NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
STRANGER
Przegapiliśmy coś podczas oględzin miejsca zbrodni?
Kyung-wan, czy mógłbym cię prosić,
żebyś poszedł na górę i włączył głośną muzykę?
Muzykę?
Ga-young musiała być gdzieś tutaj.
Co?
Jego babcia już wróciła?
Nie chcę, żeby wiedziała o takich rzeczach.
Jest tam kto?
Co?
Pan kapitan.
Co pan tu robi?
A ty?
Myślisz, że to tu ją przetrzymywał?
Przeszukaliśmy wtedy piwnicę, ale nic nie znaleźliśmy.
Co się stało?
Tam.
Siedem.
- I co? - Widziała to, kiedy tu była?
Nie sądzę, żeby dała radę zobaczyć to z tego miejsca.
O czym wy mówicie?
Ga-young powiedziała „zero" i „siedem",
kiedy spytaliśmy ją o sprawcę.
Zero i siedem?
To siedem?
A gdzie jest zero?
Boże, trzeba mi było o tym powiedzieć.
Wspomniała o tym wczoraj w nocy.
Co? Masz coś?
Co to za otarcie?
Jakby coś ciągnięto tędy w górę.
Coś metalowego.
Coś z metalowym elementem.
Może torbę na metalowych kółkach?
Kółkach?
- Coś takiego? - Tak, ale tutaj
są trzy ślady.
Są dość głębokie. To musiało być coś ciężkiego.
TORBY Z SZEŚCIOMA KÓŁKAMI
Jednorazowa torba na kółkach.
Ciągnięcie dziewczyny zwróciłoby czyjąś uwagę, nawet w nocy,
więc sprawca musiał ją wynieść w torbie.
Wiecie co?
To mogło powstać kiedy indziej.
Sprawdziliśmy wszystko z technikami.
O tej piwnicy ledwie wspomniano w raporcie.
Wtedy na górze było mnóstwo pracy.
Gdybyśmy wiedzieli, że była tu przetrzymywana, bylibyśmy dokładniejsi.
Moment. To dziwne.
W torbie czy nie, dlaczego sprawca trzymał ją cały dzień?
W raporcie napisał pan,
że te dzieci z gimnazjum przyszły tu tego dnia wcześniej niż zwykle.
To prawda.
W dniu porwania Ga-young jedno z nich miało urodziny.
Powiedzieli, że wyprawili tu imprezę.
Zwykle przychodzili tu około północy, ale tamtego dnia
byli tu dwie, trzy godziny wcześniej.
Kiedy sprawca przyszedł tu z Ga-young,
dzieciaki musiały być na górze.
Dom nie był pusty,
więc sprawca musiał przynieść ją tutaj.
Następnego dnia pewnie zaniósł ją na górę i...
Zaatakował?
Dlaczego nie tutaj?
To lepsze miejsce.
To po pierwsze,
a po drugie – czemu nie zaatakował jej w dniu porwania?
Te dzieciaki nie usłyszałyby, gdyby wybuchła tu bomba.
Jeśli z jakiegoś powodu musiał ją związać w domu,
mógł po prostu zaczekać, aż dzieciaki sobie pójdą,
i wtedy ją tam zanieść.
Dlaczego czekał do następnego dnia?
Bo wtedy Ga-young by umarła.
Słucham?
Najwidoczniej chciał ją zabić, skoro ją dźgnął.
Co...
Gdyby zrobił to tutaj,
znaleziono by ją dużo później.
Nawet gdyby zajęło to tylko kilka dni, ona byłaby już martwa.
Wykrwawiłaby się.
Umarłaby też, gdyby zaatakował ją w dniu porwania,
bo znaleziono by ją dopiero kolejnej nocy.
Gdyby dźgnął ją po tym, jak dzieciaki poszły do domu,
znaleziono by ją następnej nocy,
co oznacza, że cały ten czas by się wykrwawiała.
Według tego scenariusza również umiera.
Więc sprawca chciał, żeby przeżyła?
Tak.
Ale dlaczego?
Dlaczego z moim ojcem zrobił inaczej?
Dlaczego jego zabił, a ją zostawił żywą?
Czym mój ojciec aż tak zawinił?
Panie kapitanie.
Tak?
Czy udałoby się panu ustalić, jakiej muzyki
słuchały tamtej nocy te dzieciaki?
- Po co to panu? - Może pomogłoby to Ga-young
szybciej odzyskać pamięć.
Boże.
Będzie przerażona.
Spróbujmy.
Dlaczego tak bardzo postarał się, by nie umarła?
Boże.
Pan kapitan.
A tak w ogóle, po co pan przyjechał?
