ΤΟ NETFLIX ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ
Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΜΠΑΣΤΕΡ ΣΚΡΑΓΚΣ
"Τα 'δες, τα 'παιξες", είπε ο γέρος σαρκαστικά.
Δεν το άκουσε κανείς, αλλά ο ξερός αέρας πήρε το τραγούδι του καβαλάρη μακριά.
Όλη μέρα στα ξεροτόπια
Χωρίς τη γεύση του νερού
Δροσερό νερό
Ο γερο-Νταν κι εγώ με ξερό λαιμό
Και ψυχές που κλαίνε
Για νερό
Δροσερό, καθαρό νερό
Νταν, μπορείς να δεις Το μεγάλο πράσινο δέντρο
Εκεί που τρέχει το νερό
Και περιμένει εμένα κι εσένα
Οι νύχτες δροσερές Κι εγώ χαζός
Κάθε αστέρι και μια λιμνούλα
Δροσερό νερό
Μα με την αυγή Θα ξυπνήσω με χασμουρητό
Και θα συνεχίσω για νερό
Δροσερό, καθαρό νερό
Νερό, νερό, νερό
Συνέχισε, Νταν
Μην τον ακούς, Νταν Είναι διάβολος, όχι άνθρωπος
Και χωρίζει την καυτή άμμο Με νερό
Νερό
Νταν, μπορείς να δεις Το μεγάλο πράσινο δέντρο
Εκεί που τρέχει το νερό
Και περιμένει εμένα κι εσένα
Ένα τραγούδι πάντα με ηρεμεί εδώ στη Δύση.
Εδώ που οι αποστάσεις είναι μεγάλες και η θέα μονότονη.
Επιπροσθέτως, η βαρύτονη φωνή μου φαίνεται να εμψυχώνει τον γερο-Νταν
και να τον κρατά σε καλή διάθεση κατά τη διάρκεια της πορείας.
Έτσι δεν είναι, Νταν;
Μερικοί ίσως έχετε ακούσει για μένα.
Μπάστερ Σκραγκς, γνωστός και ως Αηδόνι του Σαν Σάμπα.
Έχω κι άλλα παρατσούκλια, προσφωνήσεις και προσωνύμια.
Τούτο δεν το αξίζω καθόλου.
ΚΑΤΑΖΗΤΕΙΤΑΙ: ΜΠΑΣΤΕΡ ΣΚΡΑΓΚΣ "ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΟΣ"
Μισάνθρωπος; Δεν μισώ κανέναν.
Ακόμα κι αν είναι κουραστικός, δύστροπος και κλέβει στο πόκερ.
Θεωρώ πως είναι απλώς άνθρωπος.
Και όποιος τρομάζει και θυμώνει με αυτό
είναι απλώς βλάκας.
Έτσι δεν είναι, Νταν;
Λοιπόν, φίλοι, εκτός κι αν η μνήμη μου με απατά,
υπάρχει μια μικρή καντίνα πέρα από κείνους τους λόφους.
Και, αν είμαι τυχερός, θα έχει θαμώνες
πρόθυμους να κάτσουν γύρω από μια τράπουλα.
Θα 'θελα μια σταλιά ουίσκι να ξεπλύνει τη σκόνη απ' το λαρύγγι μου
και να τονώσει τη φωνή μου.
Το ουίσκι είναι παράνομο.
Στεγνή κομητεία.
Αυτοί τι πίνουν;
Ουίσκι.
Είναι παράνομοι.
Μη σε παραπλανούν τα λευκά μου ρούχα και η καλή μου συμπεριφορά.
Έχω καταπατήσει κι εγώ ανθρώπινους νόμους
και όχι και λίγους θεϊκούς νόμους.
Δεν είσαι παράνομος εσύ.
Και δεν πίνουμε με καυχησιάρηδες.
Κύριε, φαίνεται πως είστε τόσο καλός κριτής χαρακτήρων
όσο και ανθρώπινο δείγμα.
Με μια ματιά,
θα 'λεγα πως χρειάζεστε ξύρισμα και καλύτερη διάθεση.
Και, τέλος, αν δεν σας πειράζει να κρίνω τους φίλους σας,
θέλετε καλύτερης κλάσης παρέα για ποτό.
Ρίχνεις με σιδερικό;
Έτσι φαίνεται. Ναι.
Φαίνεται πως τα ζωτικά όργανα του τυχεράκια δω παραμένουν ατρύπητα.
Τσαπατσούλικο σημάδι από μένα.
Κάτσε να σ' ανοίξω εγώ, φίλε.
Το τελικό χτύπημα θα το αφήσω στους λύκους και στις σαύρες.
Αντιός, φίλε.
Το Φαράγγι του Γάλλου.
Νέα πόλη για μένα.
Περίμενε, νεαρέ.
Πολιτική μας.
ΟΠΛΑ ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ
Πάρε ένα εξάσφαιρο.
Θες και τα πιστολάκια;
Όλα. Πολιτική του μαγαζιού.
Νιώθω κάπως γυμνός,
αλλά όταν μειονεκτούν όλοι το ίδιο,
είναι μικρή η πιθανότητα κακοτυχίας.
-Τέλος για μένα. -Πάνω στην ώρα.
Κύριοι, σας πειράζει να κάτσω;
Αν παίξεις το χέρι του.
-Θα προτιμούσα όχι. -Πολύ αργά.
Επιθεωρήσατε τα χαρτιά.
Τα 'δες, τα 'παιξες.
Δεν έχω ποντάρει.
Πόνταρε ο προηγούμενος.
Τα 'δες, τα 'παιξες.
Κι αν δεν;
Παίξε τα χαρτιά σου, κομψέ Νταν.
Κανείς δεν μπορεί να αναγκάσει άλλον να εμπλακεί σε διασκέδαση.
Σίγουρα όχι ένας κερατάς τόσο κακότροπος όσο εσύ.
Όσο για ονόματα, Νταν λένε το άλογό μου.
-Είμαι ο Μπάστερ. Μπάστερ Σκραγκς. -Μπάστερ Σκραγκς;
Είσαι το τρωκτικό του Ρεάτα Πας;
Και απίστολος.
Κατάγομαι από το Ρεάτα Πας
στην κομητεία Σαν Σάμπα, που είναι κι ο λόγος
που το προτιμητέο παρώνυμό μου είναι Αηδόνι του Σαν Σάμπα.
Αλλά, τώρα, θα το εκτιμούσα
αν εναπόθετες το όπλο σου στη θήκη δίπλα στην είσοδο.
Το ότι το απέκρυψες πάνω σου
είναι παράβαση των κανονισμών του καταστήματος
και προσβολή των τοπικών τύπων.
Κι αν δεν το κάνω;
Δεν είμαι παραπλανητικός άνθρωπος από φύση μου,
αλλά, άοπλος, οι τακτικές μου είναι, αναγκαστικά, αρχιμήδειες.
O Δύστροπος Τζο ο τζογαδόρος
Δεν θα τζογάρει πια
Τέλειωσαν οι μέρες του πόκερ
Ήταν παλιά τον περασμένο Απρίλιο
Μπήκε στο σαλούν
Μα δεν άρεσε σε κανέναν
-Δύστροπε Τζο -Δύστροπε Τζο
Πού είναι καταραμένος τώρα δεν ξέρω
-Δεν ξέρουμε -Ήταν επιδέξιος, ήμουν πιότερο
Τράβηξε γρήγορα, μα εγώ πιότερο
Το τραπέζι σταμάτησε την καρδιά του Δύστροπε Τζο
-Δύστροπε Τζο -Δύστροπε Τζο
Δεν θα λείψει σε κανέναν Ο Δύστροπος Τζο
Δύστροπε Τζο
Την ανθρωπότητα κοιτούσε στραβά Όχι πια, 'ξαφανίστηκε
Μάλλον οι μέρες αυτές τελείωσαν Δύστροπε Τζο
-Δύστροπε Τζο -Δύστροπε Τζο
-Ένας τόνος στ' όνομα του Δύστροπου Τζο -Τζόι!
Δύστροπε Τζο!
Ήταν κακός παλιά Τώρα τον μαζεύουν
Τζο; Τζο!
Δύστροπε Τζο
-Δύστροπε Τζο -Δύστροπε Τζο
Τον χάσαμε!
Η μούρη του πού πήγε Δεν ξέρουμε
-Δεν ξέρουμε -Δεν είχε πλάκα
Τώρα έληξε η ζωή του
Έλαβε το τελικό φιλί του Δύστροπε Τζο
Σκότωσες τον αδελφό μου, δειλό κάθαρμα!
Τον πυροβόλησες όταν δεν κοίταγε καν.
Θα σου δώσω λίγο αβάντα, επειδή πενθείς, αλλά η αλήθεια είναι ότι
ο Μπάστερ Σκραγκς δεν πυροβολεί πισώπλατα,
και αυτός ο άμοιρος είχε αυτοκτονικές τάσεις.
Είσαι ο Μπάστερ Σκραγκς;
Ο Μπούφος του Δυτικού Τέξας;
Υποθέτω πως εννοείς ο Σπίνος του Δυτικού Τέξας,
επειδή έχει τόσο μελωδικό τιτίβισμα.
Λέγε τον εαυτό σου όπως σκατά θες.
Έλα έξω.
Φορώντας σίδερο!
Τα πράγματα κλιμακώνονται γρήγορα εδώ στη Δύση,
με το ένα να οδηγεί στο άλλο, αλλά...
λογικά θα τα βγάλω εύκολα πέρα με αυτόν τον γερο-κερατά.
Σκραγκς!
Σε καλώ σε μονομαχία!
Κρατήσου, φίλε. Έπρεπε να δέσω τη ζώνη μου.
-Είσαι έτοιμος; -Έτοιμος!
-Είσαι εντάξει; -Εντάξει!
-Θες μέτρημα; -Όχι, κύριε!
Δύσκολα τραβάς με τα άλλα δάχτυλα, αλλά...
πρέπει να προσέχεις.
Φαίνεται πως όταν τον έφτιαξαν τον τύπο
ξέχασαν την παραίτηση.
Πέντε δάχτυλα, ένα για κάθε σφαίρα.
Μου έμεινε μόνο μία.
Ελπίζω να μην αστοχήσω.
Για να δω.
Η καρδιά είναι αριστερά, αλλά στον καθρέπτη δεξιά.
Βέβαια, κοιτάμε σε ίδια κατεύθυνση και το όπλο είναι ανάποδα, άρα...
ας μην το κάνω τόσο φιγουρατζίδικο.
Αντ-ανακλαστικά,
μου 'ρχεται να τραγουδήσω.
Μπάστερ Σκραγκς.
Ο ίδιος. Βγάζεις γλυκό ήχο, φίλε.
Υψηλός έπαινος από το Αηδόνι του Σαν Σάμπα.
Κήρυκας του Θανάτου.
Σ' έψαχνα, επειδή λένε πως είσαι ο καλύτερος
στο τραγούδι και στα όπλα.
Άλλος ένας νεαρός με κάτι να αποδείξει.
Πρέπει να γίνω νεκροθάφτης.
Να σταματήσω να κάνω τα δύσκολα
για να κερδίζουν άλλοι.
Αλλά, βέβαια, θέλω να φοράω μαύρο κοστούμι;
-Θες μέτρημα; -Όχι, κύριε.
Αυτό καλό δεν είναι.
Έπρεπε να το είχα προβλέψει.
Δεν θα είσαι για πάντα ο κορυφαίος.
Να σου πω, φίλε
Υπάρχει πιο γρήγορο πιστόλι
Που έρχεται εδώ
Όταν έρθει το αύριο
Να σου πω, φίλε
Και δεν αργεί
Μέχρι να τραγουδήσεις Το τελευταίο σου καουμπόικο τραγούδι
Γίπι-κα-για-γιέι Όταν τελειώνει το μάντρωμα
Γίπι-κα-για-γιέι Και σβήνει η φωτιά
Γίπι-κα-για-γιέι Αυτός θα σωθεί
Όταν αλλάζει ο καουμπόης Τα σπιρούνια με φτερά
Όταν τυλίξουν το πτώμα μου Σε φίνο λινό σεντόνι
Και μου πάρουν το όπλο Και τις μπότες από τα πόδια
Ξεσελώσουν τ' άλογό μου
Θα θέλει να τρέξει
Θα είμαι στα μισά προς τον Παράδεισο
Με τους δικούς μου ίππους
Γίπι-κα-για-γιέι Όταν τελειώνει το μάντρωμα
Γίπι-κα-για-γιέι Και σβήνει η φωτιά
Γίπι-κα-για-γιέι Αυτός θα σωθεί
Όταν αλλάζει ο καουμπόης Τα σπιρούνια με φτερά
Γίπι-κα-για-γιέι
Βαίνω προς τη δόξα
Όχι άλλο πέρα δώθε
Αφήνω τα όπλα μου
Θα υπάρχει μέρος κάπου μπροστά όπου οι άντρες δεν είναι άτιμοι
και το πόκερ παίζεται δίκαια.
Αν όχι, τότε τι λένε όλα τα τραγούδια;
Θα σας δω όλους εκεί.
Και θα τραγουδάμε μαζί
και θα κουνάμε τα κεφάλια μας για τις κακίες από τα παλιά.
Υπάρχει άλλος νέος εκεί πια.
Μαθαίνει τραγούδια, όπλα για να γίνει θρύλος.
Ίσως βρει τον Κιντ. Αυτό είναι άλλη ιστορία,
κι όμως ίδια.
"Εξοστρακίστηκε!" φώναξε ο γέρος.
Κοντά στο Αλγκοντόνες Ο καουμπόης κοίταξε την τράπεζα.
Δεν μπορούσε να ξέρει πως διαφωνούσαν
για τη θέση και τ' όνομά της.
ΠΡΩΤΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΣΤΟ ΤΟΥΚΟΥΜΚΑΡΙ-ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΓΡΑΦΟΣ
Ωραίο μέρος.
Για την άνεση των καταθετών.
Και ποιοι είναι αυτοί;
Έχουμε από το Βαλ Βέρντε, το Κλόραϊντ, το Τουκουμκάρι φυσικά.
Κι από τις τρεις κομητείες.
Είχαμε κι έναν καβγά εδώ μια φορά, άσχημο.
Ανέβηκα στον πάγκο με καραμπίνα
για να τους ηρεμήσω.
Αυτά έχουν οι τράπεζες.
Περίεργη δουλειά.
Σ' έχουν ληστέψει ποτέ;
Βέβαια. Επιχείρησαν δύο φορές.
Τον έναν τον σκότωσα. Διάνα!
Τον άλλον τον άφησα στον σερίφη. Τα πόδια του διαλύθηκαν.
Τον έκλεισα στο χρηματοκιβώτιο.
Ο σερίφης έρχεται κάθε μήνα.
Ήρθε την περασμένη βδομάδα.
Γιατί το τάιζα το απόβρασμα;
Τρεις εβδομάδες έβαζα κατάπλασμα από βρεγμένα φύλλα και ούρα.
Είναι στη Γιούμα τώρα, σπάει πέτρες. Ακόμα κουτσαίνει, λένε.
Τον λένε Σιβίλι... Τσίβιλι,
εκτός κι αν δεν θυμάμαι. Είπε πως ο μπαμπάς του ήταν...
Γάλλος.
Όλα τα λεφτά.
Εντάξει, μ' έπιασες. Για τα καλά.
Για τα μεγάλα χαρτονομίσματα πρέπει...
να σκύψω.
Έλα δω.
Τίμι, έλα δω.
Εξοστρακίστηκε!
Έχεις τίποτα να πεις;
Έχεις τίποτα να πεις πριν από την εκτέλεση της ποινής;
Ποινή;
Ποια ποινή;
Νεαρέ, μόλις κάναμε δίκη για απόπειρα ληστείας τράπεζας.
Ψηνόσουν κατά τη διάρκεια,
αλλά ήταν δίκαιη δίκη, όπως όλες εδώ στο Νέο Μεξικό.
Ετούτοι σε καταδίκασαν.
Όρισα ποινή θανάτου και βρήκαμε αυτό το δέντρο.
Τώρα είναι η ώρα να πεις ό,τι θες
πριν εκτελεστεί η ποινή.
Ο τύπος με τα τηγάνια στην τράπεζα,
για μένα, δεν πολεμάει δίκαια.
Εντάξει.
Αυτό;
Έτσι εκτιμώ.
-Να πάρω το άλογό σου; -Όχι, εγώ.
Θες να το δώσεις σε κάποιον απ' αυτούς;
Να μην τρώγονται αφού φύγεις;
Να μην το πάρει κανείς τους.
Εγωίσταρε μπάσταρδε.
Ήρεμα.
Γαμώτο. Ήρεμα.
Μην κουνιέσαι.
Ήρεμα.
Εδώ!
Κομάντσι;
-Ναι. -Ναι.
Μείνε ακίνητος.
Σ' ευχαριστώ πολύ που με βοηθάς με τα γελάδια.
Οι κομπανιέρος που προσέλαβα να τα πάμε στο Αμπιλίν
γκρίνιαζαν για τα λεφτά με το που έπιασε ζέστη
και έφυγαν. Τώρα είμαι εγώ κι η μοναξιά μου.
Αυτό λέγεται φίλος του κακού καιρού.
Δεν είχαν ιδέα πώς να είναι βοηθοί.
Αν θες, μπορείς να είσαι βοηθός μου μόνιμα,
αν φτάσουμε.
Φαίνεσαι έμπιστος. Γι' αυτό και η πρόταση.
Ο βοηθός πρέπει να είναι αξιόπιστος.
Έτσι είναι οι βοηθοί.
Σαν έναν γελαδάρη που ήξερα... Νόμιζα πως ήξερα...
Γαμώτο!
Όχι καπέλο μπροστά στον δικαστή Χόμπι.
-Τι έκανε ο κερατάς; -Εγώ...
Σιωπή! Ο κερατάς είναι ζωοκλέφτης.
-Υποτιθέμενος. -Μάλιστα.
-Κύριε, ποτέ... -Σιωπή!
Πιάστηκε με κλεμμένα ζώα.
Αρκετό. Κρεμάστε τον.
Πρώτη φορά;
Όμορφη κοπέλα.
Οι υπεύθυνοι της κομητείας δεν νοιάζονταν
αν θάβονταν κακοί στο νεκροταφείο.
"Η ποιότητα του ελέους δεν εκβιάζεται,
πέφτει σαν ήπια βροχή από τα ουράνια".
Πηγή Εισοδήματος Η άμαξα κροτάλιζε στα βουνά,
εκεί που ο χειμώνας έπιασε για καλά.
Λεύκες και πεύκα γύρω,
αδιάφοροι θεατές του Ανθρώπου.
ΑΜΑΞΑ ΘΑΛΕΙΑΣ - ΜΑΓΕΙΑ-ΚΕΦΙ-ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ
ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΜΟΝΟ! ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΧΑΡΙΣΟΝ "Η ΑΠΤΕΡΟΣ ΤΣΙΧΛΑ"
ΔΙΑΣΗΜΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ, ΡΗΤΟΡΑΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΦΙΛΗΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ
Συνάντησα έναν ταξιδιώτη...
σε χώρα αρχαία...
Είπε "Τεράστια, δίχως κορμό, δυο πόδια πέτρινα
υψώνονται στην έρημο...
Κοντά τους, μες στην άμμο, βυθισμένο, ένα θρυμματισμένο πρόσωπο.
Τα σκυθρωπά του χείλη πτυχωμένα
σ' ένα χαμόγελο ψυχρής υπεροχής...
Λένε ο γλύπτης τους πως διάβασε σωστά αυτά τα πάθη
που ακόμη ζούνε χαραγμένα στ' άψυχα ετούτα πράγματα,
στο χέρι που τα περιγέλασε,
στην καρδιά που τα 'θρεψε.
Και πάνω στο κρηπίδι αυτές οι λέξεις αχνοφαίνονται...
'Τ' όνομά μου...
Οζυμανδίας,
Βασιλεύς Βασιλέων.
Κοιτάξτε τα έργα μου, ισχυροί, κι απελπιστείτε!'
Άλλο τίποτα δεν μένει.
Γύρω από τη φθορά των κολοσσιαίων ερειπίων,
απέραντη, γυμνή...
Μόνη η έρημος, κι επίπεδη,
απλώνεται μακριά".
Και είπεν Κύριος ο Θεός προς Κάιν "Πού έστιν Άβελ ο αδελφός σου;"
Όταν σε ώρες σιωπηρές συνεδριάζουν
οι λογισμοί και συγκαλώ περασμένα...
Μόνος τον εαυτό μου απόβλητο θρηνώ,
κι αναστατώνω
με φωνές τον ουρανό,
Πριν από ογδόντα και εφτά χρόνια...
Ότι η διακυβέρνηση του λαού, από τον λαό...
για τον λαό
δεν θα εκλείψει
από τη Γη.
Τώρα οι ξεφαντωσές μας έπαυσαν.
Τούτοι οι παραστάτες μας, καθώς σας προείπα,
ήταν όλοι πνεύματα, και εσκόρπισαν στον αέρα, στον λεπτόν αέρα...
Η ευχή του Θεού.
Με τ' αθεμέλιωτο κτίριο του οράματος
Ήταν στους δρόμους του Λονδίνου.
-Χωρίς χέρια, πόδια. -Παλάτια...
-Ιεροί ναοί... -Ορφανό.
Κι αυτή η μεγάλη σφαίρα,
-και όσα χωράει θα λιώσουν... -Η ευχή του Θεού.
-Τ' ανυπόστατο θέαμα εσβύσθη. -Για τους καλλιτέχνες.
Μήτε τρίμμα θ' αφήσουν κατόπι τους.
Πάμε. Έλα.
Ναι, έτσι, πάμε.
ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΜΟΝΟ! ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΧΑΡΙΣΟΝ "Η ΑΠΤΕΡΟΣ ΤΣΙΧΛΑ"
Και ενώ ήσαν εν τη πεδιάδι,
σηκωθείς ο Κάιν κατά του αδελφού αυτού Άβελ, εφόνευσεν αυτόν.
Και είπεν Κύριος προς τον Κάιν "Πού είναι Άβελ ο αδελφός σου;"
Ο δε είπε "Δεν εξεύρω.
Μη φύλαξ του αδελφού μου είμαι εγώ;" Είπεν ο Θεός "Τι έκαμες;"
Όταν σε ώρες σιωπηρές συνεδριάζουν
οι λογισμοί και συγκαλώ τα περασμένα,
αναστενάζω μ’ όσα χάθηκαν για μένα,
παλιά μου πάθη αγαπημένα που λιμνάζουν.
Βρύση τ' αδάκρυτα κυλούν
για κάποιον φίλο, στ' αχρονολόγητο σκοτάδι του θανάτου,
κλαίω τον σπάταλο καιρό και πάλι οφείλω.
Κι όλο λυπούμαι κάποια λύπη που 'χει εκλείψει.
Ότι αυτό το έθνος, υπό τη σκέπη του Θεού, θα βιώσει αναγέννηση της ελευθερίας.
Και ότι η διακυβέρνηση του λαού, από τον λαό...
για τον λαό...
δεν θα εκλείψει από τη Γη.
Τώρα οι ξεφαντωσές μας έπαυσαν.
Τούτοι οι παραστάτες μας...
Συνάντησα έναν ταξιδιώτη από χώρα αρχαία...
Ευλόγησον όποιον δίνει, όποιον παίρνει...
Αναστενάζω μ’ όσα χάθηκαν για μένα.
Συνάντησα έναν ταξιδιώτη από χώρα αρχαία...
Η αμαρτία μου είναι μεγαλητέρα παρ' ώστε να συγχωρηθή.
Χαραγμένα στ' άψυχα ετούτα πράγματα.
Πριν από ογδόντα και εφτά χρόνια οι πρόγονοι μας...
Συνάντησα έναν ταξιδιώτη από χώρα αρχαία...
Κι όλο λυπούμαι κάποια λύπη...
Φυγάς... Ένα θρυμματισμένο πρόσωπο...
Τώρα επικατάρατος να ήσαι!
Τέτοιο για μένα της αγάπης σου το κλέος
που δεν τ’ αλλάζω ούτε με σκήπτρο...
βασιλέως.
Της πέρασαν το σκοινί στον λαιμό
Γουίλια Γουίλια Γουάλια
Της πέρασαν το σκοινί στον λαιμό
Στο ποτάμι Σάγιε
Και το σκοινί τράβηξαν Κι εκείνη πέθανε
Γουίλια Γουίλια Γουάλια
Και το σκοινί τράβηξαν Κι εκείνη πέθανε
Στο ποτάμι Σάγιε
Ήταν παλιό Μα ήταν κι όμορφο
Και τα χρώματα ήταν καλά
Το φόραγαν στο Ντέρι Όχριμ Στο Ενισκίλεν και στο Μπόιν
Το φόραγε κι ο πατέρας μικρός
Στις ένδοξες τις μέρες τις παλιές
Και τη δωδεκάτη
Λατρεύω να φορώ το ζωνάρι του πατέρα μου
Ναι, το ζωνάρι του πατέρα μου
Θα πάμε στην πόλη!
Σε ολόκληρη...
Μάλιστα.
Αυτό ήταν.
Θες να του αγοράσεις λίγο έρωτα;
Δεν νομίζω.
Έχει κάνει ποτέ;
Μία φορά.
Όταν σμικρύνομαι...
στα μάτια όλου του κόσμου
μόνος τον εαυτό μου απόβλητο θρηνώ.
Κι αναστατώνω με φωνές τον ουρανό
και με φαντάζομαι...
τη μοίρα μέμφομαι...
Να 'χω την τέχνη του ενός,
τον νου του άλλου,
με φίλους προικισμένος,
ωραίος, φέρελπις.
Και υποφέρω το μαρτύριο του Ταντάλου.
Kι εκεί που μόλις αυτομίσητος πηγαίνω,
σε συλλογίζομαι και γίνομαι μαζί σου κορυδαλλός,
που από τη μαύρη γη τον αίνο ξυπνά,
και ψέλνει προς το φως του παραδείσου...
Και ότι η διακυβέρνηση του λαού,
από τον λαό...
για τον λαό...
δεν θα εκλείψει από τη Γη.
Τώρα οι ξεφαντωσές μας έπαυσαν.
Τούτοι οι παραστάτες μας, καθώς σας προείπα, ήταν όλοι πνεύματα,
και εσκόρπισαν στον αέρα, στον λεπτόν αέρα.
Με τ' αθεμέλιωτο κτίριο τούτου του οράματος,
οι νεφελοστεφάνωτοι πύργοι, τα λαμπρά παλάτια...
Ένας ένας, κυρίες και κύριοι.
Ναι. Είκοσι ένα δια τρία.
Να την! Να η απάντηση.
Ορίστε η λύση. Είναι σωστός; Είναι έξυπνος;
Αυτοδίδακτος, κυρίες και κύριοι.
Δεν έχει επίσημη εκπαίδευση.
Ένας ένας, κυρίες και κύριοι.
Δοκιμάστε το μυαλό του κοτόπουλου.
Ο Γάλους Μαθημάτικους, με σάρκα και φτερά.
Επτά και τρία!
-Έντεκα δύο φορές! -Ναι, εκεί ακριβώς.
Έχω έντεκα δύο φορές.
Το κοτόπουλο υπολογίζει, κυρίες και κύριοι.
Κοιτάξτε αυτό το πτηνό.
Είναι είκοσι δύο!
-Τι ιδιοφυές κοτόπουλο! -Δεκαοκτώ μείον επτά.
Δεκαοκτώ μείον επτά.
Έντεκα!
Έντεκα, κυρίες και κύριοι!
Το Καπόνι Υπολογιστής!
Ο Πυθαγόρειος Τσιμπολογητής!
Κι έτσι, ταξίδεψαν μπροστά, προς δράματα,
με αχνό περίγραμμα στον ανθρώπινο λήθαργο,
και το πτηνό τα προέβλεψε.
Και, μέσα στο σάρωμα της γης, σημάδι ανθρώπινο δεν είδε
ούτε τέχνημα ανθρώπου.
Χρυσό Φαράγγι Στην πράσινη καρδιά του φαραγγιού,
όπου οι τοίχοι έκλιναν μακριά από το άκαμπτο πλαίσιο...
Λατρευτό ασήμι που λάμπει στα μαλλιά σου
Και το αυλακωμένο φρύδι Και πτυχωμένο από έγνοιες
Φιλώ τα λατρεμένα δάχτυλα
Με τόσο μόχθο τονισμένα
Ο Θεός να σ' έχει καλά
Kαι να σε φυλάει, Μητέρα Μακρί
Έλα, Γουρλή.
Και το αυλακωμένο φρύδι Και πτυχωμένο από έγνοιες
Φιλώ τα λατρεμένα δάχτυλα
Με τόσο μόχθο τονισμένα
Ο Θεός να σ' έχει καλά
Kαι να σε φυλάει...
Ίσως...
Δύο.
Ούτε κόκκος.
Ας πάμε απ' την άλλη.
Τέσσερα.
Επτά.
Δώδεκα.
Πέντε. Μειώνεται.
Τρία.
Δύο.
Πίσω στο μηδέν.
Εντάξει.
Υπάρχει θύλακας εκεί πάνω. Πόσο μακριά, δεν ξέρουμε.
Είσαι εκεί πάνω.
Εντάξει, κύριε Θύλακα.
Καλά.
Έρχομαι!
Έρχομαι.
Εσύ απλώς περίμενε,
γιατί έρχομαι.
Πού είσαι, κύριε Θύλακα;
Είσαι αριστερά, δεξιά ή μήπως καταμεσής;
Θα δούμε το λοιπόν, έτσι;
Απλώς θα δούμε.
Καληνύχτα, κύριε Θύλακα.
Κάτσε κει, κύριε Θύλακα!
Γαμώτο.
Ίσως μόνο ένα.
Μέχρι πόσα μετρά ένα πουλί άλλωστε;
Αρκεί, σχεδόν, για κράτημα.
Εκεί είσαι.
Πόσο βαθιά;
Το τέλος της γραμμής...
και θα σε πιάσω.
Θα σε πιάσω.
Ίσως όχι σήμερα, αλλά θα σε πιάσω.
Δεν μου ξεφεύγεις τώρα, κύριε Θύλακα.
Θα σε φτάσω αύριο.
Είμαι γέρος...
αλλά εσύ πιο πολύ.
Είμαι γέρος...
αλλά εσύ πιο πολύ.
Μάλιστα.
Κομματάκια.
Βρήκαμε τα κομματάκια.
Πού είναι ο μπαμπάς σου;
Σβώλοι και κομμάτια.
Μητέρα Μακρί.
Γεια σου, κύριε Θύλακα.
Γεια σου, κύριε Θύλακα!
Τιποτένιο κάθαρμα!
Με παραμονεύεις.
Μ' αφήνεις να κάνω όλη τη δουλειά.
Και με πυροβολείς πισώπλατα!
Τιποτένιο κάθαρμα.
Μου 'ριξες πισώπλατα!
Καθαρό διαμπερές.
Δεν χτύπησε τίποτα σημαντικό.
Τίποτα σημαντικό.
Μόνο άντερα πέτυχες!
Μην ανησυχείς, κύριε Θύλακα.
Θα ξαναρθώ.
Δεν σε παρατάω.
Να το μερίδιό σου, τιποτένιο κάθαρμα.
Πάμε, Γουρλή.
Πόσο αγαπώ το λατρευτό ασήμι
Που λάμπει στα μαλλιά σου
Και το αυλακωμένο φρύδι
Και πτυχωμένο από έγνοιες
Φιλώ τα λατρεμένα δάχτυλα
Με τόσο μόχθο τονισμένα
Ο Θεός να σ' έχει καλά και να σε φυλάει
Μητέρα Μακρί
Κάθε καημός ή γιατρειά
Στις ακριβές τις μέρες
Έλαμψε από το φως...
Μόνο ίχνη από οπλές έμειναν στο λιβάδι
και η σχισμένη πλαγιά, να δείχνουν το ταραχώδες μονοπάτι της ζωής
που έσπασε τη σιωπή κι έφυγε.
Ο κύριος Άρθουρ δεν είχε ιδέα τι να πει στον Μπίλι Ναπ.
Το Κορίτσι Που Τρομοκρατήθηκε
Το γεύμα στης κας Χάλιντεϊ είχε ζωή.
Άκουσα απ' τον τοίχο.
Έκανε θορύβους, περίεργους,
που τους ονόμαζε βήχα.
Τρομακτικό. Ποτέ δεν άκουσα τέτοιο βήχα.
Βήχας που δεν καλυτέρευε με κανένα σιρόπι ή ελιξίριο.
Και ήταν εξαιρετικά ξερός βήχας.
Δεν λυπήθηκα που έφυγε ο κος Κίνκεϊντ.
Δεν ήταν κολλητικός βήχας.
Κανείς δεν αρρώστησε εδώ.
Ήταν νευρικός βήχας.
Δεν θα νοίκιαζα σε κάποιον με κολλητικό βήχα.
Δεν έχω ξανακούσει για νευρικό βήχα.
Μαθαίνω πως θα φύγετε;
Το νευρικό σύστημα απλώνει πλοκάμια σε όλο το σώμα.
Είδα εικόνα σε βιβλίο.
Το νευρικό σύστημα δεν έχει πλοκάμια.
Δεν παριστάνω τον γιατρό ή τον βοτανολόγο,
αλλά ξέρω πως το νευρικό σύστημα εκτείνεται σε όλο το σώμα,
και συμπεραίνω ότι έτσι μαθαίνει
τις διάφορες ασθένειες που μιμείται.
Η κα Φλάνερι έχει δίκιο. Την έχω δει την εικόνα.
Εννοώ, απλώς, πως ο κύριος Κίνκεϊντ δεν είχε κολλητικό βήχα.
-Δεν νοικιάζω σε τέτοιους. -Έμεινε κοτόπουλο με πιτάκια;
Πήρα το μπολ τελευταία.
Ναι, έχει. Δεν κάνουμε διακρίσεις εδώ.
Η Γιαγιά Τέρνερ φαίνεται πως τελείωσε.
Τελείωσες, Γιαγιά Τέρνερ;
Η Γιαγιά τελείωσε.
Φεύγεις αύριο, σ' άλλη γη σ' άλλα μέρη που λένε;
Ναι, όντως. Ο αδελφός μου κι εγώ ξεκινάμε το πρωί για Όρεγκον.
Όρεγκον; Έχεις γνωστούς εκεί ή...
Πάρε από το πιάτο της, κα Χάλιντεϊ. Η Γιαγιά Τέρνερ έχει τελειώσει.
Όχι, όχι ακριβώς.
Ο αδελφός μου έχει.
Πες του, Άλις. Μην είσαι τόσο ντροπαλή.
Έχει συναρπαστικά νέα.
Εγώ...
Θα παντρευτώ, ή τουλάχιστον μπορεί,
με τον συνεργάτη του Γκίλμπερτ.
Είναι εδραιωμένος.
Δεν είσαι σίγουρη αν θα παντρευτείς;
Δεν σου έχει κάνει πρόταση;
Θα... λοιπόν, θα...
Θα της κάνει μόλις γνωριστούν. Σίγουρα θα τη βρει ικανοποιητική.
Ταιριάζουν καλά.
Έχουμε ξεκινήσει δουλειές μαζί,
και δήλωσε έτοιμος για γάμο μόλις βρει την κατάλληλη.
Η Άλις μπορεί να είναι κοινωνική και όμορφη όταν θέλει.
Δεν το θέλει πάντα.
Μα είναι ο ορισμός της γοητείας
και θα μας λείψετε πολύ, δις Λόνγκαμποου.
Κι εσείς και ο κος Λόνγκαμποου,
και φυσικά και ο σκύλος του κυρίου Λόνγκαμποου,
ο μικρός Πρόεδρος Πιρς. Να 'ναι καλά.
Πού είναι τώρα;
Γκίλμπερτ;
Ναι, αδελφή;
Δύο άνθρωποι με ρώτησαν για τον Πρόεδρο Πιρς.
Ρώτησαν;
Δηλαδή... παραπονέθηκαν.
Περί τίνος;
Το γάβγισμα.
Γιατί σ' εσένα;
Μάλλον νόμιζαν πως είναι δικός μου.
Τι να πω; Ο Πρόεδρος Πιρς είναι νευρικό πλάσμα
και ενοχλείται από μεγαλύτερα ζώα.
Σχεδόν όλα τα ζώα είναι μεγαλύτερα από τον Πρόεδρο Πιρς.
Και λοιπόν;
Ο κόσμος...
αναρωτιέται αν θα γαβγίζει συνεχώς ως την Κοιλάδα Βιλάμετ.
Τι κι αν γαβγίζει;
Περιουσιακό δικαίωμα. Είναι κτήμα μου.
Το κτήμα μου γαβγίζει. Ορίστε.
Τι τους είπες;
Πάντως...
όχι αυτό.
Φαντάζομαι τι θα είπες.
Άλις, να έχεις το θάρρος της γνώμης σου.
Κυρά.
Δεσποινίς.
Συλλυπητήρια.
Γυρνάτε πίσω.
Γυρνάτε τώρα ή...
Τον χάσαμε.
Λυπάμαι... πάρα πολύ.
-Φέρνω φτυάρι. -Χτες το πρωί...
ήταν καλά.
-Είναι γρήγορη η χολέρα. -Γυρνάει πίσω;
Θα γυρίσετε, δεσποινίς;
Ή θα συνεχίσετε;
Θα γυρίσετε ή θα μείνετε στο καραβάνι;
Να γυρίσω...
Πού;
Δεν έχω κανέναν.
Λοιπόν...
Θα φέρω φτυάρι.
Θέλετε κάποιο σημάδι;
Οπότε, φεύγουμε.
Καλύτερα να μην το διαλαλούμε στους Ινδιάνους.
Δεν μας ενοχλούν καθόλου.
Πολύς μπελάς η επίθεση σε καραβάνι.
Αλλά μαζεύουν ό,τι μένει.
Έχετε υπηρέτη, δις Λόνγκαμποου;
Ναι. Τον Ματ.
Θα αναλάβει την ομάδα σας.
Το κάνει ήδη.
Ο Γκίλμπερτ έκανε πολύ λίγα.
Φωνάξτε εμένα ή τον κύριο Άρθουρ αν...
-Δεσποινίς; -Παρακαλώ, μη σηκώνεστε.
Να σας ρωτήσω κάτι, κε Ναπ;
Βεβαίως, δεσποινίς.
Θα θέλατε να δειπνήσετε ή να πιείτε καφέ μαζί μας;
Όχι, ευχαριστώ.
Ο υπηρέτης μου, ο Ματ,
είπε πως ο αδελφός μου του έταξε τον μισό μισθό
όταν πάμε στο Φορτ Λάραμι.
-Πόσο είπε ότι ήταν; -Διακόσια δολάρια.
Τα διακόσια είναι το μισό;
Ναι.
Τα άλλα όταν πάμε στην Κοιλάδα Βιλάμετ.
-Πολλά. -Υπερβολικός μισθός.
Είναι;
-Είναι πολλά. -Λέτε πως ο μικρός λέει ψέμματα;
Τώρα που δεν ζει ο αδελφός σας...
Δεν ξέρω.
Ο Γκίλμπερτ δεν ήταν καλός στις δουλειές.
Είχε μια επιχείρηση στην Αϊόβα που απέτυχε,
και άλλη μία πριν που...
Ήταν αποτυχημένος.
Είναι πολλά.
Υπάρχει κι άλλο πρόβλημα.
Δεν βρίσκω καθόλου λεφτά στην άμαξα.
Νομίζω πως ο Γκίλμπερτ τα είχε στο γιλέκο του.
Τότε, τα έχει ακόμα.
-Μισή μέρα δρόμος. -Για πού;
Πώς θα τον βρούμε;
Δεν νομίζω.
Μη συζητήσετε με τον μικρό μέχρι το Φορτ Λάραμι.
Και μετά;
Μετά...
ίσως του μιλήσω εγώ.
Μήπως τον καταφέρω να πει την αλήθεια.
Τετρακόσια δολάρια. Δεν ξέρω.
Θα πρέπει να το σκεφτώ.
Δεσποινίς; Να σας πω λίγο;
Βεβαίως, κε Ναπ. Να σας προσφέρω δείπνο;
Ευχαριστώ, έχω φάει.
Είναι άβολο, δεσποινίς, αλλά...
κόσμος παραπονιέται στον κο Άρθουρ και σ' εμένα για τον μικρό...
Πρόεδρο Πιρς;
-Είναι δικός σας σκύλος. -Δεν είναι.
-Δεσποινίς; -Ήταν...
του κου Λόνγκαμποου.
Ξέρω, κάνει πολλή φασαρία. Δεν ξέρω τι να κάνω.
Νόμιζα πως ήταν δικός σας.
Ίσως είναι απλό το θέμα.
Να τον σκοτώσω για σας;
Καλά, αλλά μήπως να τον τρομάζαμε να φύγει;
Όχι.
Είμαστε το φαΐ του και θα μας ακολουθεί όσο μπορεί.
Ίσως κάποιος λύκος να παίξει μ' αυτόν...
πριν τον φάει.
Καλύτερα γρήγορα.
Ναι, καταλαβαίνω.
Θα το φροντίσω αμέσως.
Λυπάμαι, αλλά πρέπει να σας το πω.
Μίλησα στον υπηρέτη σας, τον Ματ.
Δεν κατάφερα να τον μεταπείσω.
Ευχαριστώ, κε Ναπ. Είστε...
πολύ ευγενικός που προσφερθήκατε.
Πάμε, σκυλάκο.
Άφησα κάτω τον Πρόεδρο Πιρς και...
κουνήθηκε με το που πυροβόλησα.
Την έκανε, δεσποινίς.
Δεν νομίζω πως τον πέτυχα.
Θεέ μου.
Θα έπρεπε να πάρω τον κο Άρθουρ μαζί.
Είναι φοβερός σκοπευτής.
-Δεν περίμενα... -Ήσασταν πολύ ευγενικός.
Δεν νομίζω να ξαναδείτε τον Πρόεδρο Πιρς.
Συγγνώμη που σας ενοχλώ ξανά.
Καθόλου, δεσποινίς Λόνγκαμποου.
Ζητώ συγγνώμη, κύριε Ναπ,
που διακόπτω το δείπνο σας.
Παρακαλώ, δεν είναι τίποτα, δεσποινίς.
Καθήκον μου να οδηγώ το καραβάνι και να λύνω τα αναπάντεχα προβλήματα.
-Τα πράγματα εξελίσσονται άσχημα. -Ναι;
Ο υπηρέτης μου, ο Ματ,
ζήτησε να επιβεβαιώσω τη συμφωνία του με τον αδελφό μου.
Ζήτησε να του πω πως θα λάβει τις δύο πληρωμές του στο Φορτ Λάραμι
και στο Όρεγκον.
Αν δεν το επιβεβαιώσω, θα φύγει.
Θα πάει στην πρώτη ομάδα επιστροφής που θα συναντήσουμε.
Και θα σας αφήσει.
Θα σας παρατήσει με το καραβάνι μόνη.
Ναι.
Για δες.
-Ναι... -Καθίστε, δεσποινίς.
-Πρέπει να το συζητήσουμε. -Δεν μ' αρέσει αυτό.
Αλλά δεν ξέρω αν είναι λάθος που το ζητά.
Κάνει δουλειά επί πληρωμή.
Έχετε ανοικτό μυαλό για να βλέπετε και τη μεριά του.
Αλλά τι να κάνω, κύριε Ναπ;
Να ομολογήσω πως δεν έχω λεφτά; Τι είναι το σωστό;
Τι είναι σωστό;
Δις Λόνγκαμποου...
Δεν μπορώ να οδηγήσω την ομάδα σας ή να φροντίσω την άμαξά σας στη θέση του.
-Ο κος Άρθουρ... -Δεν θα το ζητούσα.
Όντως. Αυτές είναι δικές μου σκέψεις.
Ο κύριος Άρθουρ πρέπει να οδηγεί μπροστά κι εγώ πίσω.
Αλλάζουμε θέσεις, μπρος και πίσω, αλλά...
Θα μου δώσετε μία μέρα;
Σίγουρα. Αλλά γιατί;
Πείτε στον μικρό ότι επιβεβαιώνετε.
Θέλω μία μέρα να το σκεφτώ.
Έχω μια ιδέα που μπορεί να σας φανεί παλαβή, αλλά...
-δεν νομίζω πως είναι. -Σίγουρα δεν είναι παλαβή.
Θα δούμε.
Δώστε μου μία μέρα.
Θα μιλήσω στον κο Άρθουρ.
Εμείς θα μιλήσουμε αύριο.
Αν σας φανεί άσχημη η ιδέα, τότε...
απλώς θα έχουμε χρεωθεί μία μέρα δουλειάς του μικρού.
Καλησπέρα, φίλε.
Τι είναι χειρότερο, φίλε;
Η σκόνη ή η λάσπη;
Και τα δύο, φαντάζομαι.
Έστω ότι...
σκεφτόμουν να κάνω πρόταση στη δίδα Λόνγκαμποου.
Εντάξει.
Ναι, και...
αν δεχτεί, τότε...
θα μετοικίσω στο Όρεγκον.
Είναι το τελευταίο μου ταξίδι.
Θα γίνω αγρότης.
Θα δούμε πώς θα το πάρει.
Λέω να πάω πάλι μπροστά.
Εκτός κι αν θες ν' αλλάξουμε.
Όχι.
Καλό απόγευμα.
-Δεσποινίς; -Καλησπέρα, κύριε Ναπ.
Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε;
Λοιπόν, η παλαβή ιδέα σας;
Ναι.
Πριν την αποκαλύψω, να σας ρωτήσω κάτι;
-Βεβαίως. -Σε τι...
πιθανότητες προσβλέπετε στο Όρεγκον;
Δεν ξέρω ακριβώς.
Ο Γκίλμπερτ ξέρει... ήξερε κάποιον εκεί.
Έναν κύριο Βερίν που έχει ένα περιβόλι,
ή παραπάνω από ένα περιβόλι, και μια εταιρεία μεταφορών.
Ήταν ασαφής ως προς τη σχέση του με τον κύριο Βερίν
και με την προσδοκώμενη θέση του.
Δεν θέλω να αμαυρώσω τη μνήμη του, αλλά μπορεί...
να έχει υπερβάλει ως προς τη φύση της ευκαιρίας
και ως προς το ενδιαφέρον του κυρίου Βερίν προς εμένα.
Φοβάμαι πως ακόμα κι αυτό ήταν υποθετικό.
Μάλιστα.
Άρα, δεν υπάρχει σίγουρη προοπτική γάμου.
Ούτε συμβόλαιο.
Όχι.
Τότε...
Η ιδέα έχει ως εξής,
και την υποβάλω με σεβασμό, δις Λόνγκαμποου.
Προτείνω να αναλάβω το χρέος του αδελφού σας προς τον υπηρέτη και να...
Να σας ζητήσω σε γάμο.
Το υποβάλω με σεβασμό.
Σας αιφνιδίασα.
-Χίλια συγγνώμη. -Όχι!
Να διευκρινίσω τι με κάνει να τα πω αυτά,
μη φανώ μέγιστος άτιμος.
Βρέθηκα να σκέφτομαι διάφορα θέματα.
Είμαι στα καραβάνια 15 χρόνια.
Τα τελευταία 12 με τον κο Άρθουρ. Είναι πολύ κύριος.
Πολύ κύριος, αλλά μεγαλώνει.
Αργεί να πάρει μπροστά το πρωί.
-Κοιμάται στο χώμα, δεσποινίς... -Ναι.
Να μην έχεις οικογένεια και να κοιμάσαι στο χώμα...
-Ναι, δεν θα 'ναι εύκολο. -Τον κοιτώ και...
Έχω φτάσει σε μια ηλικία που είτε θα εγκατασταθώ
και θα κάνω παιδιά που θα με φροντίσουν όταν μεγαλώσω
είτε όχι.
Θα έχει παρέλθει η ώρα.
Ναι.
Οπότε, βρέθηκα να σκέφτομαι πως...
αν βρω μια κοπέλα ή μια χήρα, έντιμη...
ίσως μπορούσα...
-Ναι. -να παρουσιαστώ σαν...
Ναι, καταλαβαίνω.
Ναι.
Γνωρίζετε την Παροχή του 1872;
Όχι.
Άποικος στο Όρεγκον μπορεί να διεκδικήσει 1.300 στρέμματα.
Παντρεμένο ζευγάρι μπορεί να διεκδικήσει 2.600.
Υπάρχει ένας...
Στο Φορτ Λάραμι υπάρχει ο κύριος Μπουρζουά που κάνει γάμους.
Ασκείτε τη λατρεία στα θεία;
Ναι.
Είμαι μεθοδιστής.
Εσείς, δεσποινίς;
Είμαι επισκοπιανή.
Το χριστιανικό σας όνομα, κε Ναπ;
Γουίλιαμ.
Είμαι ο Μπίλι Ναπ.
Είμαι η Άλις Λόνγκαμποου.
Σειρά μου να σκεφτώ τώρα.
Φυσικά.
Θα...
Θα συνεχίσει ο μικρός να δουλεύει, τότε;
Με τη δική του αξίωση πληρωμής;
-Τι κάνεις, Ισραήλ; -Περπατάω ανάποδα.
Θα περπατήσω ανάποδα μέχρι το Όρεγκον.
-Μην το κάνεις αυτό. -Γιατί όχι;
Είπα, μην το κάνεις.
Μην το κάνεις!
Είναι μεσημέρι!
Ευχαριστώ.
Καλύτερα μην απομακρύνεστε από το καραβάνι.
Είναι σαν ωκεανός εδώ έξω.
Χάνεσαι εύκολα, δεσποινίς.
Θα πρέπει να προσθέσω...
Άλις, μη φανώ και επίμονος...
Αν θεωρήσετε καλό να μου αρνηθείτε,
υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές.
Μπορεί να βρούμε υπηρέτη από άλλη άμαξα για να σας οδηγήσει,
με πληρωμή σε βόδια.
Θα σας πάμε στο Όρεγκον σώους κι αβλαβείς.
Δεν ήθελα να παρουσιάσω τον εαυτό μου ως μοναδική λύση.
Μα κλίνω προς το να δεχτώ την πρότασή σας.
Καλώς.
Και δεν σας θεωρώ επίμονο.
-Καλώς. -Ο αγαπητός αδελφός μου ήταν επίμονος.
Αλλά ποτέ πολύ πετυχημένος.
Ήταν πολύ απογοητευτικό γι' αυτόν.
-Λυπάμαι πολύ που τον χάσατε. -Ναι.
Είναι με τον Δημιουργό του.
Δεν παιδεύεται πια.
Ναι, είχε δύσκολη ζωή.
Πρέπει να το πω, ήταν δύσκολο να ζεις μαζί του.
Ήμουν πολύ νευρική όταν ήμασταν μαζί.
Δεν τον φοβόμουν. Δεν πείραζε μύγα.
Ήμουν μόνο...
σε εγρήγορση.
Με έτρωγε η ανησυχία στη σκέψη τού να μιλήσω στον κο Βερίν, ας πούμε.
Κι όμως, σε σας...
μιλάω πολύ εύκολα.
Πιθανόν να βρούμε παρηγοριά μαζί.
Ήλπιζα κι εγώ σ' αυτό.
Ναι, Γουίλιαμ.
Πάμε, παιδιά! Σπρώξτε δυνατά!
Λοιπόν...
φαίνεται πως η δεσποινίς Λόνγκαμποου...
κλίνει στο να δεχτεί την πρότασή μου.
Φυσικά, θα τα πας μια χαρά μόνος.
Δεν υπάρχει αμφιβολία.
Θα έχεις πάντα μεγάλη ζήτηση.
Πού στο καλό είναι το λουρί;
Άσ' το. Το βρήκα.
Ο άνθρωπος είναι φοβερός.
Διαβάζει το λιβάδι σαν βιβλίο.
Πού να δεις να ιχνηλατεί.
Λες κι ο Θεός μάς έδωσε πέντε αισθήσεις
και στον κο Άρθουρ μία ακόμα.
Αλλά... είναι μεγάλος.
Δεν ξέρω πώς θα του βγει.
Δεν μπορώ να σταματήσω να νιώθω άσχημα.
Η πρώτη σας υποχρέωση είναι το σπίτι σας.
-Ναι, αλλά... -Συγγνώμη.
Λάθος να το απορρίψω με εύκολο απόφθεγμα.
-Ναι. -Ο Γκίλμπερτ έλεγε πάντα κάτι.
Μια σοφία.
Ήταν πολύ σίγουρος.
Ήταν της νότιας φιλοσοφίας;
Πώς το...
Ήταν θαυμαστής του Προέδρου Πιρς, ναι.
Είχε παγιωμένες πολιτικές πεποιθήσεις.
Όλα του τα πιστεύω ήταν έτσι απόλυτα.
Με μάλωνε που ήμουν από δω κι από κει.
Ποτέ δεν είχα τη σιγουριά του.
Μάλλον είναι μειονέκτημα.
Δεν το βρίσκω μειονέκτημα.
Όχι.
Η αβεβαιότητα...
είναι κατάλληλη για θέματα αυτού του κόσμου.
Μόνο για τον άλλο κόσμο μάς έχει χαριστεί βεβαιότητα.
Ναι.
Θεωρώ πως η βεβαιότητα όσον αφορά αυτά που βλέπουμε και πιάνουμε...
σπάνια δικαιολογείται, αν δικαιολογείται.
Κατά τους αιώνες, από πολύ παλιά,
τι βεβαιότητες επιβίωσαν;
Και, παρόλα αυτά, βγάζουμε εύκολα νέες.
Ζητώντας την παρηγοριά τους.
Η βεβαιότητα...
είναι η εύκολη οδός.
Όπως είπατε.
"Τι στενή η πύλη..."
"Και τεθλιμμένη η οδός".
Όντως.
Ίχνη, κε Άρθουρ;
Άλογα.
Συνέχισε.
Πάω να μιλήσω στον κο Ναπ.
Πού είναι η γυναίκα;
Τι;
Η Λόνγκαμποου. Πού είναι;
-Πήγε κατά κει. -Κατά κει; Γιατί;
Άκουσε τον κόπρο να γαβγίζει. Τον Πρόεδρο Πιρς.
-Τι είναι αυτά, κύριε Άρθουρ; -Κυνόμυες, κυρά.
-Δεν είναι υπέροχα; Νομίζω... -Κυρά, καλύτερα να...
Ο Πρόεδρος Πιρς προσπαθεί να καταλάβει τι πλάσματα είναι αυτά,
αν είναι σκίουροι και πρέπει να τα κυνηγήσει,
-ή σκύλοι. -Κάτω.
-Κύριε Άρθουρ; -Κάτω τώρα.
-Κάτω! -Κύριε Άρθουρ!
Καθίστε κάτω από αυτό το ύψωμα εκεί.
Μα δεν...
Κάντε αυτό που λέω.
-Δεν θα γυρίσουμε; -Όχι ευθέως.
Θα έχουμε μάχη.
Δεν απαντά στο σήμα ειρήνης.
Και δεν θα ξεφύγουμε μέσα από τη χώρα των κυνόμυων.
Είναι μόνο ένας άγριος.
Δείτε καλύτερα.
Είναι πολεμική ομάδα κι εμείς είμαστε εύκολοι στόχοι.
Θα μας επιτεθούν.
Βέβαια, τα λαγούμια είναι άσχημα και γι' αυτούς,
και δεν ξέρουν να πολεμούν.
Αν έρχονταν κι από πίσω δεν θα τα κατάφερνα,
αλλά ορμούν όλοι μαζί σαν ηλίθιοι.
Με συγχωρείτε, δεσποινίς. Μείνετε κάτω.
Πάρτε αυτό.
-Όχι. -Πάρτε το. Τώρα.
Έχει δύο σφαίρες. Δεν είναι για Ινδιάνους.
Αν δω πως χάνουμε,
θα ρίξω σ' εσάς και σ' εμένα. Μια χαρά.
Άλλα αν δείτε πως μ' έφαγαν, θα πρέπει να το κάνετε μόνη σας.
Σημαδέψτε εκεί για να μην αστοχήσετε.
-Όχι! -Σοβαρευτείτε, δις Λόνγκαμποου.
Αν σας πιάσουν, δεν θα είναι καλά.
Αφού σας ξεγυμνώσουν και σας χαρούν,
θα σας τεντώσουν σε ένα πετσί
και θα σας παλουκώσουν, θα σας καρφώσουν κάτω
και μετά θα κάνουν κι άλλα, και δεν το θέλουμε αυτό.
Ακόμα δεν μας έφαγαν.
Αν μας φάνε όμως...
ξέρετε τι να κάνετε.
Και καλά μάς τρομάζουν.
Δεν θα μας ενοχλήσει καθόλου. Έτσι;
Όχι, κύριε Άρθουρ.
Αυτός εκεί στη μέση... είναι ο μπροστάρης,
και αν του ρίξω, θα 'ναι κακά νέα γι' αυτούς
και μάλλον θα τα χάσουν και θα την κάνουν.
Σε κάθε περίπτωση, θα έχουμε καλή μάχη.
Λαγούμι!
Το έμαθαν το μέρος τώρα.
Αυτήν τη φορά θα έρθουν με πυγμή.
Είστε καλά, δεσποινίς;
Ναι, κύριε Άρθουρ.
Δεν θα το κάνουν αυτό όλη μέρα.
Αυτό θα κρίνει το αποτέλεσμα.
Έλα.
-Κύριε Άρθουρ. -Μισό λεπτό.
Πω πω.
Κακόμοιρο κορίτσι.
Δεν έπρεπε να το κάνει.
Πω πω.
Ο καβαλάρης ξεχώρισε και πλησίαζε.
Η άνετη στάση του δεν έδειχνε ανησυχία.
Ο κος Άρθουρ δεν είχε ιδέα τι να πει στον Μπίλι Ναπ.
Είτε άκουσε είτε όχι, ο αμαξάς δεν έκοψε.
Τα Θνητά Λείψανα
Ο κυνηγός ένιωσε να πέφτει. Ξύπνησε.
Η Μόλι ρώτησε τον αγαπημένο της Με χαμόγελο απλό
Αν θα πάνε διακοπές
Απ' το νησί της Μόνα σάλπαραν
Στο Λονδίνο έφτασαν
Η Μόλι ξεμυαλίστηκε από τους θαυμαστές
Και ως τα σήμερα αγνοείται
Είδε κανείς τη Μόλι;
Μ, Ο, Λάμδα, Ι
Είδε κανείς τη Μόλι;
Βρείτε την, αν μπορείτε
Όλο σάρκα και κόκαλα δεν είναι
Η σιλουέτα της, γνωστή
Είδε κανείς τη Μόλι;
Τη Μόλι απ' το Άιλ οφ Μαν
Συγγνώμη.
Δεν ήθελα να σας ξυπνήσω.
Δεν με ξυπνήσατε.
Επειδή δεν κοιμόμουν.
Δεν κοιμόσασταν. Μάλιστα.
Απολογούμαι αν ενόχλησα κάποιον άλλο.
-Πόσο ακόμα, λέτε; -Όχι πολύ. Καθόλου πολύ.
Πάμε καλά.
Δεν έχετε ξαναπάει στο Φορτ Μόργκαν, θαρρώ.
Εγώ; Όχι.
-Εσείς; -Ναι, πολλές φορές.
Μεταφέρω φορτία.
Δικός σου αυτός;
Όσο καθενός.
-Σωστά, Κλάρενς; -Όσο καθενός.
-Αγαπημένος; -Κάποιου, ίσως.
Δεν τον γνωρίζατε;
Τον γνωρίσαμε μόνο στο τέλος.
Όχι, δεν έχω πάει στο Φορτ Μόργκαν.
Ξέρω λίγα από πόλεις.
Είμαι κυνηγός, ζω μόνος τα τελευταία χρόνια,
αλλά κατέβαινα στην πόλη κάθε τόσο με τα τομάρια μου,
να τα πουλήσω και να μιλήσω, να ασκήσω ομιλία.
Πρέπει να την ασκείς την ομιλία.
-Κι ας ζεις στην ερημιά. -Σωστά, άσκηση.
Στην πόλη μιλούσα στους ενδιαφερόμενους.
Στο σαλούν πιο πολύ, μέχρι που μου έλεγαν να φύγω.
Τι νόημα είχε αυτό; Υπήρχε ένα μόνο σαλούν.
Ο μαγαζάτορας με είπε κουραστικό.
Κουραστικό! Εμένα.
Αν τα νέα από τον έξω κόσμο είναι κουραστικά,
θα κατέβαινα απ' τα βουνά
χωρίς να έχω μιλήσει για μήνες, έχοντας πολλά να πω.
Πολλά να πω συσσωρευμένα.
Αν και, για χρόνια, δεν ζούσα μόνος στις ερημιές.
Είχα συμβία,
μια σωματώδη γυναίκα των Χούνκπαπα Σιου. Κάναμε παρέα, θα λέγαμε.
Αλλά έχουμε κυρία παρούσα.
Μια ζωή μαζί, σημαδεμένη από το πέρασμα των εποχών
και τα ανάλογα ταξίδια του κυνηγιού.
Σ' αυτό έδειχνε μικρό ενδιαφέρον.
Είχε οικιακά καθήκοντα. Εγώ κυνηγούσα και παγίδευα,
κι εκείνη έπλεκε στην εστία.
Δεν μιλάγαμε.
Δεν ήξερε αγγλικά κι εγώ δεν έχω μάθει τις φλυαρίες των εθνών.
Βέβαια, είπα πως δεν μιλάγαμε,
αλλά μερικές φορές μιλάγαμε, επί μακρόν,
ο καθένας στη γλώσσα του, χωρίς να καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον.
Αλλά ο ήχος της φωνής είναι παρηγοριά
όταν ζεις σε καλύβα στα βουνά,
και ό,τι άλλο είναι ο ψίθυρος του αέρα
και ο ήχος του χιονιού που πέφτει από παραφορτωμένα κλαδιά.
Βέβαια, είπα "δεν καταλαβαίναμε",
αλλά δεν ήταν ακριβώς έτσι.
Πολλές φορές διάβαζα στον ρυθμό της ομιλίας της
και σε εκφράσεις του προσώπου της
τη συναισθηματική φόρτιση αυτών που έλεγε.
Και ήταν, συχνά, εκνευρισμένη μαζί μου.
Σπανίως ήξερα γιατί.
Και μετά έφυγε.
Την αγαπούσατε;
Δεν ξέρω.
Δεν ήξερα καν το όνομά της, αλλά θα πω αυτό.
Η φύση των φωνητικών της τόνων
και το παιχνίδι των συναισθημάτων στο πρόσωπό της
με βοήθησε να καταλάβω ότι...
οι άνθρωποι είναι σαν τις νυφίτσες ή τον κάστορα.
Όλοι πάνω κάτω ίδιοι.
Ο ένας σαν τον άλλο.
Δεν έχω αμφιβολία πως είναι έτσι ακόμα και στο Σιάμ.
Οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι.
Υπάρχουν δύο εντελώς διαφορετικά είδη.
Ποια είναι αυτά, μαντάμ;
-Τυχεροί και άτυχοι; -Όχι, υγιείς και ευπαθείς.
Δύσκολοι να τους βάλεις κάτω ή μαραμένοι.
Δεν είναι αυτά τα δύο είδη. Ξέρεις καλά ποια δύο είδη.
Ένα είδος. Δεν υπάρχουν δύο είδη.
Εκτός αν λέτε κυνηγός κι αστός.
Ενάρετος κι αμαρτωλός.
Μην είσαι βλάκας.
Βλάκας; Ναι.
Ξέρω, κουραστικός βλάκας.
Δεν υποβάλετε πρώτη αυτήν την κατηγορία.
Προκαλώ τα διαπιστευτήριά σας, μαντάμ.
Κρίνετε την ανθρώπινη αξία. Είμαστε σαν νυφίτσες.
Δεν είμαστε νυφίτσες,
και δεν μιλάω με το δικό μου κύρος, αλλά με αυτό της Βίβλου.
Και μιλάω με υψηλό κύρος,
καθώς ο άντρας μου, ο δρ Μπέτσεμαν, ήταν αυθεντία,
λέκτορας του Σατάκουα για την ηθική και πνευματική υγιεινή.
-Αποσυρθείς. -Ηθική υγιεινή.
Έχω το πλεονέκτημα της γνώσης του.
Οι διαλέξεις του ήταν εκπληκτικά γεμάτες.
Θεωρούνταν, θεωρείται ακόμα, αυθεντία στην πνευματική ανάταση.
Η σκάλα του Ιακώβ;
Ανάταση;
Αλλά δεν φαντάζομαι να ασχοληθήκατε ποτέ
με ανάταση της ψυχής σας.
Δεν είμαι εχθρός της ανάτασης,
αλλά είμαι πολύ απασχολημένος με τις παγίδες μου.
Ο σύζυγος δεν είναι μαζί σας;
Είμαστε μακριά αρκετό καιρό.
Είναι ανατολικά.
Μια ασθένεια τον κράτησε εκεί, αλλά τώρα θα ξανασμίξουμε.
-Θα είναι μεγάλη χαρά. -Σας περιμένει στο Φορτ Μόργκαν;
Ναι. Ζω με την κόρη μου και τον γαμπρό μου τα τελευταία τρία χρόνια.
Οι γονείς δεν πρέπει να επιβαρύνουν τα παιδιά. Κάνατε λάθος, μαντάμ.
Δεν ήμουν βάρος.
-Ήμουν ευπρόσδεκτη στης κόρης μου. -Σαφώς, έτσι θα έλεγε,
αλλά σίγουρα θα βλέπατε στο πρόσωπό της,
όπως είπε ο κουραστικός κύριος, ότι η παρουσία σας δεν ήταν επιθυμητή.
Όλοι έχουμε μια ζωή.
Ο καθένας τη δική του.
Δεν ξέρεις τίποτα για μένα και τα του οίκου μου.
Ξέρω πως ο καθένας μας πρέπει να ζει όπως ο ίδιος ορίζει.
Έπαιζα κάποτε χαρτιά με κάποιον Τσιπόλσκι.
-Πολλά χρόνια πριν... -Πολωνός;
-Ναι, ήταν Polonaise, oui. Και... -Ήξερα έναν Πολωνό.
Παίζαμε χαρτιά. Είχα κακό χέρι, πήγα πάσο,
ο Τσιπόλσκι κι άλλοι συνέχισαν.
Ο Τσιπόλσκι είπε "Ρενέ, έχω πρόβλημα.
Παίξε για μένα για να κάνω mes nécessités".
Τα αναγκαία μου.
Είπα "Φίλε, όχι. Δεν μπορώ να ποντάρω για σένα".
Είπε "Μπορείς. Γνωριζόμαστε καλά.
Πόνταρε όπως εγώ".
Λέω "Αυτό είναι αδύνατον, όχι;
Το πώς ποντάρει κάποιος εξαρτάται από το ποιος είναι,
από ολόκληρη τη σχέση του με το πόκερ μέχρι τη στιγμή του πονταρίσματος.
Δεν μπορώ να ποντάρω για σένα. Γιατί;
Γιατί δεν σε ξέρω σε αυτόν τον βαθμό.
Ο καθένας παίζει το χέρι του.
Όχι, Τσιπόλσκι". Λέω "Όχι.
Μπορεί να είμαστε φίλοι, αλλά δεν γίνεται να γνωριζόμαστε τόσο".
Γίνεται. Οι άνθρωποι είναι σαν τις νυφίτσες.
-Δεν είναι σαν νυφίτσες! -Με παρεξηγήσατε, mon vieux.
Μπορούμε να ξέρουμε τον άλλον σε κάποιον βαθμό, αλλά τελείως, αδύνατον!
Το πόκερ είναι τζόγος.
Έχετε ζήσει μια ζωή με φαυλότητα και ακολασίες
και είστε, χωρίς αμφιβολία, αυθεντία σ' αυτά.
Αλλά συμπεράσματα από μια τέτοια ύπαρξη
δεν έχουν εφαρμογή σε ενάρετη ζωή.
Η ζωή είναι η ζωή.
Τα χαρτιά διδάσκουν όσα πρέπει να ξέρεις.
Εσείς, μαντάμ, μιλάτε περί της ζωής με τον σύζυγο που περιμένει,
και σπεύδετε σ' αυτόν, σίγουρη πως σας αγαπά όσο πριν από τρία χρόνια.
Τρία χρόνια.
Υπήρχε πάθος. Δεν ξέρετε ότι υπάρχει ακόμα.
Μεταξύ ευπρεπών ανθρώπων, οι σχέσεις είναι αιώνιες.
Οι ευπρεπείς μένουν ειλικρινείς στους άλλους, στους ίδιους.
-Η ζωή είναι αλλαγή. -Θρασύ.
Λες πως η κόρη μου δεν μ' αγαπά,
-πως ο άντρας μου δεν... -Αν σας αγαπούσε ποτέ.
Χωρίς παρεξήγηση, μαντάμ.
Εννοώ πως ποτέ δεν ξέρουμε. Όχι στο απόλυτο επίπεδο.
Και η λέξη "αγάπη" έχει διαφορετικά νοήματα, όχι;
-Μια στιγμή. -Ξέρω τι σημαίνει αγάπη!
Ήταν λέκτορας, ήταν εκπαιδευτικός.
Θα λέγατε πως είχε χάρισμα;
Ναι. Έχει!
Η αγάπη έχει άλλο νόημα για έναν άνθρωπο
που τον αγαπά το κοινό,
απ' ό,τι για έναν που δελεάζει αγάπη με δουλοπρέπεια.
Δεν δελέασα αγάπη από τον δρα Μπέτσεμαν.
Δεν είμαι κόλακας.
Η αγάπη του άντρα μου δόθηκε ελεύθερα, αντέχει.
Η αγάπη του είναι διαφορετική από τη δική σας, μόνο αυτό λέω.
Αυτός που τον θαυμάζουν δέχεται την αγάπη ως φόρο τιμής,
και παρέχει τη δική του από τιμή,
γιατί, αν προέρχεται από εκείνον, έχει μεγάλη αξία.
Εσείς, όμως, μαντάμ, δεν θα δεχόσασταν τέτοιο δώρο μεγαλοπρεπώς,
σαν να μην το είχατε ανάγκη, θα το αρπάζατε σαν ζητιάνα.
-Απρόκλητο! -Πώς τολμάς!
Φυσικά, ένας θαυμαστός άντρας,
δέχεται την αγάπη ως πληρωμή
από τους θαυμαστές.
Γιατί όχι; Αν είναι κομψή η θαυμάστρια;
Διαφορετική αγάπη, φυσικά, από την οικογενειακή.
-Αλλά στη Γαλλία λέμε... -Εσύ...
-Ελεεινέ... -Ηρεμήστε, κυρία!
-Αχρείε... -Ήρεμα. Είναι απλώς Γάλλος!
Της προξένησες κρίση, Γαλλάκι!
-Σταματήστε! -Ο αμαξάς δεν σταματά.
Πρέπει. Είμαστε επιβάτες!
-Δεν σταματά. -Πρέπει. Αμαξά!
Αμαξά!
Αμαξά, λέω!
Σταμάτα.
Αμαξά! Merde.
Δεν σταματά.
Ποτέ. Είναι πολιτική.
Είστε εντάξει, δεσποινίς.
Σας παρακαλώ... σταματήστε το αυτό.
Όπως περπατούσα
Δίπλα στον όρμο
Όπως περπατούσα ένα πρωί αργά
Ποιον άλλον να κατασκοπεύσω Από τον αγαπητό σύντροφο;
Σε φανέλα τυλιγμένο
Δύσκολη μοίρα έχει
Πλησίασα με θάρρος
Ρώτησα ευγενικά
Γιατί η λευκή φανέλα;
Είμαι τραυματίας
Και συγκλονισμένος
Από μια κοπελιά
Της καρδιάς μου το φως
Αν μόνο μου 'χε πει
Όταν με συγκλόνισε
Αν μόνο τότε μου 'χε πει
Μπορεί να είχα άλατα Ή χάπια υδραργύρου
Μα τώρα είμαι μισός
Πάνω στην ακμή μου
Έξι κόρες όμορφες
Να πάνε το φέρετρό μου
Έξι κόρες όμορφες
Να φέρουν το κουφάρι μου
Δώστε σε καθεμία
Μπουκέτα ρόδα
Να μη με μυρίζουν
Όσο κουβαλούν
Συγγνώμη. Απολογούμαι.
Το λέει σε κάθε ταξίδι. Μου το κάνει πάντα.
Θα νόμιζες πως με τη δουλειά μας
δεν θα ήμουν τόσο...
Τι δουλειά κάνετε;
Λοιπόν...
θα έλεγα πως είμαστε...
-θεριστές. -Θεριστές ψυχών.
Βοηθάμε καταδικασμένους να καταλήξουν.
-Είστε κυνηγοί επικηρυγμένων. -Τόσο κυριολεκτικός!
Απάνθρωπος! Ναι. Κυνηγοί επικηρυγμένων.
Άσχημος τίτλος. Λες και το θέμα είναι η αμοιβή.
Δεν πληρώνεται ο παπουτσής;
-Τίμιο επάγγελμα. -Άρα...
αυτός ήταν καταζητούμενος;
Ο κος Θορπ ήταν πολύ καταζητούμενος,
αν κρίνουμε από την αμοιβή.
-Τι έκανε; -Δεν ξέρω.
Έχει σημασία; Όπως το είπατε, μαντάμ.
Δύο είδη ανθρώπων.
Στη δουλειά μας είναι νεκρός ή ζωντανός.
Τους πιάνετε και ζωντανούς;
Δεν είπα αυτό.
Ούτε εγώ τα πιάνω ζωντανά.
Φυσικά, εντελώς άλλη δουλειά, και δουλεύω μόνος.
Ναι, είμαστε δίδυμο, δεμένοι, ομάδα.
Τους πιάνεις πολύ εύκολα όταν αποσπούνται.
Εγώ τους αποσπώ με μια ιστοριούλα,
μια κουβεντούλα, ένα τραγούδι, μια λάμψη.
Ο Κλάρενς τούς χτυπάει όσο τους αποσπώ.
Είναι πολύ καλός.
-Πού να τον δείτε. -Αυτός είναι καλός.
Χτυπώ καλά.
Ο κος Θορπ επάνω, τυπική περίπτωση.
Του 'πα την ιστορία του Επισκέπτη του Μεσονυκτίου.
"Χτυπάει κάποιος".
"Όχι, μητέρα, μην ανοίγετε.
Τι πλάσμα να 'ναι έξω με τέτοια καταιγίδα;"
Την ξέρετε την ιστορία,
αλλά ο κόσμος δεν τη χορταίνει, κάνουν σαν παιδιά.
Συνδέουν τις ιστορίες με αυτούς, υποθέτω.
Λατρεύουμε να ακούμε για μας,
όσο οι άνθρωποι στις ιστορίες είναι εμείς, αλλά όχι εμείς.
Ειδικά στο τέλος.
Ο Επισκέπτης του Μεσονυκτίου τον έπιασε...
εμένα ποτέ.
Θα ζήσω για πάντα.
Πρέπει να πω...
Eίναι ενδιαφέρον να τους βλέπω αφού ο Κλάρενς ασκήσει την τέχνη του,
να βλέπω να διαπραγματεύονται,
το πέρασμα.
Το πέρασμα;
Από δω εκεί.
Στον άλλο κόσμο, τους βλέπω
να προσπαθούν να το κατανοήσουν περνώντας στην άλλη μεριά.
Αρέσκομαι να κοιτώ τα μάτια τους όσο προσπαθούν να κατανοήσουν.
Αρέσκομαι.
-Να κατανοήσουν τι; -Όλο αυτό.
Και τα καταφέρνουν...
ποτέ;
Πού να ξέρω;
Βλέπω μόνο.
Λοιπόν, Φορτ Μόργκαν.
Συμπεραίνω πως μένουμε όλοι στο ξενοδοχείο;
Και ο κύριος Θορπ. Είναι αργά για να τον πάμε στον σερίφη.
Υποθέτω πως ο κύριος Θορπ θα μείνει μαζί σου, Κλάρενς.
-Δεν θα 'θελα να τον έχω εγώ. -Ό,τι πεις, αφεντικό.
Ή μπορούμε να τον βάλουμε στη σάλα.
Εκπληξούλα για τους πελάτες το πρωί.
Θα του δώσουμε εφημερίδα και ένα ποτήρι πορτ.
Αδέξιε βλάκα!
Συγγνώμη, κύριε.
Μην το λες σ' εμένα. Στον κύριο Θορπ.
Συγγνώμη, κύριε Θορπ.
Πέραν της πλάκας...
μαζί σου, Κλάρενς.
Όπως θέλετε, κύριε. Ό,τι πείτε.
Χωρίς ανησυχία ροχαλητού.
-Δεν ανησυχώ, αφεντικό. -Όντως, ποτέ. Μία από τις αρετές σου.
Ευχαριστώ πολύ.
Ορίστε.
-Παρακαλώ. -Μετά από σας.
Οι κυρίες προηγούνται.
Θα πρέπει να με βοηθήσετε.
Θα ανοίξει κανείς την πόρτα για μια κυρία;
Ο δρ Μπέτσεμαν περιμένει.
Υποτιτλισμός: Ηλίας Ταρναράς