Tak!
Śmierć.
- Panie Griffin? - Co?
Mówiłem, że dziś dzień cichej zadumy.
- A co z „Misją Miles”? - Nie dzisiaj.
Piszę książkę, która go zniszczy, więc zamilknijcie.
Idźcie spać. Ktoś zna kołysankę?
Słońce już ziewa. To czas na sen.
Senne marzenia zabiorą cię w chmury.
Świetnie. Sam to wymyśliłeś?
Mam dużo pytań, ale dziś nie mam na to czasu.
W KOŃCU WSZYSCY UMRZEMY!
Odpowiedzią na zagadkę życia, jest śmierć!
ŚMIERĆ
Cholerny piecyk!
Jedyną pewną rzeczą jest, że jak zamki z piasku, kiedyś zamienimy się w nicość.
KONIEC
Jack, przyjacielu!
Właśnie wypisałeś się z tego miasta obornika.
- Nazwał pan Toledo miastem obornika? - Owszem.
Bo tym jest.
Ale dzięki tej książce, długo tu nie zostanę.
Stąd szampan.
Jest piękna pogoda.
Może skończymy dziś wcześniej? Wasze zdrowie!
Mamy trochę czasu. Skończysz kołysankę?
Pewnie!
Słońce już ziewa. To czas na sen...
Cześć Jack-O! Dostałem twoją wiadomość.
Co to za wieści?
Właśnie skończyłem pisać książkę,
która cię zdemaskuje jako oszusta.
To mój kumpel, Jack!
Napisał książkę!
Gratulacje!
- Jesteś na imprezie? - Na wypadzie z kumplami.
To David Eggleston, mój wydawca.
Steve Jones...
z Sex Pistols.
I Bill Nye.
Co się dzieje?
Jesteśmy w grupie medytacyjnej.
A to Fiona.
Jest modelką.
U Warby Parkera!
Do tego jest niegłupia. Gdzie jesteś?
Właściwie to też w mieszkaniu znajomej.
Ma 75 lat?
Wszystkie te szpargały... To taka ironia.
Jak leci?
Flav ma nachosy!
Flavor Flav też jest w grupie?
Nie, jestem fanem Milesa. Jego książka zmieniła moje życie.
Filozofia, chłopcze!
O czym jest ta twoja książka? Chłopcze!
Na pewno nie jest to żadna domorosła filozofia o radosnym tytule,
jak „100 uśmiechów w kieszeni”.
Moja książka jest porządna.
„Koniec: filozofia śmierci”. Ciężkie tematy.
Odbije się szerokim echem.
Eggleston jest szychą w Colfaxie, wysłałeś do nich?
Oczywiście. To jedno z topowych wydawnictw.
Świetnie. Szepnę za tobą słówko.
Nie żebym się chwalił, ale oszaleli na moim punkcie.
- Jest najlepszy! - Cicho!
Muszę kończyć.
David Blaine będzie lewitował na podjeździe!
Na razie!
To ja się powinienem bawić z Sex Pistols, nie Miles!
- Weź lepszy kawałek. - Słone.
A wy znów dzielicie się sałatką.
Zawsze powtarzam: dziel się wszystkim, poza pesymizmem.
- I serwetkami. - Racja.
Cholera!
Kurator od 42 minut czeka na słuchawce!
Świetna robota.
Ludziska!
Musimy uaktualnić numery awaryjne.
W zeszłym tygodniu pani Kenwood upadła.
Tymczasem jej kontaktem awaryjnym był jej były chłopak,
który ją nęka.
Krótko mówiąc, już wiedział. To zły człowiek.
To zaczynamy.
Michelle podała swojego męża.
- Mój przystojniak! - Skupmy się na temacie.
Steff wpisała Mary.
Klub sałatkowy!
Możemy...
- Mary wpisała Michelle, a Kathy Bena... - Chwila!
Możesz powtórzyć?
O co chodzi?
Razem je wypełniałyśmy.
Wpisałam ciebie i mówiłam, żebyś wpisała mnie.
Nie da się zaprzeczyć, tak mówiłaś.
Ale jestem dorosła i wybrałam Michelle.
Tylko nie świruj i nie krzycz.
Nie krzyczę!
Nazwałbyś to krzyczeniem?
To nie jest głośne.
Jak ktoś krzyczy, to zwykle nie wie, że krzyczy.
Mam delikatny głos!
Tak się nie da.
Wiesz co?