Cóż...
chciałem porozmawiać z Kyung-wanem.
Kyung-wan.
Panie kapitanie.
To Dong-jae i sierżant Kim
robią z pana kłamcę.
Dogadali się między sobą i poinformowali media.
Wiem, że mi nie uwierzysz,
ale tamtego dnia, po tym, co ci zrobiliśmy, jako policjant...
nie, jako człowiek,
odczuwałem ogromny wstyd.
Bardzo przepraszam.
Powinienem był powstrzymać wtedy sierżanta Kima, bo przemoc jest zła.
Z twojego punktu widzenia
ten, kto się przygląda, niczym się nie różni
od tego, który bije.
Przepraszam, Kyung-wan.
Kyung-wan.
Panie kapitanie, chyba powinien pan już iść.
To prawda?
Mój kapitan naprawdę cię nie bił?
Nie mówmy o tym.
Bił cię czy nie?
Mojego ojca zadźgano.
Uderzenie mnie kilka razy to drobnostka.
Dlaczego tak mówisz? Przecież nie zrobiłeś nic złego.
Ja...
nienawidziłem swojego ojca.
Nie potrafiłem zrozumieć, dlaczego wybrał takie życie.
Ale...
kiedy usłyszałem, że nie żyje...
bardziej znienawidziłem fakt, że już go nie ma.
Dlaczego musiał tak zginąć?
Teraz...
dałbym wszystko za jeden dzień z nim.
Nawet gdyby miał krzyczeć czy mnie wyzywać.
Chciałbym...
żeby wiedział, że już go nie nienawidzę.
Że nie miałem pojęcia, że tak to będzie bez niego.
Umarł w samotności.
Boże, tak mi go szkoda.
Dałbym wszystko za jeden dzień z nim.
Żeby wiedział, że już go nie nienawidzę.
Umarł w samotności.
Boże, tak mi go szkoda.
Też powinniśmy coś zjeść.
Filiżanki.
Proszę iść, posprzątam.
- Dobrze. - Dobrze.
Co ty robisz?
Szukam łyżeczki.
Upuściłem ją wcześniej.
Nie chciałem być niegrzeczny i szukać jej przy panach,
więc przyszedłem teraz. Przepraszam.
Podnieś.
Słucham?
Nie ma jej tu.
Może gdzieś ją kopnąłem?
Co ty robisz?
Posłuchać i dowiedzieć się, o czym rozmawiają wielcy gracze?
Co on tu robi?
Ja...
Rewelacja.
Cholera.
Zakładam, że załatwiłeś wszystko z Ukrainą?
Co oni mówią?
Musimy to zaimportować.
...z tymi z Ukrainy...
Dźwig?
...zamienimy dokumenty...
Hongkong?
Zainwestujemy sporą sumę przez Hongkong.
Podniesiemy rating kredytowy,
podbijemy ceny akcji, po czym od razu wycofamy się z inwestycji.
Nawet największy bank nie wyszedłby z tego bez szwanku.
Jeśli wtedy je sprzedamy, same odsetki wyniosą
siedem bilionów wonów.
Masz tylko towarzyszyć mi na spotkaniu z szefem
Komisji Nadzoru Finansowego.
Jak myślisz, ile to jest warte?
O czym pan mówi?
Nie zarobi tym nawet na kawę z sieciówki.
Racja.
Same odsetki wyniosą siedem bilionów wonów.
Siedem bilionów wonów.
Słyszałem,
jak się państwo poznali.
- Chang-jun i ja? - Tak.
Ponoć pierwszy się pani spodobał.
Pan Lee był dość pijany, kiedy opowiadał nam tę historię.
Zawsze po pijaku mówi prawdę. To prawda.
On pierwszy mi się spodobał.
Pytam o to tylko dlatego, bo nie wiem, jak to jest.
Jak mieszka się pod jednym dachem małżeństwu z dziesięcioletnim stażem?
Zmiana strategii?
To ta policjantka doradziła panu takie dygresje?
Nie wiem też, dlaczego poszła pani do szpitala,
w którym leżała Ga-young,
tak późno w nocy.
Czy pani i osoba, którą spotkała pani na OIOM-ie,
obiecaliście udawać, że jedno nie widziało drugiego?
Nie muszę zawierać układów.
- Co się tam wydarzyło? - Nie wiem, bo mnie tam nie było.
Nie pozostawia mi pani wyboru.
Muszę wezwać panią w charakterze podejrzanej.
Pan znowu o tym.
Mamy świadka, który widział panią
na OIOM-ie siódmego kwietnia około godziny 22.
Tylko panią, poza personelem, widziano na oddziale w czasie,
gdy Ga-young odłączono od urządzenia z tlenem.
