‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(สร้างจากเรื่อง ‎"เดอะคิงดอมออฟก็อดส์" โดย YLAB)
‎ประตูทั้งหมดถูกปิดตาย
‎ตามที่ท่านพ่อสั่งแล้ว
‎แต่ว่า
‎ท่านวางแผนจะทิ้งแผ่นดินกยองซังจริงๆ หรือ
‎ถึงจะเทียบชอลลาที่รุ่งเรือง ‎และอุดมสมบูรณ์ไม่ได้
‎แต่ท่านตั้งใจจะทิ้งธัญญาหารทั้งหมด
‎ที่ได้จากกยองซังด้วยจริงๆ หรือ
‎เจ้าเห็นว่าอำนาจ
‎เป็นเพียงแค่ช่องทาง ‎ในการหาเงินตราเท่านั้นหรือ
‎เจ้าคิดว่า...
‎มีศพอยู่ที่ก้นบ่อน้ำนี้กี่ศพกัน
‎เมื่อถึงวันที่ไม่มีใครกล้าพูด
‎เรื่องจำนวนศพที่ข้าทิ้งไว้ในบ่อนี้ได้
‎นั่นล่ะคืออำนาจ
‎ข้าจะใช้อำนาจนั้น
‎ปกป้องท่านพ่อเอง
‎ข้าเป็นคนที่มอบอำนาจนั้นให้แก่เจ้า
‎ข้าก็เป็นคนที่พรากมันไป ‎จากเจ้าได้ทุกเมื่อเช่นกัน
‎ห้ามเปิดประตู
‎จนกว่าข้าจะสั่ง
‎แล้วองค์ชายรัชทายาทล่ะ
‎องค์ชายรัชทายาทยังมีชีวิตอยู่ในกยองซัง
‎ท่านจะปล่อยเขาไว้อย่างนั้นหรือ
‎ข้าจะ...
‎สังหารองค์ชายรัชทายาท
‎ข้าจะสังหารมัน
‎ด้วยมือของข้าเอง
‎ท่านผู้ว่าการ!
‎ส่งตัวองค์ชายรัชทายาทมา
‎โจฮักจูปิดประตูมุนกยองเซเจแล้ว
‎ถ้าจะให้ประตูเปิดอีกครั้ง ‎เราก็ต้องการตัวองค์ชายรัชทายาท
‎พระองค์อยู่ที่ไหนขอรับ
‎ใต้เท้า
‎พวกเขามาแล้วขอรับ
‎ได้สิ ข้าจะทำตามที่ท่านขอ
‎ข้าจะยอมให้ท่านพาองค์รัชทายาทไป
‎องค์รัชทายาท
‎พระองค์เชื่อใจใครไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ
‎เราต้องไปจากที่นี่
‎องค์รัชทายาท
‎องค์ชายรัชทายาทอีชาง ออกมาเดี๋ยวนี้!
‎พระองค์เสด็จมาไกลมาก
‎ถึงเวลาต้องเสด็จกลับฮันยางแล้ว
‎พวกเขาเป็นราชองครักษ์ไม่ใช่หรือ
‎ขอขอบคุณที่ท่านช่วยเฝ้าอาชญากรให้
‎ตามรับสั่งขององค์ราชา
‎ข้าจะพาพระองค์ไปจองจำ
‎มัดเจ้ากบฏไว้!
‎- ขอรับ ‎- ขอรับ
‎กล้าดียังไง
‎ใครกันแน่
‎ใครกันแน่ที่เป็นกบฏ
‎ราชองครักษ์
‎ผู้ที่ควรรับใช้ประเทศชาติและองค์ราชา
‎ยอมจำนนต่อความละโมบของตน ‎และกลายเป็นหมารับใช้ของโจฮักจู
‎โทษของการกดขี่ข่มเหง ‎องค์ชายรัชทายาท ผู้สืบทอดบัลลังก์
‎และทำลายค่านิยมหลักอันดีงาม ‎ของประเทศนี้
‎เจ้าสมควรถูกประหาร
‎ประหารเขาเสีย!
