ROZDZIAŁ 8: WYSPA WRÓŻEK
I znów w Tofoten.
Już czuję placki twojej cioci.
Była o tym mowa. Nie odwiedzimy jej.
Czemu?
Bo odwiedzie nas od planu.
Na to liczyłem.
Chcę pożyczyć garnitur.
Garnitur?
Elegancki. Oraz buty.
No odbierz.
Wszystko wypaplałeś.
Nie mogłem okłamać Johanny.
Żadna z umów nie ma klauzuli dotyczącej rozkładu lojalności.
Nie odbiera. Muszę tam pojechać.
Świetny pomysł.
Jadę z przodu!
Zostajecie. Dopuściliście do tego.
Pilnujcie domu i przemyślcie zachowanie.
Miałeś jej nie mówić!
No dalej!
Tak!
Tędy.
Co?
Dalej nie chcę iść.
To miejsce mnie przeraża.
To Hilda tam przejdzie.
Potrzebuję cię.
Dobrze.
- Dziwne. - Co?
Nasze doły zniknęły.
Może ktoś tu uprzątnął.
Jakiś ogrodnik albo… ziemiarz.
Do roboty. Trzeba je pozdejmować.
Wszystkie?
Co do jednego.
Będzie inaczej niż ostatnio.
Tak, ale mam amulet od cioci. Z nim nic mi nie grozi.
Podaj radio.
Będziemy tu.
Jesteście najlepsi. Pamiętacie plan?
Słyszycie mnie?
Tak.
A teraz?
Nadal tak.
A nawet cię widzimy.
A teraz?
- Tak. - Teraz?
Jesteście tam?
Jesteśmy! Nie odpowiadasz.
Przeszłam.
- W porządku? - Tak.
Idę. Dam znać, kiedy macie mnie wykopać.
W porządku, teraz… Co robisz?
Nie chcę niechcący przejść na drugą stronę.
Nie puszczam tej liny.
Nie teraz!
No tak.
Wiem. Mnie też przechodzą ciarki.
Nie wiem, czy się zbliżamy.
Liczyłam, że coś się wydarzy.
Głodny?
Proszę.
To przez amulet.
Chroni mnie przed tym, czemu stawiam czoła.
To pewnie kiepski plan, ale innego nie mam.
Co to było?
Dobry wieczór!
Ale tu upiornie.
Dokąd płyniemy?
Sieć? Kto ją tu rozstawił?
Hej!
Wynocha!
Rożek!
- Puszczaj! - Hilda!
To ja.
Tata?
Tata!
Rożek! Pomóżmy mu.
Victoria Van Gale.
Świetnie się spisałaś.
Wyszczotkuję ci ząbki.
Byłam w szoku, gdy w lunecie
zobaczyłam twoją niebieską czuprynę.
Anders powiedział, że jesteś jego córką.
Co ty tu robisz?
Ratuję cię.
Jesteś sama? Nie masz pomocy?
Minęłam pogranicze i popłynęłam łodzią.
Pogranicze?
Przy kopcu. Przyjechałam do Tofoten.
Do Tofoten?
Nie czas na pogaduchy. Pospieszcie się.
Szybko, wchodźcie. Witajcie.
Mało brakowało.
Spójrzcie.
Co robią?
Nie wiem. Zdają się niegroźne. Jedynie nieco ohydne.
Jeśli cię zobaczą, przybędą inni.
Kto?
Ściągnęli tu mnie.
W ruinach, gdy zaatakował mnie troll,
sądziłem, że po mnie.
Nie miałem dokąd uciec.
Ale w ostatniej chwili coś mnie złapało
i odciągnęło mnie od trolla.
Od wszystkiego.
I trafiłem tu.
Niedługo potem poznałem Victorię.
Utworzyła prowizoryczny system radiowy.
Szukamy kontaktu ze światem.
Przynajmniej ja.
Dostałam wiadomość od ciebie.
Nie trafiłaś tu przypadkiem?
Nie. Przeszłam przez kopiec.
Moi przyjaciele nas wykopią.
