NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
STRANGER
To byłam ja.
Spotkałam się z Moo-sung Parkiem w noc przed jego śmiercią.
Sama.
To ja dzwoniłam z Centrum Usług Publicznych.
Chciałam poprosić go o pomoc.
Prosiłam, by ujawnił, że ojciec został wrobiony
i nigdy nie przyjął łapówki.
Moo-sung Park dostarczył gotówkę, ale złapano tylko dostawcę.
Gdy odkryłam, czyje to pieniądze,
miał już ogromne długi.
Myślałaś, że nie ma nic do stracenia
i na pewno się zgodzi.
Ale...
on zaczął mnie obrażać.
Boże.
Ten śmieć zaczął tyradę o tym...
że choć jestem prokuratorem, to tylko kobietą.
Czekałam na ten moment.
Rodzina ma tylko mnie,
a on mnie zlekceważył.
Nie zrobiłam tego.
Wiem, dlaczego tak nagle spotkał się pan z moim ojcem,
dlaczego pytał pan o chłopaka i dlaczego powiedział pan o mnie policji.
Ale to nie byłam ja.
Dlaczego miałabym go zabić?
Chciałam go zmusić do przyznania, że ojciec jest niewinny.
Bo nie chciał współpracować, a o jego śmierci mówiłby cały kraj.
I mówi.
Myśli pan, że z tego powodu mogłabym zabić?
To dlaczego podsłuchiwałaś?
Nie podsłuchiwałaś, gdy pojawił się policjant?
Nikogo nie zabiłem.
To było haniebne z mojej strony.
Panie Hwang.
No?
Czemu zawsze udaje pan,
że nic nie wie, choć wie wszystko?
Co twoim zdaniem wiem?
Sprawcą jest pan Lee.
Mówił pan, że Moo-sung Park mu groził.
To wystarczy za motyw. Dlaczego sprawdzał pan mnie?
Zlekceważył cię
i odmówił ci.
To niedostateczny dowód?
Jesteś ostatnią osobą, którą widział przed śmiercią pan Park.
Gdybym sam tego nie wydedukował, od ciebie bym się nie dowiedział.
Mam rozumieć, że przyznajesz się przede mną,
by zrzucić winę na pana Lee, bo przecież i tak to odkryłem?
Jeśli ja zabiłam, to jak pan wytłumaczy Min-ah?
Po co miałabym atakować nieznajomą?
Tylko twierdzisz, że jej nie znasz.
Bardzo dotknęło cię to, że był głuchy na twoje wołanie o pomoc.
Może wtedy poznałaś dziewczynę?
Odmówiła od razu, gdy chciałaś, żeby ujawniła,
co łączy ją z panem Lee?
Widocznie wtedy zmieniłaś metodę.
„Za jej sprawą ukarzę pana Lee.
To będzie dla niego ostrzeżenie”.
Mam rację?
Jak na tak złą osobę jestem bardzo słaba.
Niosłam nieprzytomną dziewczynę i związałam jej ręce,
a nie jestem w stanie unieść pliku dokumentów.
Przepraszam, że pana zawiodłam.
Była związana, istotnie.
Miał ją zobaczyć cały świat.
Dlaczego pan Lee miałby to zrobić?
- To... - Załatwiłby to po cichu.
- Gdzie pan idzie? - Do restauracji.
Jak pan może teraz iść?
Inaczej nie zdążę przed zamknięciem.
By nikt go nie podejrzewał.
Pan przecież też zastanawia się nad jego motywem.
Musiał mieć taki zamiar...
Ga-young Kim Lat 20
Prokurator.
Na miejscu zbrodni...
Załóżmy, że na broni zostawionej na miejscu zbrodni
znaleziono odciski policjanta.
Czy prokuratura by na nas czekała?
Niech pan to odłoży.
Czekałaby? Sami powiedzcie.
Nie zrobilibyście nic, bo podejrzanym byłby gliniarz?
- To byłaby głupota. - Powiedzcie więc,
dlaczego musimy robić dla niego wyjątek?
Twierdzi, że przy użyciu noża chciał odegrać moment zbrodni.
Czy to ma sens?
Kogo chce przekonać? Nie ma zresztą świadków.
Dobrze. Schwytajcie go.
Złożę raport komendantowi.
Idziemy.
Chodźcie.
Ja to widziałam!
Jestem świadkiem.
Widziałam, jak próbował zainscenizować wydarzenia w domu pana Parka.
Kiedy?
W dzień, gdy odkryliśmy, że Jin-seob Kang nie zabił.
To musiało być wtedy.
Wizualizował sobie zajście
i doszedł do wniosku,
że sprawca udawał Moo-sung Parka
i z rozmysłem dał się nagrać kamerze.
Mówisz poważnie?
Dlaczego miałaby kłamać?
