ROZDZIAŁ 7: DZIWNE CZĘSTOTLIWOŚCI
Hej! Pst!
Pobudka!
Cześć. Nie przedstawiłam się.
Nie czas na to!
Ładnie się urządziłeś.
Z moich rzeczy!
Nie rozumiesz? Okradziono mnie!
Serio?
Nie widać.
Nastawiłem zegar jak zawsze i położyłem się spać,
a rano już go nie było!
Nie mogę niczego odmierzyć.
Śniadania, krzyżówki, toalety, tej rozmowy.
W końcu wiesz, jak czuje się okradziony.
Tak, bo ktoś mi coś ukradł.
Nie! Sam zawsze mi coś kradniesz.
Nie kradnę, tylko pożyczam. To inna sprawa.
Może się zapodział?
Nie! Ale nie dziwi mnie to.
Krasnoludki coraz częściej się okradają.
Nigdy nie było przyjaźni, ale nie zachodziło to tak daleko.
Przykro mi. To straszne. Kto mógł ukraść ten zegar?
Mój zegar! Stój, złodzieju!
Krasnoludki podkradają od nas,
ale nie słyszałam, by okradały siebie.
Ja też nie.
Są uparte i nie potrafią się dogadać.
Powinny zebrać się razem i po prostu się wysłuchać.
Możemy uwięzić je w sieci lub klatce.
Spotkają się w ratuszu.
Też dobre.
Poprowadzę spotkanie.
- Zawsze o tym marzyłam. - Serio?
Tak. Najbliżej było, gdy poprowadziłam spotkanie
z tobą i twoimi pluszakami.
Nie wierzę, na ile ustępstw poszedłem.
Wchodźcie. Miło was widzieć.
Hilda zaszyła się w domu. Wyciągnijcie ją gdzieś.
Coś się stało?
Sami zobaczcie.
TAKIE JEST ŻYCIE PODR
Tak.
Hilda? W porządku?
Hilda?
Cześć.
Wiesz, że krasnoludki zaczęły się okradać?
Nie kradną, pożyczają.
To coś zupełnie innego.
Frida wpadła na świetny i dość ambitny plan,
by urządzić spotkanie.
Wpadniesz?
Hilda?
Wybaczcie, ale jestem bardzo zajęta.
Czym?
Wiem, jak to wygląda, ale nie oszalałam.
To ulga, bo tak to wygląda.
Od kilku dni słyszę w radiu dziwne dźwięki.
Próbuję je odkodować z Alfurem.
Też byłem sceptyczny, ale zmieniłem zdanie.
Sądziłem, że to wariacja szyfru Knudsona Lagerkvista,
ale okazało się, że to coś dużo bardziej złożonego.
- „Takie życie podróżnika”. - Co to znaczy?
Czasem tak mówię. Na przykład tacie, nim…
To potwierdza, że coś mu się stało.
Kontaktuje się, bo ma kłopoty.
Skąd wiesz?
To dlatego używa szyfru!
Moje radio! Tu jest.
- To moje. - Hej!
Wybacz, nie wiedziałem. Zobacz, biały fofel!
Hej!
To moje!
Słuchajcie.
Dużo lepiej.
Ładna melodia.
To oznacza…
Że zostawicie mnie, bym mógł słuchać radia?
Nie. Skoro sygnał jest tu mocniejszy,
tata jest gdzieś w Tunelach.
Hej!
Moje radio!
Wiecie co? Jednak pójdę na to spotkanie.
Super!
A jak zmusicie krasnoludki do przyjścia?
Wiem, co zawsze ściąga mnie na imprezy u Fridy.
Darmowe jedzenie.
Zgadza się.
Jest tu też coś o spotkaniu.
„Szansa, by omówić problemy i”… Nie mogę rozczytać.
Ważne, byś przyszedł.
To zależy. Będą Gafki?
Jasne, że tak.
To będę.
Widziałeś go może?
ZAGINIONY
Nie. Ale widziałem takiego kota.
