- Masz szlaban. - Czemu?
Dobrze wiesz.
Muszę coś załatwić. Bądź grzeczna.
Dzisiaj nie wychodzisz, jasne?
Tak.
Też pakowałam się w kłopoty w twoim wieku.
To nic fajnego.
Więc przestań. Jesteś wredna!
To dla twojego dobra.
Okłamałaś mnie.
Musisz ponieść za to konsekwencje.
Na razie.
Robi to dla mojego dobra czy zgrywa dobrego rodzica?
To będzie nudny dzień.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROZDZIAŁ 8: PIĘĆDZIESIĘCIOLETNIA NOC
Masz dwójki?
To tylko pan Ostenfeld.
- Co? - Nagle zniknął!
Wcale nie.
Już wrócił!
Ale na krótką chwilę zniknął.
Po prostu mrugnęłaś.
Trzeba to sprawdzić!
Masz szlaban.
Niesprawiedliwy.
Chyba mnie nie wydasz, nie?
Zdrajca.
Johanna zmusiła mnie do podpisania przysięgi.
Nie muszę wychodzić.
Zejdę na dół.
Mieści się to chyba w granicach prawa.
A to najważniejsze dla elfów.
Dobrze, ale tylko na dół. I idę z tobą.
Nigdy nie czeka.
Co to?
Hej!
Chwila! Chyba nie chcesz…
Hilda! A przepisy poczty?
ECHO TROLBERGU
Echo Trolbergu. Klasyk.
Co jest?
Otworzyłaś gazetę i odnowiłaś lobby budynku.
Gazeta ma prawie 50 lat.
Jak i tapicerka tego fotela.
Wszystkie stare rzeczy są nowe.
To chyba przeszłość!
O rany.
Chodź!
Nie! Nie pozwolę ci wyjść!
Hilda!
To moja ulica?
Enid Hallgrim, nie wlecz się.
Pani Hallgrim?
Muszę wyraźnie podkreślić,
że wyszłaś z budynku!
Nie w dzień szlabanu.
Racja.
Znasz się na tym.
Zostaje więc tylko jedno.
Opis podróży.
Alfur! To pan Ostenfeld!
Dwóch?
Ilu ich jest?
Sześciu.
Siedmiu.
Ciekawe.
Proszę.
Moi bracia.
Jesteś trochę za młoda.
Do domu.
Całkiem niezła rada.
Stylowo.
Obserwują jego!
To ta sama gazeta!
Przenieśliśmy się do dnia wydania.
Zapiszę tę informację.
ECHO TROLBERGU
Są sobie przeznaczeni.
Ostenfeldowie są smutni.
To córka sąsiadki!
Co tu robi?
Wiejemy!
Tak!
Hej!
Wracaj!
Było blisko.
Jak to działa?
Zmarnowałaś gazetę!
Działają tylko raz!
Zapamiętam.
Szpiegujesz mnie?
Pytanie brzmi, czemu śledził pan tego gościa?
Wolno mi.
To byłem ja.
Pan?
To był piękny wieczór.
Chciałem tylko posłuchać muzyki,
a poznałem ją.
Ta noc minęła zbyt szybko.
Chciałem ją jeszcze zobaczyć, ale bez narzucania się.
Nie, bałem się.
Chwila minęła.
Myślałem, że dostanę szansę, ale nie znałem jej imienia.
Przez wiele lat wspominałem ten wieczór.
Gdy znalazłem ogłoszenie sprzedaży starych gazet,
zamówiłem tę z tego wieczoru.
A po otwarciu…
Ale jak?
Nie wiem.
Każda działa tylko raz.
Zamówiłem ich więcej.
W końcu mogę ją zobaczyć.
Mimo że oznacza to oglądanie, jak ją tracę.
A pozostali?
To poprzednie podróże.
Dawkuję je, by nie było nas zbyt wielu.
Próbował pan coś zmienić?
Nie wolno igrać z przeszłością.
Są konsekwencje.
Ma rację.
Gazeta przenosi tam pana nie bez powodu.
I nie chodzi o podglądanie.
Może ma pan coś zrobić?
Nie wiem.
To ja to zrobię!
Nie!
Stój!
Łapcie ją!
- Gdzie jest? - Pobiegła tam!
Nie, tam!
Dzięki za wieczór.
Proszę. To znaczy… dziękuję.
W porządku. Dobranoc.
Dobranoc.
Panie Ostenfeld.
Znamy się?
Nieważne.
Musi się pan z nią umówić. Teraz.
Ale to aroganckie.
To jedyna szansa.
Proszę to zrobić, bo będzie pan żałował.
Ale…
Proszę mi zaufać! Szybko!
Tak.
- Zrobił to. - Zrobiłem to.
Jednak mnie na to stać.
Hilda?
Jesteś…
Jest z poprzedniej podróży.
To dziwne.
Rany, muszę to zapisać.
Świetnie wykorzystałeś strzałki.
Czemu…
tu jesteś?
By pan Ostenfeld znalazł miłość. I udało się.
Bez konsekwencji.
Co to?
Wiedziałem. To był błąd.
Hilda, uciekaj stąd!
- Kto to? - Ty!
- Ja! - My!
Cześć!
Uciekamy!
Co to? Skąd się tu wzięłaś?
Jestem tobą z przyszłości. Ratuję cię.
Nie wyszło ci.
Jesteś tu, prawda?
Niech tak zostanie.
Nie ciągnij mnie.
Bardzo przepraszam.
Rozumiem.
Puszczaj!
Panie Ostenfeld, musimy uciekać!
Nie!
Gazeta!
Proszę spojrzeć!
Nie wierzę, że to moje życie.
Gdybym tylko je przeżył.
Chwila, to Tildy?
Znasz ją?
Mieszka za rogiem.
Tu jesteś. Chodź!
Czekaj! Muszę znaleźć gazetę.
Przestań! Hilda!
Cały czas była tuż obok mnie.
Po Ostenfeldach weźmie się za nas.
Zostaje tylko jedno.
Znajdźmy… Musisz to tak utrudniać?
Przestań mnie ciągnąć i bądź miła.
Musiałaś namieszać z czasem.
Ty też to zrobiłaś!
Owszem.
Byłam tu.
Dlatego zaufaj mi, że robię to dla twojego dobra.
Hej! Tutaj!
Nie!
Uciekaj!
Znajdź…
Wiejemy!
To moja wina. Chciała mi tylko pomóc.
Mogłam być nią.
To byłam ja.
Nie dręcz się, mała.
To wszystko tak naprawdę się nie wydarzyło.
Wracajmy do domu!
Panie Ostenfeld!
Uciekamy!
Alfur, to auto mamy!
Uciekniemy nim! Nasz ratunek!
Chwila.
Nie możemy sobie na to pozwolić.
Dobrze robię?
Nie chciałam być taką mamą, ale co mi zostaje?
Ogarnij się.
To będzie nudny dzień.
Dokąd biegniemy?
Tildy! To nagły wypadek!
Wejdź. Póki zaklęcie działa.
Chciałam cię zobaczyć.
- Tak? - Tak.
Podobno 50 lat temu zakochałam się i pobrałam.
Wiesz coś o tym?
Jesteś dziewczyną z tańców.
Zawdzięczamy ci nasze szczęście.
Cieszę się.
Ale ten stwór nie.
To Czasorobal.
Dobra nazwa. Opisowa.
Stworzyłaś nową oś czasu z nowym nim i nową mną.
Czasorobal chce się pozbyć poprzedników.
Czemu goni mnie?
Bo to już nie twój sąsiad.
Wersja, która go znała, nie powinna istnieć.
A to…
ty.
I ja.
Dokładnie.
Musi być jakiś sposób.
Jest.
Ale z zaczarowanym obiektem.
Mam go.
Dobrze. Zniszczmy go.
To na nic.
To tylko kopia, a nie oryginał.
To moja wina.
Wcale nie, Hilda.
Oryginał.
Skąd go masz?
To ja go zaczarowałam.
Tak bardzo chciałam go znów zobaczyć,
że wróciłam na potańcówkę,
by go odszukać,
ale na próżno.
Znalazłam tylko głupią gazetę!
Przez te tańce nie zapytałam go o imię.
Byłam wtedy lekkomyślną, młodą wiedźmą i…
Liczyłaś na niego?
Nie myślałam o konsekwencjach.
Naprawimy to.
Jeśli zniszczymy zaczarowany obiekt,
wszystko, co się stało, zostanie cofnięte.
Wszystko.
A więc…
My.
Tak, będziemy bezpieczni.
Ale Czasorobal ich zabierze.
Nie możemy im tego zrobić.
Co robisz?
Powstrzymuję to. To nasza wina.
To nie fair.
Pasujecie do siebie!
Wiemy. Ale nie tak.
Dzięki za wspólne życie.
Mimo że zostanie wymazane.
Przeżyliśmy je.
Nikt tego nie odbierze.
To się liczy.
Chodź, odprowadzę cię.
Nie masz przypadkiem szlabanu?
Panie Ostenfeld!
Witaj, Hilda. I…
Tildy.
Peter. Miło mi.
Miłego dnia.
Idź za nim.
To już przeszłość.
Dość już dziś namieszałyśmy.
Cześć.
Muszę przyznać,
że to było najdłuższe 35 minut w moim życiu.
- Mamo! - Szybko poszło.
Hilda.
Wybacz, że byłam ostra. Po prostu…
Nie dałam ci wyboru.
Wiem, że się martwisz. I cieszę się.
Ale nie powinnaś. Przepraszam.
- Dokąd to? - Mam szlaban.
No tak.
Dzięki, że milczałeś.
Nie wiem, jak bym miał to wyjaśnić.
Ostatecznie nie było tak źle.
Widzieliśmy swoją śmierć!
Dwa razy!
Napisy: Krzysztof Zając