"JEST CAŁKIEM MOŻLIWE, ŻE POZA NASZĄ PERCEPCJĄ
UKRYTE SĄ NOWE ŚWIATY, O KTÓRYCH ISTNIENIU NIE MAMY POJĘCIA"
NOWY ŚWIAT
Diablos!
NASZ ŚWIAT
Siły Bezpieczeństwa ONZ
Szerokość 33º 56' 2.54'' Płn. Długość 67º 42' 12.35'' Wsch.
Falcon, tu drużyna Bravo.
Słyszysz?
Nadciąga burza. Zła widoczność. Prosimy o natychmiastowe wsparcie.
Falcon, mamy towarzystwo. Natychmiast wyślijcie wsparcie.
Falcon, tu Bravo. Natychmiast wyślijcie wsparcie.
Pani kapitan.
- Marshall. - Link znalazł coś 0,5 km stąd.
- Drużyna Bravo? - Chyba tak.
Axe i Steeler - do pięćdziesiątki.
- Tak jest, szefie. - Dobra, moje panie. Szykować się.
Jest kobietą, a w jej ustach to brzmi jak obelga.
Przywyknij do tego.
Kapitanie. Widzisz te słupy?
Widzę.
Wiesz, co oznaczają?
Jestem rangerem, a nie archeologiem.
Zrozumiano.
Axe!
- Co? - Czego słuchasz?
George'a Jonesa.
A kto to, do diabła?
- Jesteś ignorantem, Steeler. - Oczywiście.
Marshall, ale masz refleks.
To już piętnasta.
- 15 trupów. - Nie biorę jeńców.
- Link. Co znalazłeś? - To drużyna Bravo.
Tylko że ślady się tutaj kończą.
Czym jechali?
Mieli Humvee z karabinem maszynowym i Mat-V.
To 10-tonowy wóz opancerzony. Nie mógł zniknąć bez śladu.
Szefie, mamy coś.
Coś się zbliża. Na twojej 12:00.
- Skąd się to wzięło? - Po prostu znikąd.
Drużyna Bravo zgłaszała burzę.
- Wróg działa pod jej osłoną? - Może to zasadzka?
Nie sprawdzajmy.
Pełna gotowość.
Jeśli ta burza skrywa wojska wroga, może być ostro.
Przyjąłem.
Marshall. Co ty robisz?
Jeśli odstrzelą mi głowę,
będzie wiadomo, kim jestem.
Hardkorowo, brachu.
Szlag!
To cholerstwo jest blisko!
Link! Widziałeś kiedyś piorun z tak bliska?
Nie. Nigdy.
Ale w tej stalowej puszce, trzymając metalową broń,
czuję się całkiem bezpiecznie.
Dash! Na twojej 12:00! Patrz na te słupy!
Co to jest, do diabła?!
- Uwaga! - Szlag!
Trzymajcie się!
Cholera!
Gdzie, do diabła, jesteśmy? I co z burzą?
Co to było?
- Hej! - Patrzcie!
Nic ci nie jest?
Przeżyję.
Może trafił nas piorun?
- W porządku, Steeler? - Jak nigdy.
Skąd się wziął ten piasek?
Coś z tym jest nie tak.
Co to jest, do diabła?
Na tej mapie nie widzę żadnych konstrukcji ani gór.
Według tej mapy...
najbliższe wydmy są 20 kilometrów stąd.
- Jak to możliwe? - Gdzie jesteśmy?
- Jak mogliśmy tak zboczyć z trasy? - Nie wiem.
Axe, utwórz na wydmie punkt obserwacyjny.
Tak, szefie.
Steeler!
DPV jeździł w gorszych warunkach.
- Marshall? - GPS się sfajczył.
Radio i satelita - tylko szum. Nawet kompas padł.
- Pewnie od pioruna. - Co chcesz zrobić?
Kierujmy się według słońca.
Wrócimy do bazy. Choćby na piechotę.
- To daleka droga. - Po drodze złapiemy łączność.
I wezwiemy wsparcie. Helikoptery. Może wozy.
- Nieźle. - Znów w akcji.
Szefie...
- Ślij wiadomość. - Musisz to zobaczyć.
Uzbrojony DPV i Mat-V.
Drużyna Bravo.
Formacja V. Naprzód.
