NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
STRANGER
Pójdę w pana ślady.
Niech pan prowadzi.
A co potem?
Proszę wskazać drogę.
Powinieneś być wdzięczny, jeśli nie zostaniesz zdegradowany.
Kryje mnie pan. Czego miałbym się obawiać?
Si-mok.
Skąd ta nieśmiałość?
Chcesz, żebym odwołał śledztwo wewnętrzne.
Żebym przymknął oko na hierarchię i awansował szeregowego prokuratora.
Po co to owijanie w bawełnę?
Po rozpoczęciu śledztwa
muszę mieć w zanadrzu sposób na przetrwanie.
Proszę, bez owijania w bawełnę.
Jeżeli wbijesz mi nóż w plecy,
też będziesz umoczony we krwi.
Masz tę świadomość.
Widziałeś, co przytrafia się demaskatorom.
Nieważne, czy będę demaskatorem, czy będzie prowadzone śledztwo,
bo i tak odsuniecie mnie od sprawy.
Mimo to póki sprawca jest na wolności,
nie dam się odstawić na boczny tor.
Ty rozpętałeś tę burzę.
I ty powinieneś ją zahamować.
Udzielę ci wsparcia.
Na co czekasz?
Znajdź sposób, by przetrwać.
O co chodzi? Jak to tata nie żyje?
Zaraz tam będę, dobrze?
Mogę prosić jeszcze jedną szklankę?
KOMISARIAT POLICJI W MAPO
Dlaczego pan mi to zrobił?
Sprawa Moo-sung Parka. Czemu pozwolił mi pan ją wziąć?
Pan Lee pana o to poprosił?
Kazał panu pokazać mi nagranie,
bo i tak planował obarczyć winą mnie?
Myślałam, że pan jest inny.
Obiecał pan pozbyć się osoby, która mu zawadza?
Pochwalił pana za to?
Powiedzieć ci prawdę?
Po zakończeniu stażu i tak przeniesiono by cię poza Seul.
Myślisz, że zawadzałaby mu nowicjuszka?
To paranoja, mówisz tak, jakbyś coś sobie uroiła.
Sugeruje pan, że moje domysły są bezpodstawne?
Sama jestem sobie winna?
Wydaje ci się, że użył mnie, by pozbyć się ciebie, tak?
Mylisz się.
Zatem to pana błąd?
Pan nigdy się nie myli.
Wciąż nie rozgryzłem tej sprawy.
Mój ojciec...
nadal nie pozbierał się po tamtej traumie.
Przez trzy lata nie wychylił nosa z pokoju.
Nikogo do niego nie wpuszcza.
Pierwszy raz do niego weszłam,
gdy zdałam egzamin na aplikację.
Właśnie dlatego...
nie mogłam przyznać się, że będę pracować w Seulu-Zachodzie.
Dla niego Prokuratura Seul-Zachód to...
To by mu tylko przypominało Chang-jun Lee.
Samo brzmienie tych słów
przyprawia go o gorączkę.
Musi wiedzieć już, gdzie pracuje jego córka.
Przyjaciele zazdrościli mi, że moim ojcem jest minister,
ale ja nie mogłam nawet poprosić matki o pieniądze na bilet autobusowy.
Panie Hwang.
Nie mogę wylecieć.
Nie dlatego, że uważam to za niesprawiedliwe.
Muszę utrzymać rodzinę.
Więc?
O co jeszcze mnie prosisz?
O co jeszcze?
Kiedy prosiłam pana o pomoc?
Nieważne.
Zabójca musiałby zostać schwytany, bym się z tego wyplątała.
Szkoda, że to nie była zbrodnia doskonała.
Czemu zabił psa?
Ty rozpętałeś tę burzę.
I ty powinieneś ją zahamować.
Szkoda, że to nie była zbrodnia doskonała.
W każdym razie nie byłoby tego widać, gdyby kamera była pod kątem.
Ktoś inny jest sprawcą
i to on zostawił ślad krwi.
W jakim celu ktoś podjąłby się tego wysiłku?
Jest reżyser?
- Tak, w środku. - Dobrze.
Zaczynamy próbę.
Dobrze. Niech wejdzie na scenę.
Proszę podejść.
SPRAWA Z HUAM-DONG PYTANIA DO PROKURATORA
Na początku widownia będzie bić brawo.
Po przedstawieniu się może pan usiąść tam.
SPRAWA Z HUAM-DONG PYTANIA DO PROKURATORA
Bez makijażu skóra może się zanadto błyszczeć.
Ach, tak.
Gdy zacznę opowiadać o sprawie,
puścimy film, zawierający najistotniejsze jej punkty.
Wspólnie go obejrzymy, zadam panu pytanie,
wtedy proszę zacząć mówić.
Dobrze.
Niesłusznie skazany Jin-Seob Kang
tymi słowami mówił o swojej niewinności:
„Zrobiono ze mnie mordercę.
Wołałem ze wszystkich sił,
ale nikt mnie nie słuchał”.
Panie Hwang.
Czy pan jest prokuratorem, który nie uznał prawdziwości
słów pana Kanga zawartych w liście apelacyjnym?
Tak, to ja.
W swoim liście pisał o mnie.
Odnieśliśmy wrażenie, że o kimś innym.
W trakcie rozprawy w imieniu prokuratury wypowiadał się ktoś inny.
Zaraz. Czy to częsta praktyka?
Czy przed sądem może wypowiadać się inny prokurator?
- Cięcie. - Zwykle tak nie jest,
ale w niektórych sprawach rzeczywiście tak się postępuje,
- by nie wpływać na przebieg śledztwa. - Kamera 11, cięcie.
