To chyba to miejsce. To tutaj?
Cześć!
Pewnie rzucił się na śniadanie.
Nie.
Dobra.
No to...
- Co teraz? Co tu robimy? - Zjemy tu śniadanie.
Dlaczego?
Karl tu nocował. To dlatego się tutaj spotykamy.
A gdzie tata? Już przyjechał?
A myślisz, że z kim rozmawiałyśmy?
Nie wiem...
Tam idzie.
Co z nim? Jak sobie radzi?
Nie wiem, czemu się uparł, żeby samemu tu przyjechać.
Nie chce nosić aparatu słuchowego.
- Chyba od kilku dni nie spał. - W Chicago jest 14 stopni.
Tutaj -10.
- Dobra, tato, czekaj. - Jak to wyjaśnisz?
- Nie słychać cię. Mare? - Przepraszam.
Dziękuję.
- Jak tam, mała? - Cześć, tato!
Tak, tak.
Wstał już?
Wstał, a jednak! O której tu się dostałeś?
Nie wiem. Około piątej.
O piątej. Bladym świtem.
- Wejdziecie? - Tak.
- Chodźcie. - Dobra.
- Przepraszam. - Mają...
Co mają? Czekaj, nic nie słychać.
Poczekaj chwilę, samochód... Już.
Co mają, tato?
Mają tu wspaniałe śniadanie.
Wszystko, co tylko chcesz.
Karl je już trzeciego gofra.
- Mniam, mniam. - Tak.
Witaj.
Cześć, tato.
Nie wiem, czy dam radę.
Dobra.
Chodź, tato.
- Na razie. - Zabierzemy cię do środka.
Dobra.
Co?
Dobrze, że jesteś.
- Pewnie, że jestem. - Jasne.
Hej! Karl!
- Cześć, Al. - Cześć.
Cześć.
- Jak się masz? - Dobrze.
Cześć, Karl.
- Jak się trzymasz? - No wiesz.
- Jak mam się trzymać? - No tak.
- Cześć. - Cześć.
Chcesz gofra?
Nie, ale dziękuję.
Zobacz, puszczają tutaj
prawicową propagandę.
- Uważaj, Karl ogląda ten program. - Wiem.
- Ja czasem też. - Nieprawda.
Tak. Źródło informacji, Dan.
Z kim rozmawia?
Kto wie. Zawsze coś kombinuje.
- Danny! - Tak?
Chodź tutaj.
- Pójdziesz zamiast mnie? - Nie, wołał ciebie.
Śmiało, tygrysie.
- Tak? - Powiedz Karlowi, żeby przyszedł.
- Karl. - Świeże.
Tata chce, żebyś z kimś pogadał.
- A kto dzwoni? - Myślisz, że mi powiedział?
- Popilnuję ci gofra. - Dobra.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Wiem.
Muszę poćwiczyć dziś jogę.
Przytyję w weekend 2 kilogramy. Już to czuję.
Toto, nie jesteśmy już w Kansas.
Nie, jesteśmy w Missouri.
Tak.
Nie rozumiem. Jako jej ojciec
nie mam w tej sprawie nic do powiedzenia?
Co to za bzdury?
Daję jej męża!
Halo?
Tu niej mąż.
- „Jej”. - Jej mąż.
Momencik.
- Niej, jej... - Halo?
Dobrze.
- Detektyw Franchetti? - Świetnie.
Mówi Karl Mueller.
ODKRYJ PIĘKNO COLUMBII W MISSOURI
Nie, to jej ojciec.
„Byliśmy na drugim miejscu listy
najlepszych miejsc do życia.
Ale nie było nas w pierwszej setce
- od 2006 roku”. - Dobrze, do widzenia.
Powiedział, że nie możemy zobaczyć ciała.
Przy okazji...
rozmawiałem
z gościem z budynku. Zarządcą.
- No i? - Możemy wpaść do recepcji
i...
pokaże nam jej mieszkanie.
No...
Kiedy to było?
Cały ranek próbowałem się do niego dodzwonić.
Rozmawiałem z nim, jak na was czekałem.
Dobra. Cholera.
To...
- zjem tego gofra. - Dobra.
Dlaczego nie dał nam po prostu adresu? Spotkalibyśmy się na miejscu.
Bo wtedy nie byłby ważny i nie miałby nic do roboty.
- Tak, rzeczywiście, to bardzo... - Właśnie.
Możemy podjechać na herbatę?
Tutaj mieli tylko badziewną kawę.
Herbatę też mieli. Prawda, Al?
To nie była herbata, tylko Lipton.
- Najpierw musi otworzyć. - Dziękuję.
Jasne.
Śmiejcie się, śmiejcie.
Ja nie przeżyję na tym zadupiu.
O co ci chodzi? Urodziłeś się tu.
- Urodziłem się w Kansas City. - To też Missouri.
- I postanowiłem wyjechać. - Miałeś dwa lata.
I dar przekonywania.
Jest tu gdzieś Starbucks? Powinien być chyba co pięć kilometrów?
- Nie ma takiego przepisu? - Nie.
Chyba nie możemy robić żadnych nieuzgodnionych przystanków.
To Karl.
To nie on.
Nie?
Ten był szary. On jeździ czarnym, wygląda jak auto podmiejskiej mamuśki.
- Kiedy ostatnio z nią rozmawiałyście? - Ja?
Wy obie.
O, Karl jedzie.
Będziecie jechać za mną, tak?
Tak, ale jeszcze nie.
- Karl! Karl! - Czekaj!
Co?
- Cofnij, Karl! - Już cofam.
O Boże.
- No? - Musimy poczekać na tatę, nie?
- No tak. Gdzie jest? - Myślałam, że jesteście razem.
Nie.
Nie zaparkował obok ciebie?
- Nie wiem, gdzie zaparkował. - Musimy poczekać.
Zaparkował z tyłu.
- Dobra. - Jedzie.
O, już jedzie.
- Nigdy go takiego nie widziałam. - Jezu!
- Bez paniki. - Zwolnij!
Hej, tato.
- Jedziecie za mną i Karlem, tak? - Zgadza się. To...
Uważaj na samochód! Uważaj na pieprzony samochód!
O Boże!
- Będzie dobrze. - Dobra.
Jedziemy.
Co z tobą, głupku?
- Masz jechać za mną! Znam drogę! - No tak, znasz drogę.
Ty się na wszystkim znasz.
No to jedź przede mną!
- Chyba zapnę pasy. - Dlaczego to takie trudne?
- Czemu się zatrzymuje? - Coś jedzie.
Tak, ale go przepuszcza.
Na co czekasz?
Poprzez wizerunek małżeństwa Bóg ukazuje
swą miłość i radość ze wspólnoty z człowiekiem.
Ewangelia Mateusza 22:29.
Chrześcijańskie małżeństwo jest najlepszym wyobrażeniem
związku Jezusa Chrystusa z Kościołem...
Do diabła.
Cholera.
Tak, Tommy?
Właśnie zauważyłem.
Wiem. Przepraszam.
Jak daleko jesteście?
Dobra, zjadę na pobocze.
Poczekam i jak was zobaczę, to ruszę dalej, dobra?
Na razie.
Cholera jasna.
Dobra.
- Skąd niby miałem wiedzieć? - Nie czytasz w myślach.
Mówiłaś, że zostaniemy najwyżej na jedną noc.
Ale nie wiedziałam,
że mamie się pogorszy i będzie potrzebowała chemii.
