HOOFDSTUK 8: HET FEEËNEILAND
We zijn er, weer in Tofoten.
Ik ruik je tantes aardappelpastei al.
Je weet dat we niet naar tante Astrid gaan.
Wat? Hoezo?
Ze zal ons van onze missie weerhouden.
Ja. Dat hoopte ik eigenlijk ook.
Ik wil een pak lenen.
Een pak?
Een net pak. En schoenen.
Kom op. Neem op.
Dat je het hebt verteld.
Ik wilde Hilda helpen, maar kon niet liegen.
In ons vriendschapscontract staat niks over verdeelde loyaliteit.
Ze neemt niet op. Ik moet er zelf maar heen.
Fantastisch idee.
Ik ga voorin.
Niet jullie. Jullie hebben haar laten gaan.
Jullie blijven hier en reflecteren hierover.
Daarom mocht je niks zeggen.
Kom op.
Ja.
Die kant op.
Wat is er? -Ik wil niet dichterbij komen.
Er is iets met dat ding.
Jij gaat er niet in, David. Hilda gaat.
David, ik heb je nodig.
Oké.
Raar. -Wat is er raar?
De gaten waar we uit kwamen zijn weg. -Misschien heeft iemand ze gevuld.
Een tuinier of een bodempersoon?
Kom. Aan het werk. We halen ze allemaal weg.
Allemaal?
Tot aan het laatste.
Dit wordt anders dan toen, hè?
Ja, maar zolang ik m'n tantes amulet heb, komt het goed.
Geef me de walkietalkie.
Wij zijn hier.
Jullie zijn te gek. Weten jullie het plan nog?
Horen jullie me?
We horen je.
En nu? -Nog steeds.
Sterker nog, we zien je.
En nu?
Ja. -Nu.
Jongens? Frida, ben je daar?
We zijn hier. Je antwoordde niet meer.
Ik ben erdoorheen.
Gaat het? -Ik ben in orde.
Ik ga nu. Je hoort van me als ik uitgegraven moet worden.
Oké, David. Nu gaan we… Wat doe je?
Ik zorg dat ik daar niet per ongeluk ook in loop.
Ik laat dit voor geen goud los.
Nee. Niet nu.
Goed.
Ik weet het. Ik vind het hier ook eng.
Ik weet niet of we ergens komen. Ik dacht dat er wel iets zou gebeuren.
Heb je honger?
Alsjeblieft.
Het is dit amulet.
Het beschermt me tegen wat ik wil bereiken.
Dit is vast 'n slecht idee, maar ik heb geen ander.
Wat was dat?
Goedenavond, mevrouw.
Het is hier zo griezelig.
Waar brengt dit ons heen?
Een net? Wie zou 't hier hebben gehangen?
Ga eraf.
Twijg.
Laat los. Laat me… -Hilda.
Ik ben het.
Pap?
Twijg. We moeten hem pakken.
Victoria van Waai?
Ja, je hebt het goed gedaan.
Ik ga straks al je tanden poetsen.
Wat een verbazing toen ik door m'n verrekijker…
…je blauwe hoofdje naar me toe zag varen.
En nu zegt Anders dat je z'n dochter bent.
Wat doe je hier? -Ik kwam je redden.
Ben je zelf gekomen en niet gebracht?
Hè? Ik ging door het grensgebied en nam die boot.
Het grensgebied?
Door de feeënheuvel, via Tofoten.
Kwam je via Tofoten?
Het is nu geen goed moment om bij te kletsen. Huppakee.
Snel. Iedereen erdoorheen. Welkom.
Dat was nipt.
Kijk.
Wat doen ze?
Weet ik niet. Ze lijken ongevaarlijk, maar wel wat vies.
Maar als ze je zien, komen de anderen.
Welke anderen? -Die mij hier brachten.
Toen de trol me achterna zat bij de kasteelruïne…
…dacht ik dat ik er geweest was.
Ik kon nergens heen.
Maar net voordat die grote trol me opvrat…
…voelde ik armen om me heen…
…alsof ik bij de trol werd weggetrokken.
Weg van alles.
En toen was ik hier.
Kort daarna ontmoette ik Victoria. Ze heeft een omroepsysteem opgezet…
…en we proberen de buitenwereld te bereiken.
Of dat doe ik tenminste.
Ik ben hier vanwege je bericht. -Ben je niet gewoon gedropt?
Ik zei al dat ik via de feeënheuvel kwam.