‎ท่านคิดว่าตัวเองทำอะไรอยู่
‎ซังจูเป็นบ้านเกิดและสถานที่ ‎ที่กระหม่อมอาศัยอยู่ในขณะนี้
‎กระหม่อมอยากขอให้พระองค์
‎พักผ่อนให้เต็มที่ในคืนนี้
‎ข้าไม่มีเวลาให้พักแล้ว
‎พระองค์ควรพักผ่อน
‎และปล่อยให้พระวรกายได้ฟื้นฟู
‎มิเช่นนั้นแล้ว
‎พระองค์จะทรงสู้กับหัวหน้า ‎กองราชองครักษ์ได้ยังไง
‎ท่านหมายความว่ายังไง
‎เมื่อวานนี้
‎พิราบสื่อสารส่งสารลับฉบับนี้มา
‎จากหัวหน้ากองราชองครักษ์
‎เขาบอกว่าองค์รัชทายาท ‎กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้
‎และกระหม่อมควรจะขังพระองค์ไว้ ‎จนกว่าเขาจะมาถึง
‎หัวหน้ากองราชองครักษ์ไม่น่ารู้ได้
‎ว่าข้ามุ่งหน้ามาทางนี้
‎หนึ่งในผู้ติดตามของพระองค์
‎เป็นคนของโจฮักจูพ่ะย่ะค่ะ
‎ดังนั้น
‎พระองค์จะต้องไม่ให้ใครรู้ ‎เรื่องที่เราเพิ่งสนทนากัน
‎จะไม่มีใครรอดไปได้ ไม่แม้แต่คนเดียว
‎ไม่ใช่แค่เจ้า แต่ครอบครัวเจ้า...
‎ก็จะถูกขังอยู่ในกยองซัง
‎ติดเชื้อแล้วก็ถูกตัดหัว
‎พระองค์ทรงทำอะไรลงไป
‎พระองค์สังหารราชองครักษ์ ‎ที่มาแจ้งรับสั่งองค์ราชาได้ยังไง
‎พระองค์คิดว่าท่านโจฮักจู ‎จะปล่อยพระองค์ไปหรือ
‎เขาจะกล่าวหาว่าพระองค์เป็นกบฏ
‎- แล้วเลือดก็จะไหลนองไปทั่วซังจู ‎- โจฮักจูทิ้งซังจูไปแล้ว
‎เขาไม่ได้ทอดทิ้งแค่ซังจู ‎แต่เขาทิ้งทั้งภาคตะวันออกและตก
‎ของกยองซังและผู้คนในนั้นด้วย
‎หมายความว่ายังไง
‎เจ้าคิดว่าทหารทั้งหมดนั่น
‎ปิดประตูมุนกยองเซเจ ‎เพื่อหยุดข้าเท่านั้นหรือ
‎ใต้เท้า เรามีปัญหาใหญ่แล้วขอรับ
‎ยางซาน กยองจู แทกู ‎ฮับชอน ชังนยอง...
‎พวกเขาต่างก็หนีโรคระบาด
‎มาจากหลายพื้นที่ทางใต้ขอรับ
‎พื้นที่ทั้งหมดนั่น ‎โดนโรคระบาดแล้วงั้นหรือ
‎หากโรคระบาดถึงชังนยองแล้ว ‎ผู้ติดเชื้อก็จะมาที่นี่
‎อย่างน้อยก็ภายในสองวัน
‎หรือเร็วที่สุดก็คงมาถึงคืนนี้
‎เราต้องเปิดประตูให้พวกเขาเข้ามา
‎ถ้าทุกพื้นที่ของกยองซังติดโรคล่ะก็
‎จะต้องมีผู้ลี้ภัยเพิ่มอีกมากแน่
‎เราจะหาที่อยู่แล้วก็อาหาร ‎ให้พวกเขาทั้งหมดได้ยังไง
‎พอเราไม่มีอาหาร ‎พวกเขาก็จะเริ่มปล้นสะดม
‎แล้วความโกลาหลในป้อมก็จะตามมา
‎แล้วเจ้าคิดจะดูพวกเขา ‎ตายไปเฉยๆ อย่างนั้นหรือ
‎ถ้าไม่เปิดประตูเดี๋ยวนี้
‎คนซังจูที่อยู่นอกป้อมก็จะได้รับอันตรายเช่นกัน
‎เปิดประตูเสียเถอะ
‎เราเปิดประตูไม่ได้หรอกขอรับ
‎อย่างน้อยคนข้างในก็ต้องรอด
‎ข้ามั่นใจว่าโจฮักจูก็พูดเหมือนกัน ‎ตอนเขาปิดประตูมุนกยองเซเจ
‎ว่าอย่างน้อยพวกเขาต้องรอด
‎นี่เป็นการเสียสละเล็กน้อยเพื่อส่วนรวม