To może odwiozę cię do szpitala,
wrócę do domu, do psów,
i ściągnę siostrę, żeby zajęła się nimi w weekend?
I wtedy po ciebie wrócę.
Psy jej nie lubią.
Dlaczego robisz z tego taką aferę?
- Nie wiem, co ci powiedzieć. - Nic. To moja wina, jak zwykle.
No co ty? Chyba wszystkie światła przejechałeś na czerwonym.
- Przepraszam, Tommy. - No raczej.
Skoro już się zatrzymaliśmy, Danny chce się napić kawy.
Nie wiem czemu.
Zjadę, jak tylko coś znajdę. Trzymaj się za mną.
- Dobra. - I nie przejeżdżaj na czerwonym!
Nie będę.
A niech mnie!
Wy też coś chcecie?
- Nie, nie trzeba. - Dzięki.
Ja nie. Od tej kofeiny boli mnie głowa.
Zjem pączka, jeśli mają.
Dobra, pewnie.
- Dopiero zjadłeś. - Oczywiście.
Skoro pytał.
Dziękuję.
Napiję się herbaty. Chcesz coś?
- Zamów mi kawę. - Dobra.
Nie pijesz już kawy?
Od jakiegoś roku. Miałem zgagę.
Muszę z tobą pogadać.
Dzwonił do mnie detektyw Franchetti.
- Aha. - Tak.
No i...
Nie mówiłem dziewczynom.
Ani Karlowi.
Chcę tylko dowiedzieć się jak najwięcej.
- Oczywiście. No i... - Rozumiesz?
Chodzi o to, że powiedział,
że mi go nie dadzą,
bo nie jestem mężem.
Ale to przecież on dzwonił.
Nie wiem, co w nim jest.
Nie chcę, żeby Karl to przeczytał,
cokolwiek tam jest.
No tak.
List.
Dlaczego do niego nie zadzwonisz?
Mówi, że nie mogę dostać listu,
bo jest...
dowodem rzeczowym.
Ale powiedział, że może
przeczytać mi fragmenty.
Nie mam pojęcia, co mogła do cholery napisać.
Nie chcę, żeby komuś było przykro.
Wcale się nie zdziwiłem.
Kiedy zadzwoniłeś, od razu wiedziałem.
Dopóki się nie dowiem,
nie chcę niczego zgadywać.
To chyba oczywista sprawa.
Ona...
Nie, nie, nie.
Jasne?
Nic nie wiemy.
- Zamów mi kawę, dobrze? - Dobrze.
I pączka dla Karla.
Poproszę
herbatę.
Czarną herbatę i mleko w dzbanku. Albo już w środku.
Kawę. I jeszcze to.
Myślałem, że was wcięło.
Słuchajcie, pora już jechać.
Mieliśmy tam być o 8.30, tak?
- Mówiłem mu, że po 8.30. - Tak? Dobrze.
Spróbuj nas już nie gubić, dobra?
Musisz się mnie trzymać. Przestań się obijać.
Czemu to Karl nas prowadzi? Był tam kiedyś?
Chyba nie.
Ty byłaś, więc...
Nie wiem.
- Trzeba zmienić ustalenia... - Allie, przestań.
Nie martw się o to. Rozsiądź się i zrelaksuj.
- Weź pączka. - Danny, jedziesz ze mną!
Rusz się, do cholery!
- Myślałem... - Rozsiądź się i zrelaksuj.
Betty i ja zamierzamy do was wpaść.
Świetnie.
Może na Święto Dziękczynienia.
Wyprawiacie je w tym roku?
Jeszcze o tym nie myśleliśmy, ale...
Co?
Wiesz, że Phillipe lubi imprezy.
No tak. Mój kumpel, Phillipe.
O której wyjeżdżacie?
Jestem wykończona.
Dalej, nie będę pił sam.
- No. - A jak dzieciaki?
Nie nagrywaj mnie!
Męczyliście z Kim dzieciaki?
- Przestań, źle wyglądam. - Dobra, przepraszam.
Nie torturujemy ich.
- Tylko ściskamy im rączki... - O Jezu.
żeby się posikały.
Jesteście bezlitosne.
Szczególnie tym najbardziej potentegowanym.
Czekaj, moment. Jak powiedziałaś? Co to znaczy?
Potentegowanym. Tym najbardziej popieprzonym.
Dobra, dobra, przestańcie.
Okropnie tak mówić. Przecież to dzieci.
Nawet nie masz pojęcia.
To małe dziwolągi.
Niektóre mają dodatkowe palce,
a my wtedy na to: „Tego nie potrzebujesz”. Ciach!
- Przestań! - I jeszcze jeden! Ciach!
Przestań! Przestań.
Myślałem, że jesteś czuła i opiekuńcza.
Nie poradzilibyście z tym sobie.
- Nigdy! - Nigdy.
Zrezygnowalibyście po jednym dniu, ciamajdy.
Trzeba przyznać...
- Dolać ci? - Nie, pewnie będę prowadził.
- Colleen? - Nie.
Colleen? Halo?
Pobudeczka.
Nie śpi, tylko...
Dostałeś nową rolę. Co to za tytuł?
Frankie.
- A co to? - Tytuł sztuki, w której gram.
Kto to jest Frankie? Myślałem, że dostałeś główną rolę.
Tak, to imię mojej postaci.
No tak, rozumiem.
To brytyjska sztuka. W Londynie zrobiła furorę.
A tutaj?
Zobaczymy...
Dopiero się rozkręcamy. Publiczność na razie
nie dopisuje.
No proszę.
Kocham je.
Kogo?
- Kocham moje dzieci. Uwielbiam. - Widzicie?
- To moje życie. Mogłabym za nie zginąć. - Mówiłem, że będę prowadzić.
Nic jej nie jest?
Nie, ostatnio często taka jest.
Co z nią?
Nic, to przez lekarstwa. Zbieramy się.
Lekarstwa? Od kiedy je bierze?
Ty się z nią spotykasz tylko wtedy, kiedy akurat masz czas.
Kiedy nie podróżujecie, więc...
Więc co, Karl?
Cholera.
Co się stało?
Strasznie nierówno jeździ. Przyspiesza, zwalnia, przyspiesza.
Doprowadza mnie do szału.
Mogłem się nie zgadzać, żeby jechał przodem.
Dlaczego zwalniasz?
- Pomogę tacie wysiąść. Pomożecie? - Chodźcie.
Dziękuję ci.
- Wiem, tutaj. - Mare tam już była.
- Tutaj. - Moment.
- Masz. - Proszę.
- Dobra. - Super.
- Mamy dotrzeć tutaj. - Chwilę, nie.
Czekaj. Przecież nie masz połowy mapy.
- Jak to znajdziesz? - Potrzebujemy tej połowy.
O Jezu.
Mieliśmy skręcić w lewo...
- Nie. - Poznałyśmy miejsce.
- To chyba było tam. - Nie.
Karl!
Czekaj. Patrz, Tommy.
- Co? - Tu jesteśmy.
Tak.
No.
Tak, widzę.
- To tu. - Zgadza się?
- Tak, Tommy. - Nareszcie, do diabła.
- Jedźcie za mną. - Następnym razem więcej konkretów.
- Jedźcie za mną! - Dobra!
Jedźcie za mną, dobra?
Dziękuję, kochanie.
Zapiszę ci spadek.
Dzięki, tato!
Możesz ruszać.
Czekaj, Karl!
Dobra, jedź!
To tutaj byłaś, Mare?
Tak. To ten budynek. Na piętrze, na samym końcu.