M'n vrienden graven ons uit.
Gelukkig heb je een boot.
Luister, Hilda…
Ik weet dat ik er niet was voor jou en…
Het is goed. Dit hoef je nu niet te doen.
Oké.
Bedankt dat je me komt halen.
Weet je moeder dit?
Nee, maar ze heeft het nu vast wel door.
Reden te meer om op te schieten. Wacht. Ik kijk of de boot zeewaardig is.
O. Hilda. -Ik wilde je niet storen.
Bedankt dat je m'n vader hebt gered.
Het was niets.
Ik kon geen schipbreukeling op zee laten verdrinken.
Vast niet.
Maar ik geloof dat 't deels mijn schuld is dat jij schipbreukeling bent.
Kind, hier komen is het beste dat me kon overkomen.
Een vreemde nieuwe wereld vol wetenschappelijke mysteries.
Nee, het lot bracht me hier.
En ongetwijfeld heeft het lot ons weer bij elkaar gebracht.
Wat is dit voor toren?
Fascinerend, hè?
Ik dacht dat het een tempel was, maar het is een soort ontvanger.
Ik heb hem versterkt om m'n programma uit te zenden.
Hoewel het echte doel me nog ontgaat.
Maar 't is een prachtige plek om het weer te observeren.
Vind je niet?
Dat was een eitje.
Het is zo troosteloos.
Ik weet niet hoe ik me het had voorgesteld, maar niet zo.
Waar denk je precies dat we zijn?
Weet je het niet? Dit is Feeënland.
Feeënland? Pardon?
Je bent een van de eerste bezoekers…
…van de grote eilandrepubliek Van Waailië.
O, nee.
Ik denk dat dat Feeënland is.
Hilda.
Kom op. -Jullie kunnen hier wachten.
Tot 't veilig is.
We moeten nu weg. Ik voel het.
Hilda.
We gaan naar 't strand.
Doet de boot het?
Dat moet wel.
Ik duw jullie.
Ga je niet mee?
Er is geen plek.
Jawel. Gewoon persen.
Waar gaan we naar terug?
We weten beiden dat dit niet werkt.
En Van Waailië heeft me nodig.
Tot de volgende keer dan.
Luister naar me op de radio.
Dat doe ik.
Ik ben zo blij dat ik weg ben van die schedel.
Heeft het twee poten? -Nee.
Drie?
Nee.
Heeft 't een lange, slijmerige tong?
David, ik zei dat 't een groente was.
Een korte, droge tong dan?
Nee.
Is het… Hilda's moeder?
Volgens mij snap je het spel niet. -Frida. David.
Natuurlijk zijn jullie hier. -Sorry. Hilda zei dat het zo moest.
Is ze…
Ja. Ze is naar binnen gegaan.
We graven haar uit.
Nee. -Nee. We hebben een plan.
Als ze klaar is, laat ze het ons weten. Hiermee.
We graven haar nu uit. Jullie snappen niet hoe ernstig dit is.
Pap.
Blijf peddelen.
Pap.
Blijf peddelen.
Jullie komen uit mijn dromen, hè?
Hilda.
Zijn jullie feeën?
Zit er iemand in of zijn jullie maar lege mantels?
Hilda.
Wat willen jullie?
Hilda. We zijn er bijna. Kom op.
Laten we alles geven.
Hou je vast.
We zijn bijna bij de kust.
Ik geloof dat iemand of iets niet wil dat we gaan.
We hoeven niet verder.
David. Frida. -Hilda, ben jij dat?
Hoor je me? Ik ben terug met m'n vader. Graaf ons nu uit.
Frida. David.
O, nee.
Graven lukt niet. Wat doen we? -Geef me mijn tas.
Heb je een spreuk? -Nee.
Ik dacht dat spreuken verzinnen gevaarlijk was.
Dat klopt.
Gatt Grund Bregoa.
Moet er nu iets gebeuren?
We hadden al weg moeten zijn. Ze hoorden me niet.
Het wordt sterker.
Waar is ze?
Weet ik niet.
Gatt Grund Bregoa.
Hilda.
Nee.
Ik heb je.
David.
Kom op.
Hilda.
Sluit hem. Nu.
Dat kan ik niet. Je moeder.
Wat is daarmee?
Is ze niet bij jullie? -Hoezo?
Ze wilde je uitgraven.
Wat?
We wilden haar stoppen, maar ze ging erdoor.
Nee.