Prokurator prowadzący śledztwo...
czyli osoba, która aresztowała pana Kanga, to ja.
W liście pisał o mnie, nie o prokurator przedstawiającej sprawę w sądzie.
Panie Hwang, to pan prosił o tę rozmowę.
- To prawda. - Za pana sprawą ekipa reporterska
zdecydowała się rozmawiać
z przedstawicielem prokuratury.
Z pewnością dla pana i pana rodziny
nie była to łatwa decyzja.
Dlaczego mimo to pan się tego podjął? Chciał pan, by nie było wątpliwości,
kogo oskarżał pan Kang?
Nie to było chyba czynnikiem decydującym.
- W takim razie co? - Co, pana zdaniem,
jest głównym zadaniem organów śledczych?
Postawienie przed sądem sprawców.
- Prawdziwych. - Właśnie.
- Dlatego... - Mimo że
tożsamość sprawcy jest szalenie ważna dla wymiaru sprawiedliwości,
- dla nas... - Kamera 1, cięcie.
...przestrzegających prawa obywateli,
najbardziej szokujący jest fakt uwięzienia niewinnej osoby,
która odebrała sobie z tego powodu życie.
Nie mamy gwarancji, że coś podobnego
nie spotka nas albo naszych bliskich.
Nie możemy czuć się bezpiecznie, nawet jeśli nie jesteśmy złoczyńcami.
Cięcie.
Pan Kang powiedział jasno.
Gdy przybył na miejsce,
ofiara już nie żyła.
Właśnie to stwierdzenie
było przyczyną, dla której go skazano.
Uważa pan, że skłamał?
Proszę spojrzeć na ekran.
W domu była tylko ofiara.
Miała na sobie białą koszulkę i niebieski dres.
- Cięcie. - To niezwykle istotne ujęcie.
Skąd miał pan dostęp do nagrania?
Wykonała je kamera samochodu zaparkowanego nieopodal.
Nie pasowały mi zeznania Kanga,
twierdzącego, że nie zabił ofiary, a jedynie ukradł biżuterię.
Brzmiało to nieprawdopodobnie. Wtedy zdobyłem nagranie.
Spójrzmy raz jeszcze.
Ofiara stoi tutaj.
Żywa.
Z kolei
podejrzanego, pana Jin-seob Kanga,
widzimy na zewnątrz.
Musiał więc kłamać.
Nie.
Krew Parka znaleziono w zupełnie innym miejscu.
Kang nie skłamał.
Do czego pan zmierza?
Wniosek jest jeden.
Osoba, którą widzimy,
to zabójca.
- Boże. - On?
- Co takiego? - To zabójca.
- Jak to? - To możliwe?
- Nie rozumiem. - Boże.
Zatem sprawcą jest ofiara?
Nie ofiara.
Musiał to zrobić po zabójstwie.
To przedstawienie.
Stanął na wprost samochodu, udając, że jest ofiarą.
Dlatego też, gdy pan Kang zobaczył nagranie podczas rozprawy,
uznał, że dowody sfałszowano.
Zatem nie manipulowano nimi w żaden sposób?
Tak. Samo śledztwo zostało jednak przeprowadzone niestarannie.
Czy on zwariował?
Przyznaje to pan?
Ślepo zaufaliśmy nagraniu, nie dając wiary zeznaniom pana Kanga.
Efektem była
ta niepowetowana strata.
Wstępne śledztwo zakończyło się fiaskiem z mojej winy.
Dlaczego mówi pan o tym na wizji?
Fałszowanie dowodów to przestępstwo,
więc woli pan wziąć na siebie winę za nieprawidłowości
w postępowaniu? Czy tak?
Musimy schwytać zabójcę.
Dokładnie zaplanował to morderstwo.
Z rozmysłem dał się nagrać kamerze.
Czyn został dokonany z premedytacją.
Dla niego to gra.
Nie wiemy, kiedy znów do niej wróci.
Planuje pan obławę?
Nie, nie wiem na razie,
kogo umieścić na liście podejrzanych.
Zapewniam jednak,
że w ciągu dwóch miesięcy aresztuję sprawcę.
Jak to? Nie ma pan żadnego tropu.
Jeśli mi się nie uda, podam się do dymisji.
Zrezygnuję z pełnionej funkcji.
Postawię wszystko na jedną kartę i dopadnę tego złoczyńcę,
nim miną dwa miesiące.
Panie Hwang.
Tak?
Proszę go schwytać.
Gdy się to panu uda, proszę ponownie nas odwiedzić w studiu.
Oczywiście.
Co za...
„Stoję murem za prokuratorem Si-mok Hwangiem.
- Powodzenia!” - „Powodzenia!”
„Pojawił się na wizji, bo bał się, że wyleci z pracy”.
- Dalej. - „Niech pan go złapie. Trzymam kciuki”.
Większość komentarzy jest pozytywna.
Dobrze wypadł w telewizji. Nie ma się czym martwić.
Dokładnie. Najgorsze już za nim.
Widzę, że humory dopisują.
Jeszcze nie przyszedł.
Ma pojęcie, która jest godzina?
Chyba ma za dużo czasu.
Dobrze.
Rób tak dalej.
O czym on mówił?
A co, jeśli nas też wyrzucą przez ten wywiad?
Przecież my go tylko oglądaliśmy.
Racja.
„Liczę na pana. Powodzenia”.
Melduję!
Ja, Sun-chang Park, zostałem przydzielony
do komisariatu w Yongsan, by pełnić tu służbę.