Dobrze, że masz łódź.
Posłuchaj…
Wiem, że nie mogłaś na mnie liczyć.
Nie musimy teraz tego robić.
Jasne.
Dzięki, że mi pomagasz.
Mama o tym wie?
Nie, ale pewnie już się domyśliła.
Tym bardziej się pospieszmy.
Zaczekaj. Sprawdzę łódź.
- Hilda. - Przepraszam.
Dziękuję za uratowanie taty.
Żaden problem.
Nie mogłam pozwolić rozbitkowi utonąć.
Racja.
Ale czuję też,
że to przeze mnie trafiła pani tutaj.
Trafienie tu to najlepsze, co mi się przytrafiło.
Dziwny, nowy świat pełen naukowych tajemnic.
To los mnie tu sprowadził.
I to los sprawił, że znów się spotykamy.
Co to za wieża?
Fascynująca, prawda?
Wzięłam ją za świątynię,
ale to chyba jakiś odbiornik.
Dostosowałam ją do nadawania transmisji.
Wciąż nie znam jej prawdziwego celu,
ale to idealne miejsce do obserwacji pogody.
Prawda?
Gładko poszło.
Strasznie tu pusto.
Zupełnie inaczej wyobrażałam sobie to miejsce.
Sądzisz, że gdzie jesteśmy?
Nie wie pani? We Wróżkowej Krainie.
Wróżkowa Kraina? Daj spokój.
Jesteś jednym z pierwszych gości
w wyspiarskiej republice Van Galea.
O nie.
To może być Wróżkowa Kraina.
Hilda!
- Chodź, mały. - Przeczekaj to tu.
Jest groźnie.
Musimy iść teraz. Wiem to!
Hilda!
Na plażę!
- Łódź jest sprawna? - Musi być.
Odepchnę was.
Nie płynie pani?
Nie ma miejsca.
Wciśniemy się.
Do czego mam wracać?
Obie wiemy, że to zły pomysł.
Van Galea mnie potrzebuje!
Potrzebuje nas.
Do następnego razu!
Słuchajcie mojej audycji!
Dobrze.
Dobrze być z daleka od tej czaszki.
- Ma dwie nogi? - Nie.
- Trzy? - Nie.
Ma długi, tłusty jęzor?
Mówiłam ci, że to warzywo.
Ma krótki, suchy język?
Nie.
Czy to… Mama Hildy?
Chyba nie kumasz tej gry.
Frida, David!
Nic dziwnego.
Przepraszamy. Nie było innego wyjścia.
Czy ona…
Przeszła tam.
Wykopmy ją.
Nie!
Mamy plan.
Da nam znać, kiedy będzie gotowa.
Odkopiemy ją teraz.
Nie wiecie, jakie to niebezpieczne.
Tato.
Wiosłuj dalej.
- Tato! - Nie przestawaj.
Widziałam was w snach, prawda?
Hilda.
Jesteście wróżkami?
Jest tam ktoś czy to tylko puste płaszcze?
Hilda.
Czego chcecie?
Hilda! Już blisko, dawaj!
Dajmy z siebie wszystko.
Trzymaj się!
Brzeg! Już blisko.
Chyba ktoś lub coś nie chce, byśmy uciekli.
Jesteśmy już blisko.
David! Frida!
To ty, Hilda?
Słyszycie mnie? Wróciłam. Z tatą.
Wykopcie nas.
Frida! David!
O nie.
Nie damy rady. Co teraz?
Daj mi torbę.
- Znasz zaklęcie? - Nie.
Wymyślanie zaklęć to naruszenie zasad!
Owszem.
Gatt Grund Bregoa!
Coś miało się stać?
Powinni nas wyciągnąć. Wiadomość nie dotarła.
Wieje coraz mocniej.
- Gdzie ona jest? - Nie wiem!
Gatt Grund Bregoa!
Hilda!
Nie!
Trzymam cię!
David!
Chodź!
Hilda!
Zamknij to! Szybko!
Nie mogę! Twoja mama!
Co z nią?