Proszę czekać na wezwanie.
Chciałam tylko zobaczyć, jak wygląda. Co w tym złego?
Nikt by się nie dowiedział. Ile jeszcze mam znieść przez tego idiotę?
Woo-gyun Kim.
Ledwo stał na nogach.
Czemu w ogóle tam poszedł?
Nawet nie potrafił tego zrobić.
Czego nie mógł zrobić
komendant Kim?
Przez zasłony nie widziałam dokładnie.
Jakby przyciskał coś do jej twarzy.
Ale nagle przerwał i uciekł. Wyglądał na przerażonego. Tylko tyle widziałam.
W porządku.
Proszę nie mówić mężowi.
Będę mieć to na uwadze.
A teraz wiadomości na temat MON-u.
Ministerstwo Obrony Narodowej ogłosiło plan zaimportowania
systemu radarowego produkowanego na Ukrainie przez L Defense.
Ten zakup, w którym pośredniczyć będzie konsorcjum
złożone z Grup Hanjo i Bahn,
stanowić będzie około 20 procent rocznego budżetu na obronę narodową.
Hongkong, żuraw.
PROKURATOR DONG-JAE SEO
Mówiłem, że ci pomogę.
Mam nagranie.
Nieoficjalna rozmowa pana Lee z prezesem Lee.
Co zaczy „Hongkong, żuraw"?
Będą importować dźwigi z Hongkongu.
To po to zwołali tamto spotkanie.
Co ma z tym wspólnego Ministerstwo Obrony Narodowej?
Pewnie zamierzają sprzedać je wojsku, w ramach wielkiego kontraktu.
A Matsuyama?
Mają w Hongkongu fabrykę.
Hanjo produkuje ciężki sprzęt. Czemu mieliby go sprowadzać?
A czemu sprowadzamy samochody i ubrania?
Nie mamy tego u nas?
Tylko tyle wiesz na pewno.
Jeśli mi nie wierzysz, trudno.
Obawiali się podsłuchu,
ale nie musisz mi wierzyć.
Boże, co za palant. Nie wierzy mi ani trochę.
Produkowanego na Ukrainie przez L Defense.
Żuraw.
Ogłoszono plan zaimportowania systemu radarowego...
Będą importować dźwigi z Hongkongu.
Ministerstwo Obrony Narodowej ogłosiło...
Grupa Hanjo i minister obrony narodowej dogadali się.
Prezes Cho z Grupy Bahn też.
Ukraina.
Spotkanie na szczycie z Matsuyamą?
Hanjo i Bahn pośredniczą w zakupie,
żeby MON mogło sprowadzić broń z Europy.
Jak poszło w Hannam-dong?
Nie ma w tym miejsca dla japońskiej firmy...
Panie Hwang?
Dlaczego Yun-beom Lee spotkał się z ministrem obrony narodowej
i japońską firmą produkującą broń, a nie z firmą z Europy?
Coś się stało?
Po co ich wszystkich zebrał?
Słucham?
Co robisz?
Ostatnio często cię widuję.
Co pana tu sprowadza?
Sama widzisz.
A ciebie? Ktoś zachorował?
- Pomogę panu. Na który oddział pan idzie? - Dam radę. Sam poniosę.
Chłopakom każe pan nosić. Ja też mogę.
Boję się, że z tym uciekniesz.
Mówiłaś, że kogoś odwiedzasz. Przyszłaś z pustymi rękoma?
Pewnie miałaś inne rzeczy na głowie.
Jakie inne rzeczy?
Za późno na odgrywanie szopki.
Chyba przyszliśmy odwiedzić tę samą osobę.
Nie martw się. Nikomu nie powiem.
Pan i ja mamy inne cele.
Bez wątpienia.
Pewnie chcesz ją zapytać, czy to Chang-jun Lee jest sprawcą.
A pan pewnie chce, by zaprzeczyła,
w końcu pracuje pan dla niego.
Zrobiłaś się pyskata.
Przepraszam.
Przekonajmy się.
- Kim pan jest? - Chwileczkę.
Jestem z Błękitnego Domu.
Boże, dużo pani przeszła.
Powinienem był przyjść wcześniej.
Przyszedłem sprawdzić, jak się miewa.
Kim pan jest?
Jestem prokuratorem, zajmowałem się sprawą Ga-young.
Teraz pracuję w Błękitnym Domu.
Słucham?
Jestem prokurator Eun-soo Young z Prokuratury Rejonowej Seul-Zachód.
Pracuję z prokuratorem Si-mok Hwangiem.
Rozumiem.
Chyba bardziej ufa pani Si-mokowi niż Błękitnemu Domowi.