Wacht. Ik weet wat je denkt…
…maar je moeder komt vast zo terug.
Jongens. Ik weet niet hoelang ik dit nog volhoud.
Til Mottuku.
Frida.
Frida, word wakker. Kom op.
Sorry.
Hilda, nee.
Kom op. Graven.
Nee.
Nou, dit is het dan.
Mam.
Dat is vast weer die Pooka die om een vlinderdas vraagt.
We hebben hulp nodig. En aardappelpastei.
Ze heeft rust nodig om te herstellen.
Een paar gram gedroogd cypergras, muntblaadjes…
…een theelepel distelpoeder. Het staat in de kast.
Zo knapt ze wel op.
Ik heb het.
Brave jongen. Jij hebt de leiding zolang ik weg ben.
Wacht. Gaat u weg?
Als er iets is, vraag je Loam maar.
Astrid.
Anders.
Wacht. Zou ik…
Mam?
Is er iemand?
Hallo.
Alles in orde?
Ben je een fee?
Nee. Ik ben hier net aangekomen.
O. Dan kun je me vast niet helpen.
Waarmee helpen?
Het is hier zo groot. Ik verdwaal steeds. Ik weet niet waar ik moet zoeken.
Het is goed. Wat zoek je?
M'n ouders.
Meen je dat?
Ik ook. Ik zoek m'n moeder.
Raar. Maar dat betekent dat we allebei verdwaald zijn.
Als we dat samen zijn, zitten we in hetzelfde schuitje.
Wilde je moeder jou ook achterlaten? Naar het feeënrijk gaan zonder afscheid?
Nee. Ze… -We zitten dus niet in hetzelfde schuitje.
Maar dat wil ik wel.
Waar zijn de feeën? -Misschien schrikken we ze af.
Nieuwkomers zijn niet meer zo gewoon sinds 't eiland in verval raakte.
In verval?
Stop. -Hoezo?
Het eiland wil niet dat we die kant opgaan.
Laat die feeën.
Behalve bloemen en paddenstoelen en wat dit ook is…
…zie ik hier geen levend wezen.
Alle magische wezens kwamen hier vandaan. Maar de feeën joegen ze weg.
De meeste, tenminste.
Hoe weet je hier zoveel van?
Weet ik niet.
Kun je dit veilig eten?
Dat hoop ik wel.
Dit is geweldig.
Je mantel is echt mooi.
Bedankt. Verjaardagscadeau. Mooie trui.
Dank je. Gebreid door m'n moeder.
Mijn moeder.
Kijk.
Pardon?
Hoi.
Nou, bedankt hoor.
Luister.
Dat was leuk. -Van 't kijken werd ik al moe.
Prima, zo.
Het wordt niet donkerder.
De zon gaat nooit onder in Feeënland.
Wat zouden we morgen doen?
Hou eens op. Het helpt niet.
Het spijt me.
Twijg, wil je daarmee ophouden?
Het spijt me. Maar het haalt haar niet terug.
Gaat het?
M'n moeder was hier.
Was dat…? Kom op.
Mam.
Tante Astrid? Wat doet u hier?
Mam? Pap?
Het spijt me, lieverd.
Laat me alsjeblieft niet weer alleen.
Hilda.
Pak vast.
Wat is er? -Ik ken deze plek.
Jij.
Hilda.
Wie bent u?
Mam? Pap?
Ons meisje.
Johanna.
Mam?
Hilda?
Wie? Wat?
Dit zijn je grootouders.
Mijn grootouders? Maar je hebt nooit iets gezegd.
Nee, nooit. Ik was het vergeten. Hoe is dat mogelijk?
Jullie verlieten me. Jullie lieten me achter.
Joanna. -Zo zat het niet.
Ik was 10, jullie verlieten me en kwamen hier.
Astrid?
Jij. -Johanna.
Je hebt iets gedaan. Met feeënmagie.
Om me te laten vergeten. Om alles te vergeten over wie ik was.
We…
We kunnen 't uitleggen. -We laten het zien.
Phin, wat doe je? Kom op, voor ze ons hoort.
We moeten gaan. -Ze heeft ons al gezien.
Je ziet er gek uit. Ik ben Lydia. Hoe heet jij?
Phinium.
Grappige naam.
Dit is mijn zus, Astrid.
Twee zelfs. Ik heb nog nooit iemand als jullie gezien.
Wil je spelen?
Vanaf die dag, al mochten we niet met mensen omgaan…
…speelden we samen als we de bovenwereld inslopen.