- Nie ma jej z wami? - Jak to?
Chciała cię wykopać.
Co?
Odwodziliśmy ją, ale przeszła tam.
Nie.
Zaczekaj. Wiem, co myślisz,
ale mama na pewno wróci.
Nie wiem, jak długo wytrzymam.
Til Mottuku!
Til Mottuku.
Frida!
Obudź się!
Przepraszam.
Hilda, nie!
Kopmy!
Nie!
Raz kozie śmierć.
Mamo!
To pewnie znów ten Pooka, by poprosić o muszkę.
Potrzebujemy pomocy.
I placków.
Potrzebuje trochę snu.
Kilka gramów rdestu, kilka liści mięty
i łyżeczka proszku z ostu. Są w szafce.
To jej pomoże.
Dam radę.
Super. Pilnuj domu, póki nie wrócę.
Dokąd pani idzie?
W razie potrzeby poproś Loama.
Astrid.
Anders.
Czekaj. Mam…
Mamo!
Halo?
Hej!
W porządku?
Jesteś wróżką?
Nie. Dopiero tu trafiłam.
To mi nie pomożesz.
W czym?
Wciąż się tu gubię. Nie wiem, gdzie szukać.
Spokojnie. Czego szukasz?
Rodziców.
Naprawdę?
Ja też szukam swojej mamy.
Dziwne. Ale to oznacza, że obie się zgubiłyśmy.
Zgubmy się razem. Spotkało nas to samo.
Twoja mama też cię zostawiła
i wymknęła się do królestwa bez pożegnania?
- Nie do końca. - To nie spotkało nas to samo.
Ale dobrze.
- Gdzie te wróżki? - Może je odstraszamy.
Kiedyś często pojawiali się nowi,
ale to było przed kryzysem.
- Kryzysem? - Stój.
Czemu?
Wyspa nie chce, byśmy tam szły.
Mniejsza o wróżki.
Oprócz kwiatów, grzybów i tego czegoś
nie widziałam tu żywej duszy.
Wszystkie magiczne istoty stąd pochodzą, ale wróżki je przepędziły.
Większość.
Skąd tak znasz to miejsce?
Nie wiem.
Można to jeść?
Oby.
Pycha.
Masz piękną pelerynę.
Dzięki, to prezent. Fajny sweter.
Dzięki, mama go uszyła.
- Moja mama… - Spójrz.
Przepraszam.
Cześć.
Dzięki za nic!
Posłuchaj.
Było super.
Zmęczyłam się od patrzenia.
Nada się.
Nie ściemnia się.
Tu słońce nigdy nie zachodzi.
Ciekawe, co przyniesie jutro.
Daj już spokój. To nie pomaga.
Przepraszam.
Przepraszam!
Przestań już, Rożek!
Przykro mi, ale to jej nie pomoże.
W porządku?
- Mama tu była. - Ona? Chodź!
Mamo!
Ciocia Astrid? Co tu robisz?
Mamo! Tato!
Hej…
Wybacz, kochana.
Proszę, nie zostawiajcie mnie!
Hilda!
Wskakuj!
- Co? - Znam to miejsce.
To ty.
Hilda.
Kim jesteś?
Mama? Tata?
Nasza córeczka.
Johanna.
Mama?
Hilda?
Kto… Co?!
To twoi… dziadkowie.
Dziadkowie? Nigdy o nich nie mówiłaś.
To prawda. Jak mogłam zapomnieć?
Porzuciliście mnie.
- Johanna. - To nie tak.
Miałam dziesięć lat, a wy uciekliście tu.
Astrid?
- Ty! - Johanna…
To jakaś twoja magia.
Bym zapomniała o przeszłości.
My…
Wszystko wyjaśnimy.
Pozwól nam.
Co robisz, Phin? Chodź, nim nas usłyszy.
Uciekajmy.
Już nas widziała.
Wyglądasz zabawnie. Jestem Lydia, a ty?
Phinium.
Zabawne imię.
To moja siostra, Astrid.
Jest was dwoje. Nie widziałam kogoś takiego.