Spokojnie. Dobrze pani robi.
Proszę pani.
Przepraszam, ale czy mogłabym pokazać Ga-young pewne zdjęcie?
Oczywiście.
Ga-young, czy mogłabyś spojrzeć na to zdjęcie?
Poznajesz tego mężczyznę?
Znasz go?
Hej!
Niech pan jedzie.
- Ga-young. - Pomocy!
- Co się dzieje?
- Ga-young? - Co się stało?
Ga-young, słyszysz mnie?
Ga-young.
Poznajesz tego mężczyznę?
Lepiej więcej tego nie rób.
Słucham?
Sekretarz generalny może teraz zaszkodzić komuś takiemu jak ty
bez żadnego problemu.
Możesz wpaść w kłopoty, jeśli jego też podejdziesz podstępem, jak mnie.
Podstępem?
Nie pamiętasz?
Co by było, gdybym jednak był sprawcą?
Tego dnia, kiedy cię dusiłem...
przez całą noc nie zmrużyłem oka.
A co, gdybym w porywie gniewu cię skrzywdził?
Co by się ze mną stało?
Przepraszam za tamto.
Nie po to o tym wspomniałem.
Ja też uczyłem się zaocznie.
Nie był to najlepszy uniwersytet,
ale uczyłem się u twojego ojca, kiedy był profesorem.
Życzę ci jak najlepiej.
Nie wiedziałam.
Nie jestem zbyt wylewny, nie okazuję uczuć.
Słucham?
Co powiedział Si-mok?
Konferencja prasowa już się odbyła, więc musisz coś wiedzieć.
Odkryli coś nowego?
Często go widujesz.
Nie ostatnio.
Chodźmy.
Jestem strasznie zajęty, odkąd pracuję w Błękitnym Domu.
Czy to dlatego dawał mi pan te dobre rady?
Co?
Bo dobrze mi pan życzy?
Tak.
Dopiero teraz to zrozumiałam, ale już nie jest pan prokuratorem.
O czym ty mówisz? Zawsze nim będę.
Jeszcze tam wrócę i zostanę prokuratorem rejonowym,
więc już zacznij się szykować na ciężką pracę.
Dobrze.
Poznajesz tego mężczyznę? Znasz go?
Czy znasz tego mężczyznę?
To była ta sama osoba.
Dlaczego tylko tym razem tak zareagowała?
SUNGMOON DAILY
PREZES SUNGMOON DAILY BYUNG-HYUN KIM
Musi być pan ostatnio bardzo zajęty.
- Dzięki panu. - To prawda.
To przez nasz artykuł wszczęto to śledztwo.
Co pana sprowadza?
Wie pan, kto przysłał informacje na temat podejrzeń o łapówkarstwo, prawda?
Czy nie pańską rolą jest skupić się na samej informacji,
a nie na posłańcu, który ją dostarczył?
Nawet prokurator pragnie jedynie dotrzeć do informatora.
Jakie to smutne.
Chodziło o prokuraturę Seul-Zachód czy także o Grupę Hanjo?
Skutki ujawnienia skandalu korupcyjnego
sięgną daleko poza prokuraturę, dotkną również Hanjo.
Musiał pan być tego świadom.
Sądząc po pańskim agresywnym podejściu, musi pan wiedzieć coś jeszcze.
Proszę się podzielić.
Najpierw niech pan odpowie na moje pytanie.
Dlaczego wydrukował pan ten artykuł,
nie znając żadnych szczegółów?
Cóż, powód jest dosyć osobisty.
Może być pan rozczarowany.
Gdyby taki nie był, na pewno już bym go odkrył.
Interesujący z pana człowiek.
Zapewne wie pan, że prezes Grupy Hanjo ma córkę.
Yeon-jae Lee?
Jest żoną sekretarza generalnego.
A mogła być moją.
Czyli mówi pan,
że to wszystko z powodu kobiety...
z którą spotykał się pan ponad dekadę temu?
Czy zdaje pan sobie sprawę z tego, co to znaczyć być zięciem
prezesa Grupy Hanjo?
Gdyby ten bezwartościowy pajac mi jej nie ukradł,
już dawno kierowałbym całym Sungmoon...
zamiast prowadzić marną gazetę.
Kto o tym wie?
- Moja rodzina wie, że się spotykaliśmy. - Nie.
Informatorem musi być ktoś,
kto wie, że chowa pan urazę do jej męża.
Dlatego przesłał te informacje
właśnie do tej gazety.
Osobą, która przesłała ten list...
jest licealistka.
Licealistka?
Powiedziała, że ktoś ją o to poprosił i zapłacił jej za to 100 tysięcy wonów.