Wisi mi kasę.
Będą dania kolejowe?
Co to?
Tak, całe mnóstwo!
Super. Uwielbiam kolej.
Widziałeś go może?
Lubi kolej?
Nie za bardzo.
To nie widziałem i nie chcę widzieć.
DARMOWE JEDZENIE
ZAGINIONY
SPOTKANIE FRIDY
Wszystko gotowe.
Spokojnie, przyjdą.
Na pewno?
Głupia ja.
Krasnoludki są niereformowalne. Wybacz, Tontu.
Nie szkodzi.
Przepraszam.
Dziękuję.
Przesuń się.
Usiądę tu.
Suń się, co?
Moje miejsce!
Przepraszam.
Proszę, usiądźcie.
- Wstawaj! - Byłem pierwszy.
Uspokójmy się.
Proszę was o uwagę.
Dzięki za przyjście.
Ostatnio doszło do mnie, że krasnoludki się okradają.
Wiem, że nie lubicie swego towarzystwa.
- Mało powiedziane! - Tak!
Ale to nie wyklucza uprzejmości.
Komunikacja to klucz.
Ilu z was odbyło rozmowę z innym krasnoludkiem?
Co ona plecie?
Właśnie.
Skoro już tu jesteście, porozmawiajmy.
Ktoś ukradł mi trzepaczkę.
- Obiecała dania kolejowe. - Zaginęła mi kaczuszka.
Nie wszyscy naraz!
Podnieście rękę, by mówić.
- Chrupka serowa! - Kijki!
Wyznaczę, kto mówi.
Ty, proszę.
Ten krasnoludek ukradł mi zegar.
Obronisz się jakoś?
Tak! Ten atak na moją reputację jest oburzający!
Nie ukradłem, tylko pożyczyłem.
Z intencją zachowania go na całą wieczność.
To był zły pomysł.
Jak to? Idzie świetnie.
Mój zegar!
- Puszczaj! - Hej!
Dość!
Tak nie rozwiążecie problemów.
Nauczcie słuchać siebie nawzajem.
- To potrafię. - I ja.
Spróbujmy odegrać role.
Tontu, wyobraź sobie, że nie jesteś sobą, a Tontu.
Mną?
Nie, Tontu.
Ja jestem Tontu.
Tak, ale mówiłam o…
Nieważne. Spróbujmy inaczej.
Hej!
To Gadający Patyk.
- Potrafi gadać? - Mój patyk?
Nie, robi to osoba, która go trzyma.
W porządku.
Moje radio!
Gada bez patyka!
Ja też.
To moje!
Hilda, nie!
Moje!
I moje!
Oddaj!
Nie mam na to czasu.
Oddaj rakietę!
Przestań!
- Oddawaj. - Moje spotkanie!
To moje!
Moje chrupki!
Mój patyk!
Moja kaczuszka!
Oddaj.
Moje!
Tak, Rożku!
To moje!
Co robimy?
Wiejemy. Złap mnie.
Czekajcie!
Prędzej zginę!
Halo!
Co się dzieje?
Moja apaszka.
Tak.
Rany.
To była porażka.
Sama pomogłaś.
Chociaż odzyskałem radio.
Moje radio!
I ja, Victoria Van Gale, wróciłam.
Van Gale?
Przepraszam za ostatnie zakłócenia,
ale w końcu naprawiłam mikrofon.
Jak mawia mój przyjaciel:
takie życie podróżnika.
Myślałem, że wpadła w próżnię.
Liczyłem na to.
Nie rozumiem.
Późno już.
Idę, by zdążyć na kolację.
Ja też.
Nie chcecie zjeść tutaj?
David?
Mam pizzę.
Wiemy już, kto za tym stoi.
Pozostaje pytanie, gdzie jest.
Nieważne.
Nieważne?
Wierzyłam, że tata ma kłopoty, ale…
Mama miała rację.
Nie! Chciałbym to zachować.
Wprost z mojej wieży
wyjątkowa pieśń dla wszystkich krnąbrnych dusz.