Een geheime vriendschap.
De tijd verstreek.
Uiteindelijk kwam ik niet meer.
Maar Phinium bleef steeds langer in de mensenwereld.
Phinium.
Je bent al maanden weg. Waarom kom je niet terug?
Hoe kon je dit doen? Komen en gaan wordt steeds moeilijker.
Straks kan het niet meer.
Hoe zorg je voor het kind als je vastzit op 't eiland?
Ik ga niet naar Feeënland.
Wat?
Je hebt gelijk.
Ik kan misschien niet meer terug als ik ga. En Lydia kan niet mee.
Als je hier blijft, zie ik je misschien nooit meer.
Blijf bij ons.
Het is hier fijn. En de stand van zaken daar…
Dan zijn we ballingen. -Maar wel samen.
Ik mis je, Astrid.
We moeten een groter huis zoeken.
En zo, Johanna, ben jij geboren.
En een tijdje was alles goed.
Maar je werd ziek.
Ze wordt zieker.
Dat weten we niet. We doen wat de arts zei.
Maar 't helpt niet, hè?
Deze ziekte is niet normaal.
Ze hebben alles geprobeerd. -Niet alles.
Het was mijn idee.
Je ouders vroegen het eiland om hulp en het eiland antwoordde.
Ik red het meisje op één voorwaarde.
Wat dan ook.
Over tien jaar kom ik terug en geven jullie het meisje aan mij.
Nee.
Onmogelijk.
Dat is de afspraak…
…en die is eerlijker dan je kan verwachten.
Tegen beter weten in…
…zeiden we ja.
Maar tien jaar ging snel voorbij.
We konden je niet afstaan.
We onderhandelden weer.
We gingen in jouw plaats.
Mam? Pap?
Jij bleef bij Astrid in de mensenwereld.
Maar we wisten dat je achter ons aan zou komen. Dus…
Jullie lieten me 't vergeten.
Tien jaar.
Hoe kon je dat zo lang voor me verborgen houden?
Ik wilde je beschermen…
…zodat je het verlies niet hoefde te voelen.
Ik had het mis.
Ik herinner me alles.
Het spijt me zo, Johanna.
Dus dit betekent dat ik een fee ben.
Je bent deels fee.
Ik ben een fee.
Nadruk op 'deels', Hilda.
Dit wil ik de anderen zo graag vertellen. Een echte fee gewoon. En…
Wat is er?
We kunnen niet meer terug, hè?
De afspraak is verbroken. Ouder en kind zijn herenigd.
Wat bedoelt u?
Je mag dit eiland nooit meer verlaten.
Hilda?
Geen zorgen, mam. We vinden wel een oplossing. Zoals altijd.
We onderhandelen wel met dat ding.
Of we zoeken een geheime route. Of… -Nee, Hilda. Niet dit keer.
We moeten 't proberen.
Mis je de wildernis nog weleens?
Soms. Niet zo veel als vroeger. En jij?
Meer dan ik zou toegeven.
Dat leven trok me ooit aan, en nog steeds.
Dat is altijd zo geweest.
Kijk eens om je heen.
Het is ongelooflijk, maar ook of je teruggaat naar een simpelere tijd.
Toen we door de heuvels zwierven…
…en de beekjes en bossen en rotsen ontdekten. Jij en ik.
Maar nu kan dat als een echte familie.
Hè? Raar. Dat hing er eerst niet.
Twijg?
David?
Hoe voel je je?
Niet slecht.
Ik was aan het dromen.
Waar is Twijg?
Dat ruikt lekker.
Het is je moeders lievelingsontbijt. Pannenkoeken.
Sinds wanneer?
Waar haal je de ingrediënten?
Het eiland voorziet.
Kom. Deze zijn voor de picknick.
Hier.
Wat brutaal. Ze zijn zonder ons begonnen.
O, sorry.
Kan ik dat leren?
Mettertijd. Bij m'n zus komt het al terug.
Ik geef je een lift. -Nee, ga maar. Ik klim graag.
Een avonturier, net als je moeder.
Ik heb pannenkoeken.
M'n lievelings. Geef hier.
Lekker. -Oké. Kom op.
Zin in.
Ik weet niet wat je verwacht of wat je van plan bent…
…maar ik raad het af.
Ik weet dat je me nu niet vertrouwt…
…maar laten we tenminste tot na het ontbijt wachten…
…voordat we iets overhaasts doen.
