Ulala. Illumination.
A teraz czas na dobranockę.
Dawno, dawno temu był sobie śliczny staw.
Istny raj.
Wszyscy byli tam szczęśliwi.
Może nie wszyscy.
Dwa kaczątka cierpiały na dziwną przypadłość.
Były znudzone.
Pragnęły odkryć, co kryje się poza ich przytulnym stawem.
„Chodź, sprawdźmy to”.
„Tata ostrzegał przed opuszczaniem stawu”.
„Jesteśmy dzielne, silne, lęk jest nam obcy”.
Postanowiły zaryzykować.
Prosto w szpony
drapieżników.
Były otoczone. Uwięzione.
Ale kaczątka się nie lękały.
Mali bohaterowie zaatakowali drapieżników i
zginęli.
Koniec.
To koniec? Nie żyją?
O tak. Nikt nie ocalał.
Ale jak to?
Chcecie szczegóły? Jasne. Najpierw czapla przecięła ich na pół
Chwilunia
Wasz ojciec przekręcił opowieść. Znowu.
Tak naprawdę
czapla zobaczyła, że się zgubili,
więc zaoferowała im swoją pomoc.
Pam, to czapla!
Maniakalny morderca stworzony do pożerania kaczątek.
No dobrze.
Czapla miała je zjeść,
ale rodzice rychło w czas przybyli na ratunek.
Nie. A skąd.
Rodzice dotarli, ale było już za późno.
Oj, Dax. Nie martw się, będzie dobrze.
„Naprawdę, tato?”
Pewnie. Zmiażdżone kaczki też mogą osiągnąć wielkie rzeczy.
O ile zostaną w stawie, z dala od zagrożeń świata,
takich jak czaple, niedźwiedzie, wilki,
burze, cyklony, tornada,
krokodyle i trujące grzyby
- Dobra, chcę do łóżka. - grypa, kacza grypa,
- tygrysy szablozębne - A drugie kaczątko?
- Też zostało zmiażdżone? - wulkany
Nie, spokojnie, Gwen. Kaczątka miały się dobrze.
- Zawróciły w stronę stawu. - Ale przybył inny drapieżnik
I życzył im powodzenia. Koniec.
I tyle.
Dobra.
Dobranoc, mamo.
Dobranoc, tato.
Dobranoc.
Dobranoc, skarbie.
No co?
Po każdej twojej opowieści Gwen moczy swoje patyczkowe łóżko.
Tak? Świetnie.
Czyli nauka nie idzie w las.
Jaka nauka? Aby nigdy nie opuszczać stawu?
Właśnie.
Zaufaj mi. Uczę ją bardzo istotnych lęków.
Wiem, bo radzę sobie z nimi przez całe życie.
Tak jak my wszyscy.
Dobranoc, skarbie.
Dobranoc, słonko.
WYFRUNIĘCI
Na miejsca, gotowi, start!
Dalej, Gwenny. Jazda.
Pokonaj tatusia. Dalej!
Brawo!
Przegrałem.
Tak!
Hej.
A kuku!
Nie!
Hurra!
- Moje! - Jesteś okropny.
- To moje! - Mam ich masę!
Dzięki, tato.
Pamiętajcie, aby zbierać świeże liście.
Dobra, tato.
Ten może być, tato?
Idealny. Szukaj dalej.
Musicie coś zobaczyć.
Coś niesamowitego. Chodźcie. Wszyscy za mną.
- Widzicie, a nie mówiłam? - Tak.
- Czyż to nie piękne? - Boskie.
Widzieliście kiedyś takie kaczki?
No spójrzcie.
Pewnie migrują.
Wydają się takie tajemnicze i egzotyczne.
Ciekawe, skąd przyleciały.
Może się przywitamy?
Pójdziemy? Nie. Spójrzcie na te pióra.
Nie, chcę wiedzieć. Zapytajmy ich.
Mack, chodź.
Nie, dzięki.
No chodź. Nigdy nie poznajemy nikogo nowego.
No dobrze.
Dzieci, chodźmy poznać nowych przyjaciół mamy.
Dzieci?
Niezłe postępy, co?
- Tak. Wiatr w plecy to sztos. - Tak.
- Cześć! - Cześć.
- Witamy w stawie. - Dziękuję.
- Cześć. - Hej.
Fajne pióra.
Nie powinno nas tu być. Tata się wpieni.
To wracaj do rodziców.
Cześć.
- Chodź! - Co ty robisz?
- Nie chcę, aby zabił mnie maniak. - Puszczaj, ty pierzasta kurzajko!
Jestem pierzastą kurzajką? Nawet mnie nie znasz.
Nie! Ona jest pierzastą kurzajką.
Ty jesteś miłą kurzajką To jest kurzaj-kaczką
Żartuję.
Jasne.
Cześć, jestem Kim.
Cześć. Dax. Witam w Jelenim Stawie.
Witam w bla, bla, bla.
Zostańcie tu ze stadem do woli.
Mogę cię oprowadzić.
To w sumie wszystko, ale
Dzięki, ale to tylko postój w drodze na południe.
Spędzimy tam zimę. Wy dokąd lecicie?
Zimujemy tu, aby unikać maniaków zabójców jak twoi
Wybacz. Kurzajka.