A co z nimi?
Gdy będzie łączność, zgłosimy, że są ciała do zabrania.
- Co ich zabiło? - Miotacze ognia.
Nie sądzę.
Miotacz nie spali tak człowieka.
Nawet napalm tak nie pali.
Pani kapitan.
To szkło.
- Szkło? - Stopiony piasek zamienia się w szkło.
Jak można stopić piasek?
Nie wiem.
To gówno przerasta moje kwalifikacje.
Bronili się.
Zostało dużo łusek.
Nikogo nie trafili. Nie ma ciał.
Może tamci zabrali ciała ze sobą?
Widziałem takie akcje.
Tak, ale to nie wszystko.
Co widzisz, Link?
Nic.
Żadnych śladów.
Ani śladu po tych, którzy to zrobili.
Spadamy stąd! Jazda!
Dark Star do Falcona, odbiór.
Szlag. Piorun rozwalił elektronikę.
Nie tylko elektronikę.
- Jak to? - Coś tu jest nie tak.
Nic tu nie gra.
Ten piorun… coś z nami zrobił.
Kapitan wie, co robi.
Mówią, że w armii płacą całkiem niezły żołd.
Dają ci 100 dolców, a odbierają 99.
Och, tak chcę jechać do...
Lecz mnie nie puszczają...
...do domu.
Mówią, że w armii całkiem niezłe buty dają.
Prosisz o rozmiar 11, a dostajesz rozmiar 9.
O rany, tak chcę jechać, lecz mnie nie puszczają...
Jezu.
To chyba dinozaur, co?
Widziałem dinozaura w muzeum.
Nie był tak wielki.
Wróg na 12:00. 300 metrów.
Wstrzymać ogień! Wstrzymać ogień!
Co się dzieje?
To tylko kreda.
Szefie!
Diablos.
Na naszej 6:00!
Co to jest, do diabła?
Link! Wracaj do wozu.
Dash, Steeler, jazda!
Ognia!
Dogania nas!
Przywaliło cię.
- Wyłaź! - Nie da rady! Jeden...
- A niech mnie... - ...dwa, trzy...
Ognia!
Daj rękę!
Dash! Ruszaj!
Próbuję!
Steeler!
Ruszył!
Marshall! Wsiadaj!
Dawaj, zuchu!
Daj rękę.
Do środka.
Link! Dawaj granatnik RPG!
O Boże.
Odwrót!
- Chodź. - Wycofujemy się! Kryć się!
Kapitanie!
Dawaj!
Szybko, szefie!
Osłaniam was! Dalej!
Przeładowuję!
Co to było? Co to jest?
Mówiłam ci, że ten błysk gdzieś nas przeniósł.
Musimy wrócić do domu.
- Milczeć, sierżancie Davis. - O Boże. Umrzemy tu.
Zamknij się - to rozkaz.
Widziałeś, co zrobił ze Steelerem i Axem?
Dash.
Mam trzy. A ty?
- Co? - Trzy magazynki.
- Jakie to ma znaczenie przy tym potworze? - Ma. Jesteśmy żołnierzami i mamy walczyć.
- Mam rację? - Rangersi zawsze pierwsi.
- Jesteście ze mną? - Zawsze, szefie.
Oszaleliście.
Nieważne, z czym mamy tu do czynienia.
Zrobimy to, co umiemy najlepiej. Będziemy walczyć i przetrwamy.
Bez względu na przeciwności. Jasne?
Tak jest.
Zrozumiano?
Jak należy.
Mam trzy magazynki. A ty?
Apteczka!
- RKO. - Robi się.
- Za późno. - Bzdura!
Nie umieraj, rangerze.
- Brak pulsu. - Nie, próbuj dalej.
- Przykro mi. - Jest ich więcej!
Uciekajmy!
Są wszędzie!
- Przykro mi. - Starszy sierżancie.
- Link! - Za mną!
Wycofujemy się!
Odwrót!
Dash!
- Dalej! - Jazda!
Marshall!
Dalej!
Link. Dash.
Dash.
APTECZKA
TLEN INHALACYJNY
No dawaj.
- Żyjesz. - Link.
Co ci jest?
Ból w klatce. Nie czuję ramienia.
To jakaś trucizna.
Musisz to przetrzymać.