Aresztujcie go, jeśli jej nie wierzycie.
Ale dlaczego słowem się o tym nie zająknął?
Widziałaś go tego dnia?
Dlatego we dwójkę...
Nie spotykałam się z nim. Wróciłam ponownie zbadać miejsce zbrodni.
Chciałam raz jeszcze przyjrzeć się sprawie.
A ty?
Gdzie ty wtedy byłeś?
Nawet mnie to nie dziwi.
Mieliście naocznego świadka pod nosem.
Po co to zamieszanie?
Musicie więcej ze sobą rozmawiać.
Zgadzam się.
Pan też powinien rozmawiać ze swoimi kolegami.
Zaoszczędziłoby to panu czasu.
Kapitanie, w kwestii Moo-sung Parka i Ga-young Kim...
Możliwe, że to nie w barze spotkali się po raz pierwszy.
Jak to?
Jego syn, Kyung-wan, który obecnie jest w wojsku,
chodził do szkoły z Ga-young i był w klasie wyżej.
Jeden rok wyżej?
- Musieli się znać. - Pytałam innych uczniów.
Kyung-wan Park skończył szkołę dwa lata temu,
więc prawie nikt go nie pamięta.
Ale Ga-young była dość popularna.
Przestała uczęszczać na lekcje na początku 12. klasy,
ale wielu nadal ją kojarzy.
Czyli...
sugeruje pani,
że Park poszedł do baru z koleżanką syna?
Której płacił co miesiąc około pięciu milionów wonów?
- To niedorzeczne. - Zaraz.
Nie wiem, czy się znali.
Jutro odwiedzę jednostkę, w której służy...
Która to jednostka?
- Idź tam z samego rana. - Tak jest.
Jego syn, Kyung-wan, który obecnie jest w wojsku,
chodził do szkoły z Ga-young i był w klasie wyżej.
Czyli...
sugeruje pani,
że Park poszedł do baru z koleżanką syna?
Robi się dziwnie.
Nie ma opcji. Policja działa po omacku.
- Śledztwo wewnętrzne. - Co z nim?
Wznówmy je.
Myślisz, że naprawdę mógł to zrobić?
Czy mój wydział o czymś nie wie?
Z tego, co wiemy, pan Hwang nie miał podejrzanych koneksji z panem Parkiem.
W dzisiejszych czasach mało komu potrzebny jest motyw.
Jest dobry w tym, co robi, ale nie tylko to
się liczy. Przyznaj, jest trochę inny.
Dowiedzmy się pierwsi, czy jest szczególny,
czy tylko zły.
Sugerujesz, że ma zaburzenia osobowości?
Ochrona Ośrodka Hansung Seorak
BŁĄD POBIERANIA
POBIERZ ZAŁĄCZNIK
BŁĄD POBIERANIA
Poszperaj. To twoja specjalność.
Dobrze.
Kobiece perfumy?
Maska.
Okulary przeciwsłoneczne w nocy. Perfumy.
Zakrył twarz na spotkanie z kobietą.
Ojciec śpi?
Poszedł tam.
Ciało dziewczyny było dziwnie ułożone.
Fakt.
Na pewno pomyślał już, że jestem jakoś powiązany z tą dziewczyną.
Kochanie.
Byłbyś ze mną nawet,
gdybym nie była
jego córką?
Skąd nagle takie pytanie?
Powiedz.
Dawno bym odszedł.
Rozumiem.
Gdybyś nie była jego córką,
dawno odszedłbym
od twojego ojca.
No dobrze.
Zostaw je w zlewie. Jutro przyjdzie pomoc domowa.
Słyszałam, że jest młoda i piękna.
Kto?
Dziewczyna z wiadomości.
Na pewno
bardzo się stresujesz tą sprawą.
Wyszła 13 minut po tym, jak weszła do jego pokoju.
Sam już nie wiem.
Może pan Lee mówił prawdę?
Co to było? Uśmiechnęła się.
Zapomniałeś, jaki miała pseudonim?
Pytam, czy zapomniałeś, jak nazywał ją pan Park.
Dzwoneczek.
Bo była na każde zawołanie.
Tak jak dzwonkiem wzywa się recepcjonistę.
Myślisz, że wezwał ją tylko dla mnie?
Groził mi. Mówił, że mnie zabije, i dusił mnie.
Musiałem zdradzić mu adres.
Spisałem jego numer rejestracyjny.
Nie sądziłem, że mi się to przydarzy.
Ten wariat jest sprawcą.
Pewnego razu na oczach nauczyciela złamał naszemu koledze palec.
Wiecie, dlaczego mówiono na niego wariat? Bo jest wariatem.
Nie wolno opuszczać posiłków.
Podejrzewam, że z głodu zapomniał pan się wytłumaczyć.
