Staram się. Dla Joy. Potrzebuje mnie. Prawdziwej.
Należą do pani?
Wzięłaś leki?
Tak. Oddali mi je.
Coś się dzieje w mojej głowie.
Ludzie, wspomnienia...
W POPRZEDNICH ODCINKACH
Ty odrodzisz się pierwszy,
a ja ostatnia.
Ona od 400 lat dąży do tego miejsca i czasu.
Chcecie ją zatrzymać? Jutro o zmierzchu... ona wróci.
Pociąg!
Będziesz miał spokojny koniec, pogrzebany w jednym z nas.
Tato, zgłoś się!
Amity powróci o zachodzie słońca.
Teraz to jest nasz świat.
Świat, który dostaliśmy od niej,
od Niego.
Czekaliśmy 400 lat.
Teraz wiemy dlaczego.
Ludzie zapomnieli, że ta ziemia należy do Anioła.
Odbierzemy ją w Jego imieniu.
Gdy powróci prorokini,
zacznie się prawdziwa praca.
Najpierw zabezpieczymy nasze nowe miejsce
w tym starym, gnijącym świecie.
Potem odbierzemy jego resztę naszym nieprzyjaciołom.
Puste dusze poza tymi murami istnieją nie bez powodu.
Będą jej armią. Jego armią.
Doprowadzimy tę walkę do końca.
A ich koniec to nasz początek.
WYSTĘPUJĄ
NA MOTYWACH PROZY STEPHENA KINGA
CASTLE ROCK
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Poszli za nim do domu. Jeśli go zniszczymy...
Otrząsną się z transu?
- Naprawdę mamy to zrobić? - Uwolnimy Joy.
A ty zwalisz to... coś.
Nie wiadomo, co będzie, gdy zniszczymy posąg.
Macie inny plan?
Tutaj.
Tu wpadłam.
Nie dotykaj czerwonego przycisku, póki nie wydostanę Joy.
Masz jedną szansę. Słońce zajdzie za godzinę.
Daj znać, gdy do niej dotrzesz.
Chodźmy.
Po cholerę to wszystko?
Dla ludzi, którzy tam są.
Jeśli one nie zdążą...
i tak musimy to zrobić.
Etienne.
Wyglądasz...
lepiej niż on kiedykolwiek.
Nawet zanim zabrało go Pustkowie.
Zastanawiałem się,
dlaczego wybrałeś takie schorowane ciało.
Teraz chyba rozumiem. On coś wiedział.
Od apostaty.
Tego, który więził naszego Anioła. Od naczelnika.
Lacy pisał listy.
O czym?
O dźwięku,
- który nazywali Schizmą. - To dźwięk Anioła.
- O czym jeszcze? - O jeziorze.
Jest w nim coś specjalnego?
To wrota do innych tu i teraz.
Do innych wymiarów.
Nasz Anioł przemieszcza się między nimi.
Co jest?
Chodźmy!
Jest nad nami.
Ostrożnie.
Nie!
Zamknij się!
Daj mi broń.
Trzymaj.
Złapali Chance.
Joy tam jest. Nie możecie odpalać.
Halo!
Moja misiu, musisz ją uratować.
Dobra matka by do tego nie dopuściła.
Co zamierzałaś zrobić?
Wetknąć ci to w dupę!
Oni są pod domem. Wyprowadźcie Joy!
Anne, zgłoś się!
- A jeśli nie znalazła Joy? - Ma czas do zachodu słońca.
Tu chodzi o dziewczynę! Anne!
- Są w tunelach. - Kto?
Co?
Kto jest w tunelach?
Nadia i Abdi.
Mają dynamit. Wysadzą wszystko w powietrze.
- Zamknij się! - Trzeba stąd zabrać Joy!
Wyprowadźcie ją!
Idźcie do tuneli. Zabijcie każdego, kto nie jest nasz.
Pójdę z nimi.
Anne...
Rzućcie broń!
Tata?
Gdzie pozostałe ładunki?
Mów, bo on zginie.
Nie rób tego!
Abdi, to ja!
Co, kurwa?
To ja. Na razie.
Francuski dupek szamocze się w mojej głowie.
Pewnie mam tylko parę minut. Trzeba je wykorzystać.
Wziąłeś Haldol.
Zanim ten wał do mnie strzelił.
Powiedziałem mu trochę o listach Lacy'ego,
tylko tyle, żeby mi zaufał.
Macie inne bomby?
- W krypcie i pod posągiem. - Dobrze. Odpalcie je.
- Co zrobisz? - Idę na górę. Masz krótkofalówkę?
Gdy wejdę, detonujcie pierwsze dwie bomby.
Wyprowadzę Chance.
Potem odpalcie to.
Trzeba się spieszyć. On idzie.
Kto?
Szybko! Już!
To ja, Tata.
Co?
- Weź to. - Dziękuję.
Joy!
Abdi, zgłoś się.
Tato, to ja.
Zróbcie to.
Tato...
Teraz.
Mój czas się kończy. To coś w mojej głowie prawie mnie opanowało.
Zasłużyłem, zrób to!
Nadia...
Zrób to.
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
Dzień dobry, skarbie.
PRZYGODY MISERY CHASTAIN
Poczytać ci?
„Misery Chastain
mieszkała w Little Dunthorpe
przez wszystkie 16 lat swojego życia.
Teraz, przed 17. urodzinami,
chciała czegoś więcej.
Little Dunthorpe było małe
i oferowało skromne możliwości.