Miała nam go dostarczyć. Pomyślała, że skoro to zwykły list,
to nie może to być atak terrorystyczny.
Kto przekazał jej pieniądze?
Jakiś mężczyzna w średnim wieku.
Przy okazji, panie Hwang.
Powiedział pan, że chowam urazę.
Nie mówiłem o tym nawet rodzicom.
Kto mógłby o tym wiedzieć?
Potrzebuję namiarów na tę dziewczynę.
Dużo pan chce, nie dając nic w zamian.
Co pan wie? Co daje panu podstawy, by stawiać takie żądania?
W porządku.
MON ogłosiło plan importu broni.
Wiem o tym.
L Defense, firma, od której mamy kupić broń,
i Matsuyama, japońska firma z tej samej branży.
Proszę poszukać, co je ze sobą łączy.
Jaki związek z tą transakcją ma Japonia?
Niech się pan dowie, kto naprawdę
wyprodukował broń.
Prześlę panu dane dziewczyny.
Pewnie nie muszę panu tego mówić,
ale proszę zapomnieć o tym, co mówiłem wcześniej
na temat mojego dawnego związku.
Zbierz wszystkich.
Informator musiał wiedzieć o tych trzech rzeczach.
O związku Chang-jun Lee z Moo-sung Parkiem.
O niedoszłym małżeństwie prezesa gazety z córką prezesa Lee.
I przede wszystkim o urazie, którą chowa prezes gazety.
Kto mógł wiedzieć o tym wszystkim?
SUNGMOON DAILY
Czy broń została wyprodukowana w Japonii?
Granat ulega zniszczeniu zaraz po eksplozji,
ale tu chodzi o system radarowy.
Jest sterowany komputerowo.
Jeśli pochodzi z Japonii...
Mogli coś w nim umieścić.
Teraz, kiedy okazało się, że ukraińska firma L Defense
należy do Matsuyamy,
powstaje pytanie, czy Grupa Hanjo, Grupa Bahn
i Ministerstwo Obrony Narodowej zmówiło się i celowo sfałszowało
dokumenty dotyczące producenta.
Doszliśmy do podobnych wniosków, nie sądzicie?
- Tak. - W Internecie rozpętała się burza.
- „Te firmy zdradziły nasz kraj". - Boże.
„Minister musi zostać odwołany".
„To niedopuszczalne".
To bardzo odbije się na Hanjo i Bahn.
Si-mok, czy przekazałeś gazecie te informacje?
- Tak. - Dlaczego?
Sami mogliśmy to ujawnić jako wynik naszego śledztwa.
Zanim byśmy odkryli,
kto stoi za nieznaną firmą z małego europejskiego kraju,
byłoby już po wszystkim.
I nie poniesiemy konsekwencji.
To prawda.
Sungmoon może swobodnie oskarżać Hanjo,
ale nam by tego nie darowali.
Ale czy prezes gazety
nie wyjawi, skąd miał te informacje?
Sekretarz generalny nie uwierzy w wyłączną winę Sungmoon,
będzie kopał głębiej.
Przez wzgląd na zwrócone dobra kultury
wizerunek Matsuyamy jest teraz nieskazitelny.
Wszyscy kongresmeni są entuzjastycznie nastawieni do planu.
Głosy krytyki niedługo ucichną. Już to przerabialiśmy.
To może mieć ogromny wpływ na wizerunek kraju.
Wszystko jest już...
Zapraszam do zebrania plonów tego, co zostało zasiane.
Trzeba się tylko po nie schylić. Chcecie być jedynymi, którzy nic nie dostaną?
Dobrze. Proszę iść na spotkanie.
Do usłyszenia wkrótce.
Kim jest ten kret?
SEKRETARZ GENERALNY BŁĘKITNEGO DOMU CHANG-JUN LEE
Od czego mam zacząć?
Od twojej słabości do piosenkarek?
Czy od tego, jak dobrze twoja firma zorientowana jest
w rynku nieruchomości?
W tej chwili najbardziej zadziwia mnie to, że interesujesz się
takimi sprawami.
SI-MOK HWANG
Nawet się nie zawahałeś.
Powstało ogromne zamieszanie.
Mogłeś mnie po prostu zapytać,
nie musiałeś odstawiać szopki.
Trafisz do wyjścia.
Nieźle się nagimnastykowałeś, by się tu znaleźć.
Szkoda, że prezydent wkrótce kończy swoją kadencję.
Muszę zatem jak najlepiej
służyć obecnemu gościowi Błękitnego Domu.
Grube ryby mają pewne powiedzenie.
„Nawet prezydenci są tymczasowymi gośćmi”.