Waarom zien ze er zo jong uit?
Niets is hier wat het lijkt.
We zien alles door de waas van wat het eiland denkt dat we willen zien.
Twijg.
Hij was boos. Als hij maar niet is weggelopen.
We moeten hem vinden.
Weet je nog toen je een picknickplek uitkoos?
En het was boven op een vittra-gat. Ik weet 't nog.
Het meest onbeleefde picknickdeken ooit.
Gaat het, Hilda?
Ja, prima. Ik wen eraan dat ik m'n vrienden niet weer zie.
Dat is niet waar.
Kom eens kijken.
De meeste feeën vergeten waar ze vandaan komen.
Of ze hier zijn geboren of op het vasteland.
Hoelang geleden. Wie hun familie is.
Wat vreselijk.
Sommigen leren trucjes om herinneringen vast te houden.
En zo heb ik kennis van dit eiland en z'n werking.
Daarom kennen we deze plek.
Een wachttoren.
Wat is dit?
Kom erop. Het is goed.
Dit gebruikten de feeën om mensen te ontvoeren…
…zonder op 't vasteland te komen.
Toen de behoefte aan nieuwkomers afnam…
…raakten de torens buiten gebruik en werden vergeten.
O, hemel.
Wat?
Twijg?
Frida? David.
Enig spoor?
Waarom zien we dit?
Ze ziet degenen aan wie ze het meest denkt.
Pas toen je het grensgebied betrad wisten we waar we moesten zoeken.
Maar zo konden we je zien.
Zo hebben we je vader hier gebracht.
Dat was het plan niet, maar hij had problemen en we konden helpen.
Kunnen we hiermee dus tussen werelden reizen?
Het is een ontvoeringsmachine.
Zijn enige functie is afnemen.
Twijg. Hij is bij Loam.
Hij is binnen.
Wat?
Kunnen we 'm ophalen?
Als je dat wenst. -Wat vind jij?
Misschien kun je je hier dan goed over voelen?
Nee.
Mensen hierheen halen is verkeerd. -Hilda.
Dit is niet oké, mam.
Ik snap dat je wil blijven. Maar 't is verkeerd. Ze zoeken ons.
We moeten dat respecteren en proberen terug te komen.
Loam, mogen we Twijg spreken? We weten dat hij daar is.
Twijg?
Sorry dat ik schreeuwde. Je wilt Hilda gewoon terug.
Daarom zijn we hier. We hebben je nodig.
Ik laat 't zien.
Oké, Twijg. Doe je ding.
Wat doe je? -Ik maak 'm alleen wat luider.
Latta Hatt.
Waar ga je heen?
Ik ga praten met wie of wat hier de baas is…
…en die overhalen ons te laten gaan.
Zo werkt het niet. -Er valt niet mee te redeneren.
Ik praat wel met haar.
Hilda.
Ik weet dat het moeilijk is.
Dit is net een droom. Dit is niet echt. En zij?
Ze lijken lief, maar ze zijn 'n herinnering.
Er is niets veranderd sinds ze hier zijn.
En als we hier blijven, is dit 't.
Niets nieuws meer.
Dit is alles wat we ooit zullen hebben.
Is dat echt zo erg?
Denk na over wat je zegt.
Ze is 13 jaar oud, Johanna.
Wat is dat?
Is dat normaal? -Nee. Ik heb nog nooit zoiets gezien.
Ik wel.
Het zijn hertenvossen.
Hoe komen ze hier?
Je zei dat de magische wezens uit Feeënland komen.
Ze kunnen nog wisselen tussen werelden. Zo kunnen wij ook weg.
Frida?
Dat was niet eng, hoor.
Zou Twijg er zijn?
Vast wel.
Waar ik me meer zorgen over maak, is of ze terugkomen.
Fascinerend.
Het eiland laat ze nooit gaan.
Niet zolang het Johanna kan opeisen. -Ik regel het wel. Ik heb een plan.
Hè? -Wat?
Hilda heeft gelijk. Jullie moeten gaan.
Mam?
Ik heb jullie net terug. Ik wil jullie niet weer kwijt.
Ik heb hier zoveel gevonden.
Ik heb m'n verleden terug.
Maar ik ga jou niet van je toekomst beroven. Onze toekomst.
Bedoel je…?
Astrid? Wat is je plan? Ik kan meegaan.
Je moet hen helpen. Ze zullen je nodig hebben.
Astrid.
Tot ziens, broer.