Ruszmy się stąd. No chodź.
O Boże.
O nie.
Kapitanie.
Jeszcze trochę. Chodźmy.
Nie mogę się ruszyć.
Pokaż. Zobaczę, co to jest.
Uciekaj!
O Boże!
- O Boże! Link! Nie! - Musisz uciekać!
Link!
"Na zawsze"
Niech cię szlag.
Niech cię szlag!
Ale ja wrócę do domu.
Nerscylla.
- Nerscylla. - Zostaw mnie!
Niezłe masz życie...
I jak ci się to podoba?
Zdrówko.
Ty wredny gnojku.
A co ty na to?
Niefajne, co? Teraz już nie chce ci się śmiać?
Zabiję cię.
Właź!
Pchaj!
Masz.
Nie jestem twoim wrogiem.
Zaczekaj.
Chwila.
Popatrz.
Masz.
Jedzenie.
Jedzenie. Proszę.
Weź.
Daj mi to. Popatrz.
Bardzo dobre.
Dobre, prawda?
Wolniej, człowieku. Tak. Dobre.
To czekolada.
Czekolada.
- Czekolada. - Tak, czekolada.
Czekolada.
Czekolada!
Więcej nie mam.
Nie mam. Spójrz. Nic.
Przepraszam.
O Boże. Bardzo ci dziękuję.
O Boże.
Dziękuję.
Hej!
Czekaj! Dokąd idziesz?
Czekaj!
Ja i ty pójdziemy tam?
Tak.
Ten piorun. Chyba on mnie tu przeniósł.
Muszę tam dojść. Muszę wrócić do domu.
Ten potwór wciąż tam jest.
Diablos.
Tam...
Mam broń.
Diablos...
Co?
- Nerscylla. - Nie.
Nie musimy tam wracać.
Musimy iść tam. Diablos.
- Diablos. - Diablos.
Nerscylla.
Diablo.
Otrujemy go.
Mądrze.
Żeby zabić potwora użyjemy innego potwora.
Ale jak go znajdziemy?
Co?
Mówią, że w armii kawa jest wyśmienita.
Wygląda jak pomyje, smakuje jak terpentyna.
O rany, tak chcę jechać... Lecz mnie nie puszczają.
Mówią, że w armii faceci jak z obrazka.
Sami garbaci z buźką Frankensteina.
O rany, tak chcę jechać... Lecz mnie nie puszczają.
Dawaj!
Dobra. Mam!
Następnym razem ty będziesz przynętą.
"Ranger".
To ja.
- Ranger. - Tak. Tak.
Myśliwy.
Myśliwy. Ranger.
- Tak. - Myśliwy?
Tak.
Rzepy.
- Rzepy? - Tak.
Rzepy. Rzepy. Rzepy.
No dobra. Dość tego.
O rany.
Naprawdę chcą się tu dostać.
To twoja rodzina?
Zobaczysz ich? Wrócisz do domu?
Dom?
Przykro mi.
Rathalos.
Zróbmy to.
Nieważne. Chodźmy.
Gotowe!
Tak!
Co to jest? Musisz mi o tym powiedzieć.
Nie można tak postępować.
Lada moment.
Stój!
Przynęta!
Tak!
NAMIOT RATUNKOWY
Dawaj!
Czuwajcie nad nim.
Nie ma za co.
Apceros.
- Apceros. - Tak.
Jasne. Jedzą trawę.
Woda. Woda.
Przynęta.
Przynęta?
Zabawny jesteś.
Wiesz, co zrobię, kiedy znowu będziesz umierać na pustyni?
Nic.
Dobrze pachnie.
- Złapać Cephalos. - Teraz mogę zjeść wszystko.
Dom.
Tak.
Moja droga do domu. Mam nadzieję.
Czekolada.
Jakie to dobre.
Co to jest?
No dobra.
- Czekolada. - O nie.
- Czekolada. - Co to, to nie.
Co się dzieje?
Rathalos.
Już o nim wspominałeś. Co to jest Rathalos, do diabła?
Dziękuję.
Jeszcze mi nie dziękuj.
Niezłe macie widowisko?
Pewnie spadła z nieba.
Co?
- Co to jest? - Palico.
Mój przyjaciel twierdzi, że źle cię oceniłem.
I że może nawet jestem ci winien przeprosiny.