Niech głowa twoja spocznie
Wysłuchaj me ostrzeżenie
Niech eter moją historię opowie
Pełną żali
Oraz niepewności
Bez wiatru w żaglach
Licząc na powrót
Nie mam jednak pewności
Co czeka nas w przyszłości
Tontu, gdzie Alfur?
Nie wiem.
Ale nie podpisałem papierów.
- Dobry. - Dzień dobry.
Oddaję ci radio.
Nie rozumiem. Coś z nim nie tak?
- Nie. - To gdzie haczyk?
Nie ma go. Chciałeś je pożyczyć.
To dzielenie się, Tontu.
Wiem, ale znam je tylko z teorii.
Nie dzielimy się.
To prawda.
Co?
Powiedziałem coś?
- Cześć. - Hej.
Krasnoludki się nie dzielą.
To chciałaś powiedzieć?
Wiem o tym. Stąd ten cały bałagan.
Mam pomysł. Pomóżcie mi.
Zaufaj mi.
Jak miło.
„Wypożyczalnia”.
Mogę wziąć, co chcę?
Tak. Ale potem to oddaj.
Gdzie znajdę tamborek?
- Chyba… - W dziale pasmanterii.
Nie wierzę, że ten pomysł wypalił.
To coś niesamowitego.
Nikt się nie kłóci. To może wszystko zmienić.
Pomyśleć, że to mój pomysł.
Serio?
Ale podzieliłem się nim z tobą.
Możemy iść? Chyba sobie poradzą.
Może odprężymy się przy planszówce?
To moja gra!
Teraz ty.
Przebiłaś mój sterowiec.
Nieźle.
Przykro mi, że nie znalazłaś tego, czego szukałaś.
Przepraszam. Pochłonęło mnie to i niemal sknociłam cały wasz plan.
Lepiej znać prawdę, nawet jeśli jest ona trudna.
Ciszej. Zaczyna się moja nowa ulubiona audycja.
Jaka?
Tata szuka swojej córki,
ale przez was nie dowiem się, czy mu się uda.
Co?
Nie chodzi o ciebie. Córka ma na imię Hilda.
Chwila.
Victoria Van Gale żegna się z wami.
Strzeżcie się zakapturzonych postaci.
Zawsze obserwują i są bliżej, niż sądzicie.
Obiecałam mojemu kompanowi stałą audycję w zamian za kokosy,
więc oto on.
Hilda, jeśli słyszysz,
jeśli ktoś mnie słyszy, to… Co to jest?
Ktoś się tu wdarł.
- Co? - Ma nas. Kryj się!
To było kiepskie lądowanie, Cedric.
Alfur!
Dobre wieści.
Wykonaliśmy dokładne pomiary wielkiej sieci elfich radiów.
Były malutkie?
Dla ciebie tak.
Ustalimy lokalizację Victorii Van Gale.
I taty!
Słyszeliśmy go w radiu.
Są razem i coś im grozi.
Czyli to sytuacja awaryjna, a nie ciekawostka!
Daj mi mapę!
15 elfich stopni na północy.
34 elfie stopnie na zachodzie.
Tu.
Tofoten.
Van Gale wspomniała o zakapturzonych.
- Jest w kopcu. - Co?
- Niby jak? - Nie wiem, ale ma kłopoty.
Chyba nie chcesz tam wrócić?
Muszę.
Tego się obawiałem.
Ktoś musi tam być, by cię stamtąd wyciągnąć.
- Jadę. - Ja też.
Tontu?
Dostańmy się na stację.
- Ale ja… - Gdy mama się dowie…
Nie powiecie jej, nie?
Wolałbym, by wyraziła zgodę. Nawet słownie.
Przyznałeś, że to sytuacja awaryjna.
Dobrze.
Gotowi?
Gotowi.
Trzymajcie się.
Kto chce kanapkę z ogórkiem?
Ja poproszę!
Gdzie oni są?
Napisy: Krzysztof Zając