Ale okazało się to skuteczne.
Gdyby powiedział pan to sam, brzmiałoby to jak wymówka.
Za to gdy ja wspomniałam, że widziałam pana z nożem,
w jednej chwili wszystkie podejrzenia zniknęły.
Nie pomyślał pan,
że mogłam poczuć się przy kolegach jak zdrajca, mimo że nie mam nic na sumieniu?
Coś panu powiem.
Nie mam zamiaru dowodzić niewinności za pana.
Aczkolwiek mogę zamawiać panu jedzenie do celi,
panie Podejrzany.
Jin-seob Kang się w grobie przewraca.
Możni i bogaci wykręcą się ze wszystkiego.
Tak jak on, nie mam pieniędzy.
Ga-young Kim.
Znał ją pan?
Czy wy...
Zrobiliście to?
Czy wy naprawdę...
Boże.
Kto był w pokoju?
Pan Chang-jun Lee.
Do widzenia.
- Pani to zrobiła, prawda? - Słucham?
Powiedziała pani, że sprawca będzie chciał mnie wrobić, by się zemścić.
Nie wiem, co powiedzieć.
Mówić coś takiego po tym, jak postawiłam panu obiad?
Dlaczego miałabym się mścić?
Tego nie wiem.
By móc mnie wrobić,
sprawca musiał wiedzieć, że dotykałem noża.
Długo o tym myślałem.
Tylko pani miała tę świadomość.
Czy ktoś inny
mógł jeszcze być w środku?
Niemożliwe.
Sprawca nie mieszałby we wszystko Jin-seob Kanga,
jeśli celem było wrobienie mnie w zabójstwo.
Zatem nie chodzi o zrzucenie winy.
Chce mnie rozdrażnić albo do czegoś sprowokować.
Do czego?
Nie jestem pewien.
Jak pani mówiła,
złapmy go i spytajmy.
Muszę się dowiedzieć, jak wygląda.
Proszę nie dać się zanadto sprowokować.
I tak pana z tego wyciągnę, ale...
- Co się stało? - Nic.
Jest pan fanem?
Ta piosenka leciała, gdy do niej dzwoniłem.
Po tym, jak już została porwana.
Wtedy nie zwróciłem na to uwagi.
Od którego momentu?
Od początku czy od refrenu?
- To istotne? - Od którego momentu pan ją słyszał?
Nie wiem
Co? To na pewno ta sama melodia?
Mężczyzna w pokoju na końcu korytarza w hotelu...
To nie prokurator prowadzący sprawę Ga-young Kim?
Dong-jae Seo. Nie. Dlaczego pani pyta?
To jego dzwonek.
Widzi pan go codziennie, a nie wie pan?
W pracy wyciszamy telefony.
Teraz już pan wie.
Znowu wy dwoje?
- Ten fragment? - Tak.
Si-mok.
Co jest?
O co chodzi? Co robisz?
Proszę?
Wybrał pan błędny numer?
Tak. Przepraszam.
Rany.
To znaczy, że ma telefon Ga-young. A walizka...
Co, jeśli jest w niej?
Będzie chciał mieć go przy sobie.
A jeśli zniszczy telefon?
Wróćmy do początku.
Witamy.
To para.
Będzie z państwem ktoś inny?
Perfumy.
To chyba pani perfumy wyczułem od prokuratora Dong-jae Seo.
Widziała się z nim pani dwie albo trzy godziny temu.
Dlaczego znów się z panią spotkał? Upewniał się...
że nie powie pani nikomu o podaniu numeru Min-ah?
O kim pan mówi?
Z nikim się nie spotkałam.
To inne perfumy.
Jestem tego pewna.
Mają państwo pokój, tak?
Niech pani tam przyjdzie.
Podać państwu typowe dania?
Dziękujemy.
Zeznała pani, że nie zna adresu Min-ah.
Dlaczego pani skłamała?
Czemu to miałoby być kłamstwo?
Rozumiem. Zjawił się u pani prokurator i panią wypytywał,
więc nie miała pani wyboru. Kto wie, co mógłby pani zrobić?
Jak było? Zeznała pani, że nie podała mu adresu,
choć w istocie to zrobiła?
Wątpię, by pani pracownice chciały pracować u kogoś,
kto ot tak podaje obcym ich adres.
Skłamała pani z tego powodu.
Ale z pewnością jest pani dyskretna.
Zachowała to pani dla siebie, mimo że dziewczyna padła ofiarą nożownika.
Jak śmie mnie pan oskarżać?
Została brutalnie zaatakowana. Pani też jest kobietą.
Zna pani realia. Jak może pani myśleć tylko o sobie?
Dała pani nieznajomemu adres Min-ah,
a ona została następnie znaleziona w obcym domu z ranami na całym ciele.
