NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROZDZIAŁ 13: KAMIENNY LAS
Krąg siedmiu kamieni gotowy.
Dobrze. „Umieść mały przedmiot w środku kręgu”.
Podaj chrupka.
To ostatni.
Jeśli zaklęcie zadziała,
będzie niewidzialny, ale jadalny.
W porządku.
Która to wersja zaklęcia niewidzialności?
Numer 79.
Kamyki, intonacja i machanie.
Nie rozumiem tego.
Czemu dali ci tyle fałszywych zaklęć?
Nie mogą podać ci prawdziwego?
Według Tildy
magia to w 99% skupienie, a tylko w 1% wróżenie.
Mam znaleźć poprawną wersję.
Wiedźmy wiedzą, jak pozbawić magię frajdy.
Nie są niewidzialne.
Ale stylowe.
Alfur, przymierz je.
Hilda,
elfy mają etykietę stroju.
Odrzuciliśmy 79 zaklęć.
Zostało 91.
Następne to…
intonacja i odrobina pyłu z Ruin Zamku Trolberskiego.
Nie mam go.
Ja pójdę.
Ruiny są daleko za murem.
Jest południe.
Niedługo wrócę.
Chodź, Rożek.
To lepsze od siedzenia u Fridy, nie?
Wystarczy.
Zjemy obiad w domu i wrócimy do Fridy.
PLONY Z LOCHÓW
Gotowe. Tontu, podgłośnij.
Ostatnio odnotowano alarmujący wzrost
ognisk trolli
nocami wokół Trolbergu.
Panie Ahlbergu, czy coś nam grozi?
Oczywiście. Być może tylko ja…
Mamo, jestem strasznie głodna. Jedzmy.
Zaraz będzie zapiekanka. Mamy nową grę.
Zagrajmy partyjkę.
Nie mam czasu. Lecę do Fridy.
Przecież dopiero od niej wróciłaś.
Prosiła mnie, bym została na noc.
Nie dziś. Zjemy kolację i pogramy.
Skomplikowane te zasady.
Zagramy innym razem.
Innym razem pójdziesz do Fridy.
Nie rozumiesz. Pomagam jej w projekcie.
- Jakim? - Pracy domowej.
Na pewno poradzi sobie sama.
Zostaniesz w domu.
- Czemu? - Będzie fajnie.
Naprawdę jestem takim złym towarzyszem?
Nie, po prostu jesteś mamą.
- Hilda. - Czemu muszę być z tobą?
To nie moja wina, że tylko ze mną możesz pogadać!
Marsz do pokoju!
Czyli nie gramy?
Mama jest straszna.
Znów ogniska trolli. Co one kombinują?
Dzikie i wolne. To nie fair.
Mogłabym być trollem.
Tu go zostawiłem.
Weź mnie do Fridy!
- Nie! - To tylko chwila.
To ryzykowne.
Jeśli podpadnę, nie dostanę pysznej zapiekanki.
A jeśli powiem mamie, że to ty
zbiłeś i ukryłeś jej ulubioną miskę?
Dobra.
Hilda, jedzenie gotowe. Już ochłonęłyśmy, więc…
Hilda!
Mamo!
Co tam się dzieje?
Hilda, wracaj!
Musisz przejść cała!
To naprawdę…
- Mamo, nie! - Tak!
…niebezpieczne!
Mamo?
Mamo, czy ty…
Jestem cała. A ty?
Ja też.
To miejsce krasnoludków?
Nie.
Coś poszło nie tak
i trafiliśmy w złe miejsce.
- Czemu to zrobiłaś? - Mogłaś się słuchać.
Wszystko dlatego, że mnie złapałaś.
Nie wiń mnie!
Chciałaś się wymknąć z domu przez magiczny portal.
A ty wszystko popsułaś!
Dokąd to?
Do domu!
Może jest tam.
Wracaj!
Zaczekamy tu na Tontu.
Może być po drugiej stronie świata.
Nie wiadomo.
Nie przyjdzie.
A my zabłądzimy.
Już zabłądziłyśmy.
Co to za miejsce?
Chyba widziałam miejsce na odpoczynek.
Rano zobaczymy, dokąd idziemy.
Racja.
Halo?
Hilda?
Nikogo nie ma.
Może po prostu gdzieś pojechali?
Nie, auto stoi pod domem.
Nie zjedli kolacji.
Porzucona zapiekanka. To dopiero upiorne.
Jakby zniknęli.
Prześledźmy drogę Hildy do ruin zamku.
Alfur, zostań tu. Może wrócą.
Zostanę z Alfurem.
Dla wsparcia.
Nie potrzebuję go.
A ja tak!
Daj spokój.
W dzień za murem jest bezpiecznie.
Co to było?
Nic. Spokojnie.
Dziwne. Już 10,00.
Wciąż jest ciemno.
Powinnyśmy iść.
Powinniśmy już widzieć ruiny.
Drzewa je zasłaniają.
Nigdy nie widziałem tylu trolli.
No i?
Nie wychodzisz poza mur.
Bo nie lubię.
Może Ahlberg ma rację
i trolle siedzą przy ognisku
knując spisek?
Albo polubiły biwakowanie.
Nie zakładajmy najgorszego.
Brzmisz jak Hilda.
I miałaby rację.
Widzisz to?
Muszą tu być setki trolli.
A setki to praktycznie tysiące.
Spodziewaliśmy się tego, prawda?
Tak, ale taka ilość…
może zagrażać miastu.
Ktoś tam jest.
Jakieś dzieci. Nic ciekawego.
Tak daleko za murem?
Pewnie zabłądziły.
Nie wyglądają.
Nie możemy ich zostawić.
Tryumfalny powrót z nimi brzmi świetnie.
„Szef patrolu ratuje dzieci przed trollami”.
Nie zgubmy ich.
Racja. Gdzie one są?
Nie rozumiem. Ruiny powinny tu być.
Przyznaj. Zabłądziliśmy.
Dobrze. Zabłądziliśmy.
Co? Tylko dramatyzowałem!
Nie panikujmy.
Czemu? Chyba najwyższa pora!
Co to?
Biały fofel!
Oznaczają szczęście, nie?
Dla czarownic.
Mam ich.
Co to?
- Spadamy! - Co?
Bez obaw. Uratuję was.
Przygotujcie się…
Uciekajcie! Za skałę!
Frida!
Wszyscy cali?
Tak, nic mi nie jest.
Nie.
Ale tu cicho.
Nie ma nawet wiatru.
Strasznie dziwny las.
To raczej nie las.
Ale musi być stąd wyjście.
Chodźmy szybciej.
Chce mi się pić.
Mnie też.
Mamo!
Przeskoczymy.
Nie ma mowy.
Co? Damy radę!
Poszukamy przejścia albo zwężenia.
Mamo, to głupi pomysł.
I proszę.
Woda!
Nie pij!
- Czemu? - Nie płynie.
Skądś się tu wzięła.
Posłuchaj.
Słyszę.
- Myślisz… - Tak!
Woda płynąca!
Trolle.
Nie widziałam tylu razem.
Możemy iść wzdłuż kamieni i znaleźć odpływ.
Bądźmy ostrożne, a przemkniemy.
Chcesz to zrobić?
Chce ci się pić, nie?
Widzisz? Pestka.
Chodź.
Uciekajmy!
Ślepy zaułek!
Dobry jesteś.
Pierwsza pomoc to moja pierwsza odznaka.
Dobre wieści. Sterowiec ratunkowy jest cały.
To taka latająca tratwa ratunkowa.
Ile się składa?
Kilka godzin.
Słońce zachodzi,
a wokół są trolle.
Dobrze, że mamy szefa patrolu.
Racja.
Ze mną nic wam nie grozi.
Co pan robi?
Zabezpieczam teren,
by nikt nie wiedział o naszej obecności.
Spokojnie. Nie antagonizujmy ich.
Uciekajcie, bestie!
Przydałaby się nam niewidzialność!
Frida, czaruj!
Ale nie udało mi się!
Zaklęcie zadziałało!
Mam na głowie robaka.
To chyba Ahlberg.
O nie! Zmieniłam go w robaka!
Bez obaw! Odwrócimy to!
Potrafisz, prawda?
Nie wiem.
Ale chyba nie wie, że jest robakiem.
Tu będzie bezpieczny.
Nasz priorytet to przetrwanie tej nocy.
Znajdźmy schronienie.
Mamo, spójrz!
Czy to…
Chyba tak.
To Trolberg!
Musiałyśmy być wewnątrz góry!
Zejdziemy na dół i będziemy w domu.
Uda nam się przemknąć?
Tak, jeśli wybierzemy dobry moment.
Ale zbir.
To nasza szansa.
- Gotowa? - Tak.
Biegnij!
Udało się.
- Chwila. - Co?
A Rożek?
Rożek!
- Czekaj! - Muszę go uratować!
Hej!
Nie zostawimy go!
Posłuchaj. Zaczekaj za skałą.
Nie ruszaj się.
Proszę, Hilda.
Rożek, jesteś tam?
Musisz wyjść!
Uciekajmy.
Dobrze.
Wybacz, mamo. Dłużej czekać nie mogę.
Musi być inna droga.
Tak!
Musimy znaleźć inne wyjście.
Dobry Rożek. Musimy jakoś tam wejść.
Ślepy zaułek.
Dobra. Ostrożnie.
Co teraz?
Przekąś coś jeszcze.
Tam będzie zejście.
Chodź.
Rożek?
Musimy uciekać!
- Hilda? - Mama! Rożek!
Znalazłam wyjście!
Miałaś zaczekać! Co tu robisz?
Ratuję was!
Hilda, tak nie wolno!
Zaufaj mi i…
Skaczemy!
Chodźmy stąd.
Dokąd teraz?
Mamo?
Chyba tędy.
Nic mu nie jest?
Nie. Jest dość aktywny.
Co robiliście tak daleko za murem?
Szukamy przyjaciółki, Hildy.
Nie mogliście zgłosić tego nam?
Nie jesteście zbyt pomocni.
Rozumiem.
Nic tu nie kojarzę.
Wiem, ja też.
Uciekaj!
Spokojnie, będzie dobrze.
- To ten sam troll? - Chyba tak.
Uratował nas czy zostaniemy zjedzone?
Uciekamy?
Możemy to wypić?
Pachnie ładnie.
Słodkie. Trochę jak miód.
Zostańmy.
Dobrze.
Dzięki.
Nie możemy zmarznąć.
Oby nie dostrzegły małego ognia.
David, podaj wodę z plecaka.
Dziękuję.
Zobaczcie, co mam.
Lubię je.
Nie jest aż tak źle.
Spokojnie, dzieci. Nie ruszajcie się.
Chrupka?
David!
Pasuje ci.
Ja? Dobrze.
Dziwne. Od ognia nie bije żadne ciepło.
Mamo, spójrz.
Wiesz, kto to?
No proszę.
To dla nas do spania?
Chyba się nie zmieścimy.
Rożek i ja sobie poradzimy.
Nowy wpis.
Minęła godzina. Frida i David nie wrócili.
Ani Hilda, Rożek, Johanna i Tontu.
Alfur.
Nie teraz, Tontu. Pilnuję.
- Tontu! - Co?
Wróciłeś!
Trochę się zagubiłem.
Dobrze wrócić.
A Hilda i mama?
Nie ma ich.
Rany.
Był wyłom w Ukrytej przestrzeni.
Wiem, gdzie je wyrzuciło.
- Super! Chodźmy! - Nie tak szybko!
Nie mogę użyć Ukrytej przestrzeni.
Pójdziemy tradycyjnie. Wolę ten sposób.
Gdzie to jest?
To ta wielka góra. Są w jej środku.
Ciężko znaleźć wejścia.
A więc będę potrzebował gołębia.
I to nie byle jakiego.
Cedryk cię nie zawiedzie. Ma świetną orientację i węch.
Leć wysoko i szybko!
I bezpiecznie!
Byłoby miło!
Ciekawe, czy przemiana w skałę boli.
Pewnie byłabym zrzędą.
Wszyscy cali?
Tak.
Złóżmy sterowiec.
PYSZORTY
Coś zauważyłem.
Mógłbyś się tam zbliżyć?
Uwaga!
To jakiś szalony górski gołąb!
Alfur!
Czołem!
Gołąb do nas gada?
Nie, to Alfur.
Witam!
Kojarzę ten głos.
To elf.
Trzeba wypełnić dokumenty, by go widzieć.
Brzmi rozsądnie.
Hildy tu nie ma. Wciąż jej szukamy.
Jest bliżej, niż myślicie.
Dzień dobry.
Co się dzieje?
Wymyślacie planszówkę?
Nasz gospodarz narysował mapę,
byśmy mogły stąd wyjść.
Chyba.
Nie jest łatwa.
To ma być fofel?
Dokąd leci?
Do…
miasta?
Wyprowadzi nas stąd!
Nie zgubmy go!
Dziękuję!
Oby było już blisko.
Nie wiem, ile dam radę.
Przecież lubisz te klimaty.
Jeśli wiem, że czekasz na mnie w domu
z pysznym obiadem, ciastem
lub filmem i gorącą czekoladą.
Dziwnie mi, gdy tu jesteś.
Ale i miło, prawda?
Co jest?
Tędy.
Mamo!
- Nie! - Uciekaj!
Szybko, tu!
Boi się ślimaków.
Pełno ich tu.
To już koniec, ale jesteśmy bezpieczne.
- Albo i nie. - Wiejemy!
- To było… - Niespodziewane.
Straciłam orientację.
Nie wiem, w którą stronę iść.
Możemy być tu…
Nie uda się…
Mamo.
Przepraszam.
Ja też. Złamałam obietnicę.
Po prostu…
ciężko było nie wiedzieć, co się dzieje.
Martwiłam się.
To było straszne.
Nie szkodzi.
Ważne, by nie zjadły nas…
- Co to? - Nie wiem.
Dochodzi stąd!
To wyjście!
Alfur!
Jesteście!
Tak!
Hilda!
Mamo, szybko!
Już prawie!
No dalej!
Mamo!
Lina!
Biały fofel!
Tak!
Czekajcie!
Co to?
To tylko robak.
Super.
Dziękujemy za pomoc w powrocie.
To moja praca.
Hilda.
Udało ci się może zebrać pył z ruin?
Rany, wciąż pamiętasz o pracy domowej.
Cała Frida.
Znasz mnie.
Na razie.
Potrzebuję jakiegoś spokojnego miejsca.
Jasne.
Frida, rób swoje.
Nie wiem, czy potrafię.
Zrobiłam to niechcący.
Ale jednak ci się udało.
Ma rację.
Spróbuję. Wypuść go.
Udało się!
Nic mu nie jest?
Proszę pana?
Jesteście!
Zastępczyni, sprowadź tu prasę!
Słucham?
Zdążymy na wieczorne wydanie.
„Ahlberg ratuje dzieci przed trollami!”
Rozpocznę wywiad, obejmując te dwie pechowe ofiary.
Porozmawiamy o moim bohaterstwie za murem.
Możecie wspomnieć o mojej odwadze.
A potem ogłoszę swoje przekonanie,
że wielki atak trolli jest nieunikniony.
Nie chcę tego.
Odmawiamy.
Bądźcie tylko wdzięczni i smutni.
Z całym szacunkiem, ale te dzieci wiele dziś przeszły.
Wiele przeszły?
To ja walczyłem z trollami!
Jak śmiesz trzaskać drzwiami?
Odwiozę was.
Dobrze być w komplecie.
Byłeś dziś taki dzielny.
Zrobiłem to, co trzeba.
Dobranoc.
Wciąż myślę o trollach, które nam pomogły.
To było bardzo miłe.
Ciekawe, co dali nam do picia.
Mamo?
Tak?
Przepraszam za wszystko.
Nie musisz.
Trochę muszę.
Po prostu niczego nie ukrywaj.
Inaczej nie wiem, czy jesteś bezpieczna.
To zmartwienie dla mamy.
Nie chcesz, bym była inna?
Chciałabym czasem wiedzieć, co myślisz.
Przyznam, że bycie twoją mamą ma lepsze i gorsze chwile,
ale nie żałuję tego.
Tylko bez wymykania się.
Bez obaw.
Zostanę w łóżku na tydzień.
Dobranoc.
Zrobiłam ci śniadanie do łóżka i…
Hilda?
Co?
Gdzie moja córka?
Mamo? To ty?
Co ja tu robię?
To nie moje ręce!
Ani twarz!
Co się dzieje?
Napisy: Krzysztof Zając