- Nienawidzę takich budynków. - Naprawdę? Jest uroczy.
- Chyba sam bym się powiesił. - Dan.
- Naprawdę? - Tak tylko mówię.
Jaki film obejrzałyście?
Mare, co obejrzałyście?
Kto?
Ty i Colleen, kiedy tu byłaś.
Nie pamiętam. Ona lubi te horrory.
Na co teraz czekamy?
Tata i Karl muszą znaleźć zarządcę. Chyba ma klucze.
Chyba chciała obejrzeć coś Stephena Kinga,
a ja na to...
Pamiętacie jej przyjaciół w liceum?
- Tę rodzinę od pogrzebów. - Lynchów.
Jeden z nich był w mojej klasie.
W każdej kogoś mieli. Było u nich 11 dzieciaków.
Pamiętacie, że raz nocowała
w domu pogrzebowym z tym w jej wieku?
- Chrisem. - Tak, Chrisem.
Chris był fajny.
Mare, on jest osiem lat młodszy od ciebie.
Fajny był.
Nie, Chris był w mojej klasie. Tamten to był...
- Matt. - Matt już taki fajny nie był.
- Przyjechaliśmy tu z Kansas. - Co on robi?
No dalej, dokończ tę historię.
Ona i Matt...
chyba ze sobą nie chodzili,
ale się przyjaźnili, więc zaprosił ją
do domu pogrzebowego... Chyba któryś z dzieciaków
zawsze musiał tam sypiać. Nie wiem czemu.
- Pilnować ciał. - Chyba ja to opowiadam?
- Tak, ale musisz opowiadać poprawnie. - Trzymali tam ciała?
Tak. To był dom pogrzebowy. Gdzie niby mieli je trzymać?
Ale o to właśnie chodzi.
Na piętrze mieli małe mieszkanko.
Żeby się tam dostać, trzeba było przejść przez kuchnię czy chłodnię,
gdzie przechowywali ciała przed pogrzebem.
Oglądali film w tym mieszkanku.
Colleen nie wiedziała, co to za film,
ale był o nastolatkach mieszkających przy cmentarzu.
- Noc żywych trupów. - Tak.
- Tak! - O Boże.
Bała się coraz bardziej i wreszcie powiedziała Mattowi,
że musi wyjść, wstała i uciekła na dół.
- A tam były zwłoki! - Mare, cicho, cicho.
Była już całkiem przerażona i po prostu wpadła do kuchni,
wprost na jeden z tych...
- Stołów, noszy. - stołów i...
O Boże, właśnie!
- Zwłoki spadły na ziemię. - Mare...
Teraz mi się przypomniało!
Zwłoki spadły na podłogę. Opowiadała mi to.
Nie, zwłoki nie spadły.
Byłaś tam?
Mnie też powiedziała, że spadły.
Nie spadły. Nieważne.
No to opowiadaj. Co się stało?
Nie, nie opowiem.
Myślicie, że wiecie, jak to było, więc...
- Przestań. - No dalej.
No weź, Al.
- Przestań. - Opowiedz do końca.
- Mare. - Więc...
Colleen
potrąciła zwłoki, które spadły na ziemię, i zaczęła wrzeszczeć.
Była północ. Wskoczyła do auta i z piskiem opon wróciła do domu.
Strasznie zabawne.
Koniec.
Strasznie zabawne.
- Lubiła oglądać horrory. - Tak.
- Opuść szybę. - Już.
Muszę włączyć... Moment.
- Myślałem, że odjeżdżacie. - Musiałam włączyć silnik, żeby otworzyć.
- Co jest? - Gość mówi, żeby przyjechać potem.
Dlaczego?
Chyba muszą posprzątać czy coś.
Co? Mamy tylko zabrać rzeczy.
Po co mają sprzątać?
Nie wiem. Pewnie coś tam jest,
co muszą posprzątać.
Czegoś tu nie wiem?
Nie chcą, żebyśmy to widzieli, zanim posprzątają.
Dobra.
To kiedy mamy wrócić?
Za parę godzin.
- O Jezu. - Rany.
No dobrze.
Jak sobie chcą.
Wrócę do Tommy'ego. Jest wkurzony.
- Dobra. - Dzięki, Karl.
- Wszystko gra, Dan? - Tak.
RESTAURACJA
Macie cążki do paznokci?
Raczej nie.
Nie wiem, co zamówić.
- Co zwykle jesz na śniadanie? - Witam.
Mogę zaproponować coś do picia, może którąś z naszych kaw?
- Poproszę herbatę z mlekiem. - Mrożoną?
Nie. Gorącą herbatę z mlekiem.
Dobrze. Coś jeszcze?
- Kawa. - Kawa.
Dla mnie też kawa.
- Tato? - Coś do picia?
Hm, może...
- colę light. - Dobrze.
Zaraz przyniosę napoje
i wrócę pomóc w wyborze.
Wiesz, co zamówisz?
- Za ciężkie dla mnie. - Dobra.
Obudź się.
Jedna herbata. Gorąca.
Mleko i na wszelki wypadek kawałek cytryny.
- Dla pań kawa. - Świetnie.
Jeszcze jedna kawa, dla pana.
- Dziękuję. - I cola light.
Dokładnie tak.
- Macie jakieś pytania? - Nie.
Śniadania są wypisane z tyłu. Podajemy je cały dzień.
Świetnie.
Mogę wrócić za chwilę.
Nie, chyba już jesteśmy gotowi.
- Tak. - Ja poproszę
jajecznicę z dwóch jaj.
Do tego są krakersy, placki ziemniaczane, frytki albo twarożek.
Ktoś zje moje krakersy?
- Zamów, ktoś je zje. - To poproszę.
- A jaka grzanka? - Wybrałem grzankę.
Dostanie pan też grzankę.
Ktoś ją zje?
Tak, zamów. Położymy ją na środku stołu.
Dobrze. Niech będzie grzanka.
Dla mnie tuńczyk i twarożek.
- Z jakim sosem? - Do tego jest sos?
Nie, nie muszę...
Mamy ranczerski, serowy, tysiąca wysp, francuski i włoski.
To poproszę...
Jezus Maria.
- Ranczerski. - Ranczerski.
A dla pani?
Dla mnie bułka z otrębami, podpieczona.
- A pan? - To dieta?
- Macie jogurt? - Jogurt?
Nie, nie mamy.
- Chyba nie. - Dobrze.
- Mam zapytać? - Nie, nie.
Zamówię twarożek. Macie jakieś owoce?
To znaczy sałatkę owocową?
Nie, na przykład jabłko albo banana.
Chyba nie.
Pójdę sprawdzić.
Co zamówisz, Karl?
Dopiero zjadłem w tamtej restauracji.
Przykro mi, nie mamy owoców.
- Dobrze. - Dobrze.
To tylko twarożek.
Dobrze. A dla pana?
Poproszę francuską grzankę.
Do tego jest bekon albo kiełbaski.
- Proszę kiełbaski. - Podłużne czy okrągłe?
Okrągłe.
- A mówił, że dopiero zjadł. - Wiem.
Przepraszam. Przepraszam.
O, proszę. Przepraszam.
W razie dalszych pytań mam na imię Kurt.
W porządku.
Jak w Dźwiękach muzyki.
Mamy tu nawet swoją Liesl.
Ale śmieszne.
- Co w tym śmiesznego? - Nieważne.
No weź.
Betty ma je w torebce?
Przy sobie?
Zupełnie jak mama.
Tommy, razem ze mną.