‎เจ้าเป็นใครถึงมาตัดสินว่า ‎ใครต้องเสียสละ
‎ถ้าเจ้าปิดประตู คนข้างนอกนั่น ‎ก็จะติดเชื้อแล้วตายไป
‎คนข้างในก็จะถูกขังแล้วอดตายเช่นเดียวกัน
‎กระหม่อมเป็นเจ้าเมืองซังจู
‎ไม่ใช่แล้ว
‎เจ้าไม่คู่ควรที่จะปกครองที่นี่อีกต่อไป
‎- อะไรนะ ‎- ข้าปล่อยให้ทุกคนตาย
‎เพราะข้าหลวงไม่เอาไหนไม่ได้
‎ข้าจะปกป้องซังจูและผู้คนที่นี่ ‎ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป
‎แล้วพระองค์มีสิทธิ์อะไร
‎ข้าเป็นองค์ชายรัชทายาท
‎ข้าขอถอดเจ้าออกจากตำแหน่ง ‎ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป
‎องค์ชายรัชทายาทมีรับสั่งแล้ว
‎นำตัวเจ้าเมืองออกไปเสีย
‎ท่านผู้ว่าการ
‎ท่านทำแบบนี้ไม่ได้นะ
‎ท่านจะต้องเสียใจแน่
‎หลบไปซะ
‎เจ้าจะทำยังไงต่อไป
‎ต่อให้เราเปิดประตู
‎ข้างในป้อมปราการก็ไม่มีพื้นที่ ‎มากพอจะให้ผู้ลี้ภัยอยู่อาศัย
‎แล้วก็ไม่พอสำหรับผู้คนด้านนอกด้วย
‎เจ้าพูดถูก
‎เรามีที่ไม่พอจะให้ทุกคนอยู่
‎ถ้าเราจะช่วยทุกคน
‎เราก็ต้องปกป้องทั้งซังจู
‎อีกไม่นานพวกผู้ติดเชื้อ ‎ก็จะบุกเข้ามาแล้ว
‎เราจะปกป้องทั้งซังจูได้ยังไงกัน
‎ผู้ติดเชื้อจะเป็นศพในช่วงกลางวัน ‎และฟื้นคืนชีพแค่ในตอนกลางคืน
‎พวกมันกลัวน้ำและไฟด้วย
‎ถ้านำข้อได้เปรียบมาใช้ ‎ก็จะหยุดพวกมันได้
‎ทางใต้ของซังจูล้อมรอบไปด้วยน้ำ
‎ถ้าเราใช้ทั้งลำธารพยองซอง
‎และพื้นที่ชุ่มน้ำอุนโพขวางพวกมันไว้
‎พวกเราทุกคน
‎ก็จะเอาชีวิตรอดได้
‎เจ้าทำแบบนี้ไม่ได้นะ
‎บอกให้ชนชั้นสูงจับอาวุธได้ยังไงกัน
‎ไร้สาระสิ้นดี
‎องค์ชายรัชทายาทมีรับสั่งมาขอรับ
‎เราควรจะถือตำรา ไม่ใช่อะไรแบบนี้สิ
‎เอาละ อีกนิดเดียว
‎เอาละ ไปเถอะ
‎กระหม่อมจะไปตรวจตราพื้นที่รอบนอก
‎หม่อมฉันคิดว่าเด็กจะคลอดคืนนี้เพคะ
‎- จะเป็นผู้ชายหรือเปล่า ‎- พวกหม่อมฉันไม่แน่ใจ...
‎ถ้าคลอดมาเป็นผู้ชายค่อยรายงานข้า
‎เพคะ องค์ราชินี
‎แม่
‎เด็กคลอดออกมาแล้ว
‎โล่งอกไปที นางเจ็บท้อง ‎ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว
‎นั่นสิ นางคงลำบากแย่
‎ข้างนอกมันหนาวนะ กลับไปที่ห้องเถอะ
‎เด็กไม่ร้องไห้เลย ‎เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าเจ้าคะ
‎เด็กกับแม่ปลอดภัยดี
‎ตอนนี้นางให้นมลูกอยู่ ‎ฉะนั้นกลับไปก่อนเถอะ
‎เป็นเด็กผู้ชายหรือผู้หญิงเจ้าคะ
‎เป็นเด็กผู้หญิงน่ะ
‎- ตายจริง ‎- ทำไมต้องเป็นผู้หญิงด้วยเนี่ย
‎เป็นลูกสาวแล้วใครจะสนล่ะ
‎ไม่สำคัญหรอกน่า ‎ตราบใดที่เด็กแข็งแรง
‎ตายแล้ว ไม่นะ
‎เจ้านี่มัน...