Przejęła się pani tylko możliwymi stratami finansowymi?
To nieprawda.
Dałam mu jej adres.
Gdy uciekła, rozpętał piekło, więc potajemnie mu go dałam.
Ale to nie on jest sprawcą.
Skąd pani wie?
Powiedziałam mu, gdzie ona mieszka, ale wrócił po paru godzinach.
Mówił, że się z nią rozminął.
Potem zamówił tu nawet kilka drinków.
Niech pani nie udaje. Proszę powiedzieć.
Widziała pani już prawie wszystko, a dała się pani nabrać?
Wrócił tu i wmówił pani,
że znalazł miejsce, w którym powinna być, ale zdążyła uciec,
bo wiedział, jak się potoczą sprawy. Na pewno pani to rozważała.
To prokurator.
Komu możemy ufać, jeśli nie prokuraturze?
Zaufała mu pani.
W ten sposób tłumaczy pani sobie, że atak na Min-ah nie był pani winą.
Na pewno nie jest sprawcą, bo pani dała mu adres.
- Nie o to chodzi. - O której przekazała mu pani ten adres?
Mówi pani, że wrócił i rozpętał piekło po tym, jak uciekła.
Natychmiast podała mu pani informację?
Pewnie minęło ledwie kilka minut.
O czym rozmawialiście dzisiaj?
„Powiedz mu, że nie dałaś mi adresu i nigdy tam nie pojechałem”.
Nie tak postanowiliście, by kryć się nawzajem?
Myśli pan, że może pomiatać takimi jak ja.
Wszyscy mówią tylko o nożowniku. Nikt o Min-ah.
Kogo ona obchodzi? To tylko dziewczyna do towarzystwa.
Bandyci znęcający się nad dziewczynami jak ona nigdy nie są karani.
Czemu ze mnie robi pan kompletną sukę?
Więc?
Połączy pani siły z tymi bandytami?
Boi się pani?
Prokurator Seo pani groził?
Zostańcie, jeśli chcecie się napić. W innym przypadku idźcie.
Dość już straciłam przez złą famę otaczającą lokal.
Co do adresu...
poczuje się pani lepiej, jeśli powiem,
że nie pani jedna go zdradziła?
Kierowca dziewczyn także.
Podał adres człowiekowi, którego nazwał wariatem,
i się nie przyznał, bo nie chciał stracić klientek.
Co za skur...
Ale zgłosił to na policję.
A pani?
Chyba często pan tu bywa?
Bar odkrył prokurator Seo
i ruszył w pogoń za Min-ah. Na pewno go pan podejrzewał.
Czemu się pan tym ze mną nie podzielił?
Nie ukrywałem tego.
- Chyba jestem taki sam jak inni. - To znaczy?
Ludzie z pracy.
Nie ma koneksji przez uczelnię.
Nie ukończył Uniwersytetu Seulskiego?
I co?
Stara się wkupić w łaski pana Lee,
ale nie jest główną postacią wydziału.
Uznał pan, że nie byłby w stanie zdobyć adresu Min-ah.
Pomyślał pan: „Ja mógłbym, ale on nie”.
Miał pan poczucie wyższości.
Poczucie wyższości?
Przejawiam takie cechy?
Być może ma pan o nim niskie mniemanie. Jest prawnikiem, jak pan.
Tymczasem pan czuje się od niego lepszy.
Ma pani rację.
Trudno mi uwierzyć, że jestem zdolny odczuwać tylko wyższość.
Tylko wyższość? Zabrzmiało to, jakby nigdy nie odczuwał pan żadnych emocji.
Niech pan poczeka.
Wytłumaczę dokładniej, o co mi chodzi.
Niech pan zerknie.
Dlaczego rozcina pani mózg?
O czym pan mówi? Rysuję strukturę wewnętrzną.
Pana mózgu.
Proszę zobaczyć.
Tę część zajmuje pańska determinacja, by rozwiązać sprawę.
W tym malutkim obszarze umiejscowione jest poczucie wyższości.
A niewielki fragment obok
to miłość do zupy z ryżem, którą jedliśmy wcześniej.
A tu?
To inne uczucia.
Uczucia, których pan nie wyraża.
Ani pozytywnych, ani negatywnych.
Sam nie wiem.
Wierzy pan w istnienie obcych?
Tak.
Dlaczego?
Inaczej wszechświat byłby marnotrawstwem przestrzeni.
No właśnie. Z mózgiem jest podobnie.
To prezent.
Chodźmy.
Niech pan wsiada.
Proszę wsiadać! Podwiozę pana.
Ułóżmy to sobie.
Jak ustalimy, co później zrobił prokurator Seo?
Niektórzy nie potrzebują alibi.
Myśli pan, że wynajął płatnego zabójcę, albo coś w tym guście?