Chwila. Nie lecicie nigdzie na zimę?
Nie.
No to polećcie z nami.
Co? Serio?
Tak. Wasze stado może się przyłączyć.
O rety, ale będzie fajowo.
Spodoba wam się migracja. Słońce, piasek.
A lubicie tropikalną żywność? Typu banany?
- Nie - Zasmakują ci.
Potrzymaj. Zapytam tatę.
Tato!
Co się właśnie stało?
Nie wiem, ale nabroiłeś.
Dax! Gwen!
Oszaleliście? Nie możecie tak znikać.
- On mnie zmusił. - Co?
- Rozmawiał z dziewczyną. - Z dziewczyną?
- Gwen! - Tak.
- Powiedział jej, że chce ją poślubić. - Że co?
Nie mówiłem tego.
Twoje oczy tak mówiły.
Tato, on mnie bije!
Hej, dość tego!
Przemoc w rodzeństwie!
Wystarczy.
No cześć. Wielkie witki.
Jest spoko. Zmykamy.
- Mack! - Co? Przywitałem się.
Uśmiechnąłem się. Patrzyłem w oczy. Towarzyskość odhaczona.
Cześć. Ponoć chcecie dołączyć do naszej migracji.
Słucham?
Wracamy na Jamajkę. Byliście tam kiedyś?
Nie.
Coś magicznego.
Jest nawet świecąca laguna, woda w niej ma poświatę.
Rety, chcę to zobaczyć.
No to wszystko ustalone.
Wasze stado do nas dołączy. Będzie super.
Ojej, jak miło z waszej strony.
Chwileczkę.
Zaszło chyba drobne nieporozumienie.
Niestety, jesteśmy zawaleni robotą tej zimy.
Prawda, Pam? Mamy to coś.
No i Potem dzieje się coś innego.
Wiecie co? Nie możemy polecieć.
Ale wy śmiało. Miłej zabawy.
Pozdrów od nas świecące wody.
To może za rok?
Jasne! Za rok!
No to chyba czas na nas.
Miłej podróży!
Dzięki.
Miłego stawu.
Przykro mi, że nie będziesz mieć z nią kaczątek.
Ale to było grubiańskie!
No wiem.
„Miłego stawu”. Kto tak mówi?
Złe wychowanie.
- Nie oni. Ty. - Ja?
Tak, ty.
Dobrze, nieco mnie poniosło.
Ale migracja? Co za durny pomysł.
Jesteś nieznośny.
Dlaczego? Bo znalazłem bezpieczne miejsce, w którym żyjemy szczęśliwie?
Ty jesteś tu szczęśliwy.
Co?
Chcę, żebyśmy zwiedzili świat.
Ja też, tato.
Tak, chcę polecieć na Dżam
Tam, gdzie robią dżemy.
Naprawdę tego chcecie?
- Tak. - Tak.
Naprawdę?
- Tak. - Tak.
A nie remont domu?
- Nie! - Tak. To jest nie!
Wiecie, jakie jest ryzyko tak długiej podróży?
Co za tata bez powodu narażałby swoje młode ptactwo,
aby udać się na karaibskie wakacje?
Taki, który wie, że dzieci powinny poznać świat.
Nie chcę zmarnować życia, bo boisz się opuścić staw.
Nie chodzi o migrację.
Ale o przygodę.
Zobaczenie, co innego może zaoferować nam życie.
Trochę to straszne? Jasne.
Ale chyba warto, prawda?
Nie, Pam. Nieszczególnie.
Czas otworzyć oczy.
Zanim wszystko ci się ulotni.
Chodźcie, dzieci.
Wujku Danie, co ty tu robisz?
Nie wiem. Chyba znów wydryfowałem z gniazda.
Bądź tak kochany i pomóż wrócić. Z lekka popchnij.
Dobrze.
Dziękuję.
Słyszałem waszą rodzinną scysję.
Powiem szczerze
Masz rację.
Serio?
Błagam. Co to za gadka o podróżach?
Nie zadowala nas to, co już mamy?
No tak.
Mamy tu żywność.
Mamy tu staw. No nie?
Tak. Żywność. Staw.
Po co gdzieś lecieć? Trzymaj się swoich przekonań, młody.
Nie zmieniaj się dla nikogo
Właśnie!
- Wtedy skończysz tak jak ja. Szczęśliwy. - Tak.
- Zdrowy. - Tak.
I całkowicie sam.
Tak! Chwila, co?
Zgadza się.
Życie jak ze snu.
To było wyczerpujące.
Odpocznę sobie tutaj.
Pobudka, Mallardowie.
Marnujemy dzień.
Na nogi. Czas ruszać!
Oto śniadanie.
Tato, co ty robisz?
Próbuję wywlec te leniwe piórka z łóżka. Trzeba się szykować.
Szykować na co?
Na nic.
Po prostu na naszą wielką, superową rodzinną migrację.
Co?
Ha! Tego się pewnie nie spodziewałaś.
Mówisz poważnie?
Tak. Podróż w nieznane.
I będę tym zachwycony.
To tak na poważnie?
Dlaczego się pytasz?
- Naprawdę lecimy? - Tak.