Dziel się lunchem z kimś innym.
I oddawaj pieprzonego pomidora.
Jest mój.
Mogę się podzielić chińszczyzną.
Trzeba to dziś zjeść.
Już prawie spleśniało.
To nie nasza tematyka.
Wasza strata.
Zagmatwana i niepokojąca.
...nie możemy opublikować.
...zniszczyliśmy kopię.
Zdecydowane nie!
Niemcy też?
Mówię wam, światek wydawców pełen jest kolesiostwa.
Są zbyt zajęci sobą i cytowaniem „Człowieka z blizną”,
żeby rozpoznać geniusz.
Na dobre utkwię w tym piekielnym mieście.
Wczoraj nazwał je pan miastem obornika.
Toledo powoli zyskuje w pana oczach.
Udawajcie, że jesteście na eleganckiej imprezie.
- Wspaniała elegancka impreza! - Darmowe krewetki? Mogę zjeść ile chcę?
Pijemy alkohol, bo jesteśmy dorośli.
Dość!
Plan B, zamknąć się i nie odzywać.
Dobre wieści! Mój wydawca się zainteresował.
Współpracą? Świetnie. Niech się pośpieszy.
Mam dużo propozycji wydania „Filozofii śmierci”.
Poważnych propozycji.
Bardzo dużo.
Żaden problem. Nie chodzi o tę książkę.
Jest trochę zbyt mroczna.
Urzekł ich drugi pomysł.
- Który? - „100 uśmiechów w kieszeni”.
To był sarkazm.
Naprawdę?
Bo im się spodobał.
100 zabawnych, prostych okruchów filozofii na poprawę nastroju!
- Mam cytryny! - Gadam przez telefon, stary!
Przepraszam. To Steve Jones.
Steve Jones z Sex Pistols!
Żartujesz? Co tam się dzieje?
To najdziwniejszy tydzień, jaki przeżyłem.
Nie będę kupczył talentem!
Znajdź innego pajaca, który ci napcha portki uśmiechami.
Szkoda.
Bo dostałbyś 40 000 zaliczki.
Jasne, że to napiszę!
Możesz powtórzyć, co to ma być? Milion uśmiechów...?
Tym razem zapiszę.
Wyśmienicie!
Nowy piecyk gotowy.
Świetnie! Dziękuję, Jiffy.
To nazwa firmy.
Ja jestem Don.
Skąd miałem wiedzieć?
Nie mam czasu na wpatrywanie się w koszulę.
Wszystko gotowe!
Teraz obsługa pilota.
Poradzę sobie.
Pudło zostaw, niedługo przenoszę się do Nowego Jorku.
Kup coś ładnego dla żony.
Dziękuję, ale nie mam żony.
- Tak bardzo pragnę żony. - Zmykaj. Dziękuję.
- Cześć Miles. - Witaj Jack.
Jak idzie z książką?
Świetnie.
A właśnie, kiedy wpadnie zaliczka?
Po to dzwonię.
W piątek w Nowym Jorku masz spotkanie z ludźmi z Colfaxa.
Z bandą gości, którzy pojęcia nie mają o dobrej literaturze?
Zaprezentujesz kilka uśmiechów i już.
Jasne. Niech ci będzie.
Przekażę, że prace idą pełną parą! Muszę kończyć.
Idę z Davidem Blainem wybielić zęby. Jeszcze bardziej.
Czadowo! To ciao!
Dlaczego on?
Przepraszam.
Widziałeś kiedyś kota ujeżdżającego żółwia?
- Nie. - Więc masz się na co cieszyć!
To twoje nieustające radosne świergotanie,
to forma przemocy.
A to co takiego?
Włoski ekspres do pokoju nauczycielskiego.
Fikuśny! Robi kakao?
Jestem zdeklarowaną kakaoszką.
Najdelikatniej ujmując, jesteś najgorszą osobą, jaką w życiu spotkałem.
Tak cię przytulę, że się rozchmurzysz!
Naprawdę nie lubię pleśniowego sera.
Po prostu śmiej się głośno, jak coś powiem.
Szybko! Powiedz coś zabawnego!
Keith zrobił mi cudny lunch...
100 uśmiechów w kieszeni.
Nic pan nie robi, tylko się gapi.
Właściwie...
Powiedzcie mi,
co wywołuje u was uśmiech?
To jakiś podstęp.
W żadnym razie.
Co was uszczęśliwia?