Zdaje się, że naprawdę myślisz...
że stałeś się częścią tej rodziny.
Czas na mnie.
To nikt ode mnie, nie miałem przecieku przez ostatnie 30 lat.
Masz kreta
w swoim otoczeniu.
Gdzie jest pan Seo?
Wyszedł na chwilę.
Jutro spodziewam się gościa z Ukrainy. Proszę zachować to w tajemnicy
i zarezerwować pokój w Triple.
Proszę nie mówić panu Seo.
- Tak jest. - Niech przyjdzie do mnie, jak wróci.
Tak jest.
SEKRETARZ GENERALNY BŁĘKITNEGO DOMU CHANG-JUN LEE
Już wiem.
Miałeś rację, ojcze.
Co teraz?
Dobrze.
Chciał mnie pan widzieć.
Spodziewam się jutro gościa z Ukrainy. Zarezerwuj pokój w hotelu Myeongdong.
- Oczywiście. - Nie mów o tym pani Yang i innym.
Tak jest.
Co ty robisz?
Połącz mnie z prokuratorem generalnym.
Młodzi ludzie są dziś
nieustraszeni.
Mamy wezwać też tych, którzy byli jedynie zapraszani na drinki i posiłki?
Nie wiem, co mam myśleć o tym „jedynie",
ale jeśli będziemy wzywać każdego, zapanuje tu całkowity chaos.
Powinniśmy się skupić na śladach wzajemności, próbach odwdzięczenia się.
Racja, ale nie będzie łatwo dowieść,
czy jest jakaś wzajemność.
No dobrze.
Zjedzmy coś.
Co zamawiamy? W końcu codziennie tak jemy.
Zjedzmy wspólną kolację.
- Nigdy tak nie jedliśmy. - Jestem za!
- Złapaliśmy skorumpowanych prokuratorów - I policjanta.
- I firmę... - Poinformowaliśmy media.
- Poinformowaliśmy o tym media. - Tak!
To idziemy czy nie?
- Tak! - Super!
Tak się cieszę!
A co, jak ktoś nas spyta, czym się zajmujemy?
Boże. Powiemy, że pracujemy w piekarni.
W piekarni! Dobre.
Tak, panie prokuratorze generalny.
Słucham?
Rozumiem.
O co chodziło?
Zostańcie tu i nikogo nie wpuszczajcie.
Co się dzieje? Co powiedział prokurator generalny?
„Prokuratura zarządza rozwiązanie zespołu dochodzeniowego
w trybie natychmiastowym.
Wszystkie informacje dotyczące prowadzonego śledztwa
mają zostać przekazane policji".
Zaczekajcie tu na mnie.
Mamy ustawić barykady?
Jaki jest tego powód, proszę pana?
Dość już zrobiliście.
Ale jeszcze nie wszystko.
Proszę to zakończyć.
Czyje to polecenie?
Jak śmiesz?
To moje polecenie, moja decyzja.
„Wskazywać drogę.
- Potrzebujemy osoby, która to zrobi". - Zamilcz.
Kazał mi pan pokazać nas światu takimi, jakimi jesteśmy.
Gdzie się podziała tamta osoba?
Już aresztowałeś swoich kolegów i komisarza policji.
Chcesz wszystko wywrócić do góry nogami?
Nawet w prokuraturze Seul-Zachód są temu przeciwni,
choć to twoi współpracownicy.
Pomyśl o całej prokuraturze.
Jeśli to kwestia Seulu-Zachodu...
Ośmielamy się pana o coś prosić.
Zespół dochodzeniowy...
nie może zostać rozwiązany.
Prosimy to odwołać.
Zmówiliście się, żeby wymusić na mnie zmianę decyzji?
Moim obowiązkiem
jest chronić naszą organizację.
Proszę chronić powód, dla którego ona istnieje.
Nasza praca jest bezcelowa, jeśli musimy zachowywać milczenie.
Wykorzystywanie moich uprawnień nic tu nie zmieni.
Tu chodzi o naszą dumę.
Nie może pan ulec.
Jak śmiesz twierdzić, że ulegam?
To moja decyzja.
Prokuratura nie jest ani naszą, ani pańską własnością.
A co najważniejsze...
nie może służyć niczyim interesom.
To tylko 20 dni.
Proszę pozwolić nam działać chociaż do końca wyznaczonego na początku terminu.
Od kiedy musimy błagać o czas na przeprowadzenie dochodzenia?
SPRAWA KORUPCJI W PROKURATORZE PROKURATOR PROWADZĄCY SI-MOK HWANG
Nikogo nie ma.
Pewnie jeszcze nikt nie wie o rozwiązaniu zespołu.