Po meldunku!
Witamy.
Co za meldunek.
Nie zawiedź nas.
Zrobię, co w mojej mocy.
Chodźmy na odprawę.
- Jasne. - Przypomni pan, jak pan się nazywa?
Sun-chang Park.
PASTA CHILI SUNCHANG
To nowy, wątpię, by miał kogoś zastąpić.
W twoim przypadku na zawieszeniu powinno się skończyć.
Mam coś dla ciebie.
Ileż można?
Rysuj na chusteczkach. Wysmarkam się chociaż.
Będę używać ołówka, żeby ci nos sczerniał.
ZESPÓŁ DOCHODZENIOWY NR 3 DS. PRZESTĘPSTW ŚLEDCZYCH
PROKURATOR SI-MOK HWANG
ZESPÓŁ DOCHODZENIOWY NR 2 DS. PRZESTĘPSTW ŚLEDCZYCH
PROKURATOR HWANG I ŚLEDZTWO WS. HUAM-DONG
PROKURATOR OBIECUJE ZŁAPAĆ PRAWDZIWEGO ZABÓJCĘ
Boże.
Czemu zawdzięczam wizytę najczęściej googlowanej osoby Korei?
Gdzie przebywa teraz matka pana Parka?
Dziś pierwszy dzień z dwóch miesięcy, które pan obiecał, tak?
- W saunie. - Nie musi pani iść, potrzebuję nazwy.
To blisko, ale trudno znaleźć.
Na szczęście istnieje takie urządzenie jak GPS.
Będzie w damskiej szatni.
No dalej. Chodźmy.
Zaprowadzę pana. Był pan w telewizji. Nie chcemy,
by ktoś, kto pana rozpozna, pomyślał, że jest pan podglądaczem.
Mam prowadzić?
Niepotrzebny byłby GPS, gdybym...
„Wniosek jest jeden.
Osoba, którą widzimy, to zabójca”.
Prawie...
jakby był pan w Prawdziwych twardzielach .
Wie pan, co to za program?
- Myślałem, że to przyśpiewka wojskowa. - Rany.
Przybył pan z lat 80.?
Gada pan jak starzec.
Naprawdę?
Po występie w telewizji
na pewno ma pan z wieloma osobami na pieńku.
Za sprawą mediów czy opinii publicznej –
zrobię wszystko, by dalej badać sprawę.
Niech pan zdradzi prawdę i powie, kim naprawdę był Moo-sung Park.
Tak będzie szybciej.
Dlaczego policja nie poinformowała o ukrywaniu dowodów przez sierżanta Kima?
Ach, sierżant Kim.
Mieszka sam, jego żona i dziecko są za granicą.
Co w związku z tym?
Jego dziecko miało problem z odnalezieniem się w szkole.
Nie puściłby go za granicę ot tak.
Kilka lat temu demaskator ujawnił przestępstwa
prokuratora rejonowego i prezesa sądu w Cheongju.
I?
Podejrzenia się potwierdziły. Pożegnali się z posadami.
Choć raz sprawiedliwość zwyciężyła.
Gdy afera przycichła, odwołali się,
a decyzję o ich dymisji cofnięto.
- Co było potem? - Prokurator rejonowy stanął na czele
instytutu prawniczego.
Z kolei były prezes sądu otworzył własną kancelarię
i żyje wyjątkowo dostatnio.
Rety.
Ciekawe.
Jeden z pracowników Wydziału Ruchu Drogowego poleciał za korzystanie
z usług prostytutki, ale po odwołaniu wrócił do pracy.
Powiedział, że dał jej pieniądze, nie oczekując nic w zamian. Paradne.
Na pewno nie wszyscy tacy są.
Ktoś musi być uczciwy.
Pan Park powiedział mi,
że w ciągu siedmiu lat przekupił uciechami mnóstwo osób
z wielu różnych instytucji.
W tym czasie odmówiły mu
tylko dwie.
Czy jedną z nich był...
Złapmy go bez względu na wszystko.
By jedna z tych osób zachowała swą pracę.
- Czy on nie był w telewizji? - Tak, to prokurator.
SAUNA NA PODCZERWIEŃ
Proszę pani.
Dzień dobry.
Spokojnie.
Nikt nie przymusza mnie do pracy. Po prostu chcę czymś zająć czas.
Dlaczego pani nie odbiera telefonu? Anulowała pani kontrakt?
Dostaję pełno telefonów od telemarketerów.
NACZELNIK WYDZIAŁU
Odbieram tylko połączenia od wnuka.
Zeznając,
powiedziała pani, że była na urodzinach brata 16 stycznia.
Zaplanowała to pani jakiś czas wcześniej?
Tak.
A więc ktoś wiedział, że będzie pani tego dnia poza domem?
Moo-sung
i osoby zaproszone na przyjęcie.
To wszyscy.
Czy pan Park zawsze nosił w domu te same ubrania?
Koszulkę i niebieski dres?
To ubrania jego syna.
Nie miał dokąd się udać
i nie mógł zabrać nic ze swojego domu.
Opuścił go z pustymi rękami.
Czy dzień przed zajściem zauważyła pani cokolwiek, co by zwróciło pani uwagę?
Moo-sung się z kimś pokłócił.
Z kim?
Jesteś głodny?
Zrobić ci pełnoziarniste smoothie?
Za późno na jedzenie.
Jeszcze nie.
Daj dużo kostek lodu.
Cholera.
Kto mówi?
Co?
Skąd mam wiedzieć?
Ktoś musiał mu zajść za skórę.