Migrujemy?
- Na Jamajkę? - Tak.
- Razem? - Tak.
- My wszyscy? - Tak.
W tym także ty?
Tak, wszyscy migrujemy na Jamajkę. W jakim języku mnie zrozumiecie?
Dzięki, tato.
Nie ma za co.
Wiedziałam, że masz jeszcze w sobie ducha przygody.
Chwila, chwila!
Wujku Danie! Też lecisz!
- Gwen, nie. - Nie.
Lecimy na Jamajkę.
Nie sądzę, młoda.
Proszę, wujku Danie.
E tam.
Szkoda, że nie chce lecieć. Zapytaliśmy. Co poradzić?
Chodźmy.
Proszę.
Pięknie proszę?
Jasne. Jej przecież nie odmówię.
Spójrzcie, jaka jest słodka.
Tak! Wujek Dan leci!
- Nic z tych rzeczy. - Wujek Dan.
Wujek Dan.
To tak na serio?
Wujek Dan.
- Czyli ja. - Wujek Dan.
Tak!
Hurra.
Zaczęło się. Ostateczna kontrola.
Skręt sterówek?
Prawidłowy.
Rozstaw skrzydeł?
Prawidłowy.
Głowy w trybie odlotu?
Prawidłowe.
Lecimy.
O tak!
Tak!
Dobra, dość wygłupów.
Formacja V.
- Spójrzcie na mnie! - Dzięki, tato!
Ale odlot!
Czas przywyknąć.
Dziwne.
Mój wewnętrzny kompas wyszedł z wprawy, ale wiem, że lecimy na południe.
Tak, ale dlaczego jako jedyne ptaki lecimy w tę stronę?
Dzieci, spokojnie. Będzie dobrze.
Jesteśmy tu razem. Przeżywamy przygodę.
Obiecałam przygodę i wywiązałam się z tego, prawda?
Nie przetrwamy, prawda?
- Wujku Danie! - Mnie możesz powiedzieć.
Jestem dużym chłopcem. Dużą kaczką.
Nie, wujku Danie. Będzie dobrze.
Prawda, Mack?
Cóż
No tak. Mama ma rację.
Jak fajnie.
Zapamiętamy to na długie lata.
Będziemy wracać pamięcią i się śmiać.
Czapla!
Ta z opowieści taty.
Mistrzyni mordowania kaczek.
Bez paniki. Czaple nie widzą nieruchomych ofiar.
Witka, małe kaczki.
Blefuje.
Powiedzcie mi.
Co taka miła rodzina krzyżówek robi tutaj,
zziębnięta i mokra?
Nic. U nas wszystko dobrze.
Milutko nam tutaj.
- Nie zamarzacie? - A skąd.
- Chodźcie. - Ale Nie.
Pozwólcie, że Erin zajmie się wami w swoim przytulnym gnieździe.
Do środka. Hajda!
Harry!
Harry, zobacz, co znalazłam.
Miłą rodzinkę podróżnych krzyżówek.
Krzyżówek.
Miło było was poznać.
Pa, pa.
Spieszy się wam?
Nie chcemy się narzucać.
Chyba jesteś zajęta rozkładaniem się.
Wcale się nie narzucacie.
A może czaple nie są was godne
krzyżówki?
A skąd! Chętnie zostaniemy.
Cudownie! Uszykuję wam łóżko.
One rozrywają na strzępy i zjadają?
Danie!
Nie wiem, jaką mają metodę.
- Przymknij się. - Obudźcie mnie, gdy zechcą mnie pożreć.
- Co? - Co robisz, Pam?
- Nie wiem. Nie chcę ich urazić. - Nie widzisz, że chcą nas zjeść?
- Nie chcę być pożarta. - Nie zje nas, nie ma zębów.
Może potnie nas na kawałki?
Nie chcę być pocięta na kawa
Słucham?
To do nas?
Mówiliśmy, że macie przytulne gniazdo.
Prawda, dzieci?
Dziękuję.
Wprowadziliśmy się tu kilka lat temu.
Swego czasu też ciągle migrowaliśmy. Tak jak wy.
Harry był wielkim podróżnikiem,
a przy tym brutalnym drapieżcą.
Dziobnięcie znienacka i łapał każdą ofiarę.
Stare, dobre czasy.
Teraz Harry jest zbyt stary.
To ja sprowadzam jedzenie do gniazda.
Ale cóż, pewnie jesteście wycieńczeni.
Oto wasze łóżko.
Ani myślimy w tym spać.
To nasze najlepsze łóżko.
Jest idealne. Dziękuję.
No super.
Miłe w dotyku. Wygodniejsze od naszego gniazda.
No jasne.
Jest też bardziej tłuste.
Ostatni gość chyba wciąż tu jest.
Martwy.
Dziękuję.
Nie ma za co, skarbeńka.
Dobranoc, pchły na noc.
Już po burzy. Chodźmy.
Dzieci, pobudka.
- Pam, musimy ruszać. Już. - Co?
A co z wujkiem Danem?
Bez obaw. Wstaną i zjedzą go. Da nam czas, aby ich zgub
Wstałaś.
I patrzysz się na nas. Bonus.
Nie trzeba było wstawać z łóżek.