- Zwrot książki do biologii? - Zmutowane szczepy.
- Mój iPhone. - Lego Star Wars.
- Środowe obiady z tatą. - Wiem!
Afroamerykanin, Meksykanin i białas wchodzą do baru...
Nie.
Żadnych takich.
Nie o to mi chodzi.
Pójdźcie bardziej w stronę „ciepłe i puchate”.
Nie wstydźcie się podzielić tym, co lubicie robić.
Miło jest zrobić siku pod prysznicem.
Tak, wiem.
Nie to mam na myśli.
Przepraszam, że przeszkadzam, ale mam złą wiadomość.
Osy znów opanowały salę muzyczną.
Próba odwołana.
Ale nie smućcie się,
bo buzia w podkówkę to uśmiech do góry nogami!
Helen, ty piękna idiotko.
Dzień dobry!
Oto ona.
Co powiesz na obiad u mnie?
Nie powinnam nosić tak kuszącej bluzki.
Przykro mi, nie jesteś w moim typie.
Pomyślałem sobie, że byłoby miło lepiej się poznać.
Naprawdę?
W takim razie z przyjemnością!
Kogoś ugryzł robaczek-słodziaczek!
Prosto w kuperek.
Kuperek!
Urocze!
Jakie to słodkie.
W końcu mi sutek wypadnie.
Najpyszniejszy obiad, jaki w życiu jadłam.
Tak, spaghetti jest pycha.
Jest drugi powód, dla którego cię dziś zaprosiłem.
Piekielna bluzka!
To nigdy nie będzie bluzka.
Piszę książkę, jak być radosnym.
A kto ma w sobie najwięcej radości?
Helen!
Potrzebuję twojej pomocy.
Jestem zaszczycona, że mogę pomóc.
Zawsze mawiam, że pomagania nigdy za wiele.
Tak. Tego potrzebuję!
Masz tego więcej?
Możemy jutro razem zjeść lunch, mam tego mnóstwo.
Nie. Zróbmy to teraz.
- Potrzebuję ich teraz. - Jestem wypompowana.
- Jest prawie 20:30. - Zaczekaj.
Jeszcze tylko 75 powiedzonek i będzie git.
Damy radę! Zrobię kawę.
Nie powinnam...
Jeden kubek.
Pachnie zachwycająco.
Lepsza piątka niska lub wysoka niż podbicie oka!
Ktoś mówi, że moczysz łóżko?
Na pustyni zatęskni za wilgocią!
- Zapisujesz? - Tak! Więcej!
Rozdeptałeś jagody?
To nic, teraz masz dżem!
Daj jeszcze kawy.
Jak opuszczając pokój puścisz bąka, to znaczy „do zobączenia”.
Jest dalszy ciąg?
Jak rozlejesz mleko,
to papierowy ręcznik przynajmniej ma robotę.
To będzie świetne.
Jak wyszedłeś z łona, wyjdziesz z każdej opresji.
Będę pływał w kasie.
To był wpis w wikipedii.
A to twoja praca.
Jest trzeci piątek miesiąca.
Śpiewający Piątek! Mary i ja robimy karaoke!
Dziś Mary może mnie cmoknąć, bo ty i ja
zrobimy odlotowy duet!
Nie! Wieki nie występowałem.
W collegu grałem na puzonie w zespole ska.
„The Skankee Doodles”. Zrobiliśmy cover „God Bless the USA”.
Świetny i ironiczny.
Ale nie do końca. Byliśmy patriotyczni, ale wszystko kwestionowaliśmy.
- Szalone lata 90! - Poradzisz sobie.
Nie na ciebie będą patrzyć.
Na razie!
Co to jest?
Moja prezentacja. Dawaj!
Jeszcze raz ruszcie moje rzeczy, to wam spuszczę manto.
Chyba jest pan wkurzony. Mam nowe powiedzonko.
Frytki są jak jeansy. Pasują do wszystkiego.
Ale zabawne. Wiesz, co mnie rozbawi?
Miliony ze sprzedaży książki.
„100 uśmiechów w kieszeni”? Żenada.
Codziennie się rozwijasz, zapytaj paznokci.
Pewnie, że brzmi to źle, jak Marcus czyta.
Miał pan nie pisać tej książki.
Sprzedał się pan, szefie.
Wcale nie.
Wyjaśnię, jak działa świat.
Czasami piszesz coś tak genialnego, że głąby nie chcą tego wydać.
