Dziękuję.
Bilet.
Dziękuję.
Czas wypływać.
Wciągamy trap.
Chwila!
Czekajcie!
Jeden bilet do Trolbergu.
O nie. Chwileczkę. Proszę.
I…
proszę.
Wystarczy.
Witam na pokładzie.
Czego szukasz w tak wielkim mieście?
Sławy? Bogactwa?
Jej.
ROZDZIAŁ 5: ROBOTA
- Świetne, mamo. - Dzięki.
Idę z Alfurem na zakupy. Masz na coś ochotę?
Zachcianki należy dodać do pierwotnej listy zakupów.
- Trzeba dokupić chrupki dla Rożka. - Dobrze.
Nie ma też marmolady.
Racja.
Ty zdecyduj, Hilda.
Frida chce iść do biblioteki, by odrobić lekcje.
Nie od razu. Najpierw pójdziemy coś zjeść.
Jest sobota.
Weekendowe lekcje odrabia się w niedzielę.
W stanie desperacji i żalu.
- Albo wcale. - Też ujdzie.
Ja trzymam z Fridą. Gotowy, Alfur?
Lista zakupów oraz zachcianek gotowa. Możemy iść.
Do zobaczenia później.
Anders!
Cześć, Johanna.
Tata?
„Tata”?
- Tata! - Hilda!
Ale wyrosłaś.
Wejdź.
Przepraszam, ale kto to jest?
Mój tata. Tato, to Tontu.
Będzie tu mieszkał?
- Nie. - To dobrze.
Bez urazy, ale mamy komplet.
A to Alfur.
Jasne. Alfred to twój zmyślony przyjaciel?
Alfur. I nie jestem zmyślony.
To elf. Tylko upoważnieni go widzą.
Mogę przygotować papiery.
Nie lubię dokumentów. Załatwmy to uściskiem dłoni.
- Co powiesz? - W życiu.
Nie mam dłoni.
To moi znajomi, David i Frida.
Dzień dobry!
Normalni znajomi.
Oczywiście.
Ale „normalni” to lekka przesada.
Ostatnim razem byłyście tu tylko wy i dzika przyroda.
I Rożek oraz ten dziwny patyczak.
Drewniak. Wciąż gadamy.
- Anders… - To twoje dzieło?
- Sprzedaj je. - Nie spodziewałam się ciebie.
Postanowiłem was zaskoczyć.
Udało ci się. Jak długo zostaniesz?
Nie wiem. Ale dziś zabiorę Hildę na lunch.
Jeśli mogę.
Ma plany z Fridą i Davidem.
- Może pójdziemy wszyscy? - Świetnie.
- Super. - Dobra.
Hilda ma wrócić na kolację.
Około piątej wróci.
„Około”?
Przygotuję jasny grafik, nim zapanuje chaos.
- Lecimy. - Pa, mamo.
Dajcie mi tylko pięć minut.
Spokojnie, Alfur.
A jego lekkomyślne poczucie czasu?
Żadne dokumenty tego nie naprawią.
I te trolle weszły do miasta?
Tak, pokojowo.
Choć było blisko całkowitej zagłady.
A szkoła?
W porządku. Co zjemy?
Słona Wdowa?
Najstarsza tawerna.
I najtańsza.
Wszystko wydałem na bilet do Trolbergu.
Krucho u mnie z kasą.
Zamawiacie?
Tak. Jak wasza kanapka z dorszem?
Niezapomniana.
- A tosty z serem? - Lepkie.
Tak, lepkie.
A ryba dnia?
Zaskakująca.
- Zupę warzywną. - Ja też.
- I ja. - To cztery.
Dobry wybór.
To po mnie Hilda tak lubi przygody.
Na pewno opowiadała wam o moich licznych podróżach.
Sądziłem, że zmarł pan, kiedy była mała.
Ja też. Na jakąś straszną chorobę.
Lub w tragicznym wypadku.
Wybacz. Nie wspominałam im.
W porządku.
Żyję i tym razem wróciłem na dobre.