‎โล่งอกไปที
‎ไม่โดนเสื้อคลุมขององค์ราชินี
‎ก็โล่งอกน่ะสิ
‎ถ้าเจ้าทำเปื้อนแม้แต่นิดเดียว ‎เสื้อคลุมนี่ก็จะกลายเป็นเถ้าถ่าน
‎เจ้าหมายความว่ายังไง
‎มีครั้งหนึ่ง
‎ข้าเห็นคนเผาเสื้อคลุมผ้าไหม ‎อันล้ำค่าขององค์ราชินี
‎- จริงหรือ ‎- ก็จริงน่ะสิ
‎หัวหน้านางในเผาเองเลยนะ
‎มีรอยเลือดเปื้อน ‎อยู่บนนั้นแค่นิดเดียวเอง
‎เสียดายจัง
‎ให้ตายสิ
‎ข้าคงตายอย่างเป็นสุข ‎ถ้าได้ใส่เสื้อผ้าแบบนี้สักครั้ง
‎คนต่ำต้อยอย่างเรา ‎จะคาดหวังอะไรแบบนั้นได้ยังไงกัน
‎ไปกันเถอะ
‎อือ
‎- องค์ราชินี ‎- องค์ราชินี
‎ถ้าทำความสะอาดเสร็จแล้วก็ไปเสีย
‎- เจ้าค่ะ ‎- เจ้าค่ะ
‎นายหญิง
‎ข้าจะได้รับใช้องค์ราชินีจริงๆ หรือเจ้าคะ
‎ทำไมถึงเป็นคนต้อยต่ำอย่างข้า ‎แทนที่จะเป็นนางในล่ะเจ้าคะ
‎ไม่ต้องพูดแล้วก็ตั้งใจ ‎รับใช้องค์ราชินีเสีย
‎ทำไมเจ้าถึงช้านักล่ะ
‎ขอประทานอภัยเพคะ
‎บังอาจ
‎เจ้าคิดยังไงล่ะ
‎ลูกข้าดูไม่ค่อยแข็งแรงหรือเปล่า
‎โปรดเมตตาหม่อมฉันเถอะเพคะ
‎- ใต้เท้า ข้าถือให้นะขอรับ ‎- ไม่ต้อง ไปซะ
‎เจ้าคิดว่ายังไง
‎เยอะเลยใช่ไหมล่ะ
‎ท่านนี่เหลือเชื่อเลย
‎ทำไมถึงเก็บมาแต่วัชพืชล่ะเจ้าคะ
‎อะไรนะ
‎อะไร ดูดีๆ สิ
‎ข้าเก็บมาแต่สิ่งที่เจ้าบอกทั้งนั้นเลยนะ
‎ท่านคงเหนื่อยแล้ว ไปพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ
‎แต่ว่า...
‎เดี๋ยวข้าไปเก็บเองเจ้าค่ะ
‎แต่ที่ให้ข้าพักผ่อนนี่หมายความว่ายังไง
‎ผู้ชายจะพักผ่อนได้ยังไง
‎ซอบี
‎นั่นมันมากเกินพอแล้วไม่ใช่หรือ
‎มีสมุนไพรอีกหลายอย่าง ‎ที่ข้าต้องหาให้ได้เจ้าค่ะ
‎เจ้าต้องหาอะไรอีกล่ะ
‎มูฮักโชเจ้าค่ะ
‎แผลขององค์รัชทายาทยังไม่หายดี
‎ข้าต้องใช้พืชนั่น
‎เพื่อองค์ชายรัชทายาทอย่างนั้นสินะ
‎ซอบี
‎ข้าก็บาดเจ็บเหมือนกันนะ
‎ท่านบาดเจ็บตอนกำลังหนีนี่เจ้าคะ
‎ไม่ได้นะ เจ้า...
‎เจ้าไปทางนั้นไม่ได้นะ
‎สำนักปกครองบอกว่าทางนั้นอันตราย
‎แล้วก็ห้ามเข้าเด็ดขาด
‎ที่นั่นดูไม่เหมือนจะมีเสือสักหน่อย
‎ทำไมถึงอันตรายล่ะเจ้าคะ
‎ใครจะรู้ มันชื่อหุบเขาน้ำแข็ง ‎หรืออะไรสักอย่าง
‎อาจจะมีผีสิงหรืออะไรก็ได้
‎เรากลับกันดีกว่า
‎ท่านพูดว่าอะไรนะเจ้าคะ
‎อะไรนะ เจ้าหมายความว่ายังไง
‎ท่านพูดว่า "หุบเขาน้ำแข็ง" หรือ
‎ใช่
‎หุบเขาข้างบนนั่นมีชื่อว่าหุบเขาน้ำแข็ง
‎เดี๋ยวก่อน...