To było coś niewiarygodnego.
Dostaliśmy paczkę, była ciężka jak diabli.
Betty na mnie spojrzała i zapytała:
„A co to ma być?”.
Nie było nawet adresu zwrotnego.
Nie otwierajcie. To mogła być bomba.
Kazałem Betty otworzyć.
Wyszliśmy z nią na ganek.
Bo tak będzie o wiele bezpieczniej.
W środku było pełno papieru.
- Colleen jest zabawna, upchnęła tyle... - A w środku była cegła!
- Co? - O Boże.
Cegła. Dlatego była taka ciężka.
Obok cegły zauważyłem kępkę blond włosów.
- Właśnie! - Powiedziałem do siebie:
„Co u diabła?
Co u diabła?”.
I wyciągnęła z paczki głowę lalki
wymalowaną niebieskim cieniem do powiek.
Zupełnie nie wiedziała, o co w tym chodzi.
Próbowałem jej wyjaśnić, co to jest.
Nie mogłem powstrzymać się od śmiechu.
- Skąd Colleen ją miała? - Od mamy!
Mama wysłała ją kilka miesięcy wcześniej.
Nie, nie.
Colleen zawsze marudziła, że mama niczego nie wyrzuca.
Mama miała pełno lalek z brakującymi częściami.
W ramach żartu dała je moim córkom w prezencie na święta.
A Colleen i dziewczynki zdjęły im głowy, pomalowały
i odesłały mamie.
Strasznie jej się to spodobało.
Nosiła je potem w torebce.
To chyba praktyki voodoo.
Właśnie!
- Dlaczego ja ich nie dostałem? - Bo to babskie sprawy.
A Vicky dostała?
- Nie! Żartujesz. - Nie!
Przestańcie, nie bądźmy tacy.
- Przecież jej nienawidzisz. - Wcale nie.
Jesteście bezlitośni.
W tej rodzinie trudno być outsiderem.
Mam coś do ogłoszenia.
Mogę od razu wam powiedzieć. Co za różnica.
Od czasu śmierci waszej mamy
było mi samemu dość ciężko.
„Dość ciężko” to mało powiedziane.
Betty stała mi się bliską i lojalną przyjaciółką.
Postanowiliśmy więc
pobrać się w maju.
To wspaniale, tato.
Cudownie.
Betty jest bardzo miła.
I ma głowy lalek.
To coś w stylu...
błogosławieństwa z zaświatów.
Dziękuję, Karl.
Dziękuję, dziękuję.
Skoro jesteśmy przy ogłoszeniach, też mam coś do powiedzenia.
O Boże.
Phillipe
i ja postanowiliśmy adoptować dziecko.
- Ojej. - To wspaniale.
Znowu będę ciocią małego dziecka.
Kiedy to będzie?
Zgłosiliśmy się do agencji adopcyjnej
i w zeszłym tygodniu dostaliśmy potwierdzenie.
- Colleen o tym już wiedziała. - Byłaby zachwycona.
- Na pewno. - Nie mogłaby teraz wytrzymać
- ze śmiechu. - No raczej.
- Śmiałaby się. - Betty i lalki.
Mam nadzieję, że jesteś gotowy na bezsenne noce.
Dzięki.
- Hej. - Chodź, tato.
Oj, Daniel.
O rany.
- Wiem. - Tak.
- Dziękuję. - Już?
Może coś do koperty.
- Danny! - Tak?
Jedziesz ze mną czy z dziewczynami?
Ja mam miejsce.
To znakomity pomysł.
- Dan, jedź z Karlem. - No właśnie.
Chodź, Dan.
Będzie musiał się napić. Na stówę.
Zapnę pasy. Przepraszam, Karl.
- Czekaj, aż Karl pojedzie. - Gotowe.
- Możesz jechać. - Nie, nie.
Ludzie! Dan!
- Co ty...? - Wzywa taksówkę.
- Myśli, że to Manhattan. - Jedź!
- Możesz jechać. Już! - No dalej!
Może zatrzymać taryfę?
Myśli, że to scena na Broadwayu?
Czekaj, Karl!
Ludzie chyba wiedzą, że to dlatego wszelkie możliwe zło,
szczególnie liberałowie, go nienawidzi.
Bo on jest dobry, naprawdę.
Nie jest takim fałszywym... „Ja tak chcę pomóc uchodźcom.
Chcę pomóc homo niewiadomo... Nie tentego... Jakkolwiek to nazwać”.
Takim, co opowiada, jaki to on nie jest dobry...
- Mogę? Bo... - Jasne, jasne.
- Dobra. - Znam ciebie.
To było niemiłe.
- Zanosi się na śnieg. - Nie, to chmury deszczowe.
- Serio? Dobra. - Tak, będzie padać.
Może później się przejaśni.
- Trochę słońca. - Znasz to powiedzenie.
Nie podoba ci się pogoda, poczekaj pięć minut.
Dobra.
Jasne.
Pięć minut.
A potem się zmieni?
No więc...
będziecie mieć dziecko?
Tak.
Trochę późno, nie?
Tak.
Pewnie lepiej późno niż wcale.
- Też tak myślimy. - Aha.
Gratulacje.
- Dzięki. - Fajna sprawa.
Tak.
Ona...
Colleen byłaby zachwycona.
Gdybyście mieli dziecko, byłaby...
Wiem.
Byłaby zachwycona.
- Tak. - Wiesz, co mi powiedziała?
Że będziesz świetnym tatą.
No tak.
Sam nie wiem.
Będziesz.
Bardzo się cieszy.
Powiedziała, że będzie tu wpadać.
To by było super.
Szczególnie jeśli będę jeździć do L.A.
No tak.
Zostawisz mnie w Brooklynie z noworodkiem.
Tak, tak. Wiesz, jak się umawialiśmy.
No tak, ale słuchaj.
Kiedy tylko będę miał dziecko, nie będziesz mi już potrzebny.
Możesz nam tylko przysyłać czeki. Poradzimy sobie.
Możesz czasem wpadać.
O matko.
Chłopcy...
Chodźcie poznać moje dzieciaki.
Karl, Mare chce, żebyśmy się zatrzymali.
- Dlaczego? - Nie wiem.
- Pisze, żeby jak najszybciej zjechać. - Dobra.
Przy następnej przecznicy.
Może...
- Może tutaj? - Dobra.
Okej.
- Słońce wychodzi. - Mówiłem.
Mówiłeś, że będzie padać.
- A ty, żeby poczekać pięć minut. - A, no tak.
- Cholera jasna! - W porządku.
No tak.
- Tego mi brakowało. - Co się stało?
Samochód dymi.
My też tylko co chwilę idziemy na dymka.
Pewnie trzeba dolać oleju.
- Tak myślisz? - Tak.
Czemu mąż nie kupi ci nowego auta?
- To jest nowe auto. - No dobrze.
Cholera. Pójdziesz kupić olej?
- Robi się. Skoczę do sklepu. - Dzięki.
Chcesz coś do jedzenia, Karl?
- Idzie po jedzenie? - Chyba tylko żartowała.
- Tato... - Co się dzieje?
To co zwykle.
Jakbyśmy wystawiali amatorską sztukę Bez wyjścia.
Huis Clos.
Właśnie. Zawsze mnie zaskakujesz.
Nigdy nie wiadomo, co się przyda na poczcie.
Mam mnóstwo czasu na czytanie.
- Idziesz do środka? - W życiu.
Przepraszam, ale samochód zaczął dymić.