Hej!
Ty mały... Co?
Jak śmiesz mi grozić?
Powiedziała pani „grozić”?
Wyłączyłam się.
Powinnam była słuchać.
To prawda.
Kłócili się i przeklinali...
Nie wie pani, z kim się kłócił?
Raczej nie z wierzycielem.
Czemu pani tak sądzi?
Spotkał się z tą osobą.
Tamtego wieczora?
Gdy odebrał telefon?
Proszę.
Nie czekaj na mnie. Połóż się.
Jest już ciemno, wróć niedługo.
Wrócił wkrótce potem.
Nie minęło dużo czasu.
Miał zły humor.
Poszedł prosto do swojego pokoju.
Następnego dnia go nie widziałam, bo musiałam wcześnie wyjść.
Zostawiłam mu jedzenie na stole.
To wszystko, co się wydarzyło.
Zupa na pewno wystygła.
Czy pamięta pani,
o której mniej więcej odbył tę rozmowę?
Oglądała pani telewizję, tak?
Co pani oglądała? Serial czy jakiś program...
To było po zakończeniu serialu.
Rozumiem.
Przepraszam na chwilę.
Hej, Kim. Co słychać?
Sprawdziłbyś mi billingi pewnej osoby?
Czy ktoś jeszcze przyszedł do domu przed 16 stycznia?
Kurier? Ktoś z gazowni? Choćby na moment.
Nie.
Obawialiśmy się wierzycieli.
Proszę pani.
Proszę pani?
Pan Park zostawił po sobie tylko górę długów.
Naprawdę się pani smuci?
To dlatego w dniu jego śmierci zrzekła się pani dziedziczenia?
Panie Hwang, o czym pan mówi?
Nie zależało pani w pierwszym rzędzie na uniknięciu długów i ochronie domu?
Chryste.
Rozmawiałem z pani bratem. Powiedział, że tego dnia nie było przyjęcia.
Gdzie była pani w chwili zajścia?
Przecież był pan z nią.
Spotkaliście się w drodze do domu.
Impreza nie była u mojego brata.
Pracowałam na przyjęciu u kogoś innego.
Muszę się skontaktować z tą osobą.
- Panie Hwang. - Numer telefonu,
proszę.
Oszalał pan?
Niektórych rzeczy nie wolno mówić.
Nierzadko słyszy się o przypadkach rodziców zabijających dzieci i odwrotnie.
Ta staruszka ledwo chodzi.
Myśli pan, że nałożyła ubrania syna i wspięła się po murze?
Co pan chce zrobić ze sprawcą?
Złapać go.
Tylko tyle.
Pan Park nie jest jedyną ofiarą.
Ofiarą są też wszystkie osoby, które to zabójstwo dotknęło.
To tak, jakby miała wypadek samochodowy, a pan uderzyłby jeszcze raz
w jej auto, twierdząc, że goni sprawcę. Nie mam racji?
W ciągu ostatnich 20 lat
liczba zabójstw na członkach rodziny wzrosła
o 43%, a analogicznych pobić o 1300%.
Nie każdy cierpi po śmierci krewnego.
Co w niego wstąpiło?
ZAKAZ WNOSZENIA MATERIAŁÓW ŁATWOPALNYCH
Proszę pani.
Boże, przestraszyłam się.
Pomogę pani.
Nie mogę ciągle jadać na mieście.
Wystarczy mi już.
Przykro mi to słyszeć.
Proszę pani.
Marzę o domowej kuchni.
Tutaj?
Boże.
Pomogę pani.
Tu mieszkam.
Narzucam się. Przepraszam.
Rety.
Już prawie.
Jesteśmy.
Niech pani wejdzie.
Witam w moich skromnych progach.
Nic wielkiego, ale...
Wezmę to.
Tędy, proszę.
O nie.
Co za bajzel.
Niech pani usiądzie.
- Chyba ma pani dziecko. - Proszę?
Tak, skąd pani wie?
To moje dzieci.
A...
tu są składniki na obiad.
Proszę usiąść.
Zostawiam dla pani klucz. Będę późno,
więc dla mnie proszę nic nie gotować.
Do zobaczenia.
- Słucham. - Masz natychmiast się tu zjawić.
Jak śmiesz rozpowiadać w telewizji szczegóły niezamkniętej sprawy?
Postradałeś zmysły?
Przepraszam.
Ty mały...
Jest ci w ogóle przykro?
Masz współpracowników za idiotów?
Bo zrobiłeś z nas idiotów. Jak się z tym czujesz?
Chcesz wylecieć?
- Naprawdę przepraszam. - Ty gnojku...
Nie wystarczy, że powiesz, że przepraszasz.
Chcę to na piśmie.
Tak jest.
Dokąd się wybierasz? Napisz przeprosiny tutaj.
Panie Hwang.
- Chodzi o pana Lee, tak? - Proszę? Tak.
Co pan zrobił? Wydawał się wściekły.
Zrobię, co każe.
PROKURATOR CHANG-JUN LEE
Proszę wejść.
- Państwo zamawiali? - Tak.
- Dwie paczki? - Tak.
Biuro zastępcy prokuratora rejonowego.
Rozumiem.
Niech pan wróci jutro po południu.
POPIERAMY SI-MOK HWANGA
Ile on ich dostał?
Można by otworzyć kwiaciarnię.
Niech pan zobaczy.
Dostał pan tyle...
W biurze obok wszyscy są na urlopie.
Podobno rozdzielili pracę,
ale nie byłabym tego taka pewna.
Nie wychodzi pan na lunch?