‎ทำไมนางถึงไม่กลัวอะไรเลยนะ
‎ก็นะ
‎นั่นเป็นเสน่ห์ของนางนี่นา
‎ซอบี
‎รอด้วยสิ ซอบี
‎เย็นจัง รู้สึกเหมือนที่นี่ ‎เข้าหน้าหนาวแล้วเลย
‎ที่ที่มีหมอกตลอดทั้งปี...
‎เดี๋ยวก่อน ซอบี
‎เดี๋ยวสิ
‎ซอบี
‎เย็นเกินไปแล้ว
‎เย็นเหลือเกิน
‎สมุนไพรคืนชีพ...
‎เจ้าพูดว่าอะไรนะ
‎นี่คือพืชนั่น
‎พืชนี่ทำให้คนตายฟื้นคืนชีพเจ้าค่ะ
‎นี่คือพืชที่ทำให้คนตายฟื้นคืนชีพ
‎นั่นอะไรน่ะ
‎ตอนเล็งปืน
‎ต้องทำให้ปากกระบอก ลำกล้องปืน ‎แล้วก็แขนเป็นเส้นตรงที่สุด
‎เท่าที่จะทำได้
‎เขาใช้ปืนเก่งนี่
‎เขาเคยเป็นสมาชิกของชักโฮขอรับ
‎เขาเป็นคนจากหมู่บ้านซูมัง ‎ที่ข้าเคยเล่าให้ฟัง
‎ยิง!
‎ท่านรู้จักเขาหรือ
‎ไม่พ่ะย่ะค่ะ
‎กระหม่อมไม่รู้จักเขา
‎ยิง!
‎ทุกคน ฟังให้ดี
‎อีกไม่นานพระอาทิตย์ก็จะตกแล้ว
‎ตรวจสอบรอบตัวอีกครั้ง
‎พวกเจ้าต้องไม่ทิ้งตำแหน่งของตัวเอง ‎ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด
‎เข้าใจไหม
‎- ขอรับ ‎- ขอรับ
‎ถ่อแพออกไป
‎สอง! หนึ่ง! สอง!
‎หนึ่ง!
‎สอง!
‎คนที่ไปลาดตระเวนยังไม่กลับมาเลยขอรับ
‎ถึงแล้วขอรับ
‎(ประตูแรกของมุนกยองเซเจ)
‎ยินดีต้อนรับท่านอัครมหาเสนาบดี
‎สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง
‎ซังจูยังปลอดโรคอยู่ขอรับ
‎องค์รัชทายาท
‎อีกไม่นานพระอาทิตย์จะขึ้นแล้ว ‎เราแค่ต้องอดทนต่ออีกหน่อยพ่ะย่ะค่ะ
‎องค์รัชทายาท
‎ม้าของข้ารับใช้ที่ออกไปลาดตระเวนนี่
‎ให้มันเข้ามา
‎เลือดยังไม่แห้งดี
‎อีกไม่นานพวกมันจะมาถึงแล้ว
‎สัญญาณไฟถูกจุดแล้ว ลั่นกลองเลย
‎ได้โปรด ขึ้นเสียทีเถอะ
‎ข้างนอกหนาวมาก
‎เข้าไปข้างในเถอะขอรับ
‎- พระอาทิตย์นี่ ‎- พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว
‎เราต้องเตรียมตัวสำหรับคืนนี้
‎กระหม่อมจะบอกให้พวกเขาไปพักผ่อน
‎ทุกคน เข้ามาได้แล้ว
‎- เราทำได้แล้ว ‎- วันนี้ถอนกำลังพลก่อนเถอะ
‎- หนึ่ง สอง หนึ่ง สอง ‎- หนึ่ง สอง หนึ่ง สอง
‎ตอนนี้พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว ‎เราไปนอนพักกันเถอะ
‎ไปกินของอร่อยๆ กัน
‎ไปกันเถอะ
‎คิดว่ามันจบแล้วหรือ
‎รีบเก็บของ แล้วก็เตรียมตัว ‎สำหรับตอนเย็น!
‎- ขอรับ! ‎- ขอรับ!
‎พวกมันออกมาตอนกลางวันได้ยังไง
‎ไม่ใช่เพราะพระอาทิตย์
‎เป็นเพราะอุณหภูมิ
‎(ด้วยความอาลัยถึงโกกึนฮี)
‎คำบรรยายโดย กชนันท์ อยู่ใจ