Tylko nie ciesz się przedwcześnie.
Dlaczego zakułeś mnie w łańcuch? Czego tak się boisz?
Twojego świata...
i tego, co mógłby zrobić z moim światem.
Nie ty pierwsza przeszłaś tu z twojego świata.
Byli też inni, dawno temu.
Stąd znasz mój język.
Przestudiowałem go.
Co się ze mną stało? Jak się tu dostałam?
Myślę, że odpowiedzi, których oboje szukamy, są tutaj.
Na szczycie tej góry jest Podniebna Wieża.
Szczątki starożytnej cywilizacji.
Bardzo zaawansowanej. I bardzo niebezpiecznej.
Podobno starożytni potrafili podróżować pomiędzy obydwoma światami.
Myślę, że do tego służyła Podniebna Wieża.
I to ona was tu ściągnęła.
Co się stało z tą starożytną cywilizacją?
Sami się wykończyli. Zniszczyła ich własna technologia.
Sądzisz, że mój świat miał z tym coś wspólnego?
Tak podejrzewam.
Otwarcie bramy pomiędzy naszymi światami miało katastrofalne skutki.
Zamierzam dopilnować, aby to się nie powtórzyło.
Zdążaliśmy do Wieży, by ją zbadać,
kiedy natknęliśmy się na Diablos.
Tam zgubiłem mojego przyjaciela.
Najpierw zajęliśmy się rannymi i naprawą statku.
Ale teraz wznawiamy naszą misję.
Starożytni strzegli swojej technologii przy pomocy potwornych bestii,
które zwali: Rathalos.
Zabicie ich jest niemal niemożliwe.
Tracą moc jedynie na moment, zanim zaczną zionąć ogniem.
Wspomóż nas w bitwie z nimi,
a może my zdołamy ci pomóc wrócić do domu.
Co takiego?
Nie macie kotów w waszym świecie?
Hej!
Znów pijesz z mojego kufla?
Ruszamy o świcie. Nie każ mi czekać.
Nienawidzę czekać.
A więc?
Jesteś gotowa?
Przed nami trudna wspinaczka.
Dalej!
Uważamy, że lawa zasila mechanizm Wieży.
Kontroluje burze.
To prawda.
Otwiera przejście do twojego świata,
lecz wygląda mało stabilnie.
Chodźmy.
To szkło.
Rathalos.
Przygotuj się.
Pamiętaj, że słabną, tuż przed zionięciem ogniem.
Hej, brzydalu!
Już w porządku! Jesteś bezpieczna!
Dajcie tu lekarza!
Kapitan Artemis?
Wnieście ją do środka!
Podnieś!
Szybciej!
Kapitanie. Szukaliśmy cię.
Co, do diabła, ona ma na sobie?
Falcon, tu Red Wolf.
Nawiązaliśmy kontakt z drużyną Dark Star.
Jedna osoba przeżyła.
Powtarzam, jedna osoba przeżyła.
- Wojska lądowe zabezpieczają teren. - Przyjęłam.
Kapitanie.
Słyszysz mnie?
Kapitanie? Pani kapitan Artemis?
Gdzie reszta twojego oddziału?
- Mojego oddziału? - Tak.
Gdzie reszta drużyny Alpha?
Przyjąłem.
Zaatakowano nas!
Celuj w brzuch!
Rathalos.
Ładuj!
Ognia!
Nie!
Leci na nas!
Unik!
Dobra.
NIE STAWAĆ
O Boże.
No dawaj!
Mam cię.
Mój przyjacielu.
Pomyślałem, że możesz potrzebować pomocy.
Nadal cię nie rozumiem.
O tak.
Przyjaciele.
Dziękuję ci.
Nie mam więcej czekolady.
Myśl szybko.
- Przeszliście tu. - Żeby pomóc.
Potwory z mojego świata nie mogą atakować waszego.
Znowu się zaczyna.
Zostało mało czasu.
Będzie kolejny atak.
Musimy wracać.
Musimy zamknąć Podniebną Wieżę.
- Najpierw spróbujmy to przetrwać. - Zrozumiałam.
NA PODSTAWIE GRY KOMPUTEROWEJ "MONSTER HUNTER" FIRMY CAPCOM
Tłumaczenie napisów: Agata Deka