Nie dostałem żadnej wiadomości. Możesz iść.
Zatem miłego lunchu.
Dzień dobry.
Tu jest miejsce.
- Poproszę zupę z mintaja. - Naturalnie.
Dzień dobry.
Proszę usiąść tutaj.
Przepraszam. Mam nadzieję, że panu to nie przeszkadza.
Mnie jest chyba bardziej niezręcznie niż jemu.
No nie? Na jego miejscu bym wyszedł.
Podobno na innym kanale też puszczą ten wywiad.
Tak, w Prawdziwych historiach będzie materiał o sprawie z Huam-dong.
Przejadą się po nas jak walec.
Dolał oliwy do ognia.
Zupa z mintaja.
Było pyszne.
- Smacznego. - Dziękuję.
- Dziękuję. Do widzenia. - Miłego dnia.
- Do widzenia. - Do widzenia.
- Mogę prosić wodę? - Oczywiście.
Przepraszam, miałam wszystkich powiadomić, ale nie zebrałam się w sobie.
Nie powinnaś ze mną rozmawiać.
Nie obchodzi mnie to. Mam dość, to takie dziecinne.
Ludzie nie mają pojęcia, co tu się dzieje.
Dziękuję.
Nie zrobiłem tego dla ciebie.
Mimo to dziękuję.
Słyszałam, że pana rozmowę kwalifikacyjną prowadził mój ojciec.
Mówił, że nie wiedział, czy dać panu najwyższą czy najniższą ocenę.
Jako stażysta był pan nie do zaszufladkowania.
Dostałem najwyższą ocenę.
Skąd pan wie?
Bo taką sobie przed nim wystawiłem.
Czy wszystko obraca się wokół pana?
To dlatego ludzie próbują pana wykluczać.
Niech wykluczają, przynajmniej zrelaksuję się na lunchu.
Mogę dawać panu znać, kiedy wszyscy wychodzą jeść.
Proszę bardzo.
Tak?
Mówi panu coś 0275-4270?
- Brzmi znajomo? - Proszę?
W noc przed jego śmiercią do Moo-sung Parka zadzwoniono
o 23.07 z waszego Centrum Usług Publicznych.
Zaraz. Ktoś od nas, z Centrum Usług Publicznych, dzwonił do Parka?
Niech pan poszuka w swoim otoczeniu, zanim będzie pan podejrzewać rodzinę.
Chodziło o pana Parka?
Dzień przed śmiercią Moo-sung dostał telefon z pogróżkami.
Z Centrum Usług Publicznych?
Numer tego aparatu kończy się na 4270.
Panie Hwang.
W pamięci są nagrania do 60 dni wstecz.
Od tej granicy minęło ledwie parę dni.
Na pewno coś się ostało.
Przepisy przewidują 60-dniowy okres,
ale to pierwsza taka sytuacja.
Przepisy przepisami, ale...
Nigdy nie mieliśmy żadnych problemów, więc...
Więc?
Zwykle kasujemy taśmy po 15 dniach.
Naprawdę nigdy nie było żadnych problemów.
Nagłe sytuacje
mają to do siebie, że są nagłe. Ignorując przepisy,
bo akurat w danej chwili jest spokój,
można doprowadzić do zatonięcia okrętu albo zawalenia się budynku.
Tak czy inaczej, minęło już ponad 60 dni. Skąd cała ta afera?
NIEUPOWAŻNIONYM WSTĘP WZBRONIONY
Gdybyśmy przyszli tu natychmiast...
Nie winię pana.
Na pewno zostawił ślady.
Musiały go nagrać kamery na korytarzu.
Sprawdzę to.
Panie Hwang.
Myśli pan, że to on zabił?
Ostatni, kogo spotkał tego dnia?
To podejrzany, jeszcze nie zabójca.
Korzystał ze służbowego telefonu, by nie wyjawić swojego numeru.
Jest podejrzanym i ostatnią osobą, która widziała pana Parka żywego.
Królik?
Kawa, królik.
Yongsan-gu.
KAWA, KRÓLIK, YONGSAN-GU
KAWA, KRÓLIK, ELLIS
Wyszedł z domu o 23.16, a wrócił o 23.48.
Zajęło mu to 32 minuty.
Aż 32 minuty o tej porze?
Pewnie poszedł w miejsce oddalone o 16 minut drogi.
STOPER
SKLEP SPOŻYWCZY
Idąc, pan Park w 16 minut mógł dojść
co najwyżej tutaj.
Przepraszam, czy na państwa kubkach jest może nadruk z król...
Proszę?
Przepraszam.
Czy wiedzą państwo, jaka kawiarnia ma w logo królika?
Nie kojarzę.
Dobrze, dziękuję.
Do widzenia.
Kiedy? 15 stycznia?
To było 64 dni temu.
Dawno temu.
Po jakim czasie kasują państwo nagrania z monitoringu?
Po dwóch tygodniach. To nic nie da, prawda?
Koło północy...
Kto miał wtedy zmianę?
Czy Min-sung wtedy pracował?
Mógłbym prosić o kontakt do niego?
Chwileczkę.
- Ej, patrz. - To on, prawda?
Zapytam go
i zadzwonię do pana.
To pilna sprawa.
Domyśliłam się,
ale wolę nie podawać czyjegoś numeru telefonu.
Wysłałam mu SMS-a, więc powinien zaraz oddzwonić.
Zawołam pana.
W takim razie...
poproszę kawę mrożoną.
- Dobrze. - To nie ten prokurator?
Chyba tak, prawda?
- To on. - Spójrzcie na niego.