To jeszcze straszniejsze, kiedy takie rzeczy są załatwiane po cichu.
Czy my jesteśmy pionkami na szachownicy? Robią z nami, co chcą.
Może to dlatego, że uderzyliśmy w Hanjo.
To Sungmoon ujawniło sprawę.
Odnalezienie ich informatora pewnie nie sprawiło Hanjo trudności.
Wszystko źle się kończy, kiedy takie rzeczy wychodzą na jaw.
- Pewnie nas zdegradują. - Albo przeniosą.
Dziękuję, panie Kang.
Nie zrobiłem tego dla pana.
Miałem nadzieję, że nie będę się wstydzić.
Bałem się, że każe nam złożyć rezygnacje.
Boże, ja też.
To robota dla prokuratora rejonowego.
Ciekawe, kto nim zostanie.
Czemu tyle im zajmuje obsadzenie tego stanowiska?
PROKURATOR REJONOWY
Przepraszamy, wybrany numer nie istnieje.
Proszę sprawdzić numer i spróbować ponownie.
PROKURATOR DONG-JAE SEO
Daj znać sekretarzowi generalnemu.
Przepraszam, panie sekretarzu generalny.
STÓŁ SĘDZIOWSKI
Dziękuję, że pan się tu ze mną spotkał.
Ty też musiałeś się pofatygować.
To właśnie tutaj.
To tu się poznaliśmy,
był pan wtedy prokuratorem.
Chyba też się starzejesz.
Mówisz o dawnych czasach.
To był pozew przeciwko rządowi.
„Prokuratura na pewno dogada się z rządem".
Właśnie tego wszyscy się spodziewali,
ale pan postąpił zupełnie na odwrót.
Tamtego dnia
postanowiłem, że właśnie takim prokuratorem
chcę być.
Wychodzi na to, że byłem dla ciebie wzorem.
To prawda.
Przyznam, że władza to wspaniała rzecz. Wycisnęła z ciebie cały jad.
Nauczyła cię tak ładnie słodzić.
Jednak...
jest pan również moim celem.
Czego pan się tak przestraszył trzy lata temu, że zniszczył
człowieka, który był panu jak ojciec?
Czego pan się teraz boi tak bardzo,
że rozwiązał zespół?
Boję się?
Jak myślisz, czemu cię w nim umieściłem?
Bo ciągle wchodziłeś mi w drogę.
Tak jak teraz.
Wszedłeś mi w drogę.
To oznacza,
że idę w dobrym kierunku.
I?
Po to mnie tu ściągnąłeś, by powiedzieć, że jestem na twoim celowniku?
Że niedługo ponownie spotkamy się na tej sali?
Jako oskarżyciel i oskarżony?
Tylko pan wie,
czy to pana ścigam.
Nie uda ci się.
Nie posadzisz mnie na ławie oskarżonych.
Wykluczone.
Czy właśnie przyznał pan, że to pana ścigam?
Nigdy...
nie stanę przed tobą jako oskarżony.
Będę się bardziej starał.
W porządku.
Trzeba było założyć togę. Dopełniłaby klimatu.
PROKURATOR
Co się dzieje? Zaraz oszaleję.
Czy jeśli faktycznie nas rozwiążą,
poradzi sobie pani?
- Czemu pan pyta? - Wróci pani na komisariat.
Jak by nie patrzeć, aresztowała pani swojego komendanta.
Detektyw Jang wybrał idealny moment na ucieczkę.
Sprytnie.
On nie uciekł. Proszę tak nie żartować.
Przepraszam.
To ja.
Co się stało?
Co powiedział?
Nie rozwiązują nas.
Boże, tak się bałem powrotu na bezrobocie.
To o to się pan martwił
- cały ten czas? - Myślałam...
Dobra. Trzeba to jakoś uczcić.
- Chodźmy na kolację, jak planowaliśmy. - To nie jest najlepszy dzień.
Chcieli nas rozwiązać, nawet jeśli polecenie cofnięto.
Racja. Gdyby ktoś nas zobaczył, jak ucztujemy w najlepsze...
Chyba że pójdziemy tam, gdzie nikt nas nie zobaczy.
- A jest takie miejsce? - Mój taras!
Świetnie!
Chodźmy.
- Nie powinniśmy iść kiedy indziej? - Czemu?
Złożyć w tym tygodniu wniosek o ponowne wyliczenie podatku. Ważne!
Przesłyszałam się?
PROKURATOR SI-MOK HWANG
Dziękuję.
Tadam!
- Liście pachnotki. - Podajcie mi.
Prawda, że wygląda przepysznie? Domowej roboty.