Drapieżnicy lubią żywić się nocą.
- Wara od moich dzieci! - Zróbmy to szybko!
Uciekać, dzieci!
Dajcie mi je!
- Harry! Złap je! - Nie!
Nie, proszę!
W stronę drzwi!
Dalej!
Hej!
Łapy precz!
Już dobrze, dzieci.
Stójcie spokojnie.
Nie, nie, nie.
Nie jedz nas. Co z naszym pierzeniem?
Pięknie proszę?
Obiecuję, że to nie zaboli.
Nie!
Mam was!
Chciał was połknąć w całości.
Zła ryba.
Zła ryba!
Uratowałaś je?
To nic takiego.
No i mamy śniadanie na rano.
Prawda, Harry?
No to kładźcie się lulu.
Na pewno musicie już lecieć? Będę tęsknić za waszymi dziećmi.
Są przesłodkie.
A jak dobrze smakujecie!
Może was zjem.
Żartuję!
A może nie?
To dowcip!
Jakie to zabawne.
Dobra, czas na nas.
Dzięki za wszystko.
Do widzenia.
- Buziak pożegnalny dla Harry’ego! - Nie, wyślij mu całusa.
Nie, nie musisz podchodzić. Jest dobrze.
Pa, Harry. Wielkie dzięki.
Nie zapomnijcie nas odwiedzić w drodze powrotnej.
Szalona noc, co?
Tak.
Ta patelnia to była jazda!
O rany! Z martwą rybą w środku!
- Martwa ryba. - Straszne.
Co nie? Ale urocze ptaszyska.
No, przeurocze.
Hej, wzlećcie wyżej.
Musicie to zobaczyć.
Hej, Dax, przeżywaj przygody tak, żebym cię miał na widoku.
- O tak! - Dalej, spróbuj, tato!
Całkiem fajnie, ale chyba należałoby wrócić
Nie bądź takim sztywniakiem!
Tak!
Hej!
A kuku!
Tato!
Uważajcie!
Hej!
Mam cię!
Fajna zabawa. Polećmy niżej, zanim się zgubimy.
Błagam, tato. Jeszcze trochę.
Prosimy!
Dobrze, jeszcze trochę.
Co to jest?
Nic wam nie jest?
Super! Ale odlot. Chcę jeszcze raz.
Tak!
Matka. Gdzie jest wasza matka?
Pam?
To nie jest wasza matka.
Tu, na górze!
Wzlećcie tu. Stąd jest o wiele lepszy widok.
Pam! Jesteś ranna? Boli cię?
Nic mi nie jest.
Twoje imię? Ile pokazuję piór?
Mam się dobrze.
Dzięki niebiosom.
Dobra.
Chodźmy.
Szykujmy się do startu, aby stąd
wylecieć.
Co to za miejsce?
Nie wiem. Po raz pierwszy polecieliśmy tak daleko.
Wujku Danie, byłeś tu kiedyś?
Wujku Danie?
Halo tam?
Ktokolwiek?
Nie lubię wysokości.
Wujku Danie?
Tak, to ja! Wujek Dan!
Wujku Danie!
Cóż, miał dobre życie.
Co?
- Lecimy po ciebie! - Chciałby, abyśmy kontynuowali bez niego.
W tym aspekcie był wyrozumiały.
No cześć.
Paszoł won!
Gołębie.
Złazić ze mnie!
Wujku Danie!
- Wujku Danie! - Gdzie jesteś?
- Wujku Danie? - Może coś zjadło wujka Dana?
Uwierz, nikt nie chciałby zjeść wujka Dana.
Wujek Dan.
Złazić ze mnie!
Już pędzę!
Zaczekajcie!
Odejdźcie ode mnie! To moja kanapka.
Polizałem ją! Wara, jest cała w kaczej ślinie.
- Wujku Danie! - Skrzydła precz od wujka!
Dax! Gwen! Zaczekajcie!
Won od mojej rodziny!
Cofnąć się!
Zmiatać stąd, wy śmieciowe, śmieciowe szkodniki!
Kto to powiedział?
Pytam, kto to powiedział?
Podejdź tu, prostaku.
Powtórz to.
Którą część?
„Śmieciowe, śmieciowe szkodniki”.
Dla jasności, chciałem rzec: „śmieciowe szkodniki”.
Nie mówię, że tak należy,
ale nie chciałem podkreślać śmieciowego aspektu.
Wy kaczki przyprawiacie mnie o mdłości.
Ludzie cały dzień was karmią w parku,
ale to wam nie wystarczy. Nie, nie, nie.
Wkraczacie na nasze terytorium.
Kradniecie nam jedzenie.
A potem nas obrażacie?
- Co? Nie, ja - Imię!
E, Mack.
Cóż, „E, Mack”,
jestem Ćmok,
przywódca tej pracowitej zgrai ptaków, którą nazwałeś szkodnikami.
No dobra.
Słuchaj, Ćmok
Jak mnie nazwałeś?
Wybacz, nie masz na imię Ćmok?
Tak. To moje imię. A co?
To posłuchaj, Ćmok
Jak mnie nazwałeś?
Przepraszam. Wszyscy słyszą „Ćmok” czy
Co ty Co?