Był w telewizji.
To na pewno on.
Nie wiem, czy będzie pamiętał, kogo obsługiwał dwa miesiące temu.
To on. Na pewno.
To prokurator.
Słyszałeś o czymś takim jak przyzwoitość? Czemu to robisz?
Z kim się spotkał?
Wykonała je kamera samochodu zaparkowanego nieopodal.
Sądząc po wyrazie twarzy i wzroście,
z pewnością
nie może się z tobą równać.
Brzmiało to nieprawdopodobnie.
Ale w jednym wygrywa.
Wtedy zdobyłem nagranie.
Spójrzmy raz jeszcze.
Bystrość umysłu.
Dałeś wygrać temu prokuratorkowi. Ale cóż poradzisz?
Niektórzy przełożeni są mniej bystrzy od swoich podwładnych.
Przepraszam, ojcze.
Przeproś siebie.
Na własne życzenie straciłeś okazję, by dostać się na sam szczyt.
Biorąc pod uwagę sytuację w Prokuraturze Rejonowej Seul-Zachód,
sam powinieneś był wystąpić w telewizji.
„Biorę na siebie całą odpowiedzialność.
Daję słowo, że znajdę sprawcę.
Proszę mi zaufać jako przyszłemu prokuratorowi rejonowemu”.
Zrezygnuję z pełnionej funkcji. Postawię wszystko...
Wtedy dostałbyś wezwanie do Błękitnego Domu.
Dopadnę tego złoczyńcę.
- Panie Hwang. - Tak?
- Proszę go schwytać. - Wybacz.
Jak najszybciej wszystkim się zajmę.
Czyli czym?
Masz plan?
Podjęto decyzję o przeprowadzeniu wewnętrznego śledztwa.
Zasłużył na surową karę dyscyplinarną.
- Chang-jun. - Tak, ojcze?
Czy to ty...
zabiłeś pana Parka?
- Ojcze. - Czy to byłeś ty?
Nie.
To wojna. Zobaczymy, kogo schwyta.
Kogoś musi, by zakończyć tę grę.
- Dajmy mu rozwinąć skrzydła. - Ale...
Zaatakowanie go w obecnej sytuacji to byłby strzał w stopę.
Wie o tym, dlatego pierwszy zadał cios.
Dalej będziesz zachowywać się, jakby był ponad tobą?
Jest tylko jeden sposób.
Potrzeba kozła ofiarnego.
Wypuścimy dowody wskazujące na konkretną osobę.
Si-mok zainteresuje się sprawą.
Osaczony sprawca targnie się na swoje życie.
To będzie koniec.
Kimkolwiek jest zabójca,
nie może być złapany żywy.
Gdyby tak się stało,
wydałby wszystkich powiązanych z panem Parkiem.
Jeśli przez ciebie
spotka mnie upokorzenie, to mimo że jesteś moim zięciem,
najpierw zniszczę ciebie.
Przyrzekam, że to się nie wydarzy.
Zaufaj mi, ojcze.
Nawet jeśli
wyjdzie na jaw, że wrobiona osoba jest niewinna,
stanie się tak za sprawą nadgorliwego prokuratora,
gwiazdy telewizji, składającej obietnice bez pokrycia.
Gdyby okazało się, że pomylił się drugi raz,
tym razem nie uszłoby mu to na sucho.
Może i zaskarbił sobie
sympatię ludu, ale jego łaska na pstrym koniu jeździ.
Znajdę odpowiednią osobę.
Tym razem nie popełnij błędu.
Tym razem?
Wiesz, że Il-jae Young jest przykuty do łóżka?
Widziałem jego zdjęcie.
Prawie go nie poznałem.
Bardzo się postarzał przez trzy lata.
Nie tylko jego odwołano z funkcji ministra.
Wszyscy inni się z tym pogodzili.
A on zachowuje się żałośnie.
Jak to o nim świadczy?
Marnie.
Ma ciasny umysł.
Pokaż.
Nudzę się.
To drobne przestępstwo.
Nie ma drobnych przestępstw.
Na pewno jesteś zmęczony. Odpocznij sobie.
Więc tak dziś wyglądają raporty.
Kiedyś było inaczej?
Było tak samo.
To trudne sprawy.
PROFESOR IL-JAE YOUNG MINISTREM SPRAWIEDLIWOŚCI
Całe wieki mnie tu nie było.
Twój teść cię zrugał?
Powinieneś był poślubić kobietę ze swojego miasta, jak ja.
Poniekąd jest z tego samego miasta.
Rany.
Ze względu na nową rodzinę wypierasz się pochodzenia?
Ludzie wypierają się ważniejszych rzeczy. Miasta chyba mi wolno.
To przez faceta, który był w telewizji?
O co tu właściwie chodzi?
Jeśli nie da się go powstrzymać,
trzeba uprzykrzać mu życie.
A co potem?
Zjesz go żywcem?
Tak.
Jak go podejść?
W czym problem? Jeśli pozbawisz go oparcia,
zaraz zrobi sobie krzywdę.
On nie potrzebuje oparcia.
Nigdy nie spotkałem kogoś takiego.
Na pewno coś się znajdzie. Szukaj dalej.
O ile nie jest duchem, znajdziesz kogoś, kto pomoże się go pozbyć.
Nie udało mi się to, mimo że mam swojego człowieka w jego najbliższym otoczeniu.
Detektyw z mojego komisariatu chyba się z nim kontaktowała.
- Detektyw? - Tak.
Absolwentka akademii policyjnej.
Ta, która zaogniła sytuację.