Więc tu pogawędzisz, tam się spoufalisz
i napiszesz tandetę, za którą ci zapłacą.
To dosłowna definicja sprzedajności.
Wyjaśnię to Sex Pistols, jak będziemy oglądać lewitującego Copperfielda.
Może wyciągnie z kapelusza pański kręgosłup moralny.
Wszak sprawił, że zasady zniknęły.
Magiczne uszczypliwości! Ostateczny wskaźnik popularności!
Wiecie co, pójdę już.
Lepiej być wcześniej na lotnisku.
- Może Copperfield wyciągnie... - Stary!
Wyszedł.
Mamy piątek! Kto jest gotowy na śpiewanie?
Siemka.
Ja i mój psiapsiół damy koncert!
- Dalej Durb. - Dobra.
Nie! Przykro mi.
To jest do bani. Nie mówię o śpiewie, bo chyba was zaskoczyłem.
Nie sądziłem, że tak dobrze mi pójdzie.
Dziewczyny, pożarłyście się o pierdołę.
I obie się zawzięłyście.
Któraś musi wykazać się dojrzałością.
Mówisz, że jesteśmy dziecinne?
Dobra.
Wkurzyłam się tak, bo byłam zazdrosna.
Wpisałaś Michelle, a umówiłyśmy się, że podajemy siebie.
Nie umawiałyśmy się.
Kazałaś mi wpisać ciebie i myślałaś, że tak zrobię. I zwykle tak jest.
Klub sałatkowy, śpiewający piątek, comiesięczny manicure...
Przydałaby się lepsza nazwa.
- Nie lubisz tego wszystkiego. - Wręcz przeciwnie!
Ale nie będę ślepo wypełniać poleceń.
A Michelle wybrałam, bo w niebezpiecznych szaleństwach
będziemy uczestniczyć razem.
Pamiętasz jak prawie umarłyśmy?
Pijaństwo, topless lotnia, Bahamy...
Masz rację.
W sytuacjach awaryjnych i tak pewnie będziemy razem.
Wiesz co? Ja też chcę podać Michelle.
Jak miło!
Dobra, w razie najgorszego, ile czekać, zanim wyciągnę wtyczkę?
Bardzo długo.
Dalej szmato!
Dasz radę, szmato.
Nie bądź szmatą!
Jak leci, ziom? Cześć ziomale. I ziomalki!
Jajogłowy z Facetime'a!
Przywitaj się z kumplem.
Cześć Jack.
- Cieszymy się, że wpadłeś. - Totalnie!
Wszystko w porządku?
Nie.
Nie mogę...
Nie dam rady.
Przedstawię wam lepszy pomysł.
Tytuł „Koniec: filozofia śmierci”.
To coś na czym się znam.
Myślałem, że Miles przekazał, że to nas nie interesuje.
Cóż, tylko to wchodzi w grę.
Rozumiemy.
Ciężko byłoby ci napisać radosną książkę.
Chwila, moment.
Wcale nie. Kto tak mówi?
Co więcej, to byłoby tak dobre,
że wzięlibyście to z pocałowaniem ręki.
Sałatka ziemniaczana?
- Moja. Przepraszam. - Nieważne.
Przeczytam wam parę uśmiechów.
Numer 22. Złapałeś gumę? Zrób z opony huśtawkę!
Rozdeptałeś jagody? To nic, teraz masz dżem.
Mówiłem, bez problemu mogę napisać, co chcecie, ale...
obejdziecie się smakiem.
Zupełnie nie tego oczekiwaliśmy.
Beznadziejne jest to miasto!
Pełne sprzedawczyków, jak ty.
Banda podróbek w fedorach.
Żadne z nas nie nosi fedory.
Gościu, ty jesteś fedorą.
Nie dałem w pysk jajogłowemu, ale obsikałem mu budynek.
I szturchnąłem stażystę.
Wydali nawet nakaz aresztowania. Ale tylko w Nowym Jorku.
Przeczytaliśmy tę książkę o śmierci.
Jest dość... ponura.
Jest kapitalna!
Nie mogę przestać o niej myśleć.
Chwilami jest przerażająca.
Świetna jest część o tym, że tworzenie i niszczenie, to jedno.
I ta analogia z pułapką na myszy!
- Chodzi o niszczenie, prawda? - Nie, o tworzenie.
- To jedno i to samo, idioto. - Wcale nie! To cykl.
Umieram.
Wszyscy umieramy. Każdy!