- Wspaniałe. - Ale nie ja gotowałam.
- Dziękuję. - Dziękujemy za kolację.
Panie Hwang! Dzwoni pani Young.
Pani Young? To ta, co wybiegła zapłakana?
Ta, co jest podobna do Tang Wei?
Si-mok chyba się z nią spotyka.
Co takiego?
Jest podobna do Tang Wei.
Nie, nie to.
A co?
Abonent jest czasowo niedostępny.
Słucham?
Czy to telefon pana Si-mok Hwanga?
Zapomnieliśmy o najważniejszej rzeczy.
Bez tego nie trawię mięsa.
Wiem, o czym pan mówi. Moje gardło też jakby wyschło.
- Pójdę. - Nie.
- Proszę czekać. - Zamówiła pani coś?
Rany.
Boże, nie powinienem był tak odchodzić.
To takie stresujące.
- To pani jest tą... - Słucham?
Też przyszła pani na kolację?
Czy jest pan członkiem zespołu dochodzeniowego?
Boże, to chyba Jung-bon.
Na bank Jung-bon.
- Chodźmy. - Dobrze.
Co to?
Boże, spójrz na siebie.
Już jestem.
Boże, jest alkohol!
- Wspaniale. - Mamy alkohol!
Nie tylko alkohol przyszedł.
Proszę wejść.
- Pani Young! - Rany boskie!
Witamy.
- Dobry wieczór. - Ja też tu jestem.
Proszę się przesunąć.
- Pani Young, proszę siadać. - Dziękuję.
Ale się spisał.
- Witamy. - Usiądźcie.
Mam nadzieję, że nie przeszkadzam.
Czemu mnie pani pyta? To nie mój dom.
Będzie pan niemiły dla mojego gościa?
Jesteście nie w porządku.
- To ja już pójdę. - Proszę wrzucić sobie coś na grilla.
Nie powinienem był przychodzić.
Smakuje jak łopatka.
Wykosztowałem się na pyszne policzki, a pan mówi, że to łopatka?
Proszę spróbować. W ogóle nie zna się pan na mięsie.
Proszę. Oto drinki.
- Podajcie. - Podajcie.
Rozdajcie wszystkim.
Każdy ma?
Dobrze. To teraz wypijmy.
Chwila.
Biorę lekarstwo ziołowe.
Okazjonalny drink wzmocni działanie twoich leków.
Nie o to mi chodzi.
Przepraszam za tamto.
- Prawdziwy facet. - Patrzcie na niego.
- Zdrowie! - Zdrowie! Wypijmy!
Obiorę.
Nie trzeba.
- Mogę tym? - Pewnie.
A tak w ogóle...
Tak?
Pani i pan Hwang...
Nieważne.
Jakie pyszne.
Dziękuję.
- Za co? - Za zaproszenie.
Dziękuję za przyjście.
Przepraszam, mogę skorzystać z łazienki?
Oczywiście. Jest tam.
Poprosiłabym panią o przyniesienie drinków.
Nie ma problemu.
Gdzie mogą być widelce?
Dziękuję.
O nie!
Przepraszam. Boże.
- Bardzo przepraszam. - Pani Young.
Trzeba było powiedzieć, jeśli czymś podpadłem.
Boże, pańska koszula jest cała mokra.
Co to takiego? Tatuaż?
Czy pani ciągle...
O Boże, co tu się stało?
- Przepraszam. - Proszę zostawić.
- W porządku? - Tak.
Jest pan cały mokry.
O matko.
- Ja to zrobię. - Przepraszam. Już sprzątam.
Naprawdę nic się nie stało. Boże, tylko ostrożnie.
Zero. Siedem.
- Nie obiera pani? - Prawda?
To był absurd.
Nie tak się to je.
Co to takiego? Tatuaż?
Jak się nad tym zastanowić, to było nawet śmieszne.
Co to było?
STRANGER
Rzeczy, o których pan wie...
Ja to dokończę. Tylko musi mi pan powiedzieć.
Wygląda na to, że Si-mok spotkał się z Il-jae Youngiem.
Nie powinniśmy dłużej tego odkładać.
Znajdź kogoś do tej roboty.
Zrób to.
- Te cyfry wymieniła Ga-young. - Przypomniała sobie.
To kwestia czasu.
Tak, to tylko kwestia czasu.
- W szpitalu Ga-young i jakiś mężczyzna... - Jechać tam?
Myślałam, że ktoś otwierał drzwi.
Kto to?
Twierdzisz, że ktoś był w moim mieszkaniu?
Nie ma jej koło szpitala. Będę dalej szukać.
Właśnie znaleziono zwłoki.
Napisy: Magdalena Kowalewska