Dlaczego?
- No przecież... - Trzeba wymienić olej.
- Howard miał to zrobić. - Cześć, tu Phillipe. Wiesz, co robić.
Przykro mi.
Cześć, widziałem, że dzwoniłeś.
Kiepski tu zasięg. Myślę o tobie.
To tyle. Tylko chciałem sprawdzić, co słychać.
Zadzwoń. Kocham cię.
Pa.
Jak się jedzie z Karlem?
Nawet nie pytaj.
- Co on tu w ogóle robi? - To jej mąż.
Tak, ale zostawiła go.
Chyba miał nadzieję, że do siebie wrócą.
- Wątpię, żeby tak się stało. - No tak.
- Mieszkała w piwnicy u Al. - Wiem.
Chyba sama nie wiedziała, czego chce, wiesz?
Myślałem, że było z nią lepiej.
Pamiętasz, co mama powiedziała po tamtym?
Nie, co?
Powiedziała: „Od 20 lat się tego spodziewałam”.
Co ona tu w ogóle robiła?
- Przyjechała na kontrakt pielęgniarski. - Ale czemu tutaj?
Pewnie dobrze płacili. Zatrudnili ją na cztery miesiące.
- Nie wierzę, że zostawiła psy Karlowi. - Nie mogła ich zabrać do Allie.
Worf by je rozszarpał na strzępy.
- Matko. - Chyba nas wzywają.
No dobra.
- Dan, Mare. - Tak?
Mogę prosić o powtórzenie?
Dobrze.
Czyli rzeczy, o które nam chodzi,
znajdują się u patologa, tak?
U patologa. Dobrze, rozumiem.
Dajcie mi coś do pisania. Szybko, jakiś długopis.
- Dobra. - Muszę to zapisać.
- Poczekaj. - Czego potrzebujesz?
- Podaj mi po prostu... - Potrzebuję długopisu.
Mogę zapisać na telefonie.
- Twój telefon wiele mi nie da... - Na iPhonie.
skoro ja jestem tu, a ty tam, prawda?
Co to za pomysł? Przepraszam.
Dobrze. Nie teraz.
- Halo? - Znalazłam długopis!
- Karl, nie potrzebujemy... - Tu można zapisać.
Dobrze, moment.
- Co tam robisz? - Muszę zdjąć rękawice.
Widzisz? Gdybym zapisał w telefonie...
Prawie wbiłaś mi ten długopis w oko.
- Słucham. - Możesz iść porobić coś innego.
Zamkniesz się już?
- Suzanne? Suzanne Skeers. - Suzanne.
Skeers.
- Jak to się pisze? - S-K-E-E-R-S.
Mogę prosić o jej numer?
- 753... - Ja zapiszę.
- 555... - 555...
- Tak, 04... - 04.
08. Dobrze. Tak, zapisałem. Mogę zapytać o coś jeszcze?
- Wróciłam! - Hej...
Mam olej.
- Co się stało? - Halo?
- Co? O co chodzi?
Zadzwonisz do tej Suzanne Skeers?
Tak, zadzwońmy.
- Gotowy? - Jaki numer?
- 1... - 753-555-0408.
- 753... - 555-0408.
- 555... - 555...
- 04. - 0408.
04...
- 08. - 08.
Jest uzależniony od tego telefonu.
Już was nie potrzebuję... Waszych instynktów.
- Wszystko w porządku? - Tak, kochana.
A, to ty.
Nie martw się o mnie.
Trzymam się.
Nie wiem.
- Szuka kogoś. - Co jest?
- Szukał numeru jakiejś pani. - Co robisz?
Mają wyprzedaż dekoracji świątecznych.
Nie mogłam się powstrzymać. I karma dla psów.
Zabierzesz ją ze sobą samolotem?
Worf to duży pies. Dużo je. Była wyprzedaż, a z kasą krucho.
Będziesz musiała zapłacić za nadbagaż.
O tym nie pomyślałam.
Moja sąsiadka ma psa.
- Mogę jej dać karmę. - Kurwa.
Albo możemy pogryzać w samochodzie.
Tato, jesteśmy już gotowi.
- Już załatwione. Proszę bardzo. - Bardzo ci dziękuję, Karl.
Założyłeś zakrętkę, Karl?
- Dokąd jedziemy? Ktoś wie? - Założyłem.
- Hej? - Możesz jechać ze mną.
- Z kim jadę? - Wsiadaj gdziekolwiek!
Mogę...?
Cześć, tato.
To chyba nie wypali.
Ale jeśli boi się, że ktoś ją zobaczy,
to może załatwimy to w naszym samochodzie?
Jak za dawnych lat.
Dobra.
Na razie.
- O rany. - Dzięki za pomoc.
No serio, Dan?
Muszę to uwiecznić.
- Jak w dzieciństwie. - Całodniowa droga na Florydę.
Co?
Ale...
- Tato? - Z kim on teraz rozmawia?
Zabawne. Udaje, że nienawidzi technologii, ale popatrzcie tylko.
Nie pozwolił mamie nauczyć się obsługi komputera.
Siedział nad nią i poprawiał ją,
zanim zdążyła wcisnąć jakiś klawisz.
- W końcu się poddała. - Tak, lepiej znała się na ludziach.
To by ją zabiło.
Dobrze, że nie musi przez to przechodzić.
Racja.
- Czasem tak jest lepiej. - Dasz radę z nogą?
Dasz radę?
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Jestem Tommy O'Connor.
Suzanne, tak?
Dzień dobry. Tak, jestem Sue.
- Myślałem, że Suzanne. - Sue wystarczy.
Możecie tak do mnie mówić.
Pierwsza rzecz, o której chcę porozmawiać...
- Nie mogę z panem rozmawiać. - Słucham?
Według prawa mogę rozmawiać tylko z mężem.
Ja jestem mężem. Karl.
Dobrze. Jeśli pan chce,
może pan się zgodzić, żebym mówiła do wszystkich. Pana wybór.
Oczywiście. Może pani mówić do wszystkich.
Znaleźliśmy te rzeczy.
Niektóre przedmioty są odbierane osobno,
zależnie od tego, kto jest pierwszy na miejscu i kto znajdzie ciało.
Kluczyki, dobrze.
- Jest tam naszyjnik? - O Boże!
- Jaki naszyjnik? - Z obrączką mamy.
Nie widzę.
Nie pamiętam naszyjnika, ale policja
- zabrała list i inne rzeczy. - List?
Nie wiedziałem, że był jakiś list.
Ten policjant mi o nim wspomniał. Nie byłem pewien, co to za list.
Jak mówiłam, niektóre sprawy są od nas niezależne.
Musicie załatwić to z policją.
Dlaczego policja się tym interesuje?
Pierwsze słyszę o tym liście.
Nikt o nim nie wiedział.
- Twój tata wiedział. - Tato?
Moment, Allie.
Nie chciałem o nim mówić, dopóki nie dowiem się więcej.
Lepiej nie wyciągać błędnych wniosków.
No nie wiem. Miała depresję i zostawiła list.
Nie wiem, jakie inne wnioski można z tego wyciągnąć.
Nic nie wiemy, Karl.
Rozmawiałam z nią w poniedziałek. Była zmęczona i zestresowana.
Miała 14-godzinne zmiany. To dla niej nowe miejsce.
Jest tu pełno różnych okoliczności.
- Myślę... - Tak, tak.
Ale wiemy, że to nie był wypadek.
Sue, możemy porozmawiać na osobności?
Przykro mi, nie mogę.