Dobrze. Zaszło chyba drobne nieporozumienie.
Przepraszam. Mogę przejść?
Dziękuję. Dobra.
Jestem Pam. Dzielę z nim życie, więc aż za dobrze wiem,
jakie bzdury umie wygadywać.
To prawda. Dobrze wie.
Zapewniam, że nie chciał źle.
W podzięce za waszą wyrozumiałość
może podzielimy się kanapką? Pół na pół.
80-20.
60-40.
- 70-30. - 65-35.
- 68-32! - 67-33!
Umowa stoi.
Wujku Danie, podziel kanapkę.
Spróbujemy znów pół na pół?
Wujku Danie!
Już dobrze!
Ciebie lubię.
Dziękuję, Ćmok.
Wybacz to ścieranie się na pióra, ale
czasem bywam nadwrażliwa.
Gołębie też mają wielkie serca.
Prawda, chłopaki?
No jasne.
Chcemy być kochani.
I szanowani.
Właśnie.
Cokolwiek wam trzeba - i to bez wyjątku -
Ćmok załatwi.
Serio? Bo całkowicie się zgubiliśmy.
Zmierzamy na Jamajkę.
No jasne. To w Queens?
Bardziej na południe. Karaiby.
Ta Jamajka.
Mój ziom zna to miejsce jak własne skrzydło.
Pomógłby nam?
No tak.
Źle znosi rozmowy na ten temat, ale na pewno będzie spoko.
Dalej, gołąbeczki, dzień ucieka.
Tędy.
Rety, mamo. Wymiatasz.
Tak.
60-40!
70-30!
60000-3500!
To ty umiesz być taka twarda?
A co, Mack? Nie wiedziałeś?
Nie, ja
Jasne. Bardzo dobre.
Dobra.
Dobra, prostaczki, w drogę.
Serio? Nie przelecimy znów przez tę szaloną miejską pułapkę śmierci.
Bez przesady. To nic takiego.
Trzymajcie się mnie i wszystko będzie dobrze.
Nic mi nie jest. Serio, nic!
Bosko.
Nic mi nie jest. Wciąż.
Damy radę.
Chybiłeś, autobusie!
Może nie za blisko mnie.
Proszę, moja księżniczko.
Dziękuję!
Gwen! Złapię cię!
Patrzcie, jest!
Jamajka!
JAMAJKA BLIŻEJ, NIŻ MYŚLISZ!
SKOSZTUJ DOSKONAŁOŚCI
Co?
Dotarliśmy.
Dobra, więc
Gdzie ten gość?
Co to jest?
Nie przejmuj się tym.
Ale ostrzegam.
Właściciel Delroya to Chef.
C-chef?
Tak, C-chef.
Taki drapieżnik, który cię nie zjada,
tylko karmi tobą bardziej leniwych drapieżników.
Tędy.
Idź przodem.
Hej.
Droga wolna.
Delroy! Jak leci?
Kopę lat. Dobrze wyglądasz. Przybij piórka.
Jest ze mną miła rodzinka krzyżówek. Mają do ciebie pytanie.
Panie Delroy,
miło cię poznać.
Znasz drogę na Jamajkę?
Czy znam drogę na Jamajkę?
Jak mówiłem, to jego czuły punkt.
Wychował się tam.
Co się stało?
Chef porwał go w środku nocy.
Następnego dnia stary Del zamienił wolność na klatkę.
D, powiedz im, jak tam trafić.
Lećcie do dużego, zielonego posągu.
Pięć kilometrów na południe, na wschód półtora.
Na zachód 15, potem na południowy zachód półtora.
Na płd.-płd. wschód trzy
i płd.-płd. zachód resztę drogi.
Lećcie, aż nie ujrzycie roztańczonej mgły na szczycie pięknych, błękitnych gór.
Nie sposób przegapić.
Nie. Nie płacz, Mistrzu. Już dobrze.
- Nie chcieliśmy cię zdenerwować. - Jamajko!
Tęsknię za rodziną.
Devon. I tyci Donnie.
Dolores. Didi. Winston!
To mój kuzyn.
Tato!
Chyba go tu nie zostawimy?
Jest taki ściśnięty w tej klatce.
Śmiało, dmuchaj.
Dmuchaj.
Nic nie zrobimy, Dax.
Możemy dorwać klucz.
Młody, to niemożliwe.
Dlaczego? Gdzie jest?
Tam na dole.
Chef cały czas trzyma go przy sobie.
Uwierzcie, że wolicie unikać tego szaleńca.
Jak was złapie, zamieni w kaczkę l’orange.
Co to kaczka l’orange?
Ty z l’orange na wierzchu.
Wiecie co?
Spokojnie, ja go chwycę.
- Co? Nie! - Tato, w porządku. Ogarnę to.
Nie, nie ogarniesz.
Może i lękasz się wszystkiego na świecie,
ale ja nie muszę.
Dobra, wiesz co?
Polecę po klucz.
Super. Idę z tobą.
Nie, zostań.
Tato!
Zostań tu.
Źle!
Jak leci?
Co tu robisz? Miałaś zaczekać.
I zostawić ci całą frajdę?
Chodźmy.
Tam.