Muszę tylko znaleźć pracę.
Kto będzie szczęściarzem, którego przyjmę dziś do pracy?
On!
Biorę cię.
Świetnie. Kiedy zaczynam?
Teraz. Masz skończyć do zachodu. Wtedy zgarniesz to.
Jak ci?
Anders.
Jeśli współpraca będzie owocna,
skorzystam z twoich usług ponownie.
Nie zawiodę, panie… Jak się pan nazywa?
Wspólnicy zwą mnie Tchórzem.
To pana nazwisko?
Przydomek. Pogodziłem się z nim.
Ktoś ma jakiś problem?
- Nie. - Wcale.
- Żadnego. - Słodziaki.
Masz dostęp do niezawodnego pojazdu?
Nie.
Chyba że twoja mama ma auto?
Troll je zdeptał.
Ubezpieczajcie się przed trollami.
Macie się za bezpiecznych, a po chwili
mkniecie w środku nocy,
gonieni przez szalonego trolla!
Taka dygresja. Tak czy inaczej, pożyczę ci swoje auto.
Pojedziesz do ruin zamku poza murem.
Przejedź przez bramę, skręć i jedź aż do tej drogi.
- To naokoło. - Słucham?
Już tam byłam.
Pokażę ci szybszą drogę.
Nie zapłacę więcej.
Jesteśmy duetem. Dwoje w cenie jednego.
Tak jest.
Dobra. Tylko wróćcie przed zmrokiem.
No już, czas płynie.
Te drzwi lubią się zacinać.
Zadanie domowe poczeka.
Czy to dobry pomysł?
Wy spędzacie czas ze swoimi ojcami.
Ale rzadko kiedy oznacza to zlecenie dla jakiegoś Tchórza.
Lepsze to niż giełda dziadków do orzechów.
Tak rodzą się koszmary.
Gotowa?
Tak!
Do później.
Coś takiego, jedziemy na wyprawę do tajemniczych ruin zamku!
Takie życie podróżnika.
Właśnie!
ZWOLNIJ, VITTRY
Przebiliśmy oponę.
To bardzo źle?
Nie, jeśli mamy zapasową.
Klucz.
Proszę.
- Potrzymaj. - Dobrze.
Rożek!
Co masz?
Racja, lepiej to zakopmy.
- To tylko dzwonek trolli. - „Tylko”?
Nie mogłam go znieść, gdy byłam trollem.
Wciąż mnie stresuje.
Jakie to było uczucie?
Po części było super.
Czułam się wolna i niepowstrzymana.
To lubię.
I miałam dobrą mamę.
A tatę?
Trolle nie mają ojców.
Nie?
Nawet takich, za którymi tęsknisz.
Wyjmę dzwoneczek i…
Do widzenia, dzwonku!
Wracajmy w trasę.
Chciałabyś chwilę poprowadzić?
Jestem na to za młoda.
W mieście tak, ale tutaj my ustalamy zasady.
Bez obaw, wszystko ci pokażę. Chodź.
Mama by na to nie pozwoliła!
Nie jest fanką ryzyka.
Jest. U cioci Astrid latała na fofelu!
Patrz na drogę.
Co u ciotki Astrid? Nigdy za mną nie przepadała.
Polubiłam ją.
Wciąż rozdaje te amulety?
Tak. Dla mnie też zrobiła.
Naprawdę?
Ruiny zamku!
Nadjeżdżamy!
Zwolnij gaz!
Brawo.
- Co jest? - Wrzuć tryb parkowania.
Jasne.
Przekręć zapłon i wyjmij kluczyk.
Brawo.
Zapomniałem, jak tu pięknie.
To prawda.
Pojedziemy na biwak.
Jeśli chcesz.
Uwielbiam biwaki.
To pojedziemy za tydzień. Pogadam z twoją mamą.
„Około piątej wróci”. Już po piątej!
Wszcząć protokół poszukiwań?
Za wcześnie na to. Zadzwonię do mamy Davida.
- Tak? - Mówi Johanna.