Dobrze, dobrze.
Wiem, że zastanawiamy się,
co do tego doprowadziło.
Nic nie wiemy.
Nie wiem nawet, gdzie teraz jest.
Zgodnie z przepisami
po sekcji zabrano ją do kostnicy,
gdzie oczekuje na kremację.
Boże.
Będziemy mogli zobaczyć ciało?
Policja o tym zadecyduje, więc nie wiem.
- Dobrze. - No cóż...
Ja nie chcę jej oglądać.
Chyba by tego nie chciała.
W porządku.
To jest raport z sekcji. Chyba powinnam dać go panu.
Jest raczej specjalistyczny.
Mogę państwu powiedzieć, co znalazłam.
- Z chęcią się dowiem. - Dan.
Dobrze.
Dan.
Pokażesz mi torebkę?
Proszę.
Poczekajcie.
Ciało zostało znalezione przez Jamesa Dunnanta.
Jest zarządcą budynku
i próbował do niej dzwonić dzień wcześniej w sprawie czynszu.
Powinna płacić co tydzień, a podobno zalegała z opłatą.
Nie wiem, ile tygodni. Dwa albo trzy.
Wsunął jej wiadomość pod drzwiami
i przyszedł następnego dnia.
Pukał i czekał,
a po kilku minutach wszedł do środka.
Mieszkanie było w nieładzie.
Drogę zagradzała mu przewrócona doniczka.
W kuchni zauważył kałużę krwi.
W salonie znalazł kilka pustych butelek
i różne przyrządy.
Wszedł do sypialni, która, poza szafą, była pusta,
i zobaczył krew na ścianie i narzucie na łóżku.
Znalazł ją w łazience.
Leżała tam przy kabinie prysznicowej.
Kiedy przyjechałam, zabrałam jej rzeczy osobiste
i przekazałam policji.
W łazience była prawie pusta butelka whisky.
Znalazłam też opakowanie po tabletkach nasennych.
Na obu nadgarstkach miała poprzeczne nacięcia.
Przecięła też żyłę odłokciową.
Sądzę, że na śmierć złożyły się wszystkie czynniki:
tabletki, alkohol i utrata krwi.
Szukanie motywu i ocena sytuacji nie należą do nas.
Powiem jednak, że mamy tu do czynienia
z kimś, kto chciał umrzeć.
Nie wiem, czy to panom pomogło.
Danny.
Myślisz, że powinniśmy to zabrać?
To tylko chipsy.
Nie trzeba ich zabierać.
Wiem, ale może to ostatnie, co zjadła przed śmiercią.
Myślisz, że powinniśmy je zabrać?
Pewnie.
Dobra, zastanowimy się.
Jezu.
- Co robisz? - Próbuję się urządzić.
Ile powodzi tu było?
Ciesz się z tego, co masz.
Nikt ci nie kazał rzucać kochanego męża.
Zdobyłam ci to krzesło od rodziców.
Tata wyrzucał wszystko, a ja je uratowałam.
A statek wikingów?
Nie, nie zdążyłam.
Nie! Był wspaniały. Uwielbiałam go. Miał chyba ponad dwa metry.
Pamiętasz, jak wisiał nad kominkiem w pierwszym domu?
Pamiętasz w ogóle ten dom?
Zwariowałaś?
Ten dom był dla mnie traumą. To w nim po raz pierwszy się upiłam.
Niemożliwe. Miałaś 11 lat, kiedy się wyprowadziliśmy.
No halo, o to mi właśnie chodzi.
Masz tabletki nasenne?
Nie.
Co?
Muszę mieć receptę na moje ulubione.
A nie chcą mi jej dać, bo nie można mi ufać.
Zdobędziesz dla mnie receptę?
Bo ja...
jestem okropnie zmęczona.
Tutaj możesz odpocząć.
No chodź!
Chodź!
Nie mogę biegać w tych butach!
Colleen!
Gdzie jesteś?
Cholera.
Przestraszyłaś mnie, mała.
Chodź.
Wcale nie miałem tego na myśli.
Sama mówiłaś, że źle ci z tą wagą.
Ja tylko przytaknąłem.
Musisz wziąć te problemy za rogi i je po prostu pokonać.
- Wiem, tato. - Wiesz, wiesz.
Też miewałem depresję,
czy jak chcesz to nazwać.
Musisz wziąć się w garść.
Colleen tu rządzi.
Nie możesz wracać tam myślami.
Skup się na chwili obecnej.
Dobrze.
Tato?
- Tato? - Tak?
Bo...
chyba zdecyduję się na terapię elektrowstrząsową.
Rany koguta.
Ile to będzie kosztować?
Cholera.
- Co się stało? - Rozładowało się cholerstwo.
Masz ładowarkę?
Nie, cholera.
Rozejrzyj się. Pełno tu ładowarek.
Colleen chyba ciągle korzystała z gniazdka.
Usiądę sobie na chwilę.
O rany.
Lepiej się zbierać.
- Dam radę. - Super.
Pójdę...
schować to do samochodu Karla.
Chcą, żebyśmy opłacili czynsz!
Tommy, to nic takiego, to jego praca!
- Jego praca? - Nie chciał cię wkurzyć.
- Krąży tu jak sęp. - Matko.
Czeka tylko na odpowiedni moment.
Chce, żebyśmy zapłacili czynsz!
- Czekaj. - Co się dzieje?
Ten cały zarządca budynku.
Chce, żebyśmy mu teraz zapłacili?
Ten, co stał przed wejściem?
Nie wiem, jak się nazywa.
Poczekaj. Ma jakiś rachunek? Potwierdzenie?
A skąd ja mam wiedzieć?
Cały ranek zbierałem z Karlem rzeczy mojej zmarłej córki.
A ten macha mi jakimś świstkiem przed nosem.
- Tato. - Co?
Chodź z nim pogadać. Razem to załatwimy.
Mare, nie, nie. Nie wpuścimy go tu.
Wściekacie się na niewinną osobę!
Odpuść, Karl.
Wszyscy się tylko nakręcacie!
Pewnie mu nie zapłaciła!
Nie potrafiła zarządzać pieniędzmi.
O czym ty mówisz? Co ty pieprzysz?
Hej!
Przepraszam bardzo. Bardzo szanowała pieniądze.
Widziałem wyciąg z jej konta. Puste.
Czemu interesuje cię jej konto?
- Jestem jej mężem. Mam prawo. - Zostawiła cię. Nie masz.
Chciała się z tobą rozwieść.
Nie wiem, jakie prawa sobie, kurwa, uzurpujesz!
- Nie przeklinaj! - Kolego!
Zostaw mnie. Allie, pomóż mi.
Myślę, że naprawdę nie zamierzała do ciebie wrócić.
Jej psychiczna terapeutka kazała jej mnie zostawić.
- Inaczej nigdy by tego nie zrobiła. - Była nieszczęśliwa.
Skąd wiesz?
Wiem, bo byłam tu z nią dwa tygodnie temu.
Rozmawiałyśmy o wszystkim. Zbierała się w garść.
Nie miała zamiaru do ciebie wracać.
Powiedziała, że chce się rozwieść.
Wszyscy zwracacie się przeciw mnie. Ta rodzina zawsze ze sobą trzyma.
Nikt z was nigdy jej nie poradził, żeby do mnie wróciła!
A o to chyba chodzi w małżeństwie. Że trzeba nad nim pracować.
Dlaczego niby tu jestem?
Była moją żoną!
- Moją żoną. - Karl...