Masz. Złap mnie za ogon, a ja chwycę klucz. Szybko.
- Pam, zobacz. - Już prawie.
- Pam. - Zaraz.
- Pam. - Nieco bliżej.
Pam!
Mam go.
Pam!
W nogi!
Kaczka l’orange!
- Ojej. - Co?
Wtorki z salsą.
- Jesteśmy skończeni! - Bez paniki.
- Nic nie poradzę. To mnie uspokaja! - Przeżyjemy to, jasne?
Bądźmy optymistami.
Jak chcesz być teraz optymistką?
Nie wiem.
Ale panika nie pomoże nam stąd wyjść!
- To jest to! - Co jest to?
Cokolwiek robisz, rób tak dalej!
Czyli tak?
Tak, to działa.
Damy radę.
Teraz za mną.
Tato, mamo, byliście nieziemscy.
Dzięki, ale trochę się śpieszymy.
- Pam, klucz! - Masz.
To do dzieła.
Chyżo, chyżo!
Bardziej w prawo i przekręć.
- W moje prawo. W dół. - Mack!
- Nie, pchaj. - W prawo.
- Właśnie. Nie. No dalej! - Pchaj!
- Mam to zrobić? - Pchaj!
Co się stało?
Chwila, gdzie
Gdzie jest klucz?
Połknąłem go.
No to kicha.
- Wypluj! Musisz go wypluć! - Robi się.
Dajesz!
Jest bardzo blisko.
Wygląda na rozwścieczonego.
- Wypluj go już! - Nie.
Pośpieszcie się.
Dobra, dzieci. Razem!
Wypluj go!
To nie działa.
Pożeracz ptaków nadciąga!
Mam go!
Jestem wolny!
Ya man!
Hurra!
Udało się!
Dziękuję!
Daliście radę. No nie wierzę.
Byłem w klatce. Było, minęło.
Byłem w, jestem poza.
Dzięki wam. Wszystkim!
Ale ty
Ty dzika kaczko!
Nie znam ja odważniejszej kaczki.
Nie jestem wcale
- Nie jestem wcale odważny. - Co? Znałeś ryzyko, ale i tak poszedłeś.
Jak byś to nazwał?
No masz rację.
Inaczej nie da się mnie określić.
Słyszeliście? Nazwał mnie odważnym.
Chceta polecieć na moją wyspę?
To zaszczyt móc tam z wami pofrunąć.
Zrobiłbyś to?
Dla was ja zrobiłbym wszystko.
Bo mogę robić, co chcę!
Mogę polecieć tutaj. Albo tutaj.
Wolny jak ptak!
Jasne.
Bo jestem ptakiem!
Nie myślałam, że to powiem,
ale kawał ptaka z ciebie.
Dzięki, Ćmok.
Też jesteś spoko.
Parę łezek mi się uroniło.
Won, szalone kaczki. Spadać mi stąd!
- Pa, Ćmok. - Pa, pa.
- Pa, dzięki za wszystko. - Dziękuję.
Na razie, Ćmok.
Nie zapominaj, skąd miałeś kanapkę.
Pa, pa, prostaczki! Kocham was!
WITAMY W SŁONECZNYCH POLACH
Nie wierzę! Za parę godzin dotrzemy na wybrzeże.
Hop siup przez ocean i będziemy w mojej ojczyźnie.
Delroyu,
to prawda, że na Jamajce morze nocą świeci?
Brzmi to magicznie.
Słyszeliście o tym?
Czegokolwiek się tam spodziewasz
to będzie nawet lepsze.
Jamajko, wracam do domu!
- Wracam, wracam - Mamo?
Wracam do domu
Muszę siusiu. Już teraz.
W porządku. Rób to podczas lotu.
Tutaj? Ale każdy może mnie zobaczyć.
Nikt nie patrzy. Polecę przed tobą.
Co się dzieje?
Mały problem z dwójeczką.
- Wszystko dobrze? - Tato! Nie patrz!
- Ups, wybacz. Moja wina. - Co ty robisz?
Mamo, nie dam rady tutaj. Możemy wylądować?
Nie. Jesteś na tyle duża, aby to robić w locie.
Stres jest za wielki. Plus, to ohydne.
Wcale nie. Jesteśmy ptakami.
Każdy robi to w locie.
A jeśli ktoś patrzy na dole?
Nikt na nas nie patrzy.
Nie wylądujemy. Nie ma mowy, abyśmy lądowali.
Na pewno nikt nie patrzy?
Gwen Mallard, rób, bo polecimy bez ciebie.
- Dobrze już. - Bez problemu załatwiłaby sprawę w locie
- Odpuść jej. - a tkwimy tutaj.
Czy ktoś ma miękki mech?
Użyj liścia!
Ktoś się patrzy! Tam!
- Ktoś się patrzy! - Gdzie?
Za mną. Trzymamy się blisko siebie.
Serio, tato?
Fajowo.
Spoko podejście, kaczy ziomie.
Wy tam.
Tu na pewno jest bezpiecznie?
Bez obaw. Ta dzika kaczka odkrywa prawdę o swojej duszy.
Podążajmy za nim.
Na wszelki wypadek wysuń szpony.
Kaczki chyba nie mają szponów.