Pobawimy się?
Od tego dnia, mimo zakazu kontaktu z ludźmi,
wymykaliśmy się, by bawić się razem.
To był nasz sekret.
Czas mijał.
I przestałam tu przychodzić.
Phinium zostawał w świecie ludzi coraz dłużej i dłużej.
Phinium.
Minęło kilka miesięcy. Co się stało?
Jak mogłeś?
Przechodzenie robi się trudne. Wkrótce może być niemożliwe.
Jak zadbasz o dziecko bez opuszczania wyspy?
Nie wrócę do Krainy.
Co?
Masz rację. Mógłbym już tu nie wrócić.
Nie mogę też zabrać Lydii.
Jeśli zostaniesz, możemy się więcej nie zobaczyć.
Zostań z nami.
Podobało nam się tu, a tam trwa kryzys.
- Bylibyśmy banitami. - Ale razem.
Tęsknię za tobą.
Potrzebowalibyśmy większego domu.
I tak się narodziłaś, Johanna.
Przez jakiś czas było dobrze.
Ale zachorowałaś.
Pogarsza jej się.
Nie wiadomo. Słuchamy lekarzy.
Ale to nie pomaga.
To nie jest normalna choroba.
- Próbowali wszystkiego. - Nie wszystkiego.
To był mój pomysł.
Rodzice zwrócili się do wyspy, a ona odpowiedziała.
Uratuję dziewczynkę pod jednym warunkiem.
Cokolwiek.
Za dziesięć lat wrócę, a wy mi ją oddacie.
Nie.
Nie możemy.
To moja oferta.
Najlepsza, na jaką możecie liczyć.
Wbrew zdrowemu rozsądkowi…
zgodziliśmy się.
Dekada minęła szybko.
Nie mogliśmy cię oddać.
Zawarliśmy nową umowę.
Odeszliśmy zamiast ciebie.
Mamo? Tato?
Zostałaś razem z Astrid.
Wiedzieliśmy, że będziesz nas szukać, więc…
Wymazaliście to.
Te dziesięć lat.
Ukrywałaś to tak długo?
Chciałam cię chronić,
byś nie nosiła ciężaru utraty ich.
Ale to był błąd.
Już wszystko pamiętam.
Przepraszam cię.
To znaczy, że jestem wróżką.
Po części.
Jestem wróżką!
Wróżką!
Po części, Hilda.
Muszę wrócić i powiedzieć innym.
Prawdziwą wróżką! I…
Co?
Nie ma powrotu, prawda?
Umowa została złamana. Dziecko wróciło do rodziców.
Co to oznacza?
Nie wolno wam opuścić wyspy.
Hilda.
Bez obaw. Znajdziemy sposób.
Jak zawsze.
Dogadamy się jakoś z zarządcą tego miejsca.
Znajdziemy tajny szlak!
Nie, nie tym razem.
Musimy spróbować.
Tęsknisz za dziką przyrodą?
Czasami, ale już mniej. A ty?
Bardzo.
Coś w takim życiu mnie pociąga.
Zawsze tak było.
Spójrz na to miejsce.
Jest niesamowite, ale i uosabia prostsze czasy.
Wędrówki po wzgórzach,
odkrywanie strumieni, lasów i skał.
Tylko ja i ty.
Ale tym razem zrobimy to jako rodzina.
Dziwne. Wcześniej tego nie było.
Rożek?
David?
Jak się czujesz?
Nieźle.
Miałam sen.
Gdzie Rożek?
Ładnie pachnie.
Ulubione śniadanie twojej mamy, naleśniki.
Od kiedy?
Skąd miałeś składniki?
Od wyspy.
Chodź. To na piknik.
Tu.
Raju! Zaczęli bez nas.
Wrócił ci apetyt.
Wybacz.
Nauczę się tego?
Z czasem. Siostra sobie przypomina.
- Wezmę cię. - Nie trzeba.
Lubię się wspinać.
Odkrywczyni, jak matka.
Mam naleśniki.
Pycha. Poproszę.
- Super. - Masz.
Wsuwam.