To nie hongkoński film noir.
Ma znajomości.
Od drobnych cwaniaczków po prezesów korporacji.
Kogo jeszcze miał pan na myśli?
- Proszę? - Powiedział pan „niektórzy”.
„Niektórzy nie potrzebują alibi”.
Jest jeszcze ktoś, kto mógłby to zrobić, nie brudząc sobie
przy tym rąk?
Jeśli to człowiek, którego widziała pani na nagraniu z hotelu...
Komisarz Kim.
Tam jest inny podejrzany.
A kolejny tutaj.
Pojawia się między nami nieufność. Zbrodnia to...
Czy to nie smutne?
„Między nami”?
Tak. A co?
Dobranoc.
Ostrożnie.
Komisarz
Ga-young Kim
Si-mok Hwang
Niech się pan tak nie garbi!
Dlaczego on tak chodzi? Nie pasuje mu to.
Sprawia wrażenie przestraszonego.
O Boże.
Naprawdę wróciłeś? Na stałe?
Tak.
Nie muszę już tam wracać. Zwolnili mnie ze służby wcześniej.
Tak się cieszę.
Dziękuję, dowódcy Kyung-wana.
Babciu, od teraz zawsze będę przy tobie, dobrze?
Nie ruszę się stąd.
Boże.
Kolejne wiadomości.
Potwierdzono tożsamość ofiary. Nadal pozostaje nieprzytomna.
Pierwotnie myślano, że to 25-letnia pani Kwon,
jednak okazuje się,
że to 20-latka zatrudniona w agencji towarzyskiej.
Policja bada jej powiązania z tragicznie zmarłym panem Parkiem.
Funkcjonariusze przesłuchują rodzinę i przyjaciół ofiary, a w pobliżu
miejsca, gdzie...
Przepraszam, mogłaby pani przełączyć kanał?
- ...podejmą kompleksowe działania. - Tak.
Tymczasem prokuratura...
A gdzie twoje rzeczy?
Na wszelki wypadek zostawiłem wszystko u znajomego.
Przydadzą ci się ubrania na zmianę.
- Zabiorę cię tam. - Nie trzeba.
Chodź, i tak wychodzę. Podwiozę cię.
Dokąd pani jedzie o tak późnej porze? Powinna pani odpocząć.
Też tak uważam. Ale to nagłe.
Chodźmy.
Pewnie już nie będzie autobusów powrotnych.
- Gdzie mieszka twój znajomy? - W Yongin.
Powrót to jedno, ale późno już na odwiedziny.
Pojadę sam jutro rano.
W porządku. Odpoczywaj.
Nie ma pani chwili wytchnienia.
Ledwo co zdążyła się pani przebrać.
Przepraszam.
Tak?
Jak pani myśli, kiedy będziemy mogli wrócić do domu?
Chcecie tam wrócić?
Tak, nie mamy gdzie się podziać.
A to dom babci.
Racja.
Twoja babcia zrzekła się dziedziczenia i ochroniła dom.
Ja jej to zasugerowałem.
Pamiętasz Ga-young Kim?
Tak.
Wiedziałeś, że to o niej mówią w telewizji?
Tak.
Skąd?
Moi znajomi widzieli zdjęcie w Internecie
i twierdzili, że wygląda jak Ga-young. Ja nie byłem pewien,
ale po dyskusjach z przyjaciółmi uznałem, że faktycznie.
Byliście blisko?
Nie, nigdy z nią nawet nie rozmawiałem.
Była tak popularna, że dzieciaki z innych szkół przychodziły ją zobaczyć. A ja...
Dlaczego znaleziono ją w domu babci?
Co się stało?
Wciąż badamy sprawę.
Przyjdź jutro na komisariat.
Dlaczego mam...
To krótkie przesłuchanie w roli dodatkowego świadka.
Babcia też na takim była.
Powiedz jej, że jedziesz po rzeczy do znajomego.
Dobrze.
Dziękuję za pomoc babci. Za wszystko.
Nie ma za co. Wracaj do środka.
Jasne.
USUŃ ZDJĘCIE
Nie podobała ci się, Kyung-wan? Każdemu się podobała.
UCZESTNICY CZATU
OPUŚĆ CZAT
Masz ochotę na coś konkretnego?
Zjadłbym konia z kopytami.
Chociaż nie. Chyba jednak nie mam apetytu.
Jak to? Powiedz co, to ci przyrządzę.
A co ty byś zjadła?
Kupię odpowiednie składniki.
Co się dzieje, babciu? Dlaczego płaczesz? Nie płacz, proszę.
Już dobrze.
Uczucia, których pan nie wyraża.
Dlaczego?
Dlaczego jej nie zabił?
Albo zależało mu na wymierzeniu surowszej kary.
By nie była w stanie samodzielnie funkcjonować.