Teraz wyciągnijcie plecy
i wysuńcie skrzydła ku niebu.
Wdech.
I wydech.
Doskonale, klaso.
A teraz pozycja jaja.
Wykluwa się nowo narodzony kwak.
Kwak.
Doskonale. Jeszcze raz.
Kwak.
Jeszcze raz.
Kwak.
Jeszcze raz.
Co tu się dzieje?
Goście!
Bracia! Siostry! Stonujcie entuzjazm.
Nie chcemy przecież wystraszyć gości.
Witam, przyjaciele. Jestem Gugu.
Zapraszam w nasze skromne progi.
Progi? Co tu się dzieje?
To poranne ćwiczenia odprężające.
Szykujemy się w oczekiwaniu, aż chwalebni Earl i Maja
otworzą nam bramy do raju.
Macie szczęście, przybyliście w samą porę.
Przyjaciele
witam w Ogrodach Harmonii.
Nie rozumiem, to
Raj dla kaczek? No, w sumie.
BUFET
Idealnie.
Przybyliście w rajskie miejsce, moi przyjaciele.
Tu ludzie nie szczędzą środków, aby zapewnić nam dobrobyt.
Właśnie skończyli nowiutką ślizgawkę.
Śmiało, korzystajcie.
Cieszcie się tym miejscem, dopóki chcecie.
Chyba można tu spędzić popołudnie.
- Proszę. - No, tato.
Dalej, zostańmy.
Nie, nie, nie.
Nie możemy tu zostać
bez spędzenia pamiętnych chwil!
Idźcie i dobrze się bawcie.
Hurra!
- Ślizgawki, nadciągam! - Czekaj!
Śliskie ślizgawki!
Hej.
Nadpływa morski smok!
- Dorwiemy cię! - Zgnieciemy twoją mordkę morskiego smoka!
Morski smok jest głodny.
Trzeba zgładzić morskiego smoka!
- Gwen! - Ostrożnie z tym.
Trzeba go zgładzić delikatnie.
Serio? Dobra.
Wujku Danie!
Też chcę się pobawić.
Morski smok musi odpocząć.
Gwen!
Bracia, siostry. Świetne wieści!
Earl i Maja biorą nas na wycieczkę.
Cóż za emocje. Rozkosznie.
Szybko, już czas!
Nie chcecie tego przegapić. Wszyscy za mną!
Nie, nie, nie!
Już się nie mogę doczekać!
- Gugu! Stój! - O co chodzi, przyjacielu?
Chef
Chcecie dołączyć?
- To chodźmy. - Zatrzymaj się.
- Kto ostatni, ten kwoka! - Gugu! Stój!
Klęknij, morski smoku! Klęknij!
- Gugu! Stój! - Gwenny. Nie
- Nie bij ojca. - Co?
Nie bijemy tatusiów.
Dokąd idziesz?
- Delroy jest teraz morskim smokiem. - Jasne. Będzie bosko.
Twoja kolej!
Nie, nie, nie. Tylko delikatnie.
Gwenny, miało być delikatnie!
Zabierze was do swojej kuchni. Nakarmi wami ludzi.
Z pomarańczami.
Co się dzieje?
Tato, Chef wrócił!
ZIELONE NIEBO
Earl i Maja oddają kaczki Chefowi, a ten je gotuje!
Że co przepraszam?
Dax, wracaj do mamy. Załatwię to.
Nie, pomogę!
Natychmiast do mamy!
- Gugu, nie wsiadaj do ciężarówki. - To dla ciebie nowość.
To jest dziwne, pokręcone.
Nie rozumiesz? To pułapka! Musisz wyciągnąć kaczki.
Zejdźcie, jeśli nie chcecie, aby was ugotowano!
- Ugotowano? - Co to?
Szybko! Zanim wróci.
Puszczaj!
- Earl i Maja to nasi przywódcy. - Dax?
- Robią nam masaż. - Dax!
Musicie uciekać! Teraz!
Pam! Chef!
Co?
Musimy stąd wiać! Skrzydła w ruch!
Lećmy.
Dajemy! Raz, dwa!
Startujemy!
Dax, na plecy!
Szybko!
Musimy odpocząć.
Za mną.
Nic wam nie jest? Co się stało?
- Mamo, zbliżał się - Już ci mówię.
Kazałem mu się schować, a on prawie dał się zabić.
Tato, próbowałem pomóc.
Nie potrzebuję twojej pomocy. Tylko żebyś mnie słuchał!
Rozumiesz mnie?
Słuchaj.
Pozwól dorosłym to rozgryźć, a wy
Chodźmy spać. Przyda nam się odpoczynek.
Gwen, wystraszyłaś mnie.
Wyglądasz na wściekłego.
Trzeba cię przytulić.
Nie, nie trzeba.
Tylko Żadnego tulenia.
Nie walcz z tym. Poprawi ci to humor.
Puścisz mnie już?
- Lepiej ci? - Nie.
Jeszcze nie zaskoczyło.
- A teraz? - Nie.
Teraz?
- Teraz? - Nie.
- Trochę? - Ani tyci.
Poczułam coś.
Nie!
Och nie! Wrócił! Ratuj się, która kaczka może!
- Dzieci! - Dax! Gwen!