Nie wiem, czego tu szukasz ani co planujesz,
ale odradzam.
Wiem, że mi teraz nie ufasz, ale zaczekaj trochę.
Zmierzysz się z tym po śniadaniu.
Czemu się nie postarzali?
Tutaj wszystko jest inne.
Wyspa pokazuje nam świat takim, jakim chcemy go widzieć.
Rożek!
Rożek.
Rożek!
Wkurzyłem go. Oby nie uciekł.
Musimy go znaleźć.
Kiedyś uparłaś się, by wybrać miejsce pikniku.
Tak, nad samą kryjówką vittr.
Tamten koc miał iście niewyparzoną gębę.
W porządku?
Tak.
Przykro mi, że nie zobaczę przyjaciół.
To nieprawda.
Pokażemy ci coś.
Większość wróżek nie pamięta swych korzeni.
Zarówno stąd, jak i z lądu.
Wyparły przeszłość i rodzinę.
To straszne.
Niektórzy nauczyli się utrzymać wspomnienia.
Dzięki temu pamiętamy, jak funkcjonuje ta wyspa.
I znamy to miejsce.
Strażnica.
Co to za miejsce?
Chodźcie.
Za pomocą tego narzędzia wróżki porywały ludzi
bez przechodzenia na ląd.
Gdy zapotrzebowanie zmalało,
strażnica została porzucona i zapomniana.
Rany.
Co?
Rożek!
Frida. David!
Widziałaś go?
Czemu ich widzimy?
Bo to oni zaprzątają jej myśli.
Widzieliśmy, gdzie szukać, dopiero gdy minęłaś pogranicze.
To dzięki temu cię widzieliśmy.
I tak ściągnęliśmy twojego tatę.
Nie planowaliśmy tego, ale miał kłopoty,
więc musieliśmy pomóc.
To pozwala przenosić się między światami?
To maszyna do porwań.
Jej funkcją jest odbieranie.
Rożek. Jest z Loamem.
- Jest w środku. - Co?
Możemy go ściągnąć?
- Jeśli chcecie. - Co myślisz?
Może poczułabyś się lepiej?
Nie.
Nie ściągajmy tu nikogo.
Hilda.
Tak nie można.
Rozumiem, czemu chcesz zostać, ale wszyscy nas szukają.
Musimy zrobić wszystko, by do nich wrócić.
Możemy pogadać z Rożkiem? Wiemy, że tam jest.
Rożek?
Wybacz, że krzyczałem. Tęsknisz za Hildą.
Właśnie. Potrzebujemy cię.
Pokażę ci.
Rób swoje.
Co robisz?
Podgłaśniam go.
Latta Hatt!
Dokąd idziesz?
Pogadam z zarządcą tego miejsca i przekonam go do wypuszczenia nas.
To nie zadziała.
Nie przekonasz go.
Pogadam z nią.
Hilda.
Wiem, że jest ciężko.
To miejsce to jakiś sen. Jest nierealne. A oni?
Wydają się uroczy, ale to wspomnienie.
Nic się dla nich nie zmienia.
I nas czeka to samo.
Nic nie będzie już nowe.
To wszystko, co nas spotka.
To takie straszne?
Zastanów się.
Ma 13 lat, Johanna.
Co?
Co to?
To normalne?
Nie. Nie widziałem czegoś takiego.
Ja widziałam.
To lisojelenie.
Co one tu robią?
Sama mówiłaś, że większość stworzeń stąd pochodzi.
Pewnie potrafią się przenosić.
To nasza szansa!
Frida.
- Hejka. - Pełen luzik.
Udało mu się?
Na pewno.
Martwi mnie raczej, czy wrócą.
Fascynujące.
Wyspa nie pozwoli im odejść.
Ma prawo do Johanny.
Załatwię to. Mam plan.
Co?
Hilda ma rację. Musicie wrócić.
Mamo?
Dopiero was odnalazłam. Znów was stracę?
Tyle tu znalazłam.
Odzyskałam przeszłość.
Ale nie okradnę cię z przyszłości. Naszej przyszłości.