Kiedyś Misery zastanowi się nad tą ucieczką,
może nawet jej pożałuje. Ale nie dziś,
nie w tę niedzielę, gdy miał umrzeć wujek Percy
i gdy miały się rozpocząć jej przygody”.
Dobrze się zaczyna.
„Tak, moja pani — powiedziała pobladła pani Ramage.
Zabrali Iana do łapiducha. Na pewno już nie żyje”.
„Nie!” — odparła Misery.
Bez strachu, ufając instynktowi...
„Ma pani rację”. „Chodźmy. Żywy czy umarły, przyjmie nas”.
WITAMY W KANADZIE KONTROLA
Skarbie?
trzeba ci czegoś?
- Porozmawiamy o... - Nie.
ZATRUDNIĘ OPIEKUNA DO OSOBY STARSZEJ
No popatrz!
- A Montreal? - To tylko godzinę drogi stąd.
Pacjent leży w łóżku, więc będziemy miały dom dla siebie.
Jak w Dunthorpe.
Jak w książce.
Wszystko wiesz.
Skąd pochodzisz?
Znikąd, córka żołnierza.
Mój ojciec, Panie, świeć nad jego duszą,
jeździł z rodziną po całym kraju.
- Może być? - Doskonale, dziękuję.
Wybierz sobie pokój.
Weź ten obok mojego, skarbie.
Hormony. Jakby zamieszkał w niej ktoś obcy.
„Gregory wrócił z Krymu odmieniony.
Nie tylko z powodu zarostu czy blizny na lewym przedramieniu.
Jego oczy...
nie patrzyły już na Misery,
ale do środka,
na coś, co tylko on mógł zobaczyć,
co zapisały wojna i czas...”.
Pięknie, prawda?
To może być nasze Wesołe Miejsce.
Przy najbliższej okazji kupię ci farbę do włosów.
- Żeby wyglądały jak kiedyś. - Takie mi się podobają.
Dość tego.
Jutro. Będę czekał.
Jutro.
Z kim rozmawiałaś?
- Co? - Rozmawiałaś z kimś przez telefon.
Nie rozmawiałam.
- Czy to... - Co?
Ktoś stamtąd?
Dobrze się czujesz? Za mało leków?
- Nie chodzi o mnie. Z kim rozmawiałaś? - Z nikim!
Co mam powiedzieć?
Annie!
Ten brud nigdy jej nie opuści.
Oczyść ją.
Muszę o coś spytać.
Nie rozmawiałam przez telefon.
Nie chciałaś mówić o tym, co się zdarzyło w tamtym domu.
Ale ja muszę wiedzieć.
Co ci zrobili?
Co on ci zrobił, zanim do ciebie dotarliśmy?
Nie wiem.
Jak to?
Nie pamiętam.
- Nie pamiętasz? - Nie.
Co?
Poprowadzę cię tam, dokąd nie chcesz iść
Masz ochotę?
Nie.
Jak możesz nie chcieć lodów?
Każdy je lubi.
Dobrze.
Smaczne?
Dziwne.
Wsypałaś tam coś?
Lek.
- Jaki? - Haldol.
Co, kurwa?
Moja Joy tak się nie wyraża!
Dałaś mi coś, wariatko?
Myślałaś, że nie wiem?
Moja słodka dziewczynka!
Miałabym nie poznać, że jesteś jedną z nich?
- To ty potrzebujesz leków. - Zamknij się.
Mamo, nie!
Nie jestem twoją mamą.
Przestań! Pomocy!
Trzeba więcej!
Wracaj!
- Myślisz, że możesz zabrać moją Joy? - Czekaj!
Mamo, przepraszam.
Mam nadzieję, że to nie na zawsze, ale teraz muszę odejść.
Wiem, że nie zrozumiesz.
Nie znienawidź mnie. Nie chcę tego.
Przez jakiś czas muszę być kim innym,
bo już nie potrafię być twoją córeczką.
Nie chodzi o Maine.
Niewiele pamiętam z tamtych czasów. I staram się zapomnieć.
Chodzi o coś, co zdarzyło się przed Maine. Przed Ritą.
Jeszcze nie wiem, kim jestem, ale z tobą tego nie ustalę.
Skłamałam o telefonie. Musiałam.
Nie chciałam cię zdenerwować, ale rozmawiałam z prawnikiem
o tym, jak się uniezależnić. Zrobić to, co Chance.
Proszę, nie szukaj mnie.
Sama cię kiedyś odnajdę, obiecuję.
Gdy będę gotowa.
Nigdy bym cię nie skrzywdziła.
Wróć, Joy!
Proszę! Wróć!
Skarbie!
Co się stało?
Wpadłaś do wody.
Omal nie utonęłaś!
Wiedziałam, że mnie uratujesz.
Zamieniamy się, skarbie?
Zamawiam miejsce pasażera!
- Wierzysz, że naprawdę tu jesteśmy? - Jestem podekscytowana!
Spójrz na nich!
- Porozmawiamy z nim? - Może się uda.
On jest taki zajęty wykładami!
- Mogłabym projektować dla niego okładki? - Oczywiście.
- Jestem dość dobra? - Jesteś najlepszą artystką na świecie.
Czy to miejsce jest zajęte?
Oczywiście!
Przepraszam, skarbie.
To nic, mamo. Cieszę się, że jesteśmy tu razem.
Ja też.
Patrz!
Musi ci napisać dedykację.
Zrobi to.
Jestem jego fanką numer jeden.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Karolina Bober