- Mamo! Tato! - Nie, nie, nie.
- Nie! - Dax, Gwen, nie zbliżajcie się!
- Uciekajcie! Już! - Ukryjcie się, dzieci!
- Nie, nie. - Nie!
Mamo, tato, nie!
- Dzieci! - Nie!
Nie!
On ugotuje mamę i tatę, prawda?
Po czym wróci po nas.
I nas też ugotuje!
Dlaczego nie smakujemy okropnie?
Gwen, nie poddamy się.
Coś wymyślimy.
- Tak? - Tak. Musi być sposób.
Ale jaki?
Nawet nie polecisz.
Jesteśmy zgubieni.
Gwen, jesteś genialna.
Naprawdę?
Dziś nas nie ugotują!
Dalej, Pam.
Pam?
Nie ma już nadziei.
Co? Wciąż tli się iskierka.
Poradzimy sobie.
Straciliśmy je.
Straciliśmy dzieci. Miałeś rację.
Nie należało opuszczać stawu.
Dość już. Nie jesteś sobą.
Jesteś tą żądną przygód, odważną.
Nigdy się nie poddajesz.
I nie poddałaś się, jeśli chodzi o mnie.
Dalej.
Nie raz i nie dwa wykazałaś, że gdy brakuje nadziei,
musimy być
Optymistami.
Tak. Ty i ja odzyskamy teraz dzieci,
aby dokończyć tę szaloną, cudowną przygodę.
Pokażemy im, że w obliczu zagrożenia
nie uciekamy od niego.
Trzeba się postawić.
Właśnie! Zobacz, Pam
Może się udać.
Mack.
Może się udać.
- Chodźmy. - Dobrze.
- Lewa. Nie, prawa. - Ty samą lewą.
Ty ruszasz lewą. W gorę.
- Tylko ustaw - Dobra Nie
- Ej, tutaj. - Hej!
- Tu. Ya man. Razem. - Róbcie to razem.
Co?
Razem!
Więziłeś mnie przez lata,
teraz chcesz mi ugotować przyjaciół?
Wystarczy!
Czas na odwet!
Odwet!
Tak!
Załadunek.
Smacznego.
Mack!
Co?
Nadlatujemy!
Dax!
Mamy to pod kontrolą.
Damy radę.
Mamo!
- Dzieci! - Och, dzieci.
Ya man!
Ej tam!
Delroy! Udało ci się!
Żyjecie!
Jak się cieszę, że was widzę!
I ciebie!
Przebrany na podróż na Jamajkę! No popatrz!
No to śmigamy! Dalej!
Już niedaleko. Czuję to w piórach!
Dobra, nieco się zgubiliśmy.
Pewnie przeoczyłem jakiś skręt.
Bez obaw!
Wystarczy wrócić do dużego, zielonego posągu.
Pam?
Woda!
Świeci się.
Świeci się. To była prawda.
Woda się świeci.
Tato.
Spójrzcie.
Dotarliśmy.
To jest Jamajka.
To na co czekasz?
Prowadź.
Gwen, ostateczna kontrola, proszę.
Tak jest, kapitanie.
Skręt sterówek?
Prawidłowy.
Rozstaw skrzydeł?
Prawidłowy.
Głowy w trybie polotu?
- Trybie odlotu. - Trybie odlotu?
Prawidłowe.
Lecimy!
Tak! Naprzód!
Tak!
Spójrzcie na mnie!
O tak!
Wróciłem!
Devon! Didi!
Delroy.
- Winston! - Delroy!
Rany.
O tak!
Ja cię.
Hej.
Zmieniliście zdanie.
Lepiej późno niż wcale.
Kim!
Dax! Dotarłeś.
Ja cię. Masz śliczne skrzydła.
Dzięki.
Dax powtarzał twoje imię przez sen.
- Delroy! - Jestem w domu!
Co?
Dziękuję.
Za co?
Za otwarcie mi oczu.
Wujku Danie!
NA WIOSNĘ
Pięknie proszę?
Nie, Gwenny, nie możesz zabrać Tutusia do domu.
Ale Tutuś bardzo chce.
Nie, nie, nie.
Chyba już czas go puścić.
Dobrze, skarbie?
Dobrze.
Gotowi na lot?
Chwila, a gdzie jest wasz ojciec?
Hej!
Spotkałem ptaki. Totalnie się zagubiły.
Obiecałem, że pomożemy im wrócić. Co wy na to?
Dzień dobry.
- Cześć. - Hej.
Mack, wiesz, że pingwiny są z bieguna południowego?
Wiem! Czy to nie super?
- Lecimy na biegun południowy! - Tak!
Nie, ja nie lecę. W życiu.
Proszę, wujku Danie.
Proszę?
- Proszę? - Proszę?
Proszę?
No dobra.
Lecimy na biegun południowy.
- Tak! - Tak!
Dalej, Pam. Lecimy na biegun południowy.
Stworzyłam potwora.
Omówmy trasę.
Sugestia: Kostaryka, Panama, Amazonka.
Inne pomysły?
Chcę zobaczyć Titicacę.
Titicaca! Super. Dax?
WYFRUNIĘCI
Napisy: Przemysław Stępień