NETFLIX PRZEDSTAWIA
BALLADA O BUSTERZE SCRUGGSIE I INNE OPOWIEŚCI O DZIKIM ZACHODZIE
„Widziałeś karty, to graj” – zadrwił pieśniarz.
Choć nikt jej nie słyszał, piosenka samotnego jeźdźca
długo niosła się w rześkim, rannym powietrzu.
Dzień cały widzę jałową ziemię
I ani kropli wody
Chłodnej wody
Stary Dan i ja mamy suche gardła
A dusza wciąż błaga
O wodę
Chłodną, czystą wodę
Dan, dostrzegasz ty Ten krzew wielki, zielony
Przy nim strumień wody
Na nas obu czekający
Nocami jest chłód A ja jestem głup
Gwiazdy to sadzawki z wodą
Chłodną wodą
Ale o świcie Gdy mnie zbudzicie
Pojadę dalej za wodą
Chłodną, czystą wodą
Nie przystawaj, Dan
Nie słuchaj go, Dan To diabeł, nie dżentelmen
I palący piasek ten Spryskuje wodą
Dan, dostrzegasz ty Ten krzew wielki, zielony
Przy nim strumień wody
Na nas obu czekający
Piosenka zawsze przynosi mi ulgę tutaj, na Zachodzie.
Gdzie odległości ogromne, a krajobrazy monotonne.
Poza tym mój przyjemny baryton ożywia starego Dana
i wprawia go w dobry nastrój w czasie wędrówki.
Mam rację, Dan?
Może o mnie słyszeliście.
Buster Scruggs, znany niektórym jako Słowik z San Saby.
Mam też inne pseudonimy, alonimy i kryptonimy,
ale na ten sobie nie zasłużyłem.
POSZUKIWANY ŻYWY LUB MARTWY BUSTER SCRUGGS „MIZANTROP”
Mizantrop? Nie żywię nienawiści do bliźnich.
Nawet do tych nieznośnych, zgryźliwych i oszukujących w pokera.
To tylko ludzie,
a ten, kto uważa to za powód do gniewu lub niepokoju,
to głupiec oczekujący czegoś lepszego.
Mam rację, Dan?
O ile mnie pamięć nie myli,
po tamtej stronie skał jest niewielki bar.
I jeśli dopisze mi szczęście, spotkam tam klientów
chętnych rozegrać partyjkę w karty.
Poproszę o odrobinę whiskey do przepłukania gardła,
żeby utrzymać baryton w formie.
Whiskey jest zabroniona.
Mamy tu prohibicję.
A co oni piją?
Whiskey.
Są wyjęci spod prawa.
Niech cię nie zmylą moje białe łachy i przyjemna aparycja.
Mnie też zdarzyło się pogwałcić
prawa ustanowione przez człowieka i niemało praw boskich.
Nie jesteś wyjęty spod prawa.
A my nie pijemy z cieniasami.
Widzę, że z pana taki znawca rasy ludzkiej,
jak jej przedstawiciel.
Już na pierwszy rzut oka widać,
że przydałoby się panu golenie i trochę pogody ducha.
I jeśli mogę przygadać pańskim kolegom,
lepszego gatunku kumple do kieliszka.
Strzelasz się?
W rzeczy samej.
Okazuje się, że organy tego szczęściarza pozostały nietknięte.
Kiepsko się spisałem.
Proszę, pomogę ci, brachu.
Niech cię dobiją wilki i jaszczurki.
Adios, amigo.
Wąwóz Francuza.
Nie znałem tego miasta.
Chwileczkę, synu.
Mamy tu zasadę.
TU ZOSTAW BROŃ!
Sześciostrzałowiec.
Pistolety kieszonkowe także?
Wszystko. Taka zasada.
Czuję się trochę nagi,
ale ponieważ ta przykrość spotyka tu wszystkich,
szanse na niemiłą przygodę są nikłe.
- Pas. - W samą porę.
Pozwolą panowie, że zajmę jego miejsce?
Jeśli zagrasz jego kartami.
- Wolałbym nie. - Za późno.
Widział pan karty.
Widziałeś karty, to graj.
Nie wchodzę.
Tamten hombre wszedł.
Widziałeś karty, to graj.
A jeśli nie?
Masz grać, odpicowany Danie.
Nikt nie może zmusić człowieka, by uczestniczył w rekreacji.
A już na pewno nie taki humorzasty sukinkot jak ty.
A co do imion, mój koń zwie się Dan.
- Ja jestem Buster Scruggs. - Buster Scruggs?
To chuchro z Reata Pass?
W dodatku rozbrojone.
Istotnie pochodzę z Reata Pass
w hrabstwie San Saba i z tej przyczyny
preferuję przydomek Słowik z San Saby.
Ale teraz będę wdzięczny,
jeśli zdeponujesz swoją broń w pojemniku przy drzwiach,
gdyż ukrycie jej było pogwałceniem zasad tego miejsca
oraz obrazą tutejszych obyczajów.
A jeśli nie?
Z natury nie jestem podstępny,
lecz taktyka nieuzbrojonego może stać się zgoła archimedesowa.
Smutny hazardzista Joe
Nie będzie już nigdy grał
Jego dni ze Stud i Hold’em Już skończone
To chyba było w kwietniu
Gdy wszedł do saloonu
Ale nikogo tam nie polubił
Smutny Joe
Gdzie teraz w karty rżnie, nie wiem
Był sprytny, ja sprytniejszy Był zwinny, ja zwinniejszy
A stół był od niego mocniejszy Smutny Joe
Nikt nie będzie tęsknił Za Smutnym Joe
Krzywo patrzył na ludzkość Ale to jest już przeszłość
Twoje ponure dni się skończyły Smutny Joe
- Duże S w przydomku Smutny Joe - Joey!
Niegdyś siał on tutaj trwogę Teraz myją po nim podłogę...
Joe? Joe, przestań!
Och, Smutny Joe
Smutny Joe
Straciliśmy go!
Gdzie reszta jego twarzy Nie wiemy
Nigdy nie był dosyć miły
Jego dni się dopełniły
W niebie pysk pokaże zgniły Smutny Joe
Zabiłeś mojego brata, tchórzliwy sukinsynu!
Zastrzeliłeś go podstępem.
Dam ci spokój, bo go opłakujesz, ale prawda jest taka,
że Buster Scruggs nie strzela nikomu w plecy,
a ten nieszczęśnik popełnił coś w rodzaju samobójstwa.
Ty jesteś Buster Scruggs? Ten głupek z Zachodniego Teksasu?
Chciałeś chyba rzec: Słowik z Zachodniego Teksasu,
biorąc pod uwagę mój melodyjny świergot.
Nazywaj się, jak tam chcesz.
Spotkamy się na zewnątrz.
Z bronią!
Tu, na Zachodzie, sprawy łatwo się komplikują.
Jedno pociąga za sobą drugie, ale...
powinienem się szybko uwinąć z tym przysadzistym sukinkotem.
Scruggs!
Wyzywam cię!
Chwileczkę, koleżko. Musiałem przypiąć pas.
- Gotowy? - Tak!
- Dobrze ustawiony? - Tak!
- Chcesz odliczać? - Nie!
Trudno się naciska spust innymi palcami, ale...
lepiej dmuchać na zimne.
Zdaje się, że gdy go robili, zapomnieli, kiedy przerwać.
Na każdy palec poszła jedna kulka.
Została mi ostatnia.
Obym tylko nie chybił.
Niech sprawdzę.
Serce jest po lewej, ale w lusterku po prawej.
Obaj zwracamy się w tę samą stronę, a broń jest do góry nogami, więc...
lepiej nie kombinować.
Przyczynek do refleksji.
Przypomina mi się piosenka.
Buster Scruggs.
We własnej osobie. Wydajesz przyjemne dźwięki, kolego.
To najwyższa pochwała z ust samego Słowika z San Saby.
Zwiastuna Śmierci.
Szukam cię, bo powiadają, że to ciebie trzeba pokonać
w śpiewie i władaniu bronią.
Kolejny młokos chce coś udowodnić.
Otworzę chyba dom pogrzebowy.
Rzucę robotę dla wykwalifikowanych, z której czerpią zyski inni.
Ale czy uśmiecha mi się noszenie czarnego garnituru?
- Chcesz odliczać? - Nie.
No cóż, niedobrze.
Powinienem był to przewidzieć.
Mistrzem nie można być wiecznie.
Coś ci powiem, stary
Oto szybsza broń
Przybędzie z daleka
Gdy nastanie dzień
Coś ci powiem, stary
Nie minie dużo czasu
Więc zaśpiewaj Ostatnią piosenkę zawczasu
Gdy nadchodzi kres
I ognisko przygasa
Czeka go zbawienie
Gdy ostrogi na skrzydła kowboj zamieni
Gdy owiną me ciało W płótno od stóp do głów
Wezmą moją pukawkę Ściągną buty ze stóp
Rozsiodłają kucyka
Pewnie gdzieś pogoni
Będę szedł wprost do nieba
Siłą własnych koni
Gdy nadchodzi kres
I ognisko przygasa
Czeka go zbawienie
Gdy ostrogi na skrzydła kowboj zamieni
Czeka na mnie chwała
Nie brzęczą monety
Broń już pochowana
Gdzieś tam w górze musi być miejsce, gdzie nie ma nikczemników,
a w pokera gra się uczciwie.
Bo jeśli nie, to o czym te wszystkie piosenki?
Do zobaczenia na górze.
Zaśpiewamy razem
i pokiwamy głowami nad podłością w świecie, który dla nas przeminął.
Oto inny młodzian uczy się śpiewu i władania bronią
w nadziei, że stanie się legendą.
Może kiedyś spotka Młokosa, ale to inna historia...
inna, lecz ta sama.
„Strzał w patelnię!” – krzyknął starzec.
BLISKO ALGODONES
Kowboj, ujrzawszy bank, nie wiedział o dyskusji,
jaka rozgorzała nad jego lokalizacją i nazwą.
PIERWSZY BANK KREDYTOWY W TUCUMCARI ORAZ REJENT
Przyjemne miejsce.
Wygoda dla wpłacających.
Czyli kogo?
Dla mieszkańców Val Verde, Chloride, oczywiście Tucumcari.
Całego obszaru trzech hrabstw.
Raz mieliśmy nawet run na bank, było kiepsko.
Musiałem wskoczyć na kontuar z dubeltówką i odwieść ich od tego...
Tak to jest w banku.
Zwariowany biznes.
Napadli was kiedyś?
Pewnie. Były dwie próby.
Jednego zastrzeliłem. Bingo!
Drugiego chciałem oddać policji.
Nogi miał poszatkowane, musiałem go zamknąć w skarbcu.
Szeryf wpada raz na miesiąc,
a że był tydzień wcześniej, musiałem dawać nocleg nicponiowi.
Trzy tygodnie okładania kompresami z liści i moczu.
Jest teraz w Yumie, rozwala skały. Nadal kuleje, jak mówią.
Nazywał się Civilly... Chevilly, chyba że coś pomyliłem.
Mówił, że jego tata był...
z Francji.
Oddawaj gotówkę.
Złapałeś mnie. Bez dwóch zdań.
Po wysokie nominały muszę...
się schylić.
Hej, chodź tu.
Timmy, do mnie.
Lichy strzelec!
Chcesz coś powiedzieć?
Chcesz coś powiedzieć przed wykonaniem wyroku?
Wyroku?
Jaki dostałem wyrok?
Przeprowadziliśmy proces sądowy w sprawie napadu na bank.
Nie byłeś w pełni władz umysłowych, gorączkowałeś,
ale proces był sprawiedliwy, jak to u nas, w Nowym Meksyku.
Uznano cię za winnego.
Wydałem wyrok śmierci i znaleźliśmy to drzewo.
Teraz masz szansę się wypowiedzieć,
nim wyrok zostanie wykonany.
Ten sukinsyn z patelniami w banku nie walczył fair.
To wszystko?
Tak sądzę.
- Mogę wziąć twojego konia? - Ja go chcę.
Chcesz oddać konia któremuś z nich?
Zapobiec bijatyce po swojej śmierci?
Nie chcę go oddać nikomu.
Samolubny drań.
Spokojnie.
Cholera. Spokojnie.
Nie ruszaj się.
Spokojnie.
Tutaj!
Komancze?
- Tak. - Tak.
Stój w miejscu!
Jestem ci ogromnie wdzięczny za pomoc przy krowach.
Zatrudniłem dwóch kompanów do Abilene,
ale zaczęli narzekać na zarobek, a gdy zrobiło się gorąco, odeszli.
Zostałem sam.
Prawdziwych przyjaciół poznaje się w niepogodę.
Żaden z nich nie rozumiał, co znaczy pomagier.
Może chcesz mi pomagać na stałe?
Dobrze nam idzie.
Wydajesz się godny zaufania. Stąd ta oferta.
Pomagier musi być godny zaufania.
Taka natura tej roboty.
Na przykład znałem jednego kowboja... Myślałem, że go znam...
Do diaska!
Przed sędzią Hobbym czapki z głów.
- Co to za sukinkot? - Sir, ja...
Język za zębami! To złodziej bydła.
- Domniemany. - Tak, wysoki sądzie.
- Ja nigdy... - Cisza!
Pędził kradzione krowy.
Wystarczy. Powiesić go.
Pierwszy raz?
Piękne dziewczę.
...zarządcy hrabstwa nie chcieli,
by ciała złoczyńców bezcześciły cmentarz.
„Cechą litości nie może być przymus,
opada ona jak deszcz ciepły z niebios”.
ŹRÓDŁO UTRZYMANIA
Wóz toczył się przez góry, gdzie zima wciąż nie zwolniła swego uścisku.
Osiki i sosny obojętnie obserwowały przejazd człowieka.
LEKTYKA TALII – MAGIA RADOŚĆ TAJEMNICA – WIECZOREM
TYLKO RAZ! PROFESOR HARRISON „BEZSKRZYDŁY DROZD”
UZNANY AKTOR, MÓWCA I ARTYSTA POPULARNY
Podróżnik...
wracający z starożytnej ziemi,
rzekł do mnie: „Nóg olbrzymich z głazu dwoje sterczy
Wśród puszczy bez tułowia.
W pobliżu za niemi Tonie w piasku strzaskana twarz.
Jej wzrok szyderczy, Zacięte usta,
wyraz zimnego rozkazu...
Świadczą, iż rzeźbiarz dobrze na tej bryle głazu
Odtworzył skryte żądze, co, choć w poniewierce
Przetrwały rękę mistrza
i mocarza serce.
A na podstawie napis dochował się cało:
»Ja jestem...
Ozymandias,
król królów.
Mocarze! Patrzcie na moje dzieła i przed moją chwałą gińcie z rozpaczy!«
Więcej nic już nie zostało.
Gdzie stąpić, gruz bezkształtny
oczom się ukaże...
I piaski bielejące
w pustyni obszarze”.
Wtedy Bóg zapytał Kaina: „Gdzie jest brat twój, Abel?”.
Kiedy na słodką schadzkę moich myśli cichych,
Czasu upłynionego pamiątkę przyzywam...
Obwiniam i przeklinam przeznaczenie moje,
Głuche niebiosa
marną skargą niepokoję...
Osiemdziesiąt siedem lat temu...
...i że rząd ludu, przez lud...
dla ludu,
nie zniknie
z powierzchni ziemi.
Święto się skończyło.
Aktorzy moi, jak ci powiedziałem,
były to duchy; na moje rozkazy na wiatr się lekki wszystkie rozpłynęły...
Bóg zapłać.
Jak bezpodstawna widzeń tych budowa...
Znalazłem go na ulicach Londynu.
Bezręki, beznogi, zapewniam.
Sierota, nędzarz.
...wielka ziemi kula,
tak wszystko kiedyś na nic się rozpłynie...
Dziękuję. Pieniążek dla młodych artystów.
...jak moich duchów powietrzne zjawisko.
No dalej.
Do góry.
TYLKO RAZ! PROFESOR HARRISON „BEZSKRZYDŁY DROZD”
A gdy byli na polu,
Kain rzucił się na swego brata Abla i zabił go.
Wtedy Bóg zapytał Kaina: „Gdzie jest brat twój, Abel?”.
On odpowiedział: „Nie wiem.
Czyż jestem stróżem brata mego?”. Rzekł Bóg: „Cóżeś uczynił?”.
Kiedy na słodką schadzkę moich myśli cichych,
Czasu upłynionego pamiątkę przyzywam;
Wzdycham za stratą rzeczy i ważnych i lichych;
Starą niedolą, czasu pustynie okrywam.
Wtenczas z powiek łzy płyną jak zdrój niewstrzymany,
Opłakuję przyjaciół w grobowym pomroku,
Odsklepiam wszystkie serca niezgojone rany,
Żałuję wielu rzeczy pozbawionych oku.
...że ten naród, z Bożą pomocą, na nowo narodzi się w wolności;
że rząd ludu, przez lud,
dla ludu,
nie zniknie z powierzchni ziemi.
Święto się skończyło.
Aktorzy moi...
Podróżnik, wracający z starożytnej ziemi...
Błogosławi tych, którzy dają, i tych, którzy biorą...
Wzdycham za stratą rzeczy i ważnych i lichych;
Podróżnik, wracający z starożytnej ziemi...
Zbyt wielka jest kara moja, abym mógł ją znieść.
Odtworzył skryte żądze...
Osiemdziesiąt siedem lat temu nasi ojcowie...
Podróżnik, wracający z starożytnej ziemi...
Żałuję wielu rzeczy...
Tułaczem... Tonie w piasku strzaskana twarz...
...i zbiegiem będziesz na ziemi!
Miłość twoja w mej duszy, taką słodycz cuci,
iżbym się nie pomieniał na los...
pierwszych Króli.
Założyli jej pętlę na szyję
Nad brzegiem rzeki Saile
Pociągnęli za sznur I spotkała ją śmierć
Nad brzegiem rzeki Saile
Była stara Ale piękna
Kolory miała wspaniałe
Noszono ją pod Derry, Aughrim, Enniskillen oraz Boyne
Mój ojciec nosił ją za młodu
W dawnych, dobrych dniach
A dwunastego
Z rozkoszą zakładam szarfę mojego ojca
Tak, szarfę mojego ojca
Jedziemy do miasta!
No dobrze.
O tak.
Nie kupisz miłości swemu koledze?
Raczej nie.
Poznał ją już?
Raz.
Kiedy w okropnej kłótni...
z sobą i losami,
Obwiniam i przeklinam przeznaczenie moje,
Głuche niebiosa marną skargą niepokoję,
I spojrzawszy na siebie...
zalewam się łzami.
Życząc, jak ten bogatym, być nadziei rojem,
Lub bym jak ten...
wdziękami i młodością błyskał,
Albo jak ów dziełami, sławne imię zyskał;
Dręczony, bo niezdolny przestawać na swojem.
Gdy pomyślę o tobie, w tych chwilach niedoli,
Jak skowronek gdy jutrznia szkarłaty rozrzuci,
Opuszcza brudną ziemię, u bram niebios nuci,
Tak ja wnet w rzece szczęścia, nurzam się do woli.
...i że rząd ludu,
przez lud,
dla ludu,
nie zniknie z powierzchni ziemi.
Święto się skończyło.
Aktorzy moi, jak ci powiedziałem, Były to duchy...
...na wiatr się lekki wszystkie rozpłynęły.
Jak bezpodstawna widzeń tych budowa,
Jasne pałace i wieże w chmur wieńcu...
Pojedynczo, panie i panowie.
Tak. Dwadzieścia jeden dzielone przez trzy.
Tak! Dobra odpowiedź.
Jest rozwiązanie. Czy ma rację? Czy jest mądry?
Jest samoukiem, panie i panowie.
Nie chodził do szkół.
Pojedynczo, panie i panowie.
Poddajcie testowi rozum tego kurczaka.
Gallus Mathematicus, ptak, co się zowie.
Siedem dodać trzy!
- Dwa razy jedenaście! - Tak, o tam.
Mamy dwa razy jedenaście.
Kurczak liczy, panie i panowie.
Obserwujcie ptaka.
Dwadzieścia dwa!
- Genialny kurczak! - Osiemnaście odjąć siedem.
Osiemnaście odjąć siedem.
Jedenaście!
Jedenaście, panie i panowie!
Rachujący Kogut!
Pitagorejski Dziobacz!
I tak podróżowali przed siebie ku dramatom,
które rozmazywały się w snach mężczyzny,
a kurczak ledwo się ich domyślał.
I na tej ogromnej przestrzeni nie ujrzał śladu człowieka
ani niczego, co wyszło spod jego ręki.
KANION PEŁEN ZŁOTA
Zielone serce kanionu,
gdzie ściany wymykały się surowemu krajobrazowi...
Drogie srebro, co w twych włosach lśni
I czoło pełne bruzd I zmarszczek z trosk twych
Całuję drogie palce
Co męczą się dla mnie
Och, niech cię Bóg błogosławi
i chroni cię, matko Machree
Chodź, Szczęściarzu.
I czoło pełne bruzd I zmarszczek z trosk twych
Całuję drogie palce
Co męczą się dla mnie
Och, niech cię Bóg błogosławi
i chroni cię...
Być może...
Dwa.
Ani krzyny.
Chodźmy w drugą stronę.
Cztery.
Siedem.
Dwanaście.
Pięć. Maleje.
Trzy.
Dwa.
I znowu nic.
Tam jest żyła. Jak daleko, nie wiemy.
Gdzieś tam.
No dobrze, pani Żyło.
Dobrze.
Nadchodzę!
Nadchodzę.
Siedź i czekaj, bo nadchodzę.
Gdzie jesteś, pani Żyło?
Z lewej, z prawej czy pośrodku?
Trzeba nam sprawdzić, prawda?
Trzeba sprawdzić.
Dobranoc, pani Żyło.
Nigdzie się nie ruszaj, pani Żyło!
Niech to szlag.
Może choć jedno.
Do ilu ptak potrafi liczyć?
Prawie by wystarczyło.
Tam jesteś.
Jak głęboko?
W końcu...
i tak cię dostanę.
Dostanę cię.
Może nie dziś, ale...
cię dostanę.
Już mi się nie wymkniesz, pani Żyło.
Jutro się spotkamy.
Jestem stary...
ale ty starsza.
Ja jestem stary...
ale ty starsza.
Tak jest.
Zdobycz.
Mam zdobycz.
Gdzie wasza mamusia?
Bryłeczki, kawałeczki.
Matko Machree.
Dzień dobry, pani Żyło.
Dzień dobry, pani Żyło!
Nędzna kanalio!
Obozujesz na moim szlaku.
Ja odwalam całą robotę,
a ty mi strzelasz w plecy!
Nędzna kanalio.
Strzeliłeś mi w plecy!
Kula przeszła na wylot.
Nie trafiła w nic ważnego.
Nic ważnego.
Miałeś tylko bebechy!
Nie martw się, pani Żyło.
Wrócę.
Nie opuszczam cię.
Oto twoja działka, nędzna kanalio.
Chodź, Szczęściarzu.
Kocham srebro drogie
Co w twych włosach lśni
I czoło pełne bruzd
I zmarszczek z trosk twych
Całuję drogie palce
Co męczą się dla mnie
Niech Bóg cię błogosławi i chroni
Matko Machree
Każdy smutek czy lek
W dawnych, dobrych czasach
Promieniał od światła...
Pozostały tylko ślady kopyt na łące
i poszarpane zbocze naznaczone burzliwą ścieżką życia,
która zmąciła spokój miejsca i odeszła.
Pan Arthur nie wiedział, co rzec Billy’emu Knappowi.
PANNA, KTÓREJ BRAKŁO ZIMNEJ KRWI
Kolacje u pani Halliday były głośne.
Słyszałem przez ścianę.
Wydawał dziwaczne dźwięki,
które określał mianem kaszlu.
Przerażające. Nigdy nie słyszałem takiego kaszlu.
Nie dało się go zwalczyć żadnymi syropami ani eliksirami,
a ponadto był niezwykle rechotliwy.
Nie zmartwił mnie wyjazd pana Kincaida.
To nie był zaraźliwy kaszel.
Nikt nie zachorował.
To był kaszel nerwicowy.
Nie wynajęłabym nikomu z zaraźliwym kaszlem.
Nigdy nie słyszałem o nerwicowym kaszlu.
Podobno zamierza nas pani opuścić.
System nerwowy roznosi swe wici po całym ciele.
Widziałam obrazek w książce.
System nerwowy nie ma wici.
Nie udaję lekarza ani botanika,
ale wiem, że system nerwowy rozciąga się po całym ciele,
i mniemam, że tak uczy się
rozmaitych stanów fizycznych, które naśladuje.
Pani Flannery ma rację. Widziałem ten obrazek.
Chodzi mi tylko o to, że pan Kincaid nie zarażał swoim kaszlem.
- Nie wynajmuję takim osobom. - Zostało trochę kurczaka i klusek?
Dostałam misę jako ostatnia.
Oczywiście. Nikomu nie żałujemy.
Babcia Turner chyba skończyła.
Skończyłaś, babciu Turner?
Skończyła.
Jutro pani wyjeżdża, rusza na nieodkryte terytoria.
W rzeczy samej. Z samego rana wyruszamy z bratem do Oregonu.
Do Oregonu? Macie tam znajomych czy...
Proszę nabrać prosto z talerza. Babcia Turner już skończyła.
Niezupełnie.
Mój brat ma.
Podziel się nowiną, Alice. Nie bądź nieśmiała.
Ma ekscytującą wiadomość.
Ja...
Całkiem możliwe, że poślubię wspólnika Gilberta.
Jest dobrze sytuowany.
Nie jest pani pewna, czy wychodzi za mąż?
Czyżby dżentelmen się nie oświadczył?
Cóż, on...
Oświadczy się, gdy się spotkają. Alice na pewno zrobi wrażenie.
To dobra partia.
Zamierzam prowadzić z nim interes,
a on oświadczył, że się ożeni, gdy znajdzie dobrą partię.
Alice potrafi być bardzo towarzyska i atrakcyjna, gdy zechce.
Choć nie zawsze chce.
Uważam, że Alice jest uosobieniem uroku.
Będzie nam cię ogromnie brakowało, panno Longabaugh.
Pana Longabaugha także
i rzecz jasna psa pana Longabaugha,
małego Prezydenta Pierce’a. Szczęść mu, Boże.
Gdzie on jest?
Gilbercie?
Tak, siostro?
Dwie osoby pytały mnie o Prezydenta Pierce’a.
Pytały?
Skarżyły się.
Na co?
Że szczeka.
Czemu tobie?
Pewnie myślały, że to mój pies.
Nie wiem, co odrzec.
To nerwowe stworzenie i żywo reaguje na zwierzęta większe od niego.
Prawie wszystkie zwierzęta są od niego większe.
I co z tego?
Ludzie pytają...
czy będzie szczekał całą drogę, aż do Willamette Valley.
A jeśli tak?
Istnieje prawo własności.
Pies to moja własność. Moja własność szczeka. I tyle.
Co im powiedziałaś?
Cóż...
coś innego.
Mogę sobie tylko wyobrazić.
Ludziom trzeba niekiedy uzmysłowić pewne sprawy.
Proszę pani.
Panienko?
Moje kondolencje.
Wraca pani?
Wraca pani teraz czy...?
Straciliśmy go.
Bardzo mi przykro.
- Przyniosę łopatę. - Wczoraj rano...
czuł się dobrze.
- Cholera jest bardzo szybka. - Wraca, skąd wyjechała?
Wraca pani?
Czy jedzie dalej?
Wraca pani czy zostaje z karawaną?
Wracać...
Dokąd?
Nie mam rodziny.
Cóż...
Przyniosę łopatę.
Mam oznaczyć miejsce?
Dajmy spokój.
Lepiej nie obwieszczać Indianom.
Wcale nas nie dręczą.
Atak na karawan wymaga zachodu.
Ale będą tu grzebać.
Ma pani chłopaka do pomocy, prawda?
Tak. Matta.
Zajmie się pani zaprzęgiem.
Cały czas to robi.
Gilbert niewiele pomagał.
Proszę wezwać mnie lub pana Arthura w razie...
- Panienko? - Proszę nie wstawać.
Mogę spytać o radę, panie Knapp?
Oczywiście.
Zje pani z nami kolację lub napije się kawy?
Nie, dziękuję.
Mój pomocnik, Matt,
mówi, że mój brat obiecał wypłacić mu połowę,
gdy dotrzemy do Fort Laramie.
- Jaka to suma? - Dwieście dolarów.
Dwieście to połowa?
Tak.
Drugą połowę po dotarciu do Willamette Valley.
- Spora suma. - Bardzo wygórowana.
Naprawdę?
- Wysoka. - Czy możliwe, by chłopiec kłamał?
Skoro pani brat już nie...
Nie wiem.
Gilbert nie miał głowy do interesów.
Miał firmę w Iowa City, która skończyła kiepsko,
a wcześniej jeszcze jedną, która...
Był nieudacznikiem.
To wysoka zapłata.
Jest jeszcze jeden problem.
Nie mogę znaleźć pieniędzy.
Gilbert trzymał je chyba w kamizelce.
Więc nadal je ma.
- Pół dnia jazdy stąd. - Dokąd?
Jak go znajdziemy?
To się nie uda.
Radzę nie dyskutować z chłopcem, póki nie dotrzemy do Fort Laramie.
A co potem?
Cóż...
może ja z nim pomówię.
Spróbuję nakłonić go do prawdomówności.
Czterysta dolarów. No nie wiem.
Muszę to przemyśleć.
Panienko?
Można na słówko?
Oczywiście, panie Knapp. Zje pan kolację?
Dziękuję, już jadłem.
To dość niezręczne, ale...
ludzie skarżą się panu Arthurowi i mnie na pani...
Prezydenta Pierce’a?
- Nie wątpię, że to pani pies. - Nie mój.
- Panienko? - Był...
pana Longabaugha.
Przyznaję, że hałas jest okropny. Nie wiem, co robić.
Sądziłem, że pies jest pani.
Może więc sprawa jest prosta.
Pozwoli pani, że go uśmiercę?
Nie można by go odstraszyć?
Nie da się.
Żywimy go. Będzie za nami szedł, jak długo będzie w stanie.
Potem wilki się nad nim popastwią...
nim go zjedzą.
- Im szybciej, tym lepiej. - Rozumiem.
Zajmę się tym od razu.
Przykro mi o tym mówić.
Rozmawiałem z Mattem.
Nie udało mi się go przekonać.
Dziękuję, panie Knapp. To...
bardzo miło z pana strony.
Chodź, piesku.
Posadziłem Prezydenta Pierce’a na ziemi...
a on uciekł, gdy usłyszał strzał.
Zwiał, proszę pani.
Nie trafiłem go.
O Boże.
Powinienem był zlecić to panu Arthurowi. Jest strzelcem wyborowym
- i pewnie... - To miło z pana strony.
Już nie zobaczy pani Prezydenta Pierce’a.
Przepraszam, że znów sprawiam kłopot.
To żaden kłopot, panno Longabaugh.
Proszę wybaczyć, panie Knapp.
Przeszkadzam panu w kolacji.
Proszę się nie przejmować.
To mój obowiązek przewodzić karawanie i rozwiązywać nieoczekiwane problemy.
- Wszystko zmierza ku gorszemu. - Tak?
Matt chce, bym potwierdziła jego umowę z moim bratem.
Mam go zapewnić, że otrzyma swoją zapłatę w Fort Laramie.
I w Oregonie.
W przeciwnym razie odejdzie.
Przyłączy się do pierwszej napotkanej karawany.
I zostawi panią.
Zostawi panią na lodzie.
Tak.
No cóż.
- Tak... - Proszę usiąść.
- Musimy to omówić. - Nie podoba mi się to.
Ale chyba ma prawo nalegać.
Wykonuje tę pracę odpłatnie.
Umie pani dostrzec perspektywę drugiej strony.
Ale co mam robić, panie Knapp?
Wyznać, że nie mam pieniędzy? Co jest słuszne?
Panno Longabaugh...
nie mogę zaoferować, że zajmę się pani zaprzęgiem w zastępstwie za chłopca.
- Pan Arthur... - Nie śmiałabym prosić.
To moje przemyślenia, nie pani.
Pan Arthur musi jechać na początku karawany, a ja na końcu.
Zmieniamy się, ale...
Da mi pani dzień?
Oczywiście. A dlaczego pan pyta?
Proszę zapewnić chłopca o dotrzymaniu umowy.
Chcę zastanowić się przez jeden dzień.
Przeczuwam, że uzna to pani za szaleństwo, ale...
- moim zdaniem tak nie jest. - Na pewno nie.
Zobaczymy.
Proszę dać mi dzień. Muszę pomówić z panem Arthurem.
Wrócimy do tego jutro.
Jeśli uzna pani, że pomysł jest zły,
to zabierzemy chłopcu tylko jeden dodatkowy dzień.
Witaj, towarzyszu.
Co jest gorsze?
Kurz czy błoto?
Obie te rzeczy.
Powiedzmy...
że rozważam poślubienie panny Longabaugh.
W porządku.
Tak i...
jeśli się zgodzi, to...
osiedlę się w Oregonie.
To będzie mój ostatni konwój.
Zajmę się farmerstwem.
Zobaczymy, jak to przyjmie.
Wrócę na początek.
Chyba że chcesz się zamienić.
Nie.
Na razie.
- Panienko? - Dobry wieczór, panie Knapp.
Możemy pomówić?
Chodzi o pański szalony pomysł?
Tak.
Zanim go przedstawię, mogę o coś spytać?
- Oczywiście. - Jakie...
ma pani oczekiwania wobec pobytu w Oregonie?
Nie jestem pewna.
Gilbert zna... znał tam kogoś.
Pana Vereena, właściciela sadu,
a nawet wielu sadów, i firmy przewozowej.
Nie mówił wiele o swych powiązaniach z panem Vereenem
ani o swojej przyszłej posadzie.
Nie chcę obrazić pamięci mego brata, ale być może...
wyolbrzymił charakter tych możliwości
i zainteresowanie pana Vereena moją osobą.
Boję się, że to mogły być tylko domysły.
Rozumiem.
A więc nie jest to konkretna perspektywa małżeństwa.
Nie było umowy.
Nie.
Cóż...
Mam zatem pomysł,
który przedstawiam z całym szacunkiem.
Proponuję uznać dług pani brata wobec pomocnika oraz...
proszę panią o rękę.
Z całym szacunkiem.
Napadłem panią znienacka.
- Bardzo przepraszam. - Nie!
Wyjaśnię, co mnie do tego skłania,
inaczej wyjdę na łajdaka.
Zacząłem myśleć o pewnych sprawach.
Jeżdżę tym szlakiem od 15 lat.
Od 12 z panem Arthurem. To wspaniały człowiek.
Ale się starzeje.
Wolniej szykuje się z rana.
- Spanie na ziemi... - Tak.
Nie mieć rodziny i spać na ziemi...
- To na pewno niełatwe. - Patrząc na niego...
Ja sam doszedłem do takiego wieku, że albo się ustatkuję
i spłodzę dzieci, które zajmą się mną na starość,
albo nie.
Ten czas przeminie.
Tak.
Więc zacząłem myśleć: „Cóż...
jeśli spotkam uczciwą pannę lub wdowę...
to może...
- Tak. - ...zaproponuję...”.
Rozumiem.
Tak.
Słyszała pani o ustawie z 1872 roku?
Nie.
Osadnik w Oregonie może ubiegać się o 130 hektary.
Małżeństwo o dwa razy tyle.
Jest...
W Fort Laramie mieszka pan Bourgeois, który udziela ślubów.
Czy jest pan religijny?
Tak.
Jestem metodystą.
A pani?
Należę do kościoła episkopalnego.
Jakim imieniem pana ochrzczono?
William.
Nazywam się Billy Knapp.
Alice Longabaugh.
Teraz ja muszę to przemyśleć.
Oczywiście.
A więc...
pozwolimy chłopcu pracować?
Zakładając, że otrzyma zapłatę?
- Co robisz, Israelu? - Idę do tyłu.
Zamierzam tak iść do samego Oregonu.
- Nie rób tak. - Czemu nie?
Powiedziałam nie.
Nie rób tak!
Południe!
Dziękuję.
Lepiej nie oddalać się od karawany.
Tu jest jak na oceanie.
Łatwo się zgubić.
Chciałem coś dodać...
Alice, nie chcę wydać się zawzięty...
Jeśli uznasz za właściwe odrzucić moje oświadczyny,
są jeszcze inne rozwiązania.
Można znaleźć ci innego pomocnika
i zapłacić wołami.
Dowieziemy cię do Oregonu całą i zdrową.
Nie chcę przedstawiać się jako jedyne wyjście.
Zamierzam przyjąć twoje oświadczyny.
Dobrze.
I wcale nie uważam cię za zawziętego.
- Dobrze. - Mój brat był bardzo zawzięty.
Ale niewiele dokonał.
To go frustrowało.
- Przykro mi z powodu twojej straty. - Tak.
Ale jest teraz ze stwórcą.
Jest mu lekko.
Tak, było mu tu ciężko.
Muszę przyznać, że ciężko było z nim przebywać.
Ciągle czułam podenerwowanie.
Nie strach. On nie skrzywdziłby muchy.
Tylko...
nie czułam spokoju.
Na przykład na myśl o rozmowie z panem Vereenem zjadały mnie nerwy.
A z tobą...
tak łatwo mi się rozmawia.
Być może razem odnajdziemy spokój.
Żywiłem też taką nadzieję.
Tak, Williamie.
Dalej, chłopcy! Pchajcie mocniej!
Cóż...
Okazuje się, że panna Longabaugh...
jest skłonna przyjąć moje oświadczyny.
Oczywiście dasz sobie radę samemu.
Bez wątpienia. Tacy jak ty zawsze będą rozchwytywani.
Gdzie, u licha, to pęto?
W porządku. Mam.
Ten człowiek jest niesamowity.
Czyta prerię jak książkę.
Widząc, jak pan Arthur czyta ślady,
można pomyśleć, że Bóg obdarzył nas pięcioma zmysłami,
a jemu potajemnie dodał szósty.
Jednak... jest stary.
Nie wiadomo, jak los go potraktuje.
Czuję, że postępuję źle.
Dom to najważniejszy obowiązek.
- Tak, ale... - Przepraszam.
Nie powinnam cię zbywać prostym truizmem.
Gilbert miał porzekadło na każdą sytuację.
Gotową mądrość.
Nigdy nie miał wątpliwości.
Sympatyzował z Południem?
Jak...
Podziwiał Prezydenta Pierce’a.
Miał niezmienne poglądy polityczne.
Wszystkie jego poglądy były niezmienne.
Ganił mnie za chwiejność.
Nigdy nie miałam jego pewności.
To chyba jakiś defekt.
To żaden defekt.
Skądże znowu.
Wątpliwości...
to odpowiednia postawa wobec spraw tego świata.
Tylko wgląd w przyszłość może dać nam pewność.
Tak.
Uważam, że pewność na podstawie tego, co możemy zobaczyć i dotknąć...
rzadko jest uzasadniona.
Sprzed wieków, z odległej przeszłości,
jakie pewniki przetrwały?
A jednak spieszymy się kształtować nowe.
Bo są wygodne.
Pewność...
to łatwa ścieżka.
Jak powiedziałaś.
„Jakże ciasna jest brama...
...i wąska droga”.
W rzeczy samej.
Ślady, panie Arthurze?
Konie.
Jedźcie dalej.
Pomówię z panem Knappem.
Gdzie kobieta?
Gdzie panna Longabaugh?
- Pojechała w tamtą stronę. - Tam? Dlaczego?
Chyba usłyszała tego kundla, Prezydenta Pierce’a.
- Co to za stworzenia? - Pieski preriowe.
- Czyż nie urocze? - Proszę pani, musimy...
Prezydent Pierce próbuje zrozumieć, co to za istoty,
czy wiewiórki, które powinien ścigać,
- czy psy. - Proszę zsiąść.
- Panie Arthurze? - Z konia.
- Z konia! - Panie Arthurze!
- Proszę usiąść za tym wzniesieniem. - Ale czy...
Proszę robić, co mówię.
- Nie wracamy? - Nie od razu.
Będziemy walczyć.
Nie odpowiedział na mój znak pokoju.
Nie uda nam się uciec przez tę kolonię piesków.
Jest tylko jeden dzikus.
Proszę się przyglądać.
To wojownicy, a my wydajemy się łatwymi celami.
Zamierzają nas zaatakować.
Te nory będą dla nich takim utrudnieniem jak dla nas,
poza tym oni nie potrafią walczyć.
Gdyby uderzyli z dwóch stron, nie dałbym im rady,
ale oni atakują gromadą, jak głupcy.
Proszę wybaczyć, panienko. Tu się pani ukryje. Proszę to wziąć.
- Nie. - Proszę brać.
W środku są dwa naboje. Nie na Indian.
Jeśli nas rozbiją, zastrzelę panią, a potem siebie.
Ale jeśli wcześniej zginę, będzie pani musiała zrobić to sama.
Przyłoży pani tutaj, żeby nie chybić.
- Nie! - To nie przelewki, panno Longabaugh.
Jeśli panią złapią, będzie źle.
Zedrą z pani ubranie, zgwałcą,
rozciągną na skórze,
palem przybiją pani ciało do ziemi,
a potem zrobią jeszcze inne rzeczy. Nie możemy na to pozwolić.
Jeszcze nie przegraliśmy.
Ale w razie czego...
wie pani, co robić.
To ma nas wystraszyć.
Ale my się nie boimy, prawda?
Nie, panie Arthurze.
Ten Indianin pośrodku to szycha.
Jeśli go zastrzelę, uznają to za zły znak
i może stracą wolę walki.
W każdym razie będziemy się bić do upadłego.
Nora!
Rozeznali się w terenie.
Tym razem przyjadą w konkretnych zamiarach.
Nic pani nie jest?
Nic, panie Arthurze.
Nie będą się tak bawić cały dzień.
Teraz się wszystko okaże.
No dalej.
- Panie Arthurze. - Chwileczkę.
O rany.
Biedna mała.
Niepotrzebnie to zrobiła.
O rany.
Jeździec oddzielił się od reszty i począł się zbliżać.
Nie okazywał niepokoju.
Pan Arthur nie wiedział, co rzec Billy’emu Knappowi.
Nie wiadomo, czy woźnica usłyszał czy nie, lecz nie zwolnił.
ZWŁOKI
Myśliwy poczuł, że spada, i to go zbudziło...
Molly spytała ukochanego Prostym uśmiechem go obdarzając
Czy wyjadą na wakacje
Z wyspy Man wypływając
Dotarli do Londynu zdrowi i cali
Molly zgubiła się wśród wielbicieli
I nie znalazła się do dziś dnia
Czy ktoś widział Molly?
M, O, dwa L, Y
Czy ktoś widział Molly?
Znajdźcie ją, jeśli zdołacie
Korpulentne dziewczę nasze
Jej figurę wszyscy znacie
Czy ktoś widział Molly?
Molly z wyspy Man
Proszę wybaczyć.
Nie chciałem pana obudzić.
Nie obudził mnie pan.
Nie spałem.
Ach, nie spał pan. Rozumiem.
Przepraszam za zakłócenie spokoju pozostałym osobom.
- Ile drogi jeszcze zostało? - Niezbyt dużo.
Dotrzemy przed czasem.
Rozumiem, że nie był pan jeszcze w Fort Morgan.
Ja? Nie byłem.
- A pan? - Wiele razy.
Z transportem.
To pański?
Bardziej wspólny.
- Prawda, Clarence? - Bardziej wspólny.
- Bliski? - Dla kogoś pewnie tak.
Nie znaliście go?
Znaliśmy go tylko pod koniec.
Nigdy nie byłem w Fort Morgan.
Nie znam zbyt wielu miast.
Jestem myśliwym i przez ostatnie lata mieszkałem sam,
ale czasem przyjeżdżam do miasta ze skórą na sprzedaż
i gawędzę z ludźmi, żeby nie wyjść z wprawy.
Trzeba o to zadbać,
- nawet mieszkając w dziczy. - Prawda.
W mieście rozmowy są ciekawe.
Głównie w saloonie, dopóki nie kazano mi iść gdzie indziej.
Ale jaki sens? To jedyny saloon.
Barman nazwał mnie nudziarzem.
Nudziarzem! Mnie.
Wieści z wielkiego świata ma za nudne.
Schodzę z gór
i po miesiącach milczenia mam wiele ciekawych opowieści.
Zawsze nazbiera się ich bez liku.
Lecz przez wiele lat nie żyłem w dziczy samotnie.
Miałem towarzystwo
tęgiej kobiety z plemienia Hunkpapa. To była szczególna relacja,
ale o tym nie przy kobiecie.
Wspólne życie znaczone przemijaniem pór roku
i odpowiadającym im wyprawom łowieckim.
To ostatnie niewiele ją obchodziło.
Jej obowiązki były ściśle domowe. Ja tropiłem zwierzynę i polowałem,
a ona mitrężyła czas przy kominku.
Nie rozmawialiśmy.
Nie mówiła po angielsku, a mnie brak biegłości w języku plemiennym.
Jak mówię, nie rozmawialiśmy,
ale czasami snuliśmy długie wywody,
każde we własnym języku, bez możliwości wzajemnego zrozumienia,
lecz dźwięk ludzkiego głosu dodaje otuchy
w chacie pośród lasów,
gdzie słychać tylko szept wiatru
i śnieg spadający z gałęzi.
Powiedziałem, że bez wzajemnego zrozumienia,
ale nie do końca tak było.
Często potrafiłem odczytać, na podstawie tonu jej głosu
i mimiki twarzy,
emocje, jakie wkładała w swoją wypowiedź.
Często była na mnie zła.
Mało kiedy znałem powód.
Aż w końcu się wyniosła.
Kochał pan ją?
Nie wiem.
Nie znałem jej imienia, ale powiem jedno.
Jej intonacja głosu i emocje widoczne na twarzy
pomogły mi zrozumieć, że...
ludzie są jak fretki lub bobry.
Bardzo do siebie podobni.
Jeden do drugiego.
Nie wątpię, że wszędzie jest tak samo, nawet w Syjamie.
Ludzie nie są tacy sami.
Istnieją dwa rodzaje ludzi, całkowicie odmienne.
A jakież to, proszę pani?
- Szczęściarze i pechowcy? - Nie, silni i słabi.
Trudni do pokonania i łatwo padający w walce.
Nie takie rodzaje. Pan zna je bardzo dobrze.
Jeden rodzaj. Nie dwa.
Chyba że myśliwi i mieszczanie.
Prawi i grzesznicy.
- Proszę nie udawać głupca. - Głupca? Ach, tak.
No tak, nudny głupiec.
Nie pani pierwsza się skarży.
Podważam pani umiejętność
oceny wartości człowieka. Ludzie są jak fretki.
Ludzie nie są jak fretki
i mówię to, powołując się nie na swój autorytet, lecz Biblii.
Oraz na wysoki autorytet
mojego męża, doktora Betjemana, eksperta,
wykładowcy Chautauqua, znawcy higieny moralnej i duchowej,
obecnie emeryta.
- Higiena moralna... - Korzystam z jego spostrzeżeń.
Na jego wykłady przychodziły tłumy.
Jest uznawany za eksperta w dziedzinie doskonalenia duchowego.
Drabina Jakubowa?
Doskonalenie?
Nie wydaje mi się, by zbytnio zajmowało pana
doskonalenie własnej duszy.
Nie jestem wrogiem doskonalenia,
ale jestem bardzo zajęty zastawianiem pułapek.
Pani męża nie ma z panią.
Od pewnego czasu żyjemy w rozłące.
Był na Wschodzie.
Zatrzymała go tam choroba, ale teraz znów będziemy razem.
- To wielka radość. - Czeka na panią w Fort Morgan?
Tak. Przez ostatnie trzy lata mieszkałam z córką i zięciem.
Rodzic nie powinien obciążać swoją osobą domostwa dziecka. To niewłaściwe.
Nie byłam obciążeniem.
- Byłam mile widziana. - Córka na pewno mówi to samo,
ale z jej mimiki można wyczytać,
o czym wspomniał pan nudziarz, że pani obecność nie była pożądana.
Każdy z nas ma życie.
Każdy jedno. Wyłącznie swoje własne.
Nic pan nie wie o mnie ani o moich rodzinnych sprawach.
Wiem, że każdy sam musi ciągnąć swój wóz.
Grałem kiedyś w karty z człowiekiem o nazwisku Cipolski.
- To było wiele lat temu... - Polaczek?
- Był polonais, oui. - Znałem jednego Polaczka.
Graliśmy w karty. Nie szła mi karta i się poddałem,
ale Cipolski i czterech innych zostało.
I on mówi do mnie: „René, muszę za potrzebą.
Zagraj za mnie, a ja załatwię mes nécessités”.
Moją potrzebę.
Ja na to: „Nie, przyjacielu. Nie mogę za ciebie stawiać”.
On: „Możesz. Dobrze się znamy. Postawisz jak ja”.
Czy to jest w ogóle możliwe?
To, jak się postawi, zależy od charakteru człowieka
i od jego doświadczenia z pokerem do chwili zakładu.
Nie mogę stawiać za ciebie. Pourquoi pas?
Nie znam cię do takiego stopnia.
Każdy musi grać po swojemu.
„Nie, Cipolski”. Odparłem: „Nie...
Możemy się przyjaźnić, ale nigdy nie poznamy się tak dobrze”.
Poznacie się.
Ludzie są jak fretki.
- Ludzie nie są jak fretki! - Źle pan zrozumiał, mon vieux.
Poznajemy się do pewnego stopnia, ale nie sposób poznać się całkowicie!
Poker to gra hazardowa.
Prowadzi pan życie pełne występków i rozpusty,
i bez wątpienia jest pan ekspertem w tych dziedzinach,
ale wnioski wysnute na podstawie takiego prowadzenia się
nie odnoszą się do przyzwoitego życia.
Życie to życie.
Karty nauczą cię tego, co trzeba.
Pani mówi o swoim życiu z mężem, który tam czeka,
i biegnie pani do niego pewna, że kocha ją tak samo jak trzy lata temu.
Bon, trzy lata.
Była miłość. Ale nie wie pani, czy dalej jest.
Wśród przyzwoitych ludzi związki są wieczne.
Przyzwoici ludzie pozostają wierni innym i sobie.
- Życie to zmiana. - Co za bezczelny człowiek.
Twierdzi pan, że córka mnie nie kocha, mąż też już nie...
Jeśli w ogóle kochał.
Bez obrazy.
Chodzi mi o to, że nigdy tak naprawdę nie wiemy.
Słowo „miłość” może mieć różne znaczenia.
- Dość, panie. - Wiem, co znaczy miłość.
- Był... - Mąż był wykładowcą i nauczycielem.
Czy według pani miał charyzmę?
O tak!
Bon, miłość oznacza coś innego dla osoby, która wzbudza miłość tłumów,
niż dla tego, kto nakłania do niej uległością.
Nie nakłaniałam do miłości doktora Betjemana.
Nie jestem zalotnicą.
Miłość mego męża była dobrowolna i nadal trwa.
Mówię tylko, że była inna niż pani.
Dla kogoś powszechnie podziwianego miłość to hołd
i obdarza on swą miłością jak zaszczytem,
bo uważa, że skoro pochodzi od niego, ma dużą wartość.
Ale pani nie przyjmuje tego daru pysznie.
Pani chwyta się go jak żebraczka!
- Nieładnie. - Jak pan śmie!
Wielki, podziwiany człowiek
może przyjmować inne miłości, jak coś, co mu się należy,
od osób, które go podziwiają.
Czemu nie, skoro admiratorka urodziwa?
To oczywiście inna miłość niż domestique.
- We Francji mówimy... - Ach, ty...
- Żałosny... - Spokojnie, moja pani!
- Zepsuty... - Spokojnie. To tylko Francuz!
Przyprawiłeś ją o atak, Francuziku!
- Zatrzymajmy się! - Woźnica się nie zatrzyma.
Musi. Jesteśmy pasażerami!
- Nie zatrzyma się. - Musi. Woźnico!
Woźnico!
Woźnico, halo!
Musimy się zatrzymać!
Woźnico! Merde.
- Nie zatrzyma się. - Nigdy się nie zatrzymuje. Zasady.
Już dobrze, proszę pani.
Proszę... niech pan przestanie.
Gdy się przechadzałem
Wzdłuż fiordu długiego
Gdy się przechadzałem Pewnym późnym rankiem
Kogóż to szpiegowałem Jeśli nie druha mego
We flanelę odzianego
Ciężki jego los
Śmiało przyspieszyłem
I grzecznie go spytałem
Czemu jesteś odziany w tak białą flanelę?
Poranione mam ciało
Pocięte jest ciało me
Przez młodą kobietę
Którą zachwycało się serce me
Gdyby mi powiedziała
Że tak poranić mnie chciała
Gdyby mi powiedziała o tym na czas
Przygotowałbym sole albo białą rtęć
Teraz jestem pocięty
W pełni mych sił młodzieńczych
Sześć pięknych dziewic
Ma nieść moją trumnę
Sześć pięknych dziewic
Ma ponieść mój kir
Dam każdej z nich
Po bukiecie róż
By mnie nie wąchały
Gdy tak będą szły
Najmocniej przepraszam.
Śpiewa to w każdej podróży. Zawsze z tym samym efektem.
Można pomyśleć, że z racji zawodu nie będę taki...
Jaki ma pan zawód?
Cóż...
Lubię nazywać nas...
- kosiarzami. - Żniwiarzami dusz.
Pomagamy ludziom, którym zasądzono koniec.
- Jesteście łowcami nagród. - Co za dosłowność!
Okrutny człowieku! Niech będzie. Łowcy nagród.
Paskudny tytuł. Jak gdyby szło o korzyści.
Czy szewcowi nie płaci się za buty?
- To uczciwy zawód. - A więc...
ten na dachu był poszukiwany?
Pan Thorpe był niezwykle poszukiwany,
sądząc po kwocie, jaką za niego oferują.
- Co zrobił? - Nie wiem.
Czy to ważne? Jak pani powiedziała.
Są dwa rodzaje ludzi.
W naszym fachu żywi albo martwi.
- Łapiecie żywych? - Tego nie powiedziałem.
Ja też nie łapię żywych.
Oczywiście to całkiem inny fach i ja pracuję sam.
Tak, my tworzymy duet, tandem, zespół.
Gdy ludzie się zapomną, łatwo ich dopaść.
Więc ja odwracam uwagę krótką opowieścią,
drobną rozmową, piosenką, błyskiem.
A Clarence grzmoci, gdy skupiają uwagę na mnie.
Jest w tym świetny. Powinniście go zobaczyć.
Nie, to on jest świetny.
Potrafię grzmotnąć.
Ten na górze, pan Thorpe, to typowy przypadek.
Opowiedziałem mu historię o Nocnym Gościu.
„Ktoś jest na zewnątrz i puka” .
„Nie otwieraj, matko.
Jaka żywa istota błąkałaby się w taką burzę?”
Znacie tę historię,
ale niektórzy nigdy nie mają jej dość, jak dzieci.
Bo łączą tę historię z własnym życiem,
a my uwielbiamy słuchać o sobie,
o ile bohaterowie opowieści są nami, a jednak nie nami.
Zwłaszcza na końcu.
Nocny Gość dorwał jego, mnie nie dostanie nigdy.
Ja będę żył wiecznie.
Muszę przyznać...
że ciekawie zobaczyć ich, kiedy już Clarence dokona dzieła,
widzieć ich negocjacje,
przejście.
Przejście?
Stąd tam.
Na drugą stronę. Patrzeć...
jak szukają sensu w drodze do tamtego miejsca.
Lubię patrzeć im w oczy, gdy próbują zrozumieć.
Uwielbiam to.
- Zrozumieć co? - Wszystko.
Czy im się to w ogóle...
udaje?
Skąd mam wiedzieć?
Ja tylko patrzę.
No cóż, Fort Morgan.
Przypuszczalnie wszyscy nocujemy w hotelu.
Także pan Thorpe. Za późno, by oddać go w ręce szeryfa.
Przechowasz pana Thorpe’a w swoim pokoju, Clarence.
- Nie mam chęci brać go do siebie. - Jak każesz, szefie.
Albo zostawimy go w salonie.
Goście będą mieli z rana niespodziankę.
Damy mu gazetę i szklaneczkę porto.
Ty niezdarny głupcze!
Przepraszam.
Nie mnie przepraszaj, tylko pana Thorpe'a.
Przepraszam, panie Thorpe.
Żarty na bok...
- Damy go do twojego pokoju. - Jak pan każe.
Chrapał ci nie będzie.
- Tym się nie martwię. - Ty się nigdy nie martwisz. To zaleta.
Wielkie dzięki.
I gotowe.
- Proszę wysiadać. - Après vous.
Panie przodem.
Potrzebna mi pomoc.
Czy ktoś otworzy drzwi kobiecie?
Doktor Betjeman czeka.
Wio!
Napisy: Dorota Nowakówna