Zawarłeś z kimś sojusz,
by powstrzymać mój awans?
Sojusz?
Tylko z kim?
Nikogo nie zabiłem.
Kobieta.
Nikogo nie zabiłem.
Kobieta.
Ostrzeżenie. Kara.
Ktoś, kto mógłby ukarać pana Lee.
Yun-beom Lee
Yun-beom Lee, Chang-jun Lee, Dong-jae Seo, Eun-soo Young, Il-jae Young
Komendant komisariatu w Yongsan
Ci, którym zależało na śmierci Moo-sung Parka.
Ci, którzy chcą zniknięcia Ga-young Kim.
Yun-beom Lee
Chang-jun Lee, Dong-jae Seo, Eun-soo Young
Komendant komisariatu w Yongsan
Ci, którzy chcieliby ukarać pana Lee.
Yun-beom Lee, Dong-jae Seo, Eun-soo Young
Il-jae Young
Jak się miewasz?
Chciał mnie pan zobaczyć, bo zastanawiał się pan, jak sobie radzę?
Si-mok.
Eun-soo...
Chroń moją córkę.
Zrób to dla mnie.
Jest jeszcze młoda.
Może myśleć, że wie wszystko,
ale nie ma pojęcia, jak fałszywi są ludzie
na tym świecie.
To nadal dziecko.
Cholernie inteligentny, ale zagubiony podlotek z uprawnieniami.
Pan nauczył mnie,
bym w pracy prokuratora przejmował się czymś więcej niż tylko wypłatą.
Wiem.
Co, jeśli ktoś odkryje, że Eun-soo węszy wokoło?
Ta biedna dziewczyna, ofiara nożownika,
też pewnie myślała, że sama potrafi się obronić.
Jest bardzo młoda,
ale myślę, że była pewna, że może kontrolować mężczyzn.
Nie dałem rady przeczytać relacji prasowej ze sprawy.
Kto jest sprawcą?
Dlaczego mnie pytasz?
Nie martwi się pan o to,
czy córka podoła i schwyta zbrodniarza.
Gdyby sprawcą nie był człowiek, który trzy lata temu doprowadził do pana upadku,
nie martwiłby się pan, że Eun-soo także skończy jak ta dziewczyna.
Nie prosi pan o ochronę córki, bo mi pan ufa.
Myślę, że doszedł pan do wniosku,
że sprawca kręci się akurat wokół naszej dwójki.
Mówisz o Chang-junie?
To nie on.
Ja go szkoliłem.
Ty uczyłeś się pod moim okiem jedynie pół roku,
a on dziesięć długich lat.
Miał je za nic, skoro pana zdradził.
Nadal jest pan pewien, że to nie on?
Wszyscy rodzimy się z określonym zestawem cech.
Istota charakteru jest niezmienna.
Dziesięć lat pod pana okiem. Następnie kolejnych dziesięć.
Od końca edukacji również minęło dziesięć. Wiele się zmieniło.
Chang-jun nigdy nie zaatakowałby kogoś
dla własnej korzyści. Nie leży to w jego naturze.
To Yun-beom Lee.
On jest sprawcą.
Całe życie
myśli tylko o sobie.
Skrzywdzenie Eun-soo...
byłoby dla niego jak uderzenie dziecka.
Chroń ją przed katastrofą.
Proszę.
Nie mogę panu tego obiecać.
Pani Young nie jest dzieckiem ani nie jest słaba.
To, że jest silna, nie znaczy, że da radę w pojedynkę.
Gdybym miał zostać zaatakowany zamiast niej, mogę na to przystać.
Ale czy uważa pan, że można kogokolwiek kontrolować?
Nie można.
Będę szedł.
Dobrze wiesz, że umieram ze strachu...
Il-jae Young
Każdemu zależy na pozbyciu się tylko jednej osoby.
Dong-jae chce pozbyć się mnie.
Yun-beom Lee jest celem Il-jae Younga.
Dlaczego więc ciągle zastanawiam się
nad panem Lee?
- Halo? - Nie ma czasu, więc przejdę do rzeczy.
Prokurator Seo będzie tu niedługo, by przesłuchać Kyung-wana.
Kyung-wan Parka?
Zwolniono go ze służby ze względu na sytuację babki.
Jest pomniejszym świadkiem. Dlaczego Seo się tam fatyguje?
Kyung-wan znał się z dziewczyną.
Chodził do liceum z Ga-young.
W każdym razie oznacza to, że biuro prokuratora Seo będzie puste.
Zastawimy pułapkę?
Pułapkę?
Dlaczego nie.
Telefon Ga-young.
Na jego miejscu zawsze miałabym go przy sobie.
Nawet gdybym miała go w przyszłości zniszczyć.
Mimo to czasami musiałabym go gdzieś zostawić.