- To wszystko... - Nie jesteśmy przeciw tobie.
Akurat. Jesteście jak jakiś gang.
Hej,
pamiętasz, jak ten facet wepchnął się przed ciebie na lotnisku
i rzuciliśmy się na niego całą bandą?
- Tak. - To było śmieszne.
Kto tam był? Mama. Mama tam była.
Colleen.
Pamiętasz?
- Tak. - Pamiętasz?
Podeszła prosto do niego.
„Wynocha na koniec!”
Gdzie Karl?
Pewnie stąd uciekł.
Nareszcie.
Przestań.
Chyba musisz go przeprosić.
Za co?
Jest smutny.
Jak my wszyscy.
Wiem, ale on jest jej mężem.
A ja bratem.
Ja znam ją dłużej.
To, co mówiłem, to prawda. Nie będę przepraszać.
Dobra, jak chcesz.
W ogóle mnie to już nie obchodzi.
No idź.
Dobrze.
Mare.
I co się stało z moim gangiem?
Zwykły czy z dodatkowym masłem?
W ogóle musisz o to pytać?
Tylko żartuję. Znam mojego faceta. Masz. Miseczka cholesterolu.
O, wspaniale.
O której mamy jutro tego agenta?
O 11.00.
Czyli mogę się wyspać.
Jestem najszczęśliwsza na świecie.
Na co tak patrzysz?
Na ciebie.
Przestań! Próbuję oglądać film.
Kocham cię.
A ja ciebie.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
- Słuchajcie. - No?
Znalazłem telefon Colleen.
Przejrzałem zawartość.
Patrzcie tylko.
Tylko my do niej dzwoniliśmy.
Tak.
Karl nie przyjdzie?
Nie. Wrócił do hotelu.
Niedługo przyjedzie wasz brat i chce go tam przywitać.
Jak mu leci?
Karlowi?
Nie. Seanowi.
A, no tak.
Chyba...
całkiem dobrze.
Żałuje, że nie może tu być.
Vicky mu nie pozwoliła.
Wiecie, jaka jest.
Wariatka.
Dzwonił do mnie policjant prowadzący sprawę.
Musieli sprawdzić kilka szczegółów, żeby zamknąć śledztwo.
Powiedział, że uznają to za
przypadkowe przedawkowanie.
Czyli...
Czyli ustalili, że to było przypadkowe przedawkowanie...
czy po prostu tak to nazwali?
O co ci chodzi?
Nie, to chyba ma sens.
Wydaje mi się, że...
Że ona...
Chyba była w takim punkcie, że wszystko wydawało jej się beznadziejne.
- Sprawy wymknęły jej się z rąk. - Właśnie.
Nie wydaje mi się,
że wyobrażała sobie, że to wszystko skończy się...
w taki sposób.
Myślę, że musimy jasno ustalić...
Bo chyba...
zaciemnianie obrazu chyba nikomu nie pomoże.
Dan.
Nie znamy szczegółów.
Nie wiemy, co się naprawdę stało.
Rozumiem, ale chyba biorąc pod uwagę przeszłość,
łatwo odgadnąć, co się stało. Pamiętacie... Kiedy to było?
Luty, kiedy mama umierała?
To było coś innego.
To było błaganie o pomoc.
Tak. Ale teraz to.
To co innego.
To był wypadek.
- Przecież tak powiedzieli, prawda? - Tak.
Przypadkowe przedawkowanie.
Czyli możemy pochować ją razem z waszą mamą.
Dobrze.
Rozumiem.
Dowiedzieli się, co było w tym liście?
Ech, Dan.
Co w nim było?
- Co? - Co było w liście?
A niech cię, Dan.
Chyba powinniśmy być ze sobą szczerzy.
- Tak. - Powiedzieli, kto był adresatem?
Do kogo był,
do Karla?
Nie, nie do Karla.
To do kogo?
Do nas?
Rany koguta.
- Do kogo był ten list, Dan? - Nie wiem, nie widziałem go.
Więc...
Tato.
Co?
Do kogo był ten list?
O Boże.
Do psów.
Do jej psów.
Napisała, że je przeprasza.
I tyle.
O Boże.
Ja pierdolę!
Ej, nie wyrażaj się.
- Cicho bądź. - Przepraszam.
Nie chcę tego słuchać, jasne?
- Przepraszam. - Nic nie mów.
Nie wierzę.
Napisała list do psów?
Przecież to...
To kuku na muniu.
No nie?
Napisała list pożegnalny do psów?
Uwielbiała je.
Ale z was świry.
Musimy omówić coś jeszcze.
Jutro albo pojutrze ją skremują.
Chciałabym pukiel jej włosów.
- Ja też. - I ja.
- Przestańcie. - Tato.
- To makabryczne... - Tato.
- Nie wiem, czy pozwolą... - Tato!
- Co? - To nie jest prośba.
- Wszyscy gotowi? - Tak.
Hamburger.
Sean!
Można rozkręcać imprezę!
- Sean! - Cześć.
Co słychać?
- Moje upodobanie. - Sam to wydałem.
Nieźle, całkiem nieźle.
Hej, pamiętacie tamto zdjęcie?
- Jakie zdjęcie? - To na twoim łóżku.
Kiedy wszyscy byliśmy u Mare?
Tak, z pogrzebu Geoffa.
- Wszyscy byliśmy na łóżku. - Tak.
Tata pracował nad mową pogrzebową
- i chciał ją nam odczytać... - A mama przerywała!
To się nazywa „Mamus Przerywaczkus”.
Starałem się być poważny, a wy mi przerywaliście.
Mama ciągle mówiła: „Tom, Tom,
- moje pięcioro dzieci. Tom”. - Wiele razy to słyszałem.
- A ty to nagrywałeś. - Tak.
- Miałeś chyba kamerę? - Zgadza się!
Wiedziałem, że nagrywasz. Próbowałeś się z tym kryć.
- Nie widziałeś kamery. - Widziałem.
I wszyscy się wtedy schodzili. Pamiętasz, Karl?
- Tak. - Chyba szukali Colleen.
- Nie, bo miała mój portfel. - Tak!
Prawda?
- Kto zrobił zdjęcie? - Danny.
- Pamiętam. - Nie!
Judy. Zrobiła je moim telefonem.
Judy.
- Łóżka nie było widać! - Judy.
Zupełnie! Było na nim z 16 osób.
- Masz to zdjęcie? - Tak.
- Za każdym razem dodajesz. - Użyłem go na pogrzebie mamy.
I Phillipe przyszedł. Rzucił się na łóżko.
Phillipe! Phillipe też przyszedł.
Phillipe...
Tęsknię za nim.
Szkoda, że go tu nie ma.
- Zadzwoń do niego, Dan. - Nie.
Tak, zadzwoń.
- Zadzwoń! - No zadzwoń!
- No weź. - Zadzwoń.
Phillipe! Phillipe! Phillipe!
Zachowujcie się trochę ciszej!
- Wywalą nas stąd! - Nie, tylko my tu jesteśmy!
- Naprawdę? - No weź, Dan.
Boże, no!
- Nawet nie wiem, czy nie śpi. - Zadzwoń.
Mamy dwie godziny różnicy. Gdzie my w ogóle jesteśmy?
- Hej. - Nawet nie wiem.
Halo.
- Halo, cześć. - Daj telefon.
- Halo? - Nie, nie, ja, ja!
- Chyba macie imprezę. - Phillipe.
- Cześć. - Tęsknimy.
Żałujemy, że cię tu nie ma.