Wygląda na to, że połączyli siły.
Razem prowadzą śledztwo?
To do niego niepodobne.
WŁAŚCICIELKA KAWIARNI
Halo? Skontaktował się z panią ten pracownik?
Tak, powiedział, że spał.
Będzie w kawiarni jutro o 17.
Tak? W takim razie przyjadę.
Do zobaczenia.
PROKURATOR YOUNG
Słucham?
- Panie Hwang, jest pan w domu? - Tak.
Przejrzałam nagrania z monitoringu, ale nic nie znalazłam.
Dobrze, dziękuję za informację.
Leci teraz program specjalny o sprawie z Huam-dong.
- Nie ogląda pan? - Nie.
Powinien pan.
Prokurator prowadzący sprawę złożył przeprosiny na antenie telewizji.
Po programie
zespół redakcyjny natknął się na ciekawy post
opublikowany na naszej stronie internetowej.
Jego autor twierdzi,
że chodził do gimnazjum z prokuratorem Si-mok Hwangiem.
W swojej wypowiedzi napisał,
że Hwang był w czasach szkolnych wysoce agresywny
i bez przyczyny atakował kolegów z klasy.
Jego zachowanie było na tyle niebezpieczne, że wyrzucono go ze szkoły.
Zachowywał się jak wariat.
Bez przyczyny atakował kolegów z klasy.
Do dziś to pamiętam. Do sali lekcyjnej wleciał chyba jakiś ptak.
Jedna z dziewczyn przestraszyła się i krzyknęła.
Ni stąd, ni zowąd Si-mok zaczął ją bić.
KOLEGA Z KLASY
Bił dziewczynę.
Nie przeszkadza mi, że odniósł sukces.
Dziwi mnie jednak, że ktoś taki został prokuratorem.
Pewnego razu na oczach nauczyciela
złamał naszemu koledze palec.
Wiecie, dlaczego nazywano go wariatem? Bo to jest wariat.
By zweryfikować te rewelacje,
udaliśmy się do gimnazjum, do którego uczęszczał Hwang.
Szkoła odmówiła komentarza,
ale udało nam się potwierdzić,
- że opuścił szkołę w ósmej klasie. - Bez komentarza.
Nie został jednak wyrzucony. Sam podjął decyzję o przeniesieniu.
Z dokumentów szkolnych wynika także,
iż od najwcześniejszych lat kilkukrotnie zmieniał placówki.
Dowodzi to faktu, że ze względu
na agresywne zachowania przenosił się z jednej szkoły do drugiej.
Każdy może się zmienić, jeśli mu na tym zależy.
A jednak osoba niekontrolująca wybuchów agresji,
która została prokuratorem, pomimo popchnięcia niewinnej osoby
do samobójstwa, po zaledwie jednym występie w telewizji
staje się ikoną walki o sprawiedliwość. Jak to rozumieć?
By znaleźć potwierdzenie stawianych tez,
chcieliśmy przeprowadzić wywiad z krewnymi prokuratora.
Czy ktoś jest w domu? Chcielibyśmy porozmawiać.
Proszę odejść.
Już nic mu nie jest.
Zauważyli państwo?
Dlaczego państwa zdaniem użyto słowa „już”?
Nie udało nam się
spotkać z rodziną, ale to zwróciło naszą uwagę.
Czy Hwang w przeszłości miał...
Mogłeś wejść do środka.
Czemu nie mówiłaś mi o tych dziennikarzach?
Nie chciałam robić afery.
To musiało być męczące. Przepraszam.
Przyszli, gdy nie było mnie w domu.
Dlatego nie mogłam go powstrzymać przed powiedzeniem...
Chyba specjalnie przedstawili cię w złym świetle. Dasz sobie radę?
Nie skłamali.
Jak możesz tak mówić?
Co będzie, jeśli cię zwolnią? Nie pracujesz w byle firmie.
Co za człowiek wraca do zadry sprzed ponad 20 lat?
Wiesz, kto to mógł być?
Boże.
Czemu w ogóle poszedłeś do telewizji?
Mówiłam, byś prowadził spokojne życie.
Jeśli znowu przyjdą, powiedz, że mnie nie znasz, i wezwij policję.
Mnie wszystko jedno.
Jak twoje uszy?
Nadal bolą?
Już w porządku.
Twój ojciec...
Co on o tym mówił?
Kiedy wrócił?
O tym też nie wiesz?
Zawsze wszystko zrzuca na mnie.
Nie ma za grosz odpowiedzialności.
Idź już.
Czeka na ciebie.
Boże, co za...
Spotkamy się w twoje urodziny?
Czemu tu jesteś?
Nie mogłem pozwolić, byś rozmawiała z nim sama.
Przyszedł, bo czuje się źle po tym programie.
O co ci teraz chodzi?
Mówią, że to wariat!
Takich osób nie obchodzą ich rodziny.
To nie tak.
- Boże. - Co z tobą?
Rety.
Zazdroszczą mu, bo jest sławny.
Wariat, akurat.
- Co pani tu robi? - Proszę pani.
Śpi pani tutaj przeze mnie?
Nie, czemu miałabym tu spać?
Złapałabym wilka.
No dobrze.
Proszę. Chce pani kieliszek?
Chwileczkę.
Nie ma mowy.
Przyprawione warzywa.
Wspaniale! Uwielbiam je.
Spróbuję.
Powinnyśmy otworzyć restaurację.
Podzielimy się zyskami. Dam pani 20 procent.
Naleję pani kieliszek.
Jestem Yeo-jin Han.
Miło mi.