Waar wachten jullie op? Blijf niet staan en ga.
Dit is het dan.
Ben je zover?
Ja.
Blijf bij me, hoe dan ook.
We moeten gaan. 't Eiland wil ons tegenhouden.
Goed.
We gaan naar huis.
Het vermiste kind komt terug.
Het is ongewoon dat iemand van mij zo moedig is…
…om zich zo ver uit de zon te begeven.
Je ziet er slecht uit.
Het land verzwakt. Maar jij keert terug.
Wat zoek je?
Ik verzoek je om je recht op Johanna over te plaatsen op mij.
Een ruil.
Eerlijk gezegd is het een eis.
Je verzoek is afgewezen.
Je eis wordt niet gewaardeerd.
Twijg.
Een recht is een recht.
Zo gaat het hier. Onze afspraken worden gehandhaafd.
Kijk jou nou eens. Je gaat dood.
Je hebt geen nieuw bloed nodig.
Je wilt 't niet eens.
Deze regels gelden alleen omdat je vastzit in een zieke, oude routine.
Genoeg.
Het gaat zoals het gaat. Je hebt niks om mee te onderhandelen.
Ik heb één ding. M'n leven.
Hilda, we…
We vliegen.
Wat doen ze? -Ze zouden nooit met ons mee kunnen.
Bedankt.
Frida. -Wat?
Kom op.
Dank jullie wel.
Het is gelukt. Mam, we zijn terug.
Mam?
Het is oké. Ik voel me alleen niet zo goed.
Mam, wat is er?
Ik ben in orde.
De ziekte die je als baby had. Wat moet ik doen?
Je leven.
Een vrijwillig bloedoffer, de oudste onderhandelingstroef.
Een ziel voor een ziel.
Je kunt je verlangen ernaar niet ontkennen.
Je hebt gelijk.
Dat kan ik niet.
Phin?
Daar zijn ze.
Hilda. Je bent terug.
Johanna? Wat is er gebeurd?
We hadden moeten blijven.
Het spijt me zo, mam. Dit is allemaal mijn schuld.
Nee, Hilda.
Het is een beetje jouw schuld, en vooral die van je vader.
Mam?
Je had ons goed beet.
En je… Hoe voel je je?
Ik voel me goed. Geweldig, eigenlijk.
Hallo.
Het is tante Astrid gelukt. Hoe zou ze het gedaan hebben?
Gaat het? -Het is raar dat ze er niet meer zal zijn.
Meneer Pooka?
M'n tante Astrid is er niet.
Ze zal niet meer opendoen. Het spijt me.
Heeft een van jullie een grote houten hamer?
En een ananas?
Nee, dat betwijfel ik. En ik ook niet, dus jij mag van m'n veranda af.
Tante Astrid?
Fijn dat jullie beiden veilig terug zijn.
Hoe komt u hier? Wat is er gebeurd?
Ik ga 't niet in de deuropening uitleggen.
Naar binnen allemaal. Ik zet de oven aan.
Het beste nieuws van vandaag. -Ik rammel.
Konden ze maar mee. Ik heb in één dag grootouders gekregen en verloren.
We hebben niks verloren.
Een deel van me was er altijd gebleven, maar we weten nu dat ze er zijn…
…en over ons waken.
Wat is er nou gebeurd? We dachten dat u uw leven voor ons had ingeruild.
Dat klopt. Of tenminste, ik probeerde het.
Pardon. Excuseer me.
Ik luisterde niet af, maar hoorde het toevallig.
Klopt het dat iemand van plaats wil ruilen?
Ik zoek een nieuw onderkomen.
Wil je misschien deelnemen aan een onderhandeling?
Dus nu kon deze vrijwilliger worden opgeëist…
…en ik werd eruit gegooid.
Voor altijd verbannen.
Dat krijg je als je brutaal bent tegen ouderen.
Victoria van Waai? Feeënland weet niet waar het aan begon.
Eindelijk. -Dat ruikt lekker.
Wil iemand thee?
Wat heerlijk.
Hoe voel je je?
Alsof alles goed komt.
Ik neem er een.
Dat werd tijd.
Kom. We komen te laat. -Ik ben m'n sleutels kwijt.
Ik bekijk m'n notities.
Hebbes.
Oké. We gaan.
Hoi.
Fijn je te zien. Wat heb ik gemist?
Sorry.
Hilda.
Dit is je halte.
Ondertiteld door: Yvonne Conradi