PROKURATURA PROKURATOR DONG-JAE SEO
Nadwyrężył pan szare komórki?
Chyba zapomniał pan, gdzie mieści się pana biuro.
Coś się dzieje, panie Hwang?
Może będę potrafiła pomóc. O co chodzi?
Chroń moją córkę. Zrób to dla mnie.
Eun-soo.
- Jest w środku? - Wyszedł. O co chodzi?
Nie mogę znaleźć dokumentów, które miała mi pani wczoraj przekazać.
Których?
Zapomniała pani, że zajmuję się sprawą, i przesłała je dalej?
Na pewno dałam je pani wczoraj.
Nigdzie nie mogę ich znaleźć.
Dziś mija termin. Jeśli się zgubiły, podejrzany wyjdzie na wolność.
Może pani pójść do sądu i ich poszukać? Muszą być w aktach wysłanych z tego biura.
Niemożliwe. Sprawdziłam wszystko dwa razy.
- Poszukam jeszcze w swoim gabinecie. - Dobrze.
Czego pan szuka, panie Hwang?
Komórki.
Czyjej? Jaki ma numer?
To nie zadziała, jest wyłączona.
Boże, myślałam przez chwilę, że to pan Seo.
Co pani tu robi?
Zgubiłam dokumenty, które mi przekazał.
Które? Gdzie je pani zostawiła?
Chwileczkę.
PROKURATOR SI-MOK HWANG
Macie je? Nie sądziłam, że tam będą.
Dobra.
Znaleźli.
Niech pan nie mówi o tym panu Seo.
Zbeształby mnie.
Dobrze.
- Postawię panu kawę. - Co? Nie musi pani.
- Nalegam. - Nie trzeba.
- Chodźmy. - Nie musi pani.
Jaką kawę pan lubi?
Tę z automatu.
Chodźmy.
Proszę bardzo.
Będzie sto razy lepsza od tej z automatu, bo ja ją zaparzyłam.
Dziękuję.
Jest sto razy lepsza od latte z kawiarni.
To dlatego, że pani ją zaparzyła?
Pachnie niesamowicie.
Dzień dobry.
PROKURATOR SI-MOK HWANG
JUNG-BON KIM
PROKURATOR EUN-SOO YOUNG
Czego pan szuka, panie Hwang?
Komórki.
W październiku
pan Park przysłał panu nieletnią.
Październik. Skąd on to wie?
Akurat dziś
znaleziono ową nieletnią.
Dziewczyna, której pan tak intensywnie szukał,
otarła się o śmierć.
Czyli Chang-jun Lee i Ga-young Kim...
Zastanawiasz się, co to za dokumenty? Dotyczą sprawy o prostytucję.
Chang-jun Lee...
Dong-jae Seo...
Ga-young Kim.
Komórka.
- Przyszedłeś. - Tak.
Co w ciebie wstąpiło? Nie sądziłem, że zadzwonisz, by umówić się na lunch.
Dzięki tobie trafiłem na miejsce zbrodni szybciej.
No proszę. Jesteś milszy.
Poproszę zestaw lunchowy.
- To samo. - Oczywiście.
Co u dziewczyny? Nadal jest nieprzytomna?
Tak.
Jak tak szybko dowiedziałeś się o sprawie?
Jestem obecnie bezrobotny.
Do późna przeglądałem Internet na komórce i zauważyłem coś dziwnego.
Był wielki i intrygujący nagłówek.
Kliknąłem go z ciekawości i byłem w szoku,
bo okazało się, że to wydarzyło się w Huam-dong.
Wiedziałeś, co to za dom.
Byłem w nim przy okazji procesu Jin-seob Kanga.
Adwokat nawet nie kiwnął palcem, bo sprawa nie była intratna.
Dom wyglądał tak samo.
O czym ty mówisz? To była rzeźnia.
W środku.
Nie o to mi chodzi. Przecież nie wszedłem do środka.
W pobliżu domu coś się działo.
Poszedłem tam.
Nie mogłem zasnąć po zadzwonieniu do ciebie.
Widziałem cię.
Rozumiem. Dziwne.
Dlaczego?
Odkąd spotkaliśmy się przy okazji procesu Jin-seob Kanga,
często na siebie wpadamy, choć przez 20 lat
nie mieliśmy kontaktu.
Prawda, nigdy nie wiadomo, kogo się spotka.
Tutejsze porcje są ogromne.
Kolega?
Nie wiedziałem, że Si-mok ma kolegów.
Nie wiem o nim za wiele.
Nie mieszkałem z nim.
Musiał pan mieć kłopoty przez to, co pan powiedział.
Nie wspomniał pan o operacji, jedynie, że już nic mu nie jest.
Na pewno czuł pan się podle.
Pan wie o operacji?