Dziękuję.
Wszystko dobrze?
Wypiła pani duszkiem.
W porządku? Nie pali pani od środka?
Wyglądają jak kijanki.
PODZIEL SIĘ INFORMACJAMI Z OSTATNIEJ CHWILI
OPUBLIKUJ ANONIMOWO
Byłem ofiarą Si-moka.
- Co się stało, mamo? - Zapomniałam czegoś.
Sekundę.
To więcej niż policzek.
Bardzo go to ubodło.
Posprzątam ten bałagan najszybciej, jak się da.
Trudno mi to sobie wyobrazić.
Si-mok bił kolegów z klasy i rzucił szkołę?
Powinienem był pierwszy się do tego dokopać. Potem...
Potem co?
Miałbyś na niego haki w postaci dziecięcych wybryków?
To nie było typowe zachowanie małego chłopca.
Mówiłem ci to setki razy.
Coś w nim mnie strasznie irytuje.
Kto wie, czy wybuchowy charakter,
który skrywa za dnia, nie daje o sobie znać w nocy.
Czy ktokolwiek potrafiłby to ukryć?
Czy można być jak Dr Jekyll i Mr Hyde?
Jeśli pogłoski o jego przeszłości są prawdą, to zmienił się nie do poznania.
Ważne jest to,
że jest na celowniku praktycznie każdego.
Wystarczy, że udzieli mu pan nagany.
Nie mogę dać mu się pokonać drugi raz.
- Proszę? - Paradoksalnie
może to zadziałać na jego korzyść.
Kiedyś łobuz – dziś prokurator. Dowód, że każdy
może wyjść na ludzi.
Piękna historia.
Nagle stał się fascynującą postacią.
Zepchnęliśmy go z urwiska,
a on na dole odnalazł żyłę złota.
Jest różnica między łobuzem a wariatem.
Chuligan może wyrazić skruchę i zmienić zachowanie, ale wariat nie potrafi.
- Im bardziej jest szalony, tym lepiej. - Dlaczego...
To co pan zamierza?
Walka z prostytucją idzie jak po grudzie?
Puszyłeś się jak paw, twierdząc, że wyplenisz ten proceder.
Przejmuję tę sprawę.
Nie trzeba. Poradzę sobie sam.
Przekaż mi akta.
Proszę pana, co się nagle...
Niech pan Kang za 15 minut przyjdzie do mojego gabinetu.
Tak jest.
ZASTĘPCA PROKURATORA REJONOWEGO CHANG-JUN LEE
SALA KONFERENCYJNA
Jak to jest trafić z nieba prosto do piekła?
Tak jak z domu do pracy.
- Czy to wszystko prawda? - Tak.
Jak pozbyłeś się Hyde'a? Zabiłeś go?
To musiały być dramatyczne przejścia.
Jeśli wolisz o nich nie mówić...
Miałem operację.
- Operację? - Tak.
Operacja może pomóc?
To zależy, ale czasami tak.
Dałeś sobie dwa miesiące. Dlaczego akurat tyle?
Przeze mnie straciliśmy dwa.
Czyli twierdzisz, że tyle wystarczy.
Dobrze. Niech będzie. Złapmy sprawcę.
Czego potrzebujesz? Powiedzieć innym, by przestali cię unikać?
Już panu mówiłem, czego chcę.
Zostać pana następcą.
Dlaczego tak ci zależy na godnościach?
W trakcie śledztwa mam mówić to, co pan powiedział mnie?
Miałem naciskać na pana Seo.
Zadbam o to, żeby nie było żadnego śledztwa wewnętrznego.
Dlaczego chciał pan uciąć swą prawą rękę?
Na jej miejsce wyrośnie nowa.
Dopóki w Seulu-Zachodzie ktoś jeszcze pracuje,
zawsze będę miał prawą rękę.
Czyżby pan Seo coś na pana miał,
więc sprawa zanadto by się skomplikowała, gdyby wystąpił pan przeciw niemu?
Wystarczy.
Nie robię tego, bo darzę cię jakąś szczególną sympatią.
Nie powiedział pan, że zrobimy, co w naszej mocy, by złapać sprawcę?
Dwa miesiące, 60 dni. Marnujesz tylko czas.
Szukasz wszędzie, tylko nie tam, gdzie trzeba.
Wysil się.
Tak.
Naprawdę?
Dobrze.
Zaraz tam będę.
SALA KONFERENCYJNA
SŁUŻBA PROKURATORSKA
Chang-jun Lee przy telefonie.
Jesteś już?
Tak, podejdź do mojego biura.
Dobra.
W trakcie śledztwa mam mówić to, co pan powiedział mnie?
Miałem naciskać na pana Seo.
Na jej miejsce wyrośnie nowa.
Dong-jae wszystko słyszał.
To on.
Tak, pamiętam go.
Kłócił się z kimś i wyszedł nagle.
Zapamiętałem go, bo był bardzo wzburzony.
Czy był...
z tym mężczyzną?
Nie.
Z nim?
Nie.
Proszę zobaczyć.
Był z tą osobą.
STRANGER
To musi być ktoś,
kto może swobodnie przeglądać akta.
Z prokuratury albo z policji.
Osoba nagrana przez kamerę to na pewno nie kobieta.
Gdzie znalazł wspólnika?
- Zrobili to wspólnie? - Znalazłeś ją?
Pani Young jest bezpośrednio powiązana z podejrzanym.
Eun-soo jest powiązana z podejrzanym?
Niech się pani obudzi!
Podkomisarz Han!
Napisy: Mikołaj Gołębiewski