Jest Hilda?
- Jest z Andersem. - No tak.
- Tchórz ich najął. - Co?
- Są w ruinach zamku. - Co?!
- Zna pani drogę? - Tak.
Daj mamę. Muszę pożyczyć auto.
Halo?
Halo!
Jest tu ktoś?
Tędy.
Oprzyj ciężar na plecach!
- Ciągnij! - Ciągnę!
Czołem!
Mój zad.
W porządku?
Idealnie. A wy to kto?
Anders. To moja córka, Hilda.
Wysłał nas Tchórz.
No tak, nie chciało mu się przyjechać samemu.
Może z liną będzie wam łatwiej.
Moja genialna partnerka zapomniała o linie.
Pamiętałam o łopatach i kilofach. Proszę bardzo.
Widziałem linę w aucie. Zaraz wrócę.
Też pracujecie dla Tchórza?
Ale ciężka.
Próbowaliśmy przez tunel, ale nie da rady.
Nawet z liną będzie ciężko.
- Zrobimy wyciąg. - Genialne.
Jeśli wypali.
Wypali.
Zaczepimy linę o tamtą krokiew.
Niby jak?
Wiem.
Rzuć ją.
Tak!
Gotowe.
Współpraca!
Sporo tych skrzyń.
Większość to śmieci.
Ale Tchórz odkrył, że jedna jest warta zachodu.
Vittra dała mu cynk o skarbcu trolli
gdzieś pod ruinami zamku.
Postanowił to sprawdzić i natknął się na trolla.
Tchórz poszedł za nim i zobaczył skrzynię złota.
Był tak podekscytowany, że aż zaczął tańczyć.
Strącił starą lampę, która roztrzaskała się o ziemię.
Troll go nakrył i ruszył w pościg,
ale Tchórz zdołał uciec.
Wiedział już wszystko.
I dlatego tu dziś jesteśmy.
Ta skrzynia tu zostaje.
Nie okradniecie trolli.
Nie umiesz trzymać języka za zębami.
Kogo ona obchodzi?
Nie jesteś naszą szefową!
Robi się późno.
Wyciągnijmy to i zmiatajmy.
Nie!
Lepiej nie rób kłopotów, panienko!
Nie mów tak do mojej córki.
Bo co?!
Mam kluczyki.
Każ jej je oddać. Masz zadanie do wykonania.
Hej!
Anders!
Johanna.
Gdzie Hilda?
Tu!
Cześć!
Mieliście jechać na lunch.
Ale potem plany się zmieniły. Wiesz, jak to jest.
Nie, nie wiem!
Mieliśmy wrócić do zachodu, ale nieco się przedłużyło.
Naprawdę jesteś jej mamą?
Tak!
Twoja córka nie chce współpracować.
To złodzieje. Chcą okraść trolle!
To ona ukradła klucze do auta naszego szefa.
Tata sam mi je dał, bym mogła prowadzić.
Prowadzić? Anders!
Anders?
Wszystko było pod kontrolą.
Nie złość się. Było super.
Wracamy do domu, Hilda.
- Robota skończona. - Powodzenia.
Hej!
Mam cię!
O nie!
Czekaj!
Wypluj go!
Mówię serio. No już!
Nie zjadłeś go?
Wybacz. Widziałeś, dokąd poszedł?
Pewnie uciekł tym tunelem.
My też się zbierajmy.
Pewnie czeka na zewnątrz.
Tato?
Tu jesteśmy!
Tato!
I pojechał. Przychodzi mu to tak łatwo?
Może wylot jest daleko. Na pewno nie…
A jednak, Hilda.
Tak reaguje na trudne sytuacje.
Ucieka na kolejną przygodę.
Mieliśmy jechać na biwak.
Rzadko dotrzymuje słowa, ale wciąż cię kocha.
Tylko trudno mu to okazać.
Wracajmy do domu.
Głodna?
Tak.
Upiekłam ciasto. Oby Tontu nie zjadł całego.
Napisy: Krzysztof Zając