A czy to tajemnica? Słyszałem o jego zabiegu.
Pewnie to nie tajemnica, jeśli sam panu powiedział.
Musi być pan bliskim przyjacielem Si-moka.
Właściwie nie.
Musimy dbać o wizerunek prokuratury.
Przyszedłem prosić pana o ostrożność w kontaktach z mediami.
Przecież nic nie wymyśliłem.
Zresztą nawet nie wspomniałem o operacji, w czym problem?
Z punktu widzenia pana Hwanga i mnie
to był kosmetyczny zabieg, nie powinien więc...
Kosmetyczny?
Wycięli mu kawałek mózgu.
Jeśli to jest kosmetyczny zabieg, to wycięcie nowotworu to w ogóle pikuś?
„Wyspa. Ta część mózgu
odpowiada za emocje i uczucia.
Dzięki niej odczuwamy ufność, nieufność,
empatię, pogardę, winę, przebaczenie i tak dalej.
One sprawiają, że jesteśmy ludźmi.
Znany jest przypadek, gdy usunięto korę przedniej części
zakrętu obręczy, by operacyjnie uśmierzyć niemożliwy do zniesienia ból.
Okazuje się, że uszkodzenie wyspy może skutkować
problemami emocjonalnymi, takimi jak apatia, nonszalancja i zmiany osobowości”.
To by pasowało. Niedobrze.
Trudno powiedzieć, czy przypadłość zanikła,
czy jest jedynie tymczasowo blokowana.
Tak czy inaczej...
To rzadkie przypadki. Skonsultuję to z lekarzem.
Dobra.
Proszę przodem.
- Informacja zostanie ogłoszona dzisiaj? - Tak, zawdzięczam to tobie, ojcze.
To nic.
Muszę cię wspierać.
Coś się stało?
Mówi się, że prokuratura napotyka opór.
Czy to dlatego, że prokurator generalny może zrezygnować z prerogatyw śledczych?
W Prokuraturze Generalnej jeszcze nie zdecydowano.
Nawet Ministerstwo Sprawiedliwości działa według zakulisowych postanowień.
Prokurator nie powinien iść na noże z ministrem sprawiedliwości.
Chyba że chce pożegnać się z posadą.
Jest źle.
Byłaby to niepowetowana strata.
Żałujesz, że mógłby odejść?
Powinieneś żałować, że stołek nie przypadnie tobie.
Gdybyś dotarł na szczyt nieco wcześniej,
po jego rezygnacji
posada byłaby twoja.
Mierz wysoko i nie przejmuj się nim.
Nie pomyślałem o szerszej perspektywie.
Brak ci ambicji czy wizji?
Nie mierzę w stanowisko prokuratora generalnego.
Zdecydowałeś się?
Tak.
Chang-jun.
Tak?
Posprzątaj bałagan wokół siebie. Zanim wyruszysz w długą podróż,
musisz otrzepać buty z kurzu.
Tak jest.
Zaczniemy działać?
Rany.
Bardzo proszę.
Tak, kochanie. Widziałem się z nim.
Dobrze, będę dziś wcześniej.
W porządku.
Dzień dobry.
Ktoś był w moim biurze?
- Proszę? - Słucham? Nikt tam nie wchodził.
Potwierdzam.
Wychodziliście dziś z gabinetu?
Ja na chwilę, bo pani Young poprosiła mnie o przysługę.
Dlaczego mu powiedziałaś?
A czemu nie?
Eun-soo!
Eun-soo.
Panie Seo.
Co ty robisz?
Puszczaj.
Najpierw ty. To napastowanie.
Też mi napastowanie. Pilnuj swojego nosa.
Od kiedy obchodzi cię...
Czy wy...
Zrobiliście to razem?
Niech pan puszcza. Nigdzie się nie ruszam.
Tu jesteś.
Właśnie się dowiedziałem. Gratuluję, panie prokuratorze rejonowy.
Gratulacje, panie prokuratorze rejonowy.
Gdzie są wszyscy?
Po raz pierwszy od dziesięciu lat wybrano osobę z naszego wydziału.
Gratulacje, panie Lee.
- Gratulacje, panie Lee. - Gratulacje, panie Lee.
STRANGER
Zawęziłem grono podejrzanych.
Syn pana Parka.
To może być wojna totalna.
Potrzebujemy potężnej włóczni.
Włóczni, która przebiłaby każdą tarczę.
Właśnie tego chcesz?
Myślałam, kto mógłby ukarać prokuratora rejonowego...
Dlaczego zakładasz, że mogę czegoś nie wiedzieć?
Mógłby zrobić z niego sprawcę.
Ale dlaczego? Dlaczego zamknął sprawę zamiast ją rozwiązać?
Czemu tak mu śpieszno?
Napisy: Mikołaj Gołębiewski