Też tęsknię. Chciałbym tam być, ale ktoś musiał zostać z psami.
Bzdura. Przecież mogłeś przylecieć z nimi.
Po prostu się nas boisz.
Phillipe! Phillipe!
Hej, Phillipe!
- Karl! - Cześć, Karl.
Tak, to Karl.
- Wiem. - Jak tam?
- Nigdy byś nie poznał. - Gdzie jesteście?
- Hej! - Nie, nie.
Wszyscy są w moim pokoju.
Znowu mam pokój z Danem.
- Jak za dawnych lat. - Ale łóżka nie są piętrowe.
Dopiero przyjechałem z Minneapolis.
Wszedłem do mojego pokoju, a w środku aż roi się
od kompletnych wariatów.
- Cała rodzina! - Brzmi wariacko.
Oddaj telefon. Daj telefon.
Możesz mi go oddać? Oddasz mi go?
Kiedy przyjedziesz do Kansas?
Plącze ci się język?
- Jest załatwiona. - Nie.
Całkowicie.
Zupełnie jak mama. Kieliszek wina i jest zalana w trupa.
Nie mieszajcie w to mamy.
Nie wierz w to.
Karl, łap!
Przestańcie.
Oddajcie mi telefon.
- Karl! - Co?
- Oddaj mi telefon. Przestań. - Nie mam go. Nie mam!
A kto ma? Tato!
Tato, oddaj mi... Cholera!
- Hej! - Mare!
- Karl! - Przestańcie!
- Mój cycek! - Głupi Jaś!
Dajcie spokój!
- Dorośnijcie wreszcie! - Dzieciak!
Halo?
Dan?
O Boże.
Teraz on jest najmłodszy.
Tak.
Masz rację.
- Cześć. - Cześć.
Jak leci?
- Dan! - No wiesz...
- To twoja piosenka. - Myślałem o tobie.
- Musisz zaśpiewać! Zrób głośniej, Karl. - Przestań, Mare.
Nie będzie chciał.
Dan, musisz to zaśpiewać!
Rozmawiam z Phillipem.
Musisz zaśpiewać!
Dalej, Dan!
Colleen by się ucieszyła.
- Nie chcę śpiewać. - No weź!
- Sean, pomóż! - Dobra!
Nie, Sean, nie.
Sean!
No proszę.
- Pomóżcie mi. - Rany boskie.
Próbuję porozmawiać z Phillipem.
- Nie chce śpiewać. - Nie jestem cyrkową małpką!
- Przestań, o co ci chodzi? - Nie chcę śpiewać!
No weź!
Nie chcę śpiewać!
Przestańcie.
- Danny, Danny, Danny! - Nie chcę, kurwa, śpiewać!
Zamknijcie się, kurwa!
- Halo? - Matko.
- Właśnie. - Co się dzieje?
Dan, tylko się wygłupiamy.
Nie jestem małpką z cyrku! Jasne?
Nie będę śpiewać na zawołanie!
Bo wy tylko...
Boże.
Tak.
Tak, wiem. Wiem.
Już dobrze.
Już dobrze, kochanie.
Nie przejmuj się. Wiem.
Tak, tak.
Wiem.
Śmiało.
Wiem.
Hej, Phillipe.
Już z nim dobrze?
Tak, wszystko dobrze.
To był ciężki dzień, wiesz?
Oddzwoni do ciebie trochę później.
Dobrze. Wiecie, gdzie będę.
- Dobra. - Dzięki.
Colleen mi opowiadała, jak Dan ją torturował w dzieciństwie.
- Super wyczucie, Karl. - Właśnie.
Kładł się pod jej łóżeczkiem
i powolutku ściągał z niej kocyk, żeby płakała.
A potem uciekał do swojego pokoju,
oczywiście przychodziła mama i pytała:
„Co się stało, Colleen?”.
Kiedy to było?
Nie masz pojęcia o wielu rzeczach.
To nie chcę, żebyście mi teraz mówili.
Jasne.
To zabawne.
Była mała, jak poszedłem na studia. Prawie jej nie znałem.
- Była malutka. - Znałeś ją.
Ale ominęło mnie jej dzieciństwo.
Zanim zaczęliśmy spędzać ze sobą więcej czasu, była już...
Wariatką?
- Allie! - Ale to prawda.
Całkowita prawda!
Była zupełnie świrnięta.
Była wyjątkowa.
Wyjątkowa.
Była...
przezabawna i niezły był z niej łobuz.
Była bardzo inteligentna.
I silna.
Kochająca.
I nie tylko.
Może tylko próbuję obliczyć,
ile tak naprawdę czasu z nią spędziłem, wiecie?
To nieistotne.
W jej towarzystwie czas nie miał znaczenia.
Tak.
Chyba masz rację.
Tak.
Tata śpi.
To był długi dzień.
Tak.
Myśleliśmy, żeś człek nadzwyczajny.
Lecz teraz spadły mi klapki z oczu
i widzę, kim jesteś naprawdę.
Cholera. Co dalej?
„Piszesz o sztuce, lecz nic o niej nie wiesz.
Twe książki, które takie robiły na mnie wrażenie...”
Stój! Nie podpowiadaj tak bardzo. Wystarczy kilka słów.
Przecież nie wiedziałeś.
Nie podpowiadaj aż tak. Jedno słowo.
Przepraszam, nie dali mi instrukcji, jak załatwić bratu pracę.
Według instrukcji: „Bądź miła. Nie graj. Podpowiedz trochę, aż złapię”.
Dobra, ale już wiem, dlaczego Phillipe z tobą nie ćwiczy.
Zacznę od początku.
- Pomożesz mi? - Miałam nie podpowiadać za bardzo.
- Ale trochę musisz! - No dobra.
„Myśleliśmy, żeś człek nadzwyczajny.
Lecz teraz spadły mi klapki z oczu”.
Okropny tekst.
Wypraszam sobie, to Czechow. Jesteś gorsza niż mama.
A ona zgrywa aktorkę?
Zaczyna się wczuwać. Wstaje, odgrywa rolę.
Każdej postaci nadaje inny akcent.
Żartujesz! Zacząć nagrywać od nowa?
- Nie. - Dobra.
- To może przejdę dalej. - Dobra.
- Obróć stronę. - Dobrze.
- Mam. - Dobra.
Dobra.
Nie przemilczę tego!
To jeszcze nie koniec!
Rujnujesz mi życie. Co to za życie? Co to za życie?
- Colleen, teraz ty! - Nie mogę!
Nie mogę trzymać kamery, mówić i sprawdzać ciebie. No kurde!
Muszę to skończyć. Jutro to odsyłam.
Utknąłem tu na zadupiu w Wirginii,
wśród republikanów i ich pól golfowych!
Tata usłyszy i tu zejdzie.
Będzie pytać: „A wy czemu nie śpicie?”.
Rany koguta!
- Nie, nie mogę. - Czemu?
- Idę spać. Nie mogę. Dobranoc. - Nie, Dan.
- Mama chyba przygotowała przekąski. - Nie wyciągaj ich.
Wszystko zjem! Nie!
Dobranoc, dobranoc.
Zepsułeś zabawę!
Dan...
Frajer!
Hej, Dan.
Zjem wszystkie przekąski mamy.
Wiesz, myślałam, żeś człek nadzwyczajny.
Lecz teraz spadły mi klapki z oczu.
Widzimy się rano.
PAMIĘCI KATHLEEN O'HARE DOSTER
WITAMY W COLUMBII