No dobra, zacznijcie się zamykać.
Dziś mam wiadomości, które was bardzo uradują.
Będzie pan nas uczył biologii?
Dobre, Sarika. Nie, bądźcie poważni.
Właśnie wpadłem w piekarni na moją byłą, Meredith.
Często pan na nią wpada. To prawie nękanie.
Chciałbyś, żeby cię ktoś ponękał.
Proszę uwierzyć, nękanie to nic przyjemnego.
Nie nękam cię. Mamy ten sam plan lekcji.
Ciekawe.
W każdym razie,
Meredith powiedziała, że nie dogadują się z chłopakiem.
Ja na to: „Strasznie mi przykro, mogę jakoś pomóc?”
Zasadniczo, przez chwilę będę ramieniem do wypłakania,
by płynnie przejść do żywiołowego dymanka!
To był moment na oklaski.
Dobra ludzie,
zaktualizujmy sprawę Milesa.
Co wyskakuje w wyszukiwarce pod hasłem „Miles Leonard”?
Miles Leonard Stanford. Miles Leonard przystojny geniusz.
- Miles Leonard półnagi. - Starczy.
- Miles Leonard wielki penis? - Już wiem.
Wszyscy wiemy.
Dobra, wyjmijcie telefony.
Szukajcie: „Miles Leonard pedofil”.
Szukajcie dotąd, aż to wyskoczy jako pierwszy wynik.
Teraz wybaczcie, będę gawędził z moją „przyjaciółką”.
Miles Leonard półnagi
Kurde, chłopaku.
- Oglądałyście wczoraj „Wyoming”? - Najlepszy serial, jaki widziałam!
Jak farmer powiedział księdzu, że Siostra Agnes zaginęła...
Prawda? Kto by porywał zakonnicę?
Mam pewną teorię.
Może ten serial, to czyjś erotyczny koszmar?
Dziewczyny, bardzo proszę bez spoilerów!
- Ralph, ile masz do nadrobienia? - Żona mi nie pozwala oglądać.
Mówi, że za bardzo się nakręcam, krzyczę i wzdycham.
Dobre seriale tak działają. Ja zwykle robię tak.
Nie... On?
Dobra, może obejrzę cichaczem, jak latem pojedzie do matki,
ale błagam, zmieńmy temat.
Pamiętacie, jak siostra Agnes wykasłała węże?
Mnie się wydaje...
Zamierzał nucić całą piosenkę?
Jeśli cię nie potrafi docenić, jego strata.
I jeszcze emotka.
Cześć, mam do ciebie pytanie.
- Zamieniam się w słuch. - Jest taki serial „Wyoming”.
Chcę go obejrzeć, ale żona mi zabroniła.
Trochę to żałosne, nie?
- Tak. - No właśnie!
Ale nie mogę powiedzieć: „Brenda, mam w nosie twoje zdanie,
będę oglądał, co chcę!”
Czemu nie?
Tak! Masz rację!
Tak zrobię.
Zrobię to! To wielki dzień!
Bardzo ważny dzień!
Tak! Dzięki, Jack!
No dobra.
Co to za dziwne uśmiechy? Czemu nie guglacie?
Obliczyliśmy, że zmiana algorytmu wyszukiwania zajęłaby 8 miesięcy.
- Zaklikalibyśmy się na śmierć. - Mała strata.
Życzy nam pan śmierci?
Nie, wczułem się w metaforę.
Mamy pomysł na inną misję.
Łączy ona zemstę... i naukę.
Gdybyśmy mieli DNA Milesa, można by go wrobić w przestępstwo
i zrujnować mu życie.
- Przy okazji się pouczymy biologii. - Ale najważniejsze, że go zniszczymy.
Urwiemy mu dupę!
Trochę martwi mnie część z nauką biologii, ale...
intryguje mnie urywanie dupy.
Dobra ludzie. Może być misja DNA.
Jeśli wyślę Meredith 2 emotki z jabłkiem
to będzie wiadomo, że chodzi o jej tyłek?
To będzie zdecydowanie intymne.
- Pieczemy jabłuszka tatuśku! - Z odrobiną cynamonu!
Może mi ktoś wyjaśnić,
czemu w klasztorze wszystko jest czerwone?
- Obejrzałeś „Wyoming”? - Tak!
Powiedziałem Brendzie, że wiem, że się nakręcam,
ale musi się z tym pogodzić.
Tak jak Jack mi poradził.
Co ci poradziłem?
Wczoraj na korytarzu mówiłeś, że mam się jej postawić.
Masz żonę?
Rozumiem, czemu ten serial tak się podoba.
Jest dobry!
Trochę ohydny i upiorny,
ale przyjemnie ohydny i zabawnie upiorny.
Brenda mnie wyrzuciła z domu.
Muszę iść i spakować resztę moich rzeczy.
Coś ty narobił?
Kto wyrzuca z domu za coś takiego? To szaleństwo.
Namieszałeś w trudnym małżeństwie
i to była kropla, która przepełniła czarę.
- Pogadaj z Durbem. Natychmiast. - Co? Nie!
No to nie.
No to pogadam.
- Widzisz, nie możesz mną manipulować. - Zdecydowanie.
Musimy wesprzeć tego człowieka!
Tego pięknego człowieka!
Przytul mnie, Jack!
W porządku?
Szczerze?
- Nie wiem. - Jest taki silny!
Pozwól nam być silnymi za ciebie.
Rozumiesz...
O mój boże!
Słuchaj, mam nadzieję, że ci nie zaszkodziłem.
Jeśli mogę jakoś pomóc...
Co tu robisz?
Mówiłeś, że jeśli możesz jakoś pomóc...
Cóż...
Zupełnie tego nie kojarzę.
Powiedziałeś to, jak ostatnio rozmawialiśmy.
Jack, potrzebuję jakiegoś kąta.
Ale jeśli nie możesz, to spoko.
Po prostu sobie pójdę.
Na Boga, Ralph! Nie rób z siebie cierpiętnika.
- Możesz się tu zatrzymać. - Mogę?
- Co to było? - Próbowałem klasnąć piętami.
Ale chyba opadłem, zanim podskoczyłem.
- Wchodzisz? - Tak.
Jestem ci naprawdę wdzięczny.
5 minut temu wszedłeś. Jakim cudem jesteś w piżamie?
Miałeś ją pod spodem?
Zawsze jestem gotów na drzemkę.
Czy to będzie dziwne, jak usiądę na kanapie?
Nie będzie. Siadaj.
Śpisz na niej.
A czy mogę położyć witaminy na stoliku?
- Nie musisz pytać o wszystko. - Wybacz, jestem trochę kołowaty.
Chyba tęsknię za Brendą.
Za jej kichnięciami.
Drukowała posty z facebooka, żeby mieć co czytać w nocy.
Często mówiła: „Zimno mi”. Zawsze jej było zimno.
Możemy nie gadać o twojej żonie?
Ogarniam seksualnie naładowaną przyjaźń z moją byłą.
Muszę utrzymać frywolny ton,
żeby z poziomu „przyjaciel” przenieść się na poziom... „seks”.
Doskonale to rozumiem.
Powinienem iść spać.
Jak mam ci życzyć dobrej nocy?
Uścisk ręki jest taki formalny. Mógłby być przytulas.
Ale bez ciśnienia.
Właściwie to na nic nie mam ciśnienia.
Już nie.
Może przybijemy piątkę...
W porządku, dobranoc!
Tutaj!
Tędy!
Szybko!
Thaddeus mówił, że będziecie.
Do rana będziecie tu bezpieczni. Szybko! Tutaj! Mam chleb!
O świcie pobiegniecie na północ ku wolności!
Proszę mi nie dziękować. To obowiązek dobrego kwakra.
Natrzyj się moczem jelenia, to zmyli psy!
Muszę ci coś wyznać.
Zsikałem się w nocy.
- O Boże! Gdzie? - W toalecie.
Nie byłem pewien, czy to nie problem.
Jeśli tak, będę to robił na dworze po zmroku.
- Jak ci idzie z Meredith? - Źle.
Kiepsko się śpi, jak całą noc się wydzierasz.
Lunatykuję, jak jestem zestresowany.
Co mówiłem?
Brzmiało jakbyś pracował na kolei podziemnej.
Ten sen ciągle powraca. Nie wiem czemu.
- Ja wiem! - A ona skąd się wzięła?
Ten sen to znak, że to święty człowiek.
Co noc naraża życie, by pomóc innym.
Jest biały, mógłby mieć to w nosie.
- Wybacz, ale wyjaśnij, co tu robisz. - Śniadanie!
Chodź, zobacz.
Mam nadzieję, że lubicie jajka i bekon!
Jestem tu, bo mu się życie rozsypuje.
Nie to, żeby Ralph potrzebował pomocy.
W każdej chwili może pęknąć. Świetnie się trzymasz Ralph!
- Pochowam noże. - Co?
Co ty robisz?
Chciałbym się jakoś odwdzięczyć.
Może zrobię dziś obiad?
Małże Durbina! Może być?
Małże Durbina!
Pycha! Musisz spróbować.
Pełne nabiału! Przepyszne.
Nie sądzę.
- To nie muszą być małże. - Oczywiście, że muszą!
Też tak myślę.
- Stary, nie chcę twoich małży. - Zrobię zakupy.
- I uzupełnię barek. - Zgoda.
Tak!
Pewnie się pochorujesz, ale warto.
Cześć bando.
Jak stoicie z planem Miles? Jakieś postępy?
Aresztowali go już?
Sporo już zrobiliśmy.
Planowaliśmy podłożyć DNA Milesa w miejscu zbrodni,
ale nie byliśmy pewni, co może być próbką DNA.
Może być krew, sperma, włosy i ślina.
To pana działka.
I fekalia!
To dowód nie do podważenia. Może dostać dożywocie.
Podoba mi się.
Proszę zapiąć pasy.
Powiedz mu ziom!
DNA znalezione na miejscu zbrodni porównuje się z próbką źródłową
pod kątem pasujących alleli.
Tu się zaczyna jazda.
Jeśli allele na chromosomie są takie same, są homozygotyczne.
Inaczej niż heterozygotyczne.
Nie!
Ale ze mnie głupiec.
Głupi Jack.
Tak bardzo chciałem wierzyć, że dobre z was dzieciaki.
Ale to nieprawda.
- Jesteście złymi dzieciakami, prawda? - Bardzo złymi.
To pretekst do nauki. W nosie macie niszczenie mojego rywala.
Podstawowa wiedza o DNA może się przydać.
Jest w ślinie. Może być dowodem. Tyle wystarczy.
Macie 1 dzień, żeby to ogarnąć albo wracamy do opcji „pedofil”.
Moja mama to zrobiła.
Ale szaleństwo.
Brenda mi zabrania pić w domu.
Mogę spróbować tylu nowych rzeczy!
- Mógłbym zacząć nosić kaszkiet! - Tak.
Niemożliwe!
Ralph, może jednak zrób te małże.
Tak! Nie pożałujesz.
Każdy małż to niebo w gębie.
Wyłowiono je z czystszych części Jeziora Erie.
No proszę! Cześć mała pisareczko.
Ciasteczkowa masa, mrożone tamale i lody.
Zajadasz emocje?
A ty? Zapijasz się w stylu „Zostawić Las Vegas”?
Chciałbym.
A jak sprawy z chłopakiem?
Skorzystałam z twojej rady.
Dzięki, że mogłam się wyżalić.
- Dzięki temu nie oszalałam. - Miło mi to słyszeć.
- Chcę pomóc... - Kolego...
Najpierw kupię szafran.
Bez szafranu nie będzie małży Durbina.
- Jasne. - Jestem Ralph.
Meredith.
Sławna Meredith! Jack ciągle o tobie mówi.
To najmądrzejszy facet, jakiego znam.
Świetna partia. Idealny kochanek.
Na razie jest tylko ramieniem do wypłakania,
ale ma prawdziwy potencjał!
Jasne. Technicznie nadal mam chłopaka, więc...
Tak, ma.
- Miło było cię spotkać. - Ciebie też.
- Miło było poznać. - Odezwę się.
Nie pij za dużo.
Próbowałem.
- Nie jestem zbyt dobry w te klocki. - Fakt.
Następnym razem musisz się odezwać, jak przygotuję grunt.
Bum i do przodu.
Dobra... Nie złość się!
Tutaj!
Niedługo będziemy wolni, obiecuję!
Weź ten koc.
To mapa Ontario.
Zaczekajcie.
Słyszę jakichś ludzi. Więcej białych!
Odwrócę ich uwagę, naśladując ptasi śpiew!
Nasza żeńska drużyna siatkówki została wczoraj rozgromiona.
Znów.
Czasem przegrywa się przez dekadę.
Nawet 12 lat, jeśli policzymy czas na randki.
Albo 16 lat, jeśli należycie do drużyny.
Chodzi o to, dziewczęta,
że nie wiadomo co was czeka.
Któraś musi przygarnąć Durbina.
Ja nie, to niebezpieczne.
Samotny Durbin emituje dziwne seksualne feromony.
...w następnym sezonie. Świat jest pełen możliwości.
Wąchajcie każdy kwiat.
- Dość. - Zacznijcie niuchać dzieciaki!
To się musi zmienić. Nie daje mi spać.
Prawie zawalił sprawę z Meredith.
Ciężka sprawa. Raczej nieprędko zejdzie się z żoną.
Więc jak siostra Agnes skończyła, zauważyłam...
Wejść!
Cześć Durbin.
- Musimy pogadać. - Mój człowiek!
Pyszne były te wczorajsze małże.
Wiesz, co jest najlepsze w małżach? Resztki!
Naprawdę czuję, że to rozstanie to najlepsze co mi się zdarzyło.
Spędzam czas z kumplem.
Czuję się wolny i szczęśliwy!
Wiesz, co cię bardziej uszczęśliwi?
- Pogodzenie się z ukochaną Deborą. - Brendą.
Ale to bez znaczenia.
Czuję, że to do niczego dobrego nie prowadziło.
Ale to była miłość, prawda?
Nie zawalczyłeś o nią.
Nie walczyłeś o miłość.
A gdybyś zawalczył?
Z pomocą profesora z Harvardu.
Cóż... brzmi nieźle.
Chcę się z tobą czymś podzielić.
Tak. Czekałem na tę chwilę.
Jak mawiał stoik Epiktet,
jeśli napotkasz sztorm...
czasami jedynym wyjściem jest utonięcie.
Ale zrób to po cichu.
Nie płacz, bo co się urodziło musi też umrzeć.
Do diabła, ciężkie.
Ale rozumiesz, prawda?
Tak?
Czas wracać do domu.
Najwyższy czas.
Co ty na to?
Czas wracać do domu.
I o to chodzi.
Mój człowiek!
Bardzo dziękuję, że zgodziłaś się z nami porozmawiać.
Rzecz w tym, że Ralph to dobry chłopak.
I chce cię przeprosić.
Przepraszam, że obejrzałem serial, który mnie nakręca.
To było złe.
Kichnięcie, o którym mówiłeś.
Brenda, Ralph za tobą bardzo tęskni.
I chce do ciebie wrócić. Co ty na to?
Nie chodzi tylko o serial.
Oczywiście. O co jeszcze?
Wszystko jest do naprawienia.
Rano strasznie hałasuje blenderem.
To proste. Używamy blendera po 12:00.
I zwykle lunatykuje.
Krzyczy o ukrywaniu rodzin. Muszę spać w drugim pokoju.
Wiem, o czym mówisz.
Jeśli Ralph się zmieni,
moglibyście do siebie wrócić?
Nie wiem. Te plecy mnie wykończą.
Wiem, że to głupie, ale potrzebuję poduszek, na których siedzisz.
Czemu głupie? Nie zauważyłem, że na nich siedzę.
- Zamienimy się? - Nie krzycz!
Chcesz mnie zawstydzić?
To teraz twoje krzesło. Jesteś gościem.
Jakoś zniosę ten ból.
Cóż... mam pomysł.
Zdejmę poduszki z tego krzesła i położę je na tamtym.
Nie! Wtedy ciebie rozbolą plecy!
A ja się będę czuła winna.
Bardzo winna! O boże...
Plecy mnie tak strasznie bolą!
- Musisz zostawić tę kobietę. - Wiem!
Nie przeszkadzało mi, jak skarżyła się na ciebie.
Ale jak naskoczyła na mnie...
Nie będzie z tego nic dobrego. Możesz tu zostać kilka nocy.
Jestem ci bardzo wdzięczny.
Ty i ja jesteśmy...
- Niezłe z nas typy, co? - Tak.
To znaczy?
Mój dysfunkcyjny związek to przynajmniej związek.
Nie jakaś jednostronna obsesja na punkcie byłej dziewczyny z liceum.
To było...
Mocno przesadziłem, prawda?
Nie. Wiesz co?
Ładny kolor. I niezupełnie się mylisz co do Meredith.
Serio! Słuchaj, ona ma chłopaka.
Oszukujesz się ziom.
Teraz przesadziłeś.
- Które leki są na uspokojenie? - To same stymulanty.
O nie!
LICEUM WHITLOCK DOM BARANÓW
Odkrywcy DNA.
Nie.
Natychmiast wszystko pozamykać.
Kończymy z nauką biologii.
Wracamy do misji „Miles”.
Jak mówiliśmy, to dwa w jednym.
Myślę, że się panu spodoba.
Zdobyłam kosmyk włosów Milesa.
„I małe dziecko będzie je prowadziło.”
- Jak to zrobiłaś? - Pamięta pan podryw przez fejsa?
Rozwinęło się to w skomplikowany wirtualny związek.
Gratuluję.
Teraz musisz się odciąć od tego czterdziestolatka.
- Na zawsze. - Tak.
Po świętach będzie mi łatwiej.
Nie doceniłem was.
Kilka minut biologii dziennie za zniszczenie wroga, to niska cena.
Siadajcie.
Dobra.
Więc... jaki jest następny krok?
- Musimy znaleźć zwłoki. - Co?
To jest następny krok, do cholery? Bardzo trudny ten krok.
Znaleźć zwłoki?
Zakładam, że przed przyjazdem policji. To szalone.
Wyjmijcie telefony i guglajcie: „Miles Leonard pedofil”.
Znaleźć zwłoki... Co za bzdury.
Wyrzucić włosy?
Nie, zatrzymaj.
To w końcu Toledo. Trup może być w tej sali.