Więc…
Jaki masz plan? Mogę ci pomóc.
Musisz pomóc im. Będą cię potrzebować.
Astrid!
Do zobaczenia, bracie.
Na co czekacie? Zbierajcie się!
Czas na nas.
Gotowa?
Tak.
Nie oddalaj się.
Ruszajmy. Wyspa będzie walczyć.
W porządku.
Wracajmy do domu.
Zaginione dziecię wróciło.
Rzadko ktoś z moich ma dość odwagi,
by zapuścić się tak daleko od słońca.
Kiepsko wyglądasz.
Ziemia słabnie, a jednak wróciłaś.
Czego szukasz?
Chcę, byś zamieniła Johannę na mnie.
Wymiana.
Żądanie.
Prośba została odrzucona.
Nie życzę sobie takich żądań.
Rożek!
Prawo to prawo.
Tak zabezpieczamy swoje umowy.
Spójrz na siebie. Umierasz.
Nie potrzebujesz świeżej krwi.
Nie chcesz jej.
Utrzymujesz te zasady, bo utknęłaś w przeszłości.
Dość!
Takie są zasady. Nie masz pola do negocjacji.
Mam jedno. Swoje życie.
My…
Latamy!
Co oni robią?
Nie mogą iść z nami.
Dziękuję.
- Frida. - Co?
Chodź.
Dziękujemy!
Udało się. Wróciliśmy!
Mamo?
Po prostu… kiepsko się czuję.
Co się dzieje?
Nic mi nie jest.
To choroba z dzieciństwa. Co robić?
Twoje życie.
Ofiara krwi,
najstarsza karta przetargowa.
Dusza za duszę.
Nie zaprzeczysz, że tego pragniesz.
Masz rację.
Nie oprę się.
Phin.
Tam są.
Hilda!
Wróciłaś!
Johanna? Co się stało?
Powinnyśmy zostać.
Wybacz, mamo. To moja wina.
Nie, Hilda.
Tylko trochę. Ale głównie twojego taty.
Mama?
Przestraszyłaś nas.
Ale… Jak się czujesz?
Dobrze. A nawet świetnie.
Cześć.
To zasługa cioci Astrid. Jak jej się to udało?
W porządku?
To dziwne, że jej nie będzie.
Panie Pooka.
Cioci nie ma.
Nie będzie już otwierać. Przykro mi.
Macie może drewniany młotek?
I ananasa?
Wątpię. I ja też nie mam. Sio z mojego ganku.
Ciocia?
Dobrze, że udało się wam wrócić.
Jakim cudem tu jesteś?
Nie będę wyjaśniać w progu.
Wejdźcie. Upichcę coś.
- Miód na moje serce. - Konam z głodu.
Hej!
Szkoda, że nie wrócili.
Czuję, jakbym ich poznała i od razu straciła.
Nikogo nie straciliśmy.
Jakaś część mnie chciała tam zostać,
ale chociaż wiemy, że są tam i nas pilnują.
Wciąż nie wiemy, co się stało. Sądziliśmy, że poświęciłaś życie.
Tak. A przynajmniej próbowałam.
Przepraszam najmocniej.
Niechcący nieco podsłuchałam.
Czy ktoś chce się zamienić miejscami?
Szukam nowego lokum.
Czy jestem akurat świadkiem jakiejś umowy?
Prawo przeszło na ochotniczkę,
a ja zostałam wyrzucona.
Wygnana na zawsze.
Takie skutki pyskowania do starszych.
Victoria Van Gale.
Nie wiedzą, na co się piszą.
- W końcu. - Pachnie pysznie.
Herbaty?
Pychota.
Jak się czujesz?
Wszystko się ułoży.
A spróbuję.
Najwyższa pora.
- Spóźnimy się! - Tylko znajdę klucze.
Sprawdzę notes.
Mam!
To chodźmy.
Cześć.
Miło cię widzieć. Co mnie ominęło?
Wybacz.
Hilda!
Tu wysiadasz.
Napisy: Krzysztof Zając