o sırada Kate ve Sarah kızlarını almaya geldiler
ve gidip içeride konuşmamız gerekti,
gerçekten de endişeliydim çünkü okuldan atılsın istemiyordum.
Sonra oğlumu getirdiler. Ağlıyordu.
Mahkûm gibi getirdiler.
Şöyleydi...
Dedim ki, "Oğlum, ağlama, sakin ol.
Bu sinirli yüzlere bakma. Benim gözlerime bak
ve bana doğruyu söyle evlat, tamam mı?
Doğruyu söyle bana. Doğru mu bu?
Sarah Jr.'ın yüzüne yumruk attın mı?"
Yalan söylesin diye mesaj vermeye çalışıyordum ama anlamadı. Şöyleydim...
Dikkat etmiyordu. Şöyle dedi, "Evet baba, yüzüne yumruk attım."
"Tanrım. Neden? Niye yaptın ki bunu?
Kimseye dokunmaman gerekiyor."
Öyle belalı bir cevap verdi ki odadaki tüm ebeveynler korktu.
Şöyleydi...
"Çünkü hak etmişti."
Dedim ki...
Herkes bana baktı. "Ben öğretmedim. Nereden duydu, bilmem," dedim.
"Bu ne demek oğlum? Saçmalama! Ne demek şimdi bu?"
Öyle bir ağlamaya başladı ki sanırsın Tupac.
"Bu çocuklar sürekli bana bulaşıyor!"
Öğretmenine dedim ki, "Bir dakika.
Yaramazdır falan ama yalancı değildir.
Ona bulaştıklarını söylüyorsa bir şey yapmışlardır.
Oğlum, ne oldu? Sana ne yaptılar?"
"Baba, bıktım artık. Bütün hafta yaptılar."
"Bütün hafta ne yaptılar?"
Dedi ki, "Öğle yemeğindeydik ve kaltak, sandviçimi ısırdı."
"Hadi canım," dedim.
"Bu hafta dördüncü oldu. Bıktım o sandviç ısıran kaltaktan," dedi.
Dedim ki, "O lafı söylemeyi bırak. Eve gidelim."
Sessiz bir yolculuk oldu.
Eve vardık, doğrudan odasına koştu,
kapıyı çarptı.
Annesi alt kata geldi. Her şeyi duymuştu zaten.
Bana bakıyordu, "Tanrım," diyordu. "Evet. Boktan bir durum," dedim.
Dedi ki, "O kahrolası sandviçi sen ısırdın, değil mi Dave?"
"Bıktım beni suçlamandan!" diye bağırdım.
Hemen çıktım evden.
Arabaya atladım, bastım gittim. Tabii ki ben ısırmıştım.
Ama aslında kasetten ötürü kızdığını,
şimdi de sandviçi ısırdım diye beni cezalandırdığını biliyordum.
Acayip kızmıştım. Kendi kendime dedim ki,
"Bir daha eve gitmemeliyim. Sikerim böyle işi ya."
Bu arada insanlar 1940'larda böyle boşanıyormuş.
Boşanma mahkemesi falan yokmuş.
O günlerde boşanmak istiyorsan
karına diyormuşsun ki, "Bebeğim, sigara almaya gidiyorum.
Hemen dönerim."
Sonra da üzerindeki kıyafetle çekip gidermişsin.
O zamanki erkekler has erkekmiş.
İnternet de yokmuş,
yani 20 kilometre öteye taşınıp yepyeni bir hayat kurulabiliyormuş.
Ama ben nihayetinde eve döndüm.
Gece geç vakitti,
odaya girdiğimde karım da pijamasını giyiyordu.
Odaya girdiğinizde memelerini örtüyorsa bilin ki karınız size kızmış.
"Sal şu memeleri. Benim ya.
Şu meseleyi bir konuşsak?" "David, konuşacak bir şey yok," dedi,
"sandviçi ısırdığını biliyorum. Sakın gidip yemekleri arama. Sakladım."
Dedim ki, "Sandviçi konuşmayacağız.
Şu meseleyi diyorum.
Kaseti.
Asıl ona kızgınsın, biliyorum."
Çok zor bir konuşmaydı.
Birkaç şaka yapmam gerekti.
Biraz güldü, rahatlamasına yardımcı oldu
ve konuşmaya başladık, o da birkaç şaka yaptı...
Açıkçası can yakan şakalardı. Ama...
Ama konuştuk işte. Ne dedi peki?
Asıl ilk kasete değil de,
ikincisine kızdığını söyledi.
Bu da hiç mantıklı değil.
Bir adamın kendini ellemesinin nesi yanlış ki?
Bu beni ilgilendirir. Sürekli yaptığım bir şey değil.
Hatta bazen karımın iyiliği için yapıyorum.
Bunu birçok erkek yapar. Merhamet otuzbiri deriz buna.
Hani gecenin bir yarısıdır,
tam üzerine atlayacakken yüzünü görürsünüz,
"Yorgun görünüyor," dersiniz ya.
Taş gibi sert bir sikle o odadan çıkmak büyük sevgi ve disiplin ister.
Bazen beceremiyorum.
"Birileri çorapsız uyumuş."
Ayağa tecavüz edilmez.
Artık sadece ne kadar süre eve dönmeyeceğini biliyorsam asılıyorum.
Başka türlü konsantre olamıyorum.
Mesela bazen diyor ki, "Dave, çocukları annemlere bırakacağım.
Bir iki saate dönerim."
"Bir iki saat mi?"
İki saatte güzelinden asılabilir insan.
Tamamen soyunduğunuz bir otuzbir seansı gerçekleştirilebilir.
Oturma odasında dal taşak olurum,
"Çekin lan şu oyuncakları!"
İğrenç. Bir ayak sehpada, yavaş yavaş asılırım, acele etmeden.
Yanda da mısır gevreğim hazırdır.
O mahremiyete sahip olursunuz. Sesli boşalabilirsiniz. Özlüyorum onları.
Bir erkek boşaldığında,
hemen ardından gelen altı dakikalık süre,
hayatı boyunca en mantıklı düşündüğü zaman zarfıdır.
Hep dehşete kapılmış hâldedir.
"Tanrım, ne yaptım ben?
Tanrım, her yere sıçramış.
Baba!"
Çok sağ olun Teksas, Austin. Harika vakit geçirdim.
Sağlıcakla, mutlulukla kalın. Herkese iyi geceler. Sağ olun.
Dave Chappelle